Wednesday, September 19, 2018

TCI -- ഉത്ഭവവും വളര്‍ച്ചയും

ഇക്കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ മനശാസ്ത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു പഠനരീതിയെന്ന നിലയില്‍ ആരംഭിച്ച TCI പില്‍ക്കാലത്ത് ഒരു ജീവിതരീതി എന്ന നിലയില്‍ വികസിക്കുകയുണ്ടായി.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് മനശാസ്ത്രം ഒരു വന്‍വൃക്ഷമായി വളരുന്നത്‌. അത് മുളച്ചുവന്നത് യൂറോപ്പിലായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു വൃക്ഷമായി വളര്‍ന്ന് പന്തലിച്ചത് അമേരിക്കന്‍ മണ്ണിലായിരുന്നു. മനുഷ്യമനസ്സിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന രണ്ട് തിരിച്ചറിവുകളാണ് പ്രധാനമായും മനശാസ്ത്രം നമുക്ക് നല്‍കിയത്.

മനസ്സിന്റെ ബോധതലത്തിന് പിന്നില്‍ അതിലും വളരെയേറെ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഉപബോധതലമുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഒന്ന്. ബോധമനസിനെക്കാള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് ആധാരമായിരിക്കുന്നത് ഉപബോധമനസ്സാകുന്നു എന്ന് നാം മനസിലാക്കി. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെയും പ്രവൃത്തികളെയും ബോധമനസിനെക്കാള്‍ സ്വാധീനിക്കുന്നത് ഉപബോധമനസാകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് നമ്മുടെ വിചാരലോകത്തില്‍ ഒരു വന്‍ വിപ്ലവം വരുത്തി.

മനസ്സിന്‍റെ പ്രധാന ഘടകം ചിന്തയാണെന്നായിരുന്നു പൊതുവേ ധരിച്ചിരുന്നത്. വികാരങ്ങള്‍ ഗൌരവമായ വിചിന്തനത്തിന് വിഷയമായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ മനശാസ്ത്രം ഈ ധാരണകളെ തിരുത്തി. വികാരങ്ങള്‍ വിചാരങ്ങളെക്കാള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്ന് അത് കണ്ടെത്തി.

ഉപബോധമനസ്സിനെക്കുറിച്ചും വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഈ കണ്ടെത്തലുകള്‍ മനോരോഗചികില്‍സാരീതികളെയും വിദ്യാഭ്യാസരീതികളെയും ആഴത്തില്‍ സ്വാധീനിക്കുകയുണ്ടായി മനോരോഗങ്ങളുടെ വേരുകള്‍ തേടി ചികല്സകര്‍ ഉപബോധമനസിലേക്കും വികാരങ്ങളിലേക്കും പോയി. നാം പുതിയ കാര്യങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നത് ബോധമനസ്സ് കൊണ്ടും വിചാരങ്ങള്‍ കൊണ്ടും മാത്രമല്ല, ഉപബോധമനസ്സും വികാരങ്ങള്‍ കൊണ്ടുമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് വിദ്യാഭ്യാസവിചക്ഷണര്‍ക്കിടയില്‍ ശക്തമായി.

മനശാസ്ത്രത്തോടൊപ്പം ജര്‍മ്മനിയില്‍ നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ റൂത്ത് കോണ്‍ മനശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഈ കണ്ടെത്തലുകള്‍ തന്‍റെ ചികില്‍സാരീതികളിലും അധ്യയനരീതികളിലും പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കി. 1955 ല്‍ റൂത്ത് കോണ്‍ മനോരോഗചികിത്സകര്‍ക്കായി ഒരു ക്ലസെടുക്കുകയായിരുന്നു . അതില്‍ അവര്‍ ഒരു പുതിയ രീതി പരീക്ഷിച്ചു അറിവില്ലാതിരിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ മനസിലേക്ക് അധ്യാപകന്‍/അധ്യാപിക അറിവ് പകരുന്ന രീതിയായിരുന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഒഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങള്‍ പോലെ ശൂന്യമായ മനസ്സുകളുമായി വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ; നിറഞ്ഞ പാത്രങ്ങള്‍ പോലെ മനസ്സ് നിറയെ അറിവുമായി അധ്യാപകര്‍. നിലവിലിരുന്ന ആ രീതിയില്‍ നിന്ന് മാറി റൂത്ത് കോണ്‍ മറ്റൊരു രീതി പരീക്ഷിച്ചു. റൂത്ത് കോണ്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ വട്ടത്തിലിരുത്തി, താനും കൂട്ടത്തിലൊരാളായി. എന്നിട്ട് ഓരോരുത്തരും പഠനവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് അവരവരുടെ അനുഭവങ്ങളും അവയില്‍ നിന്ന്‍ നേടിയ അറിവുകളും പങ്കുവച്ചു. അങ്ങനെയാണ് TCI ജനിച്ചത്.

മനുഷ്യജീവിതവുമായി തീരെ ബന്ധമില്ലാത്ത വിഷയങ്ങളായിരുന്നു നിലവില്‍ പഠനവിഷയങ്ങളായിരുന്നത് . വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ സ്കൂളിലും കോളജിലും പഠിക്കുന്ന വിഷയങ്ങള്‍ അവരുടെ ജീവിതവുമായി വേണ്ടത്ര ബന്ധപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. കണക്കും ശാസ്ത്രവും സാമൂഹ്യപാഠവും ഭാഷയും മറ്റും അവര്‍ പഠിച്ചിരുന്നത് അവയെ അവരുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധിക്കാതെയാണ്. പഠനത്തില്‍ ഉപബോധമനസിനോ വികാരങ്ങള്‍ക്കോ തീരെ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. നാം എന്ത് പഠിച്ചാലും അതിനെ നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് പഠിക്കേണ്ടത് എന്ന് റൂത്ത് കോണ്‍ മനസിലാക്കി. തന്‍റെ വിദ്യാര്‍ഥികളെ വട്ടത്തിലിരുത്തി അവര്‍ പഠനവിഷയമാക്കിയത് അവരുടെ ജീവിതവുമായി അഭേദ്യം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണ്.

ജീവിതവുമായി അഭേദ്യം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിഷയം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ റൂത്ത്‌ കോണ്‍ അതിനെ theme എന്ന് വിളിച്ചു.നാം പഠിക്കേണ്ടത് വെറും subjects അല്ല themes ആണ്. നമ്മുടെ പഠനം subject-centered അല്ല theme-centered ആയിരിക്കണം. എങ്കിലേ പഠനം വേണ്ടവണ്ണം നടക്കൂ. പഠിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഉപബോധമനസിലേക്ക് ഇറങ്ങൂ. എങ്കിലേ പഠിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാകൂ. subjects പഠിക്കുന്നവര്‍ പരീക്ഷ എഴുതി പാസായെന്ന് വരാം , എന്നാല്‍ themes പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന്‍റെ പ്രതിഫലനം ജീവിതരംഗങ്ങളില്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാകുന്നത്. subjects പഠിക്കുന്നത് dead learning ആണ്. എന്നാല്‍ themes പഠിക്കുന്നത് living learning ആണ്.

ഒരു subject നാം study ചെയ്യുന്നു.എന്നാല്‍ ഒരു theme നാം learn ചെയ്യുന്നു. ബോധമനസ്സ് കൊണ്ട് ചില വിവരങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ ശേഖരിച്ചു വയ്ക്കുന്നതാണ് study. അതില്‍ ഉപബോധമനസിനോ വികാരങ്ങള്‍ക്കോ പങ്കൊന്നുമില്ല. എന്നാല്‍ ബോധമനസ്സും ഉപബോധമനസ്സും വികാരവിചാരങ്ങളും ശരീരമനസ്സുകളും കൂട്ടായി പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു holistic പ്രക്രിയയാണ് learning .

നിലവില്‍ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഒരു വിഷയം പഠിച്ചിരുന്നത് അറിവുള്ളവരില്‍ നിന്ന് അറിവില്ലാത്തവരിലേക്കുള്ള ഒരു കൈമാറ്റത്തിലൂടെയാണ്. നിറഞ്ഞ പാത്രത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ പാത്രത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം പോലെ. എന്നാല്‍ റൂത്ത് കോണ്‍ അതിന് മാറ്റം വരുത്തി. എല്ലാവരും വട്ടത്തിലിരുന്നപ്പോള്‍ ആരും ഒഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങളല്ലെന്നു വന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും അനുഭവങ്ങളും അറിവുകളുമുണ്ട് . അവ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമെന്ന് മാത്രം. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ അറിവുകള്‍ എല്ലാവരുമായും പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. അതിന്‍റെ ഫലമായി എല്ലാവരും കൂടുതല്‍ അറിവുള്ളവരാകുന്നു . അവിടെ എല്ലാവരും അധ്യാപകരാണ്, വിദ്യാര്‍ഥികളുമാണ് . ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും അറിവുകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന രീതിയെ റൂത്ത് കോണ്‍ interaction എന്ന് വിളിച്ചു. അങ്ങനെ theme-centered-interaction ജനിച്ചു.

paradigm shift അമേരിക്കയിലെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തുകയുണ്ടായി. ക്രമേണ അതിന്‍റെ അലയടികള്‍ ലോകമെങ്ങും പരന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലും അടുത്ത കാലത്ത് വിദ്യാഭ്യാസ രീതികളില്‍ വന്ന മാറ്റങ്ങളില്‍ ഇതിന്‍റെ പ്രതിഫലനങ്ങള്‍ കാണാം.
ഹിറ്റ്‌ ലറിന്റെ വംശഹത്യയില്‍ നിന്ന് രക്ഷനേടുവാനാണ് യഹൂദവംശജയായ റൂത്ത് കോണ്‍ ജന്മനാട് വിട്ട് അമേരിക്കയിലെത്തിയത്. ഹിറ്റ്‌ ലറിന്റെ കാലശേഷം സ്വദേശത്തേക്ക് മടങ്ങിയ റൂത്ത് കോണ്‍ അവിടെയും TCI യുടെ പ്രചാരണത്തിലേര്‍പ്പെട്ടു.

ഒരു പഠനരീതിയായി തുടങ്ങിയ TCI ക്രമേണ ഒരു ജീവിതരീതിയായി വികസിച്ചു. നമ്മുടെ ലോകം തന്നെ ഒരു വിദ്യാലയമാണ്. ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാവരും ജീവിതകാലമെല്ലാം പഠനത്തിലേര്‍പ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതസംബന്ധിയായ കാര്യങ്ങള്‍ പരസ്പരം പഠിച്ചും പഠിപ്പിച്ചും നാം മുന്നേറുന്നു. Theme-centered interaction ഒരു ജീവിതദര്‍ശനത്തിന്‍റെയും അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ജീവിതരീതിയുടെയും പേരാകുന്നത് അങ്ങനെയാണ് .

മനുഷ്യനെ പ്രത്യാശയോടെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതദര്‍ശനമാണ് TCI നല്‍കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലുടനീളം മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തെ ഇത്തരത്തിലുള്ള ജീവിതദര്‍ശനങ്ങളാണ് മുന്നോട്ട് നയിച്ചിട്ടുള്ളത്. ജീവിതയാത്രയില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗം പലപ്പോഴും വഴി കാണാതെ നട്ടം തിരിയാറുണ്ട് . മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗം മുഴുവനും പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെട്ട് മരണം മുന്നില്‍ക്കണ്ട് ജീവിക്കുന്ന കാലമായിരുന്നു രണ്ടാം ലോകമഹാ യുദ്ധകാലം . തന്‍റെ വംശത്തെ ഹിറ്റ്‌ലര്‍ മിക്കവാറും കൊന്നൊടുക്കുന്നത് റൂത്ത്കോണ്‍ വേദനയോടെ കണ്ടുനിന്നു. നിരാശയുടെ ആ അന്ധകാരത്തിന്റെ നടുവിലാണ് പ്രത്യാശയുടെ തിരിനാളമായി TCI ഉത്ഭവിച്ചത്

Saturday, July 28, 2018

വിപണിയുടെ ദൈവം


ജൂലൈ 23 ന് സമകാലിക മലയാളം വാരികയില്‍ ഡോ.ഗീവര്‍ഗ്ഗീസ് മാര്‍ കൂറിലോസ് മെത്രാപ്പോലീത്തായുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണത്തെ അധികരിച്ച് "വിപണിയുടെ ദൈവത്തെയാണ് സഭകള്‍ ആരാധിക്കുന്നത് "എന്ന തലക്കെട്ടില്‍ ശ്രീ സതീശ് സൂര്യന്‍ രചിച്ച ലേഖനം ചിന്തോദ്ദീപകമായി . അതില്‍ വ്യക്തത പോരാ എന്ന്‍ തോന്നിയ ചില കാര്യങ്ങള്‍ വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

പാരിസ്ഥിതികദര്‍ശനത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവ ദര്‍ശനം ദ്വൈതവുമല്ല, അദ്വൈതവുമല്ല, പാന്‍എന്‍തീയിസമാണെന്ന് മാര്‍ കൂറിലോസ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സൃഷ്ടിയില്‍ സ്രഷ്ടാവ്, അഥവാ പ്രകൃതിയില്‍ ദൈവം എന്ന്‍ അതിനെ നിര്‍വചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദ്വൈതത്തില്‍ നിന്നും അദ്വൈതത്തില്‍ നിന്നും എപ്രകാരം പാന്‍എന്‍തീയിസം വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് ഈ നിര്‍വചനം വിശദമാക്കുന്നില്ല. തല്‍ഫലമായി വായനക്കാരന്‍ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നു.

ഈ ചിത്രത്തില്‍ അവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വ്യക്തമാണ്. Theism ദ്വൈതമാണ്. Pantheism അദ്വൈതമാണ്. ഇവ രണ്ടില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തവും രണ്ടിനെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതുമായ ഒരു സങ്കല്‍പ്പമാണ് panentheism. ക്രിസ്താബ്ദം നാലാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന കപ്പദോക്യന്‍ പിതാക്കന്മാരാണ് ഈ സങ്കല്‍പ്പം വ്യക്തമായി നിര്‍വചിച്ചത്. Pan + en + theos = all in God. അതായത്, എല്ലാം ദൈവത്തില്‍. ദൈവം ലോകത്തേക്കാള്‍ വലുതാണ്‌; ലോകം നിലനില്‍ക്കുന്നത് ദൈവത്തിനുള്ളിലാണ് . പ്രകൃതിയില്‍ ദൈവം എന്ന മാര്‍ കൂറിലോസിന്റെ നിര്‍വചനം ഇതുമായി യോജിക്കുന്നില്ല.
ദ്വൈതവും അദ്വൈതവും പരസ്പരവിരുദ്ധമാണെങ്കിലും panentheism ഇവയ്ക്ക് വിരുദ്ധമല്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഇവ രണ്ടിനെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നുമുണ്ട്. ലോകത്തിന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ ലോകവും ദൈവവും ദ്വൈതമാണ്. എന്നാല്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ അപരിമേയനായ ദൈവമല്ലാതെ ഒന്നിനും നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല എന്നതിനാല്‍ അദ്വൈതമാണ്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ മാര്‍ കൂറിലോസ് അവകാശപ്പെടുന്നതുപോലെ ക്രൈസ്തവദര്‍ശനം യവന ദ്വൈത ദര്‍ശനത്തിനും ഭാരത അദ്വൈതദര്‍ശനത്തിനും വിരുദ്ധമല്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അവയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.
മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്താണെന്ന് മാര്‍ കൂറിലോസ് പറയുമ്പോഴും വായനക്കാരന്‍ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നു . മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിയുടെ മകുടമാണെന്ന ചിന്ത അബദ്ധമാണെന്ന്‍ വാദിക്കുന്നെങ്കിലും എന്തുകൊണ്ട് അത് അബദ്ധമാണെന്നോ , അതിന് പകരം സുബദ്ധമായ സങ്കല്‍പ്പം എന്താണെന്നോ വേണ്ടവണ്ണം പറയാതെ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മില്‍ ഒരു പാരസ്പര്യം അഥവാ ഇന്റര്‍റിലേറ്റട്നെസ്സ് ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് ആദ്ദേഹം ആ വിഷയം വിടുന്നു. മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിയുടെ ശിരസ്സാകുന്നു എന്നാണ് കപ്പദോക്യന്‍ പിതാക്കന്മാര്‍ മനസിലാക്കിയത്. തലയും ശരീരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്‌ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ളത്.
പുരോഹിതന്‍റെ ധര്‍മ്മത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോഴും വേണ്ടത്ര വ്യക്തത വരുത്തുവാന്‍ മാര്‍ കൂറിലോസിന് കഴി ഞ്ഞിട്ടില്ല . ദൈവത്തിനും ജനത്തിനുമിടയില്‍ ഒരു മദ്ധ്യസ്ഥനാണ് പുരോഹിതന്‍. ജനത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത് ദൈവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു; ദൈവത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത് ജനത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് ജോലികളില്‍, ദൈവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ജോലി അവര്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ജനത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ അവര്‍ വീഴ്ച വരുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന്‍ മാര്‍ കൂറിലോസ് നിരീക്ഷിക്കുന്നു. സത്യത്തിനും നീതിക്കും വേണ്ടി നിലകൊള്ളുക എന്ന പ്രവാചക ദൌത്യമാണ് അവര്‍ നിറവേറാതെ പോകുന്നത്. അതിന് കാരണമായി അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് അവര്‍ മാമോന്‍ അഥവാ സമ്പത്ത് എന്ന മറ്റൊരു ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഇവിടെയാണ്‌ വായനക്കാരന് ചിന്താക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകുന്നത്. പുരോഹിതര്‍ ദൈവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുക എന്ന ജോലി വേണ്ടവണ്ണം ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്ന്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞു വച്ചതും അവര്‍ മാമോനെ ആരാധിക്കുന്നു എന്ന് ഇവിടെ പറഞ്ഞതും തമ്മില്‍ വൈരുദ്ധ്യമുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന് ഇങ്ങനെ പറയാമായിരുന്നു: സത്യദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതായി അവര്‍ ഭാവിക്കുന്നെങ്കിലും വാസ്തവത്തില്‍ അവര്‍ ആരാധിക്കുന്നത് മാമോനെത്തന്നെയാണ്. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ മാര്‍ കൂറിലോസ് മുകളില്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ പുരോഹിതര്‍ വീഴ്ച വരുത്തുന്നത് അവരുടെ ഒരു ജോലിയില്‍ മാതമല്ല, രണ്ടു ജോലിയിലുമാണ്. സത്യത്തിന്‍റെയും നീതിയുടെയും ദൈവത്തെ അവര്‍ ആരാധിക്കുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് സത്യത്തിനും നീതിക്കും വേണ്ടി നിലകൊള്ളുക എന്ന പ്രവാചകദൌത്യം നിര്‍വഹിക്കാനും അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല.

Dr. John D. Kunnathu, Kottayam