അതീവ പ്രസക്തമായ ഒരു വിഷയം

Fr. Bijesh Philip 

ഞാൻ ഈ ലേഖനം വായിച്ചു. ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആശങ്കയാണ് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്. ഇന്ന് സഭയിൽ പലപ്പോഴും സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കും വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കും അമിത പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനനുസരിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ സാക്ഷ്യവും ജീവിതവും പ്രവർത്തനങ്ങളും പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
പലരും "ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു" എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസത്തിന് യോജിച്ച ജീവിതം, സത്യസന്ധത, വിനയം, അനുരഞ്ജനം, ക്ഷമ, സ്നേഹം എന്നിവ പലപ്പോഴും കാണുന്നില്ല. യേശു പഠിപ്പിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളാണ് ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മാനദണ്ഡമാകേണ്ടത്. ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

എങ്കിലും, ഒരു കാര്യം കൂടി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. "വിശ്വാസധാരണകൾക്കു പകരം യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ" എന്ന് പറയേണ്ടതുണ്ടോ? അതോ വിശ്വാസധാരണകൾ യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിലേക്കും അവയുടെ ഫലമായ ജീവിതത്തിലേക്കും നയിക്കേണ്ടതാണ് എന്ന് പറയുന്നതാണോ കൂടുതൽ യോജിച്ചത്?
ഒരു മരം ഉദാഹരണമായി എടുക്കാം. മരത്തിന് വേരുകളുണ്ട്; അതുപോലെ വിശ്വാസവും ആരാധനയും സഭയുടെ വേരുകളാണ്. എന്നാൽ ആ വേരുകളുടെ ലക്ഷ്യം ഫലം കായ്ക്കുക എന്നതാണ്. ആ ഫലങ്ങളാണ് സത്യസന്ധത, അനുരഞ്ജനം, ക്ഷമ, വിനയം, സ്നേഹം തുടങ്ങിയ ക്രൈസ്തവ സദ്ഗുണങ്ങൾ.

ഇന്ന് പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നത് മരം തലകീഴായി നട്ടതുപോലെയാണ്. വേരുകൾ മാത്രം ഉയർത്തിക്കാണിക്കുന്നു. "ഞങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്, ഞങ്ങൾക്ക് ശരിയായ സിദ്ധാന്തങ്ങളുണ്ട്" എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു. പക്ഷേ അതിനനുസരിച്ചുള്ള ഫലങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. ഇത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയാണ്.

വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിനെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന മഹത്തായ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നാൽ ജീവിതം അതിന് വിരുദ്ധമായാൽ അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ തന്നെ നിഷേധമായി മാറുന്നു.
യാക്കോബ് ശ്ലീഹാ വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്: "പ്രവൃത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വാസം നിർജ്ജീവമാണ്." പിശാചുക്കൾക്കും വിശ്വാസമുണ്ട്; എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം പ്രവർത്തികളിലൂടെ തെളിയപ്പെടേണ്ടതാണ്.
അതുകൊണ്ട് പ്രശ്നം വിശ്വാസമോ സിദ്ധാന്തങ്ങളോ ഉള്ളതല്ല. വിശ്വാസവും സിദ്ധാന്തങ്ങളും ശിഷ്യത്വത്തിലേക്കും സാക്ഷ്യജീവിതത്തിലേക്കും നയിക്കാതെ അവയിൽത്തന്നെ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം. ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം, ക്രിസ്തു കൈമാറിയ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കാനും ജീവിക്കാനും നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ കർത്താവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, "കർത്താവിൽ വിശ്വാസമുണ്ട്" എന്ന് മാത്രം പറയുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ലേഖനത്തിന്റെ നിഗമനത്തിൽ "വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് പകരം യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ" എന്ന രീതിയിൽ പറയുന്നതിനേക്കാൾ, "വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിലേക്ക് നയിക്കാത്തപ്പോൾ അത് അപൂർണ്ണമാകുന്നു" എന്ന ആശയം ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത് കൂടുതൽ സന്തുലിതമായിരിക്കും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.

മൊത്തത്തിൽ, ഈ ലേഖനം ഉന്നയിക്കുന്ന വിഷയം അതീവ പ്രസക്തമാണ്. യേശു പഠിപ്പിച്ച ധാർമികതയും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളും ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചുപിടിക്കുവാൻ സഭയെ വിളിക്കുന്ന ഒരു ചിന്തയാണിത്. വിശ്വാസം അത്തരം ജീവിതത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് നാം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.