യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യവും പൗലോസിന്റെ പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹവും

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ ജീവിതവും സന്ദേശവും പൗലോസിന്റെ ചിന്തകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യവും പൗലോസ് അവതരിപ്പിച്ച പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹവും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം? പൗലോസ് യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നോ, അതോ യേശു ആരംഭിച്ച ദൈവരാജ്യപ്രസ്ഥാനത്തിന് പുതിയൊരു സാമൂഹികവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ രൂപം നൽകുകയായിരുന്നോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ യേശുവിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും ചിന്തകളെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

### 1\. യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യം: ഒരു പുതിയ ജീവിതക്രമം

യേശുവിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയം ദൈവരാജ്യമായിരുന്നു. “ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മാനസാന്തരപ്പെടുവിൻ, സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ” (മർക്കോസ് 1:15) എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തോടെയാണ് യേശു തന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുന്നത്.

ദൈവരാജ്യം എന്നത് മരണാനന്തര ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരു സ്വർഗീയ ഇടം മാത്രമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം മനുഷ്യജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും പ്രാവർത്തികമാകുന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതക്രമമാണ് അത്. നീതിയും സ്നേഹവും കരുണയും സമാധാനവും പരസ്പരസേവനവും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങളാണ്.

യേശുവിന്റെ കാലത്ത് യഹൂദസമൂഹത്തിന്റെ മതജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് ന്യായപ്രമാണവും ആചാരങ്ങളും ആലയകേന്ദ്രീകൃതമായ ആരാധനാസമ്പ്രദായവുമായിരുന്നു. മതപരമായ ശുദ്ധി, ഭക്ഷണനിയമങ്ങൾ, ശബ്ബത്ത് ആചരണം, ബലികൾ, മതപരമായ പദവികൾ തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഇവയെല്ലാം യേശു പൂർണമായി നിഷേധിച്ചുവെന്ന് പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ അവയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യർ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതും പാവപ്പെട്ടവരും രോഗികളും പാപികളെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരും സമൂഹത്തിന്റെ അരികുകളിലേക്ക് മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്നതും യേശു അംഗീകരിച്ചില്ല.

അതിനാലാണ് ശബ്ബത്തിനെക്കുറിച്ച് “ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണ്; മനുഷ്യൻ ശബ്ബത്തിനുവേണ്ടിയല്ല” (മർക്കോസ് 2:27) എന്ന് യേശു പറഞ്ഞത്. മതനിയമങ്ങളേക്കാൾ മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതെന്ന് ഈ വാക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതുപോലെ, “നീ നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ പൂർണഹൃദയത്തോടും പൂർണാത്മാവോടും പൂർണമനസ്സോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കണം” എന്നതിനോടൊപ്പം “കൂട്ടുകാരനെ നിന്നെപ്പോലെതന്നെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന കല്പനയ്ക്കും യേശു പ്രാധാന്യം നൽകി (മത്തായി 22:37–40). ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും സാരാംശം ഈ രണ്ടു കല്പനകളിലാണെന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, ദൈവരാജ്യം എന്നത് ഒരു മതസ്ഥാപനത്തിന്റെ വളർച്ചയല്ല; മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ നീതിയും സ്നേഹവും പ്രാവർത്തികമാകുന്ന പുതിയൊരു സമൂഹത്തിന്റെ രൂപീകരണമാണ്.

### 2\. യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യത്തിന് മതപരമായ അതിരുകളില്ല

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സവിശേഷത, അത് നിലവിലിരുന്ന മതപരവും സാമൂഹികവുമായ അതിരുകളെ മറികടന്നിരുന്നു എന്നതാണ്.

യഹൂദസമൂഹത്തിൽ മതപരമായി ശുദ്ധരെന്നും അശുദ്ധരെന്നും, നീതിമാന്മാരെന്നും പാപികളെന്നും, അകത്തുള്ളവരെന്നും പുറത്തുള്ളവരെന്നും മനുഷ്യരെ വേർതിരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ യേശു ഈ വേർതിരിവുകൾക്ക് അതീതമായി മനുഷ്യരെ സമീപിച്ചു.

ചുങ്കക്കാരോടും പാപികളോടും യേശു സഹവസിച്ചു. ശമര്യക്കാരോടും വിജാതീയരോടും കരുണ കാണിച്ചു. സമര്യക്കാരന്റെ ഉപമയിലൂടെ അയൽക്കാരൻ എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ പരിധി വികസിപ്പിച്ചു (ലൂക്കോസ് 10:25–37). മതപരമായ പദവിയേക്കാൾ മനുഷ്യനോടുള്ള കരുണയ്ക്കാണ് യേശു പ്രാധാന്യം നൽകിയത്.

മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ ദൈവത്തിന് സ്വീകാര്യനാകുന്നില്ല. മനുഷ്യരോടുള്ള പെരുമാറ്റമാണ് അയാളുടെ യഥാർത്ഥ മതബോധത്തിന്റെ തെളിവ്. നല്ല സമര്യക്കാരന്റെ ഉപമയും, അന്ത്യവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള മത്തായി 25-ലെ വിവരണവും ഈ ആശയം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യത്തെ ഒരു പ്രത്യേക മതസമൂഹത്തിന്റെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കാനാവില്ല. മനുഷ്യരെ അവരുടെ വംശം, മതം, സാമൂഹികപദവി എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേർതിരിക്കാത്ത ഒരു പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ സങ്കല്പം അതിലുണ്ട്.

### 3\. യേശുവിനുശേഷം: വിശ്വാസസമൂഹത്തിന്റെ രൂപീകരണം

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും പുനരുത്ഥാനത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിനും ശേഷം ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിന്റെ സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. യേശുവിനെ മശീഹയായി വിശ്വസിക്കുകയും അവന്റെ മരണത്തെയും പുനരുത്ഥാനത്തെയും രക്ഷയുടെ സംഭവങ്ങളായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആദ്യകാലത്ത് യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ യഹൂദസമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെയാണ് ജീവിച്ചത്. അവർ യഹൂദതിരുവെഴുത്തുകളെ അംഗീകരിക്കുകയും യഹൂദരുടെ ആരാധനാജീവിതവുമായി ബന്ധം പുലർത്തുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട് ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തെ യഹൂദമതത്തിൽനിന്ന് ഉടൻ വേർപെട്ട ഒരു സ്വതന്ത്ര മതമായി കാണുന്നത് ചരിത്രപരമായി ശരിയല്ല.

എന്നാൽ യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസം യഹൂദസമൂഹത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിജാതീയരും ഈ വിശ്വാസസമൂഹത്തിൽ അംഗങ്ങളാകാൻ തുടങ്ങി. അവരെ യഹൂദരാക്കുകയും പരിച്ഛേദന ഉൾപ്പെടെയുള്ള യഹൂദമതനിയമങ്ങൾ മുഴുവൻ അനുഷ്ഠിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യണമോ എന്ന ചോദ്യം ഉയർന്നു.

ഇവിടെയാണ് പൗലോസിന്റെ സംഭാവന നിർണായകമാകുന്നത്.

### 4\. പൗലോസ്: യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന് പുതിയൊരു സാമൂഹികവ്യാപ്തി

പൗലോസിന്റെ ചിന്തയുടെ കേന്ദ്രത്തിലും ക്രിസ്തുവും ദൈവരാജ്യവുമുണ്ട്. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യമാണ് പൗലോസ് പ്രത്യേകം വിശദീകരിച്ചത്.

യേശുവിന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും ഒരു വ്യക്തിയുടെ രക്ഷയുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളല്ല. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള പഴയ വേർതിരിവുകൾ മറികടന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതക്രമം ആരംഭിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങളായിട്ടാണ് പൗലോസ് അവയെ കണ്ടത്.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഈ പുതിയ സമൂഹത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ വിവിധ ആശയങ്ങൾ കാണാം:

* ക്രിസ്തുവിലുള്ള സഭ (1 കൊരിന്ത്യർ 1:2)

* ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം (1 കൊരിന്ത്യർ 12:27)

* പുതിയ സൃഷ്ടി (2 കൊരിന്ത്യർ 5:17; ഗലാത്യർ 6:15)

* ദൈവരാജ്യം (റോമർ 14:17)

ഇവയെല്ലാം ഒരേ അർത്ഥത്തിലുള്ള പദങ്ങളല്ല. എങ്കിലും ക്രിസ്തുവിലൂടെ ആരംഭിച്ച പുതിയ ജീവിതക്രമത്തെയും അതിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന മനുഷ്യസമൂഹത്തെയും വ്യത്യസ്ത വശങ്ങളിൽനിന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആശയങ്ങളാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് റോമർ 14:17-ൽ പൗലോസ് ദൈവരാജ്യത്തെ ഭക്ഷണപാനീയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താതെ “നീതിയും സമാധാനവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള സന്തോഷവും” ആയി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മതപരമായ ഭക്ഷണനിയമങ്ങൾക്കുപോലും അതീതമായി നീതിക്കും സമാധാനത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഈ സമീപനം യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസന്ദേശവുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നു.

### 5\. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം: പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ രൂപം

പൗലോസിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ആശയങ്ങളിലൊന്നാണ് സഭയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

“നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരവും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം അവയവങ്ങളുമാകുന്നു” (1 കൊരിന്ത്യർ 12:27) എന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത്.

മനുഷ്യശരീരത്തിൽ പല അവയവങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും അവയെല്ലാം ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. ഓരോ അവയവത്തിനും വ്യത്യസ്തമായ ധർമങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ഒന്നിനും മറ്റൊന്നിനെക്കാൾ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കാനാവില്ല. ഒരു അവയവത്തിന് വേദനയുണ്ടായാൽ ശരീരം മുഴുവനും അതിന്റെ വേദനയിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

ഇതുപോലെയായിരിക്കണം ക്രിസ്തീയസമൂഹവും. വ്യത്യസ്ത കഴിവുകളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യർ പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചും സഹായിച്ചും ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം.

ഇവിടെ സമ്പന്നനോ ദരിദ്രനോ, അധികാരമുള്ളവനോ അധികാരമില്ലാത്തവനോ എന്ന വ്യത്യാസത്തിന് അടിസ്ഥാനപരമായ പ്രാധാന്യമില്ല. സമൂഹത്തിൽ ദുർബലരായി കരുതപ്പെടുന്നവരെ കൂടുതൽ ആദരിക്കണമെന്നും പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 12:22–26).

ഇത് യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പത്തിന്റെ മറ്റൊരു ആവിഷ്കാരമായി കാണാം. യേശു മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന മതപരവും സാമൂഹികവുമായ അതിരുകളെ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ, പൗലോസ് അതിനപ്പുറം കടന്ന് എല്ലാവരും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ സമൂഹത്തിന്റെ രൂപം അവതരിപ്പിച്ചു.

എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം എന്ന ആശയത്തെ ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഭരണഘടനയോ അധികാരശ്രേണിയോ ആയി മാത്രം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് പൗലോസിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തും. അതിന്റെ കേന്ദ്രം പരസ്പരാശ്രയവും സ്നേഹവും സേവനവുമാണ്.

### 6\. “യഹൂദനും യവനനും ഇല്ല”: പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം

പൗലോസിന്റെ ചിന്തയിലെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലൊന്നാണ് ഗലാത്യർ 3:28-ൽ കാണുന്നത്:

“യഹൂദനും യവനനും ഇല്ല; ദാസനും സ്വതന്ത്രനും ഇല്ല; ആണും പെണ്ണും ഇല്ല; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഒന്നത്രേ.”

ഇത് ഒരു മതപരമായ പ്രഖ്യാപനം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത സാമൂഹിക അതിരുകൾക്ക് പുതിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.

യഹൂദനും യവനനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വംശീയവും മതപരവുമായിരുന്നു. ദാസനും സ്വതന്ത്രനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായിരുന്നു. ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ അധികാരത്തിന്റെയും പദവിയുടെയും അസമത്വങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഈ വ്യത്യാസങ്ങളൊന്നും ക്രിസ്തുവിലുള്ള മനുഷ്യരുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ മൂല്യത്തെ നിർണയിക്കുന്നില്ല എന്നാണ് പൗലോസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം അന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ ഈ വ്യത്യാസങ്ങളെല്ലാം ഉടൻ ഇല്ലാതായി എന്നല്ല. അടിമത്തവും ലിംഗവിവേചനവും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും തുടർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിലുള്ള പുതിയ സമൂഹത്തിൽ അവ മനുഷ്യരുടെ മൂല്യവും അംഗത്വവും നിർണയിക്കുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങളാകരുത് എന്ന അടിസ്ഥാനതത്വം പൗലോസ് മുന്നോട്ടുവച്ചു.

ഇത് യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസന്ദേശത്തിന്റെ സാമൂഹികമായ വികാസമായി കാണാവുന്നതാണ്.

### 7\. യാഗവും ന്യായപ്രമാണവും: പൗലോസിന്റെ പുതിയ വ്യാഖ്യാനം

പൗലോസിന്റെ ചിന്തയിൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. യേശുവിന്റെ സ്വയംസമർപ്പണത്തെ പഴയ യാഗസമ്പ്രദായത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അദ്ദേഹം വ്യാഖ്യാനിച്ചു.

“നമ്മുടെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ ക്രിസ്തു യാഗം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” (1 കൊരിന്ത്യർ 5:7) എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു.

ഇതിലൂടെ പഴയ യാഗസമ്പ്രദായത്തിന് പുതിയൊരു അർത്ഥം നൽകുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്. ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ മൃഗബലികൾക്ക് നൽകിയിരുന്ന പ്രാധാന്യത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വയംസമർപ്പണത്തിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നു.

അതേസമയം, പൗലോസ് യാഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷ പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. റോമർ 12:1-ൽ വിശ്വാസികളോട് സ്വന്തം ശരീരങ്ങളെ “ജീവനുള്ളതും വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരവുമായ യാഗമായി” സമർപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അതായത് യാഗം എന്ന ആശയത്തെ ആചാരപരമായ സമർപ്പണത്തിൽനിന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ സമർപ്പണത്തിലേക്ക് വികസിപ്പിക്കുന്നു.

ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും പൗലോസിന്റെ സമീപനം ഇതുപോലെയാണ്.

വിജാതീയർ ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളാകാൻ യഹൂദമതത്തിന്റെ എല്ലാ ആചാരങ്ങളും നിയമങ്ങളും സ്വീകരിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് പൗലോസ് ശക്തമായി വാദിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് പരിച്ഛേദന പോലുള്ള മതപരമായ അടയാളങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിലുള്ള അംഗത്വത്തിന് നിർബന്ധമാക്കുന്നതിനെ അദ്ദേഹം എതിർത്തു.

എന്നാൽ ന്യായപ്രമാണത്തിലെ ധാർമികമൂല്യങ്ങളെല്ലാം പൗലോസ് നിരാകരിച്ചില്ല. “നീ നിന്റെ കൂട്ടുകാരനെ നിന്നെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന കല്പനയിൽ ന്യായപ്രമാണം സംഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (ഗലാത്യർ 5:14; റോമർ 13:8–10).

അതിനാൽ പൗലോസിന്റെ നിലപാട് ന്യായപ്രമാണത്തെ പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല. മറിച്ച്, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ധാർമികലക്ഷ്യം സ്നേഹത്തിൽ പൂർത്തിയാകുന്നു എന്നതാണ്. യഹൂദമതത്തിന്റെ ആചാരപരമായ അതിരുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതക്രമത്തിന് അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകി.

### 8\. പൗലോസ് പുതിയൊരു മതം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നോ?

ഇവിടെയാണ് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. പൗലോസ് യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസന്ദേശത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നോ?

പൗലോസിന്റെ സംഭാവനയെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയ്, ഫ്രെഡറിക് നീച്ച തുടങ്ങിയ ചിന്തകർ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും പ്രായോഗിക ഉപദേശങ്ങളെയും അപേക്ഷിച്ച് പൗലോസിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന് ക്രിസ്തുമതത്തിൽ അമിതമായ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചുവെന്ന് വിമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും ജീവിതസന്ദേശം പിന്നീട് വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്കും മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ മറഞ്ഞുപോയി എന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ആശങ്ക.

ഈ വിമർശനത്തിൽ ചിന്തിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ പൗലോസാണ് യേശുവിന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും സംബന്ധിച്ച വിശ്വാസങ്ങൾ ആദ്യമായി സൃഷ്ടിച്ചതെന്ന് പറയാനാവില്ല. പൗലോസ് 1 കൊരിന്ത്യർ 15:3–5-ൽ താൻ സ്വീകരിക്കുകയും കൈമാറുകയും ചെയ്ത ഒരു പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. അതായത് പൗലോസിനു മുമ്പുതന്നെ യേശുവിന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും സംബന്ധിച്ച വിശ്വാസങ്ങൾ ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.

അതുപോലെ, യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ പൗലോസിന് അപ്രധാനമായിരുന്നില്ല. വിവാഹം, ശുശ്രൂഷ, സ്നേഹം, ക്ഷമ, ശത്രുക്കളോടുള്ള പെരുമാറ്റം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് യേശുവിനെയും പൗലോസിനെയും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ രണ്ടു വ്യക്തികളായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ശരിയായിരിക്കില്ല.

യേശു ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളും ദർശനവും പ്രഖ്യാപിച്ചു. പൗലോസ് ആ ദർശനത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിന്റെയും പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും വ്യത്യസ്ത വംശങ്ങളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലും നിന്നുള്ള മനുഷ്യരെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ് കൂടുതൽ ചരിത്രപരമായി യുക്തിസഹമായ വിലയിരുത്തൽ.

### 9\. പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹം പിന്നീട് മതസ്ഥാപനമായി മാറിയപ്പോൾ

പൗലോസിന്റെ കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട വിശ്വാസസമൂഹം പിന്നീട് ക്രമേണ ഒരു സ്വതന്ത്ര മതസമൂഹമായി വികസിച്ചു. യഹൂദമതത്തിൽനിന്നുള്ള വേർതിരിവ് ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് സംഭവിച്ചതല്ല. ചരിത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ നിരവധി സംഭവങ്ങളിലൂടെ അത് ക്രമേണ സംഭവിച്ചു.

വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. ആരാധനാക്രമങ്ങൾ വികസിച്ചു. സഭാനേതൃത്വവും ഭരണസംവിധാനങ്ങളും ശക്തിപ്പെട്ടു. സഭയ്ക്ക് സ്വന്തമായ മതപരമായ വ്യക്തിത്വം കൈവന്നു. കാലക്രമത്തിൽ ക്രിസ്തുമതം ഒരു ലോകമതമായി വളർന്നു.

ഈ വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ നേട്ടങ്ങളുണ്ടായി. യേശുവിന്റെ സന്ദേശം ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് എത്തി. വിദ്യാഭ്യാസം, ആതുരസേവനം, സാമൂഹികസേവനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവനകൾ നൽകി.

എന്നാൽ ഇതോടൊപ്പം ചില അപകടങ്ങളും ഉണ്ടായി. സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പും അധികാരവും ചിലപ്പോൾ യേശുവിന്റെ മൂല്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രാധാന്യമുള്ളതായി മാറി. മതപരമായ ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളും മനുഷ്യസ്നേഹത്തെക്കാൾ പ്രാധാന്യം നേടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ടായി. മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന പ്രവണതകളും വളർന്നു.

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പവും പൗലോസിന്റെ പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹവും ഇന്നത്തെ സഭയെ വിലയിരുത്താനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങളായി മാറുന്നത്.

ഒരു സഭ വലുതാകുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവരാജ്യം വളരണമെന്നില്ല. അംഗസംഖ്യ കൂടുന്നതും സ്ഥാപനങ്ങൾ വർധിക്കുന്നതും സമ്പത്ത് വർധിക്കുന്നതും മാത്രം ഒരു സഭയുടെ ആത്മീയവിജയത്തിന്റെ തെളിവല്ല.

മനുഷ്യരിൽ നീതിയും സമാധാനവും സ്നേഹവും വളരുന്നുണ്ടോ? ദുർബലർക്കും അവഗണിക്കപ്പെട്ടവർക്കും അവിടെ ഇടമുണ്ടോ? വ്യത്യസ്ത മതങ്ങളിലും വംശങ്ങളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലും പെട്ടവരെ ആദരിക്കാൻ സഭയ്ക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ? അധികാരത്തേക്കാൾ സേവനത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നുണ്ടോ?

ഇവയാണ് യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെയും പൗലോസിന്റെ പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ സഭയെ വിലയിരുത്തേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ.

### 10\. ഉപസംഹാരം: മതത്തിനപ്പുറം മനുഷ്യസ്നേഹത്തിലേക്ക്

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യവും പൗലോസിന്റെ പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹവും പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത രണ്ടു ആശയങ്ങളല്ല. ഒരേ ദർശനത്തിന്റെ രണ്ടു ചരിത്രപരമായ ആവിഷ്കാരങ്ങളായി അവയെ കാണാം.

യേശു ദൈവരാജ്യത്തിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന് പുതിയൊരു മൂല്യവ്യവസ്ഥ അവതരിപ്പിച്ചു. മതപരമായ ആചാരങ്ങളെയും സാമൂഹികമായ വേർതിരിവുകളെയുംക്കാൾ നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകി. മനുഷ്യനെ മതത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുപകരം മതം മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കായി നിലകൊള്ളണമെന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ പഠിപ്പിച്ചു.

പൗലോസ് ഈ ദർശനത്തെ ക്രിസ്തുവിലുള്ള പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. യഹൂദനും യവനനും, ദാസനും സ്വതന്ത്രനും, ആണും പെണ്ണും എന്നിങ്ങനെയുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ മൂല്യത്തെയോ സമൂഹത്തിലെ അംഗത്വത്തെയോ നിർണയിക്കരുതെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പൗലോസിന്റെ സഭാസങ്കല്പത്തെ ഒരു പുതിയ മതസ്ഥാപനത്തിന്റെ രൂപീകരണമായി മാത്രം കാണുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം കുറച്ചുകാണുന്നതായിരിക്കും. അത് മതപരവും വംശീയവും സാമൂഹികവുമായ അതിരുകൾ മറികടന്ന് മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസസമൂഹത്തിന്റെ സങ്കല്പം കൂടിയായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ സമൂഹം മതരഹിതമായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസവും ആരാധനയും പ്രാർത്ഥനയും സ്നാനവും അപ്പം മുറിക്കലും അതിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അതിനാൽ അതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ ഏറ്റവും യോജിച്ച പ്രയോഗം മതപരമായ അതിരുകൾ മറികടക്കുന്ന ഒരു പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹം എന്നതാണ്.

ഇന്ന് ക്രൈസ്തവസഭകൾക്ക് പ്രസക്തമായ ഒരു ആത്മപരിശോധന ഇതാണ്: നാം യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടോ? പൗലോസ് വിഭാവനം ചെയ്ത ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ നമ്മുടെ മതസ്ഥാപനത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും വളർച്ചയ്ക്കും വേണ്ടി യേശുവിന്റെ ദർശനത്തെത്തന്നെ പരിമിതപ്പെടുത്തുകയാണോ?

സഭയുടെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അതിന്റെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വലുപ്പത്തിലോ അധികാരത്തിലോ സമ്പത്തിലോ അല്ല; മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കാനും ദുർബലരെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും നീതിയും സ്നേഹവും പ്രാവർത്തികമാക്കാനുമുള്ള അതിന്റെ കഴിവിലാണ്.

യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ദർശനമായിരുന്നു. പൗലോസ് അവതരിപ്പിച്ച പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹം ആ ദർശനത്തിന്റെ സാമൂഹികമായ ആവിഷ്കാരമായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങളും ഇന്നും സഭയുടെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്താനുള്ള അടിസ്ഥാനമാകണം.