യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വവും സഭയുടെ പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥയും
ഒരു ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ വിലയിരുത്തൽ
### ആമുഖം: യേശുവും ക്രൈസ്തവ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും
ക്രൈസ്തവസഭയുടെ ചരിത്രവും ദൈവശാസ്ത്രവും പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയമാണ് പൗരോഹിത്യം. ഇന്ന് ക്രൈസ്തവസഭകളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥ യേശുവിൽനിന്ന് നേരിട്ട് ലഭിച്ചതാണോ? യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ പുരോഹിതന്മാരായി നിയമിച്ചിരുന്നോ? അവർ തങ്ങളുടെ പിൻഗാമികൾക്ക് ആ പൗരോഹിത്യാധികാരം കൈമാറിയിരുന്നോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഇന്ന് നിലനിൽക്കുന്ന പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ അടിത്തറ എന്താണ്?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കേവലം സഭയുടെ ഭരണസംവിധാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളല്ല. യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വത്തെയും സന്ദേശത്തെയും ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ദൈവശാസ്ത്രപ്രശ്നങ്ങളാണ്.
എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഈ വിഷയം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് ചരിത്രത്തിലെ യേശുവിനെയും പിൽക്കാലത്ത് സഭയുടെ വിശ്വാസപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ വിവിധ സ്ഥാനസങ്കൽപ്പങ്ങളെയും വേർതിരിച്ചു മനസ്സിലാക്കുകയാണ്.
ചരിത്രപുരുഷനായ യേശു ഒരു പുരോഹിതനായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു രാജാവുമായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു യഹൂദ പ്രവാചകനും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സന്ദേശകനും ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പ്രവർത്തിച്ച മത-സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവുമായിരുന്നു. പുരോഹിതൻ, രാജാവ് തുടങ്ങിയ വിശേഷണങ്ങൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് പ്രധാനമായും മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.
യേശുവിന്റെ ചരിത്രപരമായ വ്യക്തിത്വത്തെ മറച്ചുവയ്ക്കാതെ, ഈ വിശ്വാസപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് സഭയുടെ പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥയുടെ രൂപീകരണത്തിന് സഹായകമായത് എന്ന് പരിശോധിക്കുകയാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.
### 1\. ചരിത്രപുരുഷനായ യേശു: ഒരു പ്രവാചകൻ
ചരിത്രപരമായ സുവിശേഷസാക്ഷ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ യേശുവിനെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നത് ഒരു പ്രവാചകൻ എന്ന നിലയിലാണ്.
യേശുവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സന്ദേശവുമായി അദ്ദേഹം ഗലീലയിൽ തന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചു (മർക്കോസ് 1:14-15).
അദ്ദേഹം ജനങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു, ഉപമകളിലൂടെ പഠിപ്പിച്ചു, രോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കി, സാമൂഹികമായി മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടവരെ സ്വീകരിച്ചു, മതനേതൃത്വത്തിന്റെ അനീതികളെയും കാപട്യങ്ങളെയും വിമർശിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടവും നീതിയും കരുണയും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാകണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഹ്വാനം.
യേശുവിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമകാലികർ നടത്തിയ വിലയിരുത്തലുകളിലും പ്രവാചകസ്വഭാവം വ്യക്തമാണ്.
* നസറത്തിലെ ജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു പ്രവാചകനായി കണ്ടു (മത്തായി 13:57).
* എമ്മാവൂസിലേക്കു പോയ ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ശക്തനായ പ്രവാചകനായി വിശേഷിപ്പിച്ചു (ലൂക്കോസ് 24:19).
* ജനങ്ങളിൽ ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ പ്രവാചകനായും മറ്റുചിലർ പുരാതന പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരാളായും കരുതി (മർക്കോസ് 8:28).
യേശുവിന്റെ ജീവിതവും സന്ദേശവും പഴയനിയമത്തിലെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഇതെല്ലാം സഹായിക്കുന്നു.
അദ്ദേഹം ദൈവാലയത്തിലെ പുരോഹിതനായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടില്ല. യഹൂദ പുരോഹിതവർഗത്തിന്റെ അംഗമായിരുന്നില്ല. യാഗങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയോ പുരോഹിതപരമായ കർമങ്ങൾ നിർവഹിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ സംസാരിക്കുകയും മതപരവും സാമൂഹികവുമായ അനീതികളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത പ്രവാചകനായിരുന്നു.
അതുപോലെ, യേശു ഒരു രാഷ്ട്രീയ രാജാവായിരുന്നില്ല. ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ഭരണം നടത്തിയിട്ടില്ല. സൈന്യമോ രാഷ്ട്രീയ ഭരണകൂടമോ സ്ഥാപിച്ചിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കൽപ്പം സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ രാജത്വത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ചരിത്രപരമായ യേശുവിനെ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ പ്രവാചകൻ എന്ന തിരിച്ചറിയലിനാണ് പ്രഥമസ്ഥാനം നൽകേണ്ടത്.
### 2\. യേശു പുരോഹിതനും രാജാവും: ചരിത്രവും വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം
ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ യേശുവിനെ പ്രവാചകൻ, പുരോഹിതൻ, രാജാവ് എന്നീ മൂന്ന് സ്ഥാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഈ ത്രിവിധ വിശേഷണം യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെയും ദൗത്യത്തെയും വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസപരമായ വ്യാഖ്യാനമാണ്.
എന്നാൽ ഈ മൂന്ന് വിശേഷണങ്ങളും ഒരേ അർത്ഥത്തിൽ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
പ്രവാചകൻ: യേശു ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ യഥാർഥത്തിൽ നിർവഹിച്ച ചരിത്രപരമായ ദൗത്യമാണ് ഇത്. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും മനുഷ്യരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും നീതിയിലേക്കും ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്തു.
പുരോഹിതൻ: എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനം യേശുവിനെ മെൽക്കീസേദെക്കിന്റെ ക്രമപ്രകാരം മഹാപുരോഹിതനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു (എബ്രായർ 5:5-10; 7:17). ഇത് യേശു യഹൂദ ദേവാലയത്തിലെ ഒരു പുരോഹിതനായിരുന്നു എന്ന ചരിത്രപ്രസ്താവനയല്ല. മറിച്ച്, യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും ഉയിർപ്പിനും ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിനും പ്രത്യേകമായ അർത്ഥം നൽകുന്ന ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനമാണ്.
രാജാവ്: യേശുവിനെ ദാവീദിന്റെ പുത്രനായും ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രതീക്ഷിത മിശിഹാ രാജാവായും അവതരിപ്പിക്കുന്ന പാരമ്പര്യം പുതിയ നിയമത്തിലുണ്ട്. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയ രാജാവായി ഭരണം നടത്തിയിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജത്വം ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശ്വാസപരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നതാണ്.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം: ചരിത്രത്തിൽ യേശു എന്തായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യവും പിൽക്കാല ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം യേശുവിനെ എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു എന്ന ചോദ്യവും രണ്ടാണ്.
യേശു ഭൂമിയിൽ പ്രവാചകനായി ജീവിച്ചു, ഉയിർപ്പിനുശേഷം ദൈവസന്നിധിയിൽ പുരോഹിതനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഭാവിയിൽ രാജാവായി വരും എന്നൊക്കെയുള്ള വിശ്വാസപ്രസ്താവനകൾ ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അവയെ ചരിത്രപരമായ യേശുവിന്റെ ജീവിതവിവരണവുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തരുത്.
ഇതിൽനിന്ന് മറ്റൊരു ചോദ്യവും ഉയരുന്നു: യേശുവിനെ വിശ്വാസപരമായി പുരോഹിതനായി അവതരിപ്പിച്ചതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സഭയിൽ ഒരു പ്രത്യേക പുരോഹിതവർഗം രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം ശാശ്വതവും അതുല്യവുമാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർക്ക് പ്രത്യേക പൗരോഹിത്യാധികാരം അവകാശപ്പെടാനാകുമോ?
ഇതാണ് നമ്മുടെ ചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രപ്രശ്നം.
### 3\. യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം: എബ്രായലേഖനത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനം
ക്രൈസ്തവസഭയിൽ പൗരോഹിത്യസങ്കൽപ്പം വളരുന്നതിന് വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഒരു പുതിയനിയമ ഗ്രന്ഥമാണ് എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനം.
ഈ ലേഖനം യേശുവിനെ മഹാപുരോഹിതനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ യേശു യഥാർഥത്തിൽ ഒരു യഹൂദ പുരോഹിതനായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.
യഹൂദ പൗരോഹിത്യം ലേവി ഗോത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ദേവാലയത്തിലെ യാഗങ്ങളും ആരാധനാക്രമങ്ങളും നിർവഹിച്ചിരുന്നത് ആ ഗോത്രത്തിലെ പുരോഹിതന്മാരായിരുന്നു. എന്നാൽ യേശു യഹൂദയിലെ ബെന്യാമീൻ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ടവനല്ല; യഹൂദ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. അതിനാൽ പരമ്പരാഗത യഹൂദ പൗരോഹിത്യക്രമപ്രകാരം അദ്ദേഹത്തിന് പുരോഹിതനാകാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഈ പ്രശ്നത്തെ മറികടക്കാനാണ് എബ്രായലേഖനം മെൽക്കീസേദെക്കിന്റെ പൗരോഹിത്യസങ്കൽപ്പം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഉല്പത്തി 14-ാം അധ്യായത്തിൽ കാണുന്ന മെൽക്കീസേദെക്ക് ശാലേം രാജാവും അത്യുന്നതനായ ദൈവത്തിന്റെ പുരോഹിതനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൗരോഹിത്യം ലേവ്യ പൗരോഹിത്യത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഈ മാതൃകയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് യേശുവിനെ മെൽക്കീസേദെക്കിന്റെ ക്രമപ്രകാരം മഹാപുരോഹിതനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഇതിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്.
എബ്രായലേഖനത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം സാധാരണ പുരോഹിതന്മാരുടെ പൗരോഹിത്യം പോലെയല്ല. സാധാരണ പുരോഹിതന്മാർ ആവർത്തിച്ച് യാഗങ്ങൾ അർപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ യേശു സ്വയം ഒരിക്കലായി സമർപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബലി ആവർത്തിക്കേണ്ടതില്ല (എബ്രായർ 7:27; 9:12; 10:10-14).
അതുകൊണ്ടുതന്നെ എബ്രായലേഖനം യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യത്തെ അതുല്യവും ശാശ്വതവുമായ ഒന്നായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ഇവിടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നിരീക്ഷണമുണ്ട്.
യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം പിൻഗാമികളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് എബ്രായലേഖനം പറയുന്നില്ല. മറിച്ച്, യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം മറ്റാരുമായും പങ്കിടാനാവാത്ത സവിശേഷമായ ഒന്നായിട്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
എബ്രായർ 7:24-ൽ യേശു എന്നേക്കും നിലനിൽക്കുന്നതിനാൽ അവന്റെ പൗരോഹിത്യം മാറ്റമില്ലാത്തതാണെന്ന് പറയുന്നു. 7:25-ൽ അവൻ എപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നതിനാൽ തനിക്കു മുഖാന്തരം ദൈവത്തോട് അടുക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി മധ്യസ്ഥത ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നും പറയുന്നു.
അതുകൊണ്ട്, യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം അംഗീകരിക്കുന്നതും അതിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യരിൽ ഒരു പ്രത്യേക പൗരോഹിത്യവർഗം സ്ഥാപിക്കുന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്.
ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാതെ പോയതാണ് പിൽക്കാല പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ പല ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾക്കും കാരണമായത്.
### 4\. യേശു ശിഷ്യന്മാരെ പുരോഹിതന്മാരായി നിയമിച്ചിരുന്നോ?
യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ശിഷ്യന്മാരുമായുള്ള ബന്ധവും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം അവരെ പുരോഹിതന്മാരായി നിയമിച്ചതായി വ്യക്തമായ ഒരു സുവിശേഷസാക്ഷ്യവും കാണുന്നില്ല.
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ വിളിച്ചു. അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സന്ദേശം അറിയിക്കാൻ അയച്ചു. രോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കാനും ദുഷ്ടാത്മാക്കളെ പുറത്താക്കാനും അധികാരം നൽകി.
എന്നാൽ അവരെ ഒരു പ്രത്യേക പൗരോഹിത്യവർഗമായി വേർതിരിച്ചിട്ടില്ല.
അവരെ അപ്പസ്തോലന്മാർ എന്നാണ് വിളിച്ചത്. അപ്പസ്തോലൻ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം അയക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നാണ്. അതായത്, അവർക്ക് ലഭിച്ച പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വം യേശുവിന്റെ സന്ദേശം ലോകത്തേക്ക് എത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.
യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് നൽകിയ അധികാരത്തെക്കുറിച്ച് മത്തായി 28:19-20-ൽ കാണുന്ന മഹാനിയോഗം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.
> നിങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു സകലജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ.
ഇവിടെ യേശു തന്റെ അനുയായികളെ പുരോഹിതന്മാരെ നിയമിക്കാനല്ല, ശിഷ്യന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാനാണ് ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നത്.
അതുപോലെ, യോഹന്നാൻ 20:21-23-ൽ യേശു ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ ഊതി അവരോട് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കാൻ പറയുകയും പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ ഭാഗത്തെ പിൽക്കാല സഭകൾ പാപമോചനത്തിനും കൂദാശാപരമായ അധികാരത്തിനും അടിസ്ഥാനമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ വാക്യങ്ങൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് യേശു ഒരു പാരമ്പര്യ പുരോഹിതവർഗത്തെ സ്ഥാപിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയില്ല.
യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ പ്രധാന ദൗത്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം തുടരുക എന്നതായിരുന്നു. അതിനെ ഒരു പ്രത്യേക പൗരോഹിത്യാധികാരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് പിന്നീടുണ്ടായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വികാസമാണ്.
### 5\. ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹം: പുരോഹിതന്മാരല്ല, ശുശ്രൂഷകർ
യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും ഉയിർപ്പിനും ശേഷം രൂപപ്പെട്ട ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങളിൽ വിവിധ നേതൃത്വസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പുതിയ നിയമം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ:
* അപ്പസ്തോലന്മാർ (Apostles)
* പ്രവാചകന്മാർ (Prophets)
* ഉപദേഷ്ടാക്കൾ (Teachers)
* മൂപ്പന്മാർ (Presbyters)
* മേൽവിചാരകന്മാർ (Overseers)
* ശുശ്രൂഷകർ (Deacons)
അപ്പസ്തോലപ്രവൃത്തികൾ 14:23-ൽ വിവിധ സഭകളിൽ മൂപ്പന്മാരെ നിയമിച്ചതായി കാണാം. ഫിലിപ്പിയർ 1:1-ൽ മേൽവിചാരകന്മാരെയും ശുശ്രൂഷകരെയും പ്രത്യേകം പരാമർശിക്കുന്നു.
എന്നാൽ പുതിയ നിയമത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യം, ക്രൈസ്തവസഭയിലെ ശുശ്രൂഷകരെ പുരോഹിതന്മാർ (Hieroí അല്ലെങ്കിൽ Sacerdotes) എന്ന് വിളിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്.
പുതിയ നിയമത്തിൽ പുരോഹിതൻ എന്ന അർത്ഥത്തിലുള്ള പദം യേശുവിനെയും പഴയനിയമത്തിലെ പുരോഹിതന്മാരെയും എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും സംബന്ധിച്ച് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ സഭയിലെ സാധാരണ ശുശ്രൂഷകരുടെ ഔദ്യോഗിക പദവിയായി അത് ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല.
ഇവിടെ ഭാഷാപരമായ ഒരു കൗതുകവുമുണ്ട്. ഇന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ പുരോഹിതനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന Priest എന്ന പദം ഗ്രീക്ക് Presbyteros എന്ന വാക്കിൽനിന്ന് പഴയ ഇംഗ്ലീഷ് രൂപങ്ങളിലൂടെ വികസിച്ചതാണ്. Presbyteros എന്നതിന്റെ അർത്ഥം മൂപ്പൻ എന്നാണ്. എന്നാൽ യാഗം അർപ്പിക്കുന്ന പുരോഹിതനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദം Hierus ആണ്.
കാലക്രമത്തിൽ ഈ രണ്ടു പദങ്ങളുടെയും അർത്ഥങ്ങൾ സഭയുടെ ആരാധനാപരമായ ജീവിതത്തിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടുവന്നു. അങ്ങനെ സഭയിലെ മൂപ്പന്മാരും ശുശ്രൂഷകരും പൗരോഹിത്യപരമായ സ്ഥാനമുള്ളവരായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
ഈ ചരിത്രപരമായ വികാസം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. കാരണം, പുതിയ നിയമത്തിലെ മൂപ്പൻ എന്ന നേതൃത്വസ്ഥാനവും പിൽക്കാലത്തെ ബലിപീഠകേന്ദ്രിതമായ പുരോഹിതസ്ഥാനവും ഒരേ അർത്ഥത്തിലുള്ളവയല്ല.
### 6\. ശുശ്രൂഷയിൽനിന്ന് പൗരോഹിത്യത്തിലേക്ക്: ചരിത്രപരമായ പരിണാമം
ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹങ്ങളിൽ സഭയുടെ നേതൃത്വം ക്രമേണ കൂടുതൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടു. അതിന് ചില പ്രായോഗിക കാരണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.
ക്രൈസ്തവവിശ്വാസം വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. പുതിയ സഭകൾ രൂപപ്പെട്ടു. വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങൾ വർധിച്ചു. സഭയുടെ ഐക്യവും വിശ്വാസപാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയും ഉറപ്പാക്കേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടായി.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ബിഷപ്പ്, പ്രെസ്ബിറ്റർ, ഡീക്കൻ എന്നീ സ്ഥാനങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായിത്തുടങ്ങി.
രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അന്ത്യോക്യയിലെ ഇഗ്നേഷ്യസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഒരു ബിഷപ്പിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ പ്രെസ്ബിറ്റർമാരും ഡീക്കന്മാരും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ക്രമീകരണം വ്യക്തമായി കാണാം. ഓരോ പ്രാദേശിക സഭയിലും ഒരൊറ്റ ബിഷപ്പിന് പ്രത്യേക നേതൃത്വം നൽകുന്ന രീതി അന്ന് വളർന്നുവരികയായിരുന്നു.
രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഈ ഘടന കൂടുതൽ ശക്തമായി. ബിഷപ്പുമാർ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തു.
പിന്നീട് ബിഷപ്പുമാരുടെ ആരാധനാപരമായ നേതൃത്വം, പ്രത്യേകിച്ച് കുർബാനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷ, പഴയനിയമത്തിലെ പുരോഹിതശുശ്രൂഷയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം പ്രെസ്ബിറ്റർമാർക്കും പുരോഹിതപരമായ അർത്ഥം ലഭിച്ചു.
ഇങ്ങനെ സഭയിലെ ശുശ്രൂഷാപദവികൾ ക്രമേണ പൗരോഹിത്യപരമായ അധികാരമുള്ള സ്ഥാനങ്ങളായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കണം: ഈ മാറ്റം ഒരൊറ്റ വ്യക്തി എടുത്ത തീരുമാനത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നില്ല. പല നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി നടന്ന ചരിത്രപരവും ആരാധനാപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ വികാസമായിരുന്നു അത്.
ആദ്യകാല സഭയിലെ നേതൃത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണവും പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനവൽക്കരണവും സംബന്ധിച്ച് ആധുനിക സഭാചരിത്രപഠനങ്ങളും ഈ വ്യത്യാസം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്. St Andrews Encyclopaedia of Theology +2
### 7\. എല്ലാവരും പുരോഹിതന്മാർ: പുതിയ നിയമത്തിന്റെ മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാട്
പൗരോഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വാക്യമാണ് 1 പത്രോസ് 2:9.
> നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വംശവും രാജകീയ പുരോഹിതവർഗവും വിശുദ്ധജാതിയും സ്വന്തജനവും ആകുന്നു.
ഇവിടെ പത്രോസ് വിശ്വാസികളെ മുഴുവൻ രാജകീയ പുരോഹിതഗണമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
വെളിപാട് 1:6-ലും ദൈവം നമ്മെ ഒരു രാജ്യവും തന്റെ പിതാവായ ദൈവത്തിന് പുരോഹിതന്മാരും ആക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
ഈ വാക്യങ്ങൾ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ആശയം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു: ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിനും ആത്മീയമായ ജീവിതത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക പുരോഹിതവർഗത്തിൽ അംഗമാകേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ജനമെന്ന നിലയിൽ എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ആത്മീയമായ ഉത്തരവാദിത്വവും മഹത്വവുമുണ്ട്.
പഴയനിയമത്തിൽ പുറപ്പാട് 19:5-6-ലും ഇസ്രായേൽ ജനതയെ പുരോഹിതരാജ്യവും വിശുദ്ധജനവുമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. പത്രോസ് ഈ ആശയം ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ വ്യക്തിത്വമായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്.
എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. എല്ലാവരും പുരോഹിതന്മാരാണെന്ന പൊതുവായ സങ്കൽപ്പം നിലനിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, കാലക്രമത്തിൽ പുരോഹിതന്മാർക്കും സാധാരണ വിശ്വാസികൾക്കും ഇടയിൽ വ്യക്തമായ വേർതിരിവ് രൂപപ്പെട്ടു.
ഒരു വിഭാഗം കൂദാശകൾ നിർവഹിക്കുന്നവരും മറ്റൊരു വിഭാഗം അവ സ്വീകരിക്കുന്നവരുമായി മാറി. ആരാധനയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനവും ആത്മീയ അധികാരവും ക്രമേണ പുരോഹിതന്മാരിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ഇത് എല്ലാ സഭാപാരമ്പര്യങ്ങളിലും ഒരേ രീതിയിൽ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും പൊതുവായ പൗരോഹിത്യത്തെക്കാൾ പ്രത്യേക പൗരോഹിത്യത്തിന് പ്രാധാന്യം ലഭിച്ച ചരിത്രം നിഷേധിക്കാനാവില്ല.
ഇവിടെ വീണ്ടും യേശുവിന്റെ അടിസ്ഥാനസന്ദേശത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. മനുഷ്യനും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു പ്രത്യേക മതാധികാരിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം എന്നല്ല യേശുവിന്റെ സന്ദേശം. ദൈവത്തെ പിതാവായി വിളിക്കാനും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും അദ്ദേഹം മനുഷ്യരെ ക്ഷണിച്ചു.
### 8\. അപ്പസ്തോലിക പിൻഗാമിത്വം: അധികാരത്തിന്റെ കൈമാറ്റമോ ദൗത്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയോ?
സഭയുടെ പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥയെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ആശയമാണ് അപ്പസ്തോലിക പിൻഗാമിത്വം (Apostolic Succession).
അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് യേശുവിൽനിന്ന് അധികാരം ലഭിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ പിൻഗാമികൾക്ക് അത് കൈമാറി. അങ്ങനെ തലമുറതലമുറയായി മെത്രാന്മാരിലൂടെ ഈ അധികാരം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു എന്നാണ് പല സഭാപാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും വിശ്വാസം.
ഈ വിശ്വാസത്തിന് ഒരു ചരിത്രപരമായ വശമുണ്ട്. ആദ്യകാല സഭയിൽ അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പഠിപ്പിക്കലും വിശ്വാസവും നേതൃത്വവും തുടർന്നുകൊണ്ടു പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. അതിനായി പുതിയ നേതാക്കളെ നിയോഗിക്കുകയും കൈവെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എന്നാൽ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയെ ഒരു പ്രത്യേക അധികാരത്തിന്റെ കൈമാറ്റമായി മാത്രം കാണേണ്ടതുണ്ടോ?
അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ യഥാർത്ഥ പിൻഗാമികൾ ആരാണ്? അവരുടെ പദവി ലഭിച്ചവർ മാത്രമാണോ? അതോ അവരുടെ വിശ്വാസവും സന്ദേശവും ജീവിതമാതൃകയും തുടരുന്നവരാണോ?
ഈ ചോദ്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ പിന്തുടരുന്ന ഒരാൾക്ക് സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക പദവിയില്ലെങ്കിലും അയാൾ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്ന് പറയാൻ കഴിയുമോ?
അതുപോലെ, ഒരു മെത്രാനോ പുരോഹിതനോ സ്ഥാനപരമ്പരയിലൂടെ അധികാരം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അയാളെ യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ പിൻഗാമിയായി വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ?
ഇവിടെ അപ്പസ്തോലിക പിൻഗാമിത്വത്തിന്റെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ വേർതിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്:
* സ്ഥാപനപരമായ പിൻഗാമിത്വം: അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ അധികാരം മെത്രാന്മാരിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നു എന്ന വിശ്വാസം.
* ആത്മീയവും ദൗത്യപരവുമായ പിൻഗാമിത്വം: അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ വിശ്വാസം, പഠിപ്പിക്കൽ, സേവനം, ദൗത്യം എന്നിവ തുടരുക.
ഇവ രണ്ടും പരസ്പരം വിരുദ്ധമാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നിന്റെ പകരക്കാരനാക്കാൻ കഴിയില്ല.
### 9\. പത്രോസിന്റെ അധികാരം: റോം ആണോ അന്ത്യോക്യയാണോ?
അപ്പസ്തോലിക പിൻഗാമിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ചരിത്രപ്രശ്നമാണ് പത്രോസിന്റെ അധികാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവാദം.
മത്തായി 16:18-ൽ യേശു പത്രോസിനോട്:
> നീ പത്രോസ് ആകുന്നു; ഈ പാറമേൽ ഞാൻ എന്റെ സഭയെ പണിയും.
എന്ന് പറയുന്നതായി കാണാം.
ഈ വാക്യത്തിന് വ്യത്യസ്ത സഭകൾ വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണ് നൽകുന്നത്. റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ പത്രോസിന്റെ പ്രത്യേക സ്ഥാനത്തെ റോമിലെ മെത്രാന്റെ അധികാരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. പത്രോസ് റോമിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും അവിടെ രക്തസാക്ഷിയാവുകയും ചെയ്തുവെന്നും അതിനാൽ റോമിലെ മാർപാപ്പ പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയാണെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
എന്നാൽ പത്രോസിന് അന്ത്യോക്യയുമായും ശക്തമായ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിൽ പത്രോസ് അന്ത്യോക്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് (ഗലാത്യർ 2:11). അന്ത്യോക്യൻ സഭാപാരമ്പര്യവും പത്രോസിന്റെ അവിടത്തെ ശുശ്രൂഷയെ പ്രത്യേകം ഓർക്കുന്നു.
ഇതിന്റെ പേരിൽ വിവിധ സഭകൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ അവകാശവാദങ്ങളുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് മറ്റൊന്നാണ്.
യേശു തന്റെ സഭയുടെ നേതൃത്വം ഒരു പ്രത്യേക നഗരത്തിലെ മെത്രാനിലേക്ക് കൈമാറിയതായി പുതിയ നിയമത്തിൽ വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശമില്ല. പത്രോസ് റോമിലെ മെത്രാനായി ഔദ്യോഗികമായി നിയമിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധികാരം റോമിലെ തുടർമെത്രാന്മാർക്ക് കൈമാറിയെന്നും പുതിയ നിയമം പറയുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് പത്രോസിന്റെ പ്രത്യേക സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും റോമിലെ മാർപാപ്പയുടെ സാർവത്രിക അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പിൽക്കാല ദൈവശാസ്ത്രവും തമ്മിലുള്ള ചരിത്രപരമായ ബന്ധം പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.
ഇവിടെ ഉയരുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം ഇതാണ്:
യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ അവകാശം ഒരു പ്രത്യേക നഗരത്തിനോ മെത്രാനോ പാരമ്പര്യമായി ലഭിക്കുന്നതാണോ? അതോ യേശുവിന്റെ സന്ദേശം ജീവിതത്തിൽ തുടരുന്ന എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണോ?
ഈ ചോദ്യം ഇന്നും ക്രൈസ്തവസഭയുടെ ഐക്യത്തെയും അധികാരഘടനയെയും സംബന്ധിച്ച് പ്രസക്തമാണ്.
### 10\. പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥ: ഗുണങ്ങളും ദോഷങ്ങളും
സഭയിൽ പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥ രൂപപ്പെട്ടത് ചില ചരിത്രപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള പ്രതികരണമായിട്ടാണ്. വിശ്വാസികൾക്ക് ആത്മീയപരിപാലനം നൽകുക, ആരാധനകൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുക, വിശ്വാസപഠനം നടത്തുക, സഭയുടെ ഐക്യം നിലനിർത്തുക തുടങ്ങിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ അതിലൂടെ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു.
അതിനാൽ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ സംഭാവനകളെ പൂർണമായി നിഷേധിക്കുന്നത് നീതിയുക്തമല്ല.
എന്നാൽ ഒരു ശുശ്രൂഷാവ്യവസ്ഥ പ്രത്യേക അധികാരവ്യവസ്ഥയായി മാറുമ്പോൾ അതിൽ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.
ഒന്ന്: ആത്മീയ അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം
ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിനും ആത്മീയജീവിതത്തിനും പുരോഹിതന്റെ മധ്യസ്ഥത അനിവാര്യമാണെന്ന ധാരണ വളരുമ്പോൾ സാധാരണ വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യം പരിമിതപ്പെടുന്നു.
രണ്ട്: വിശ്വാസികൾക്കിടയിലെ വേർതിരിവ്
എല്ലാവരും ദൈവത്തിന്റെ മക്കളും രാജകീയ പുരോഹിതഗണവുമാണെന്ന പുതിയ നിയമത്തിലെ കാഴ്ചപ്പാടിനു പകരം, ആത്മീയമായി ഉയർന്നവരും താഴ്ന്നവരുമായ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു.
മൂന്ന്: അധികാരം ഒരു പദവിയായി മാറുന്നു
ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ലഭിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം ചിലപ്പോൾ പ്രത്യേക അവകാശമായും സാമൂഹിക പദവിയായും മാറുന്നു. അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന് തുല്യമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
നാല്: സഭാവിഭജനങ്ങൾ
പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിത്വം, മെത്രാന്മാരുടെ അധികാരം, പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ സാധുത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ സഭകൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരങ്ങൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കും കാരണമായിട്ടുണ്ട്.
1054-ലെ കിഴക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ സഭാവിഭജനം അധികാരതർക്കങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും അതിനു പിന്നിൽ ആരാധനാക്രമം, ഭാഷ, സംസ്കാരം, ദൈവശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ നിരവധി ഘടകങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ച്: ശുശ്രൂഷയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മറക്കപ്പെടുന്നു
യേശുവിന്റെ മാതൃകയിൽ നേതൃത്വം സേവനമായിരുന്നു. എന്നാൽ പദവിക്കും അധികാരത്തിനും പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യസേവനവും നീതിയും കരുണയും പിന്നിലാകാം.
ആറ്: മതസ്ഥാപനത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങൾ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങളെ മറികടക്കുന്നു
സഭയുടെ സ്ഥാപനപരമായ നിലനിൽപ്പും അധികാരസംരക്ഷണവും ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടതായി മാറുന്നു.
ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ ആത്മാർത്ഥമായി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പുരോഹിതന്മാരെയും ഒരേ രീതിയിൽ വിലയിരുത്തുന്നതും ശരിയല്ല.
പ്രശ്നം പുരോഹിതന്മാരുടെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തിൽ മാത്രമല്ല; ശുശ്രൂഷയെ അധികാരവും പ്രത്യേകാവകാശവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിലാണ്.
### 11\. യേശുവിന്റെ നേതൃത്വസങ്കൽപ്പം: അധികാരമല്ല, സേവനം
യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വവും പിൽക്കാല സഭയുടെ പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വ്യത്യാസം അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലാണ്.
മർക്കോസ് 10:42-45-ൽ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക.
വിജാതീയരുടെ ഭരണാധികാരികൾ ജനങ്ങളുടെമേൽ അധികാരം നടത്തുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെയിടയിൽ അങ്ങനെ ആകരുത്. നിങ്ങളിൽ വലിയവനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ശുശ്രൂഷകനാകണം.
ഇത് കേവലം ഒരു ധാർമിക ഉപദേശം മാത്രമല്ല. നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ നിലപാടാണ്.
യേശുവിന്റെ സമൂഹത്തിൽ വലിയവനാകുന്നത് അധികാരം ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല; കൂടുതൽ സേവിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതല്ല നേതൃത്വം; മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നതാണ്.
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ കാലുകൾ കഴുകിയ സംഭവം (യോഹന്നാൻ 13:1-17) ഈ നേതൃത്വസങ്കൽപ്പത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉദാഹരണമാണ്.
ഇവിടെ യേശു ഒരു പുതിയ പൗരോഹിത്യക്രമം സ്ഥാപിക്കുകയല്ല. അധികാരത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പരമ്പരാഗത നേതൃത്വസങ്കൽപ്പത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുകയാണ്.
അതുകൊണ്ട് സഭയുടെ നേതൃത്വത്തെ വിലയിരുത്താനുള്ള യേശുവിന്റെ മാനദണ്ഡം വളരെ വ്യക്തമാണ്:
* അധികാരമല്ല, സേവനം.
* പദവിയല്ല, ഉത്തരവാദിത്വം.
* ആധിപത്യമല്ല, സഹോദര്യം.
* പ്രത്യേക അവകാശമല്ല, എല്ലാവരുടെയും പങ്കാളിത്തം.
* സ്ഥാപനത്തിന്റെ മഹത്വമല്ല, മനുഷ്യന്റെ മഹത്വം.
സഭയുടെ നേതൃത്വവ്യവസ്ഥ ഈ മൂല്യങ്ങളോട് എത്രത്തോളം വിശ്വസ്തമാണ് എന്നതാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മീയതയുടെ മാനദണ്ഡം.
### 12\. പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ പുനർവിചിന്തനം: സഭയ്ക്ക് ആവശ്യം പുരോഹിതന്മാരോ ശുശ്രൂഷകരോ?
ഇത്രയും ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പരിശോധനകൾക്കുശേഷം ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നു.
ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്ക് ആവശ്യം ഒരു പ്രത്യേക പൗരോഹിത്യവർഗമാണോ, അതോ യേശുവിന്റെ സന്ദേശം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന ശുശ്രൂഷകരാണോ?
സഭയ്ക്ക് നേതൃത്വം ആവശ്യമാണ്. ആരാധനകൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്നവരും വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നവരും സമൂഹത്തെ നയിക്കുന്നവരും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അതിനായി മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് ആത്മീയമായി ഉയർന്ന ഒരു പ്രത്യേക വർഗം രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
സഭയിലെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും തുല്യമായി നൽകണമെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. വ്യത്യസ്ത കഴിവുകളും ദൗത്യങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ആത്മീയമായ ഉയർച്ചതാഴ്ചകൾ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതില്ല.
ഒരു വ്യക്തി പുരോഹിതനാകുന്നതുകൊണ്ട് ദൈവത്തോട് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ അടുത്തവനാകുന്നില്ല. ഒരു വ്യക്തിക്ക് മെത്രാൻപദവി ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ സന്ദേശം വ്യാഖ്യാനിക്കാനുള്ള കുത്തകാവകാശം ലഭിക്കുന്നുമില്ല.
യേശുവിന്റെ മാതൃകയിൽ സഭയിലെ എല്ലാ നേതൃത്വവും സേവനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം.
സഭയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ പുരോഹിതന്മാരുടെ എണ്ണത്തിലോ പദവികളുടെ മഹത്വത്തിലോ അല്ല; യേശുവിന്റെ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും എത്രത്തോളം സമൂഹത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതിലാണ്.
### ഉപസംഹാരം: യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വത്തിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക്
ക്രൈസ്തവസഭയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട പരിണാമം നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ചരിത്രപുരുഷനായ യേശുവിന്റെ പ്രവാചകപ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് ആരംഭിച്ച ക്രൈസ്തവസമൂഹം കാലക്രമത്തിൽ കൂടുതൽ സംഘടിതമായ ഒരു മതസ്ഥാപനമായി മാറി. അതോടൊപ്പം സഭയിൽ വിവിധ നേതൃത്വസ്ഥാനങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ഈ സ്ഥാനങ്ങൾ പൗരോഹിത്യപരമായ അധികാരങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
യേശുവിനെ മഹാപുരോഹിതനായി അവതരിപ്പിച്ച എബ്രായലേഖനത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രവും സഭയുടെ ആരാധനാപരമായ വികാസങ്ങളും ഈ പ്രക്രിയയെ സ്വാധീനിച്ചു. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു പാരമ്പര്യ പുരോഹിതവർഗം സ്ഥാപിക്കണമെന്ന ആശയം പുതിയ നിയമത്തിൽ നേരിട്ട് കാണുന്നില്ല.
ചരിത്രപുരുഷനായ യേശു ഒരു യഹൂദ പുരോഹിതനായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയ രാജാവുമായിരുന്നില്ല. ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച പ്രവാചകനും ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പ്രവർത്തിച്ച അധ്യാപകനും ആത്മീയ നേതാവുമായിരുന്നു. പുരോഹിതൻ, രാജാവ് എന്നീ വിശേഷണങ്ങൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണ്.
യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരെക്കുറിച്ചും ഇതുതന്നെയാണ് പറയേണ്ടത്. അവർ ഒരു പുതിയ പൗരോഹിത്യവർഗത്തിന്റെ സ്ഥാപകരായിരുന്നില്ല. യേശുവിന്റെ സന്ദേശം തുടരേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തവരായിരുന്നു. അവരുടെ നേതൃത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവം സേവനമായിരുന്നു; അധികാരമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ചത് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി രൂപപ്പെട്ട നേതൃത്വസ്ഥാനങ്ങൾ ക്രമേണ പ്രത്യേക പദവികളും അധികാരങ്ങളുമായി മാറി. അപ്പസ്തോലിക പിൻഗാമിത്വം ആത്മീയവും വിശ്വാസപരവുമായ തുടർച്ച എന്ന അർത്ഥത്തിൽനിന്ന് അധികാരത്തിന്റെ സ്ഥാപനപരമായ കൈമാറ്റം എന്ന അർത്ഥത്തിലേക്കും വികസിച്ചു.
പത്രോസിന്റെ അധികാരം റോമിലാണോ അന്ത്യോക്യയിലാണോ കൈമാറപ്പെട്ടത് എന്ന തർക്കങ്ങൾ ഈ അധികാരകേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
ഇവിടെ നാം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്:
യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ പിൻഗാമികൾ ആരാണ്? അപ്പസ്തോലിക പദവിയും പൗരോഹിത്യാധികാരവും ലഭിച്ചവരോ, അതോ യേശുവിന്റെ സന്ദേശവും ജീവിതമാതൃകയും തുടരുന്നവരോ?
യേശുവിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണ്. മനുഷ്യരെ സേവിക്കുന്നവരാണ് വലിയവർ. സ്നേഹിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ ശിഷ്യന്മാർ. നീതിക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരും ദരിദ്രരെയും അവശരെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നവരുമാണ് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സാക്ഷികൾ.
സഭയുടെ ഭാവി കൂടുതൽ അധികാരമുള്ള പുരോഹിതന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലല്ല; കൂടുതൽ യഥാർത്ഥ ശിഷ്യന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലാണ്.
ക്രൈസ്തവസഭയ്ക്ക് ആവശ്യമായത് യേശുവിന്റെ പേരിൽ അധികാരം കൈവശം വയ്ക്കുന്ന ഒരു പൗരോഹിത്യവർഗത്തെയല്ല; യേശുവിനെപ്പോലെ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ശിഷ്യസമൂഹത്തെയാണ്.
യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആത്മാവ് വീണ്ടെടുക്കണമെങ്കിൽ സഭ തന്റെ പൗരോഹിത്യാധിഷ്ഠിതമായ അധികാരസങ്കൽപ്പങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി പുനഃപരിശോധിക്കുകയും ശിഷ്യത്വത്തിന്റെയും സേവനത്തിന്റെയും മൂല്യങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുപോവുകയും വേണം.
### ചരിത്രപരമായ പഠനത്തിന് സഹായിക്കുന്ന ചില പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങളും പഠനങ്ങളും
ഈ ലേഖനത്തിലെ ആശയങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പഠിക്കാൻ താഴെ പറയുന്ന അക്കാദമിക പഠനങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടും.
1\. Paul Dafydd Jones – Threefold Office of Jesus as Prophet, Priest, and King. യേശുവിന്റെ പ്രവാചക, പുരോഹിത, രാജകീയ സ്ഥാനങ്ങളെ ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രം എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം. St Andrews Encyclopaedia of Theology
2\. Marie E. Isaacs – Priesthood and the Epistle to the Hebrews. എബ്രായലേഖനത്തിലെ യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യസങ്കൽപ്പവും അതിന്റെ സവിശേഷതകളും വിശദീകരിക്കുന്ന പഠനം. പ്രത്യേകിച്ച് യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം പിൻഗാമികളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നതല്ല എന്ന നിരീക്ഷണം ശ്രദ്ധേയമാണ്. Wiley Online Library
3\. Ordained Ministries – St Andrews Encyclopaedia of Theology. ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിലെ ശുശ്രൂഷാപദവികൾ എങ്ങനെ ബിഷപ്പ്, പ്രെസ്ബിറ്റർ, ഡീക്കൻ എന്നീ സ്ഥാപനപരമായ സ്ഥാനങ്ങളായി വികസിച്ചു എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു. St Andrews Encyclopaedia of Theology
4\. Bishops – St Andrews Encyclopaedia of Theology. ആദ്യകാല സഭയിലെ ബിഷപ്പ് സ്ഥാനത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ചരിത്രപരമായ വികാസവും പരിശോധിക്കുന്നു. St Andrews Encyclopaedia of Theology
5\. Dimitris Kyrtatas – Prophets and Priests in Early Christianity. ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിലെ പ്രവാചക നേതൃത്വത്തിൽനിന്ന് പുരോഹിത-മെത്രാൻ നേതൃത്വത്തിലേക്കുണ്ടായ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം. Sage Journals
### എന്റെ പ്രത്യേകമായ വിലയിരുത്തൽ
ഈ ലേഖനത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വാദം ഇതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു:
യേശുവിനെ മഹാപുരോഹിതനായി വിശ്വസിക്കുന്നതിൽനിന്ന് മനുഷ്യരായ പുരോഹിതന്മാർക്ക് പ്രത്യേകമായ ആത്മീയ അധികാരമുണ്ടെന്ന നിഗമനത്തിലേക്ക് സ്വാഭാവികമായി എത്തിച്ചേരാനാവില്ല. യേശുവിന്റെ പൗരോഹിത്യം മനുഷ്യരുടെ പൗരോഹിത്യാധികാരത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനു പകരം, എബ്രായലേഖനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന് മറ്റൊരു മനുഷ്യപുരോഹിതന്റെ മധ്യസ്ഥത അനിവാര്യമല്ലെന്ന ആശയത്തെയാണ് ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത്.
അതുപോലെ, യേശുവിന്റെ രാജത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സഭയിൽ ഒരു അധികാരശ്രേണി സ്ഥാപിക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനാധിഷ്ഠിതമായ നേതൃത്വമാതൃകയോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഒരു ചരിത്രപരമായ സൂക്ഷ്മത കൂടി നിലനിർത്തണം: പൗരോഹിത്യവ്യവസ്ഥ യേശു തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണെന്ന് തെളിയിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പിൽക്കാല ദൈവശാസ്ത്രവും അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനപരമായ വ്യാഖ്യാനവും വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
Comments