നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം: സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യനാകുക

യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ആന്തരിക രൂപാന്തരം

മനുഷ്യജീവിതത്തെ നന്മയിലേക്ക് നയിക്കാൻ എല്ലാ മതങ്ങളും ചില ധാർമിക നിയമങ്ങളും നിർദേശങ്ങളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സത്യസന്ധത, നീതി, കരുണ, ക്ഷമ, സഹിഷ്ണുത, പരസ്പര ബഹുമാനം, സഹായമനോഭാവം തുടങ്ങിയവ അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്. ഇവയുടെയെല്ലാം അന്തിമലക്ഷ്യം മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവരോട് സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയും പെരുമാറുക എന്നതാണെന്ന് പറയാം.

ഒരുപക്ഷേ, ഈ ധാർമിക നിർദേശങ്ങളുടെയെല്ലാം അന്തഃസത്തയെ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ സംഗ്രഹിക്കാം: സ്നേഹിക്കുക.

എന്നാൽ ഇവിടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വൈരുദ്ധ്യമുണ്ട്. നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കാൻ മനുഷ്യനോട് ആവശ്യപ്പെടാൻ കഴിയും. എന്നാൽ സ്നേഹിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ നിയമം കൊണ്ട് നിർബന്ധിക്കാനാവില്ല. നിയമത്തിന്റെ ഭയംകൊണ്ട് ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ ഉപദ്രവിക്കാതിരുന്നേക്കാം. ശിക്ഷയെ ഭയന്ന് അയാൾ ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തെന്നും വരാം. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് അയാളുടെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

സ്നേഹം നിർബന്ധപൂർവം സൃഷ്ടിക്കാവുന്ന ഒരു വികാരമല്ല. അത് ഉള്ളിൽനിന്ന് സ്വമനസ്സാലെ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്.

നിയമങ്ങളുടെ പരിമിതി

മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ നിയമങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും സാമൂഹികജീവിതത്തിൽ ക്രമവും നീതിയും നിലനിർത്താനും നിയമങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനും അവ സഹായിക്കുന്നു.

എന്നാൽ നിയമങ്ങൾക്ക് ഒരു പരിമിതിയുണ്ട്. നമ്മുടെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് കാണിച്ചുതരാൻ അവയ്ക്കു കഴിയും. എന്നാൽ ആ അവസ്ഥയിൽനിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിച്ച് പുതിയ മനുഷ്യരാക്കാൻ അവയ്ക്കു കഴിയില്ല.

ഉദാഹരണത്തിന്, മറ്റുള്ളവരോട് കോപിക്കരുത്, ക്ഷമിക്കണം, ദരിദ്രരെ സഹായിക്കണം, ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കണം എന്നൊക്കെ നിയമങ്ങൾക്കും മതോപദേശങ്ങൾക്കും പറയാൻ കഴിയും. എന്നാൽ കോപം നിറഞ്ഞ ഒരു മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാനോ, സ്വാർത്ഥനായ ഒരാളെ നിസ്വാർത്ഥനാക്കാനോ, വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞ ഒരാളുടെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹം സൃഷ്ടിക്കാനോ കേവലം നിർദേശങ്ങൾക്കു കഴിയില്ല.

ഇവിടെ നാം ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം: നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക എന്നതും നല്ല മനുഷ്യനായി മാറുക എന്നതും ഒരുപോലെയല്ല.

നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാൻ ഒരാളെ പ്രേരിപ്പിക്കാം. എന്നാൽ ആ പ്രവൃത്തികൾ സ്വാഭാവികമായി പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഒരു നല്ല മനസ്സ് അയാളിൽ ഉണ്ടാകണം. അതാണ് യഥാർഥമായ മാറ്റം.

യേശു മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പരിഹാരം

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രസക്തി.

മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ നിയമങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുകയോ കൂടുതൽ കർശനമായ ചട്ടങ്ങൾക്കു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരികയോ അല്ല യേശു പ്രധാനമായും ചെയ്തത്. മറിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടും പുതിയ മനോഭാവവും സൃഷ്ടിക്കാനാണ് യേശു ശ്രമിച്ചത്.

ദൈവം സ്നേഹമാണ് എന്നും മനുഷ്യരോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം അവരുടെ യോഗ്യതയെയോ പ്രവൃത്തികളെയോ ആശ്രയിച്ചല്ലെന്നും യേശു തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെയും ഉപദേശങ്ങളിലൂടെയും വെളിപ്പെടുത്തി.

നല്ലവരെയും ചീത്തവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവത്തെയാണ് യേശു പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നതിലും മഴ നൽകുന്നതിലും ദൈവം നീതിമാന്മാരെയും നീതികെട്ടവരെയും വേർതിരിക്കുന്നില്ലെന്ന് യേശു പറഞ്ഞു (മത്തായി 5:45). പാപികളെയും സമൂഹം മാറ്റിനിർത്തിയവരെയും യേശു സ്നേഹത്തോടെ സമീപിച്ചു. അവരുടെ അയോഗ്യതകളെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അകറ്റിനിർത്തുകയല്ല, അവരെ വീണ്ടെടുക്കാനും പുതുജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കാനുമാണ് യേശു ശ്രമിച്ചത്.

ഇതിലൂടെ യേശു ഒരു വലിയ സത്യം മനുഷ്യന് വെളിപ്പെടുത്തി: ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നേടേണ്ട ഒന്നല്ല; തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒന്നാണ്.

നാം നല്ലവരായതുകൊണ്ടല്ല ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നത്. ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് നല്ലവരാകാൻ കഴിയുന്നത്.

സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്ക്

ഒരു മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ നിരുപാധികമായ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു.

താൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യനാണോ എന്ന ആശങ്കയിൽനിന്ന് അയാൾ മോചിതനാകുന്നു. സ്വന്തം തെറ്റുകളുടെയും പരാജയങ്ങളുടെയും പേരിൽ നിരാശപ്പെടാതെ പുതിയൊരു ജീവിതം ആരംഭിക്കാൻ ധൈര്യം നേടുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം നേടാനുള്ള മത്സരത്തിൽനിന്നും സ്വന്തം മഹത്ത്വം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽനിന്നും അയാൾ പതുക്കെ സ്വതന്ത്രനാകുന്നു.

തന്നെ ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഇവിടെയാണ് യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവകരമായ സ്വഭാവം വ്യക്തമാകുന്നത്. നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുക എന്നതല്ല യേശുവിന്റെ മാർഗം. ശത്രുക്കളെപ്പോലും സ്നേഹിക്കാനും നമ്മെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാനും യേശു പഠിപ്പിച്ചു (മത്തായി 5:44).

ഇത് കേവലം ഒരു ധാർമിക നിർദേശമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനിൽ സ്വാഭാവികമായി വളരേണ്ട പുതിയ മനോഭാവമാണ്.

സ്നേഹം ലഭിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു. ക്ഷമിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻ ക്ഷമിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു. കരുണ അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവരോട് കരുണ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

അങ്ങനെ സ്നേഹം ഒരു നിയമത്തിന്റെ അനുസരണമല്ലാതായി ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ പ്രകടനമായി മാറുന്നു.

ഇത് വെറുമൊരു വിശ്വാസമല്ലേ?

ഇവിടെ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരാം: ദൈവം എല്ലാവരെയും നിരുപാധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നത് വെറുമൊരു വിശ്വാസമല്ലേ? അത് സത്യമാണെന്ന് എങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിയും?

ഇത് വളരെ ന്യായമായ ചോദ്യമാണ്.

ഇതിന് ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം.

രോഗബാധിതനായ ഒരാൾ ഒരു ഡോക്ടറെ സമീപിക്കുന്നു. രോഗം ഭേദമാകണമെങ്കിൽ ഡോക്ടറിലും അയാൾക്ക് വിശ്വാസം വേണം. തന്റെ രോഗത്തെക്കുറിച്ച് ഡോക്ടർക്ക് അറിവുണ്ടെന്നും അതിന് ആവശ്യമായ ചികിത്സ നൽകാൻ ഡോക്ടർക്ക് കഴിയുമെന്നും അയാൾ വിശ്വസിക്കണം.

എന്നാൽ ഡോക്ടറിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം രോഗം മാറുന്നില്ല. ഡോക്ടർ നിർദേശിക്കുന്ന ചികിത്സ സ്വീകരിക്കുകയും മരുന്ന് കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ ചികിത്സയുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുമ്പോഴാണ് തന്റെ വിശ്വാസം ശരിയായിരുന്നുവെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്നത്.

യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസവും ഇതുപോലെയാണ്.

യേശു പറയുന്ന ജീവിതമാർഗത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കണം. മനുഷ്യന്റെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുള്ള വഴി യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിലുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കണം. ആ വിശ്വാസം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും വേണം.

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ ഫലം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചറിയാൻ കഴിയും.

നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം കുറയുന്നതും, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സമീപനം മാറുന്നതും, ക്ഷമിക്കാനുള്ള കഴിവ് വളരുന്നതും, സ്വാർത്ഥതയിൽനിന്ന് മോചിതരായി മറ്റുള്ളവരെ കരുതാൻ കഴിയുന്നതും നാം അനുഭവിച്ചറിയും.

അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം വെറുമൊരു സിദ്ധാന്തമായി നിലനിൽക്കാതെ ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന അനുഭവമായി മാറുന്നു.

വിശ്വാസം ജീവിതത്തിൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടണം

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം കൂടി വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസം എന്നത് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചില പ്രസ്താവനകൾ ശരിയാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. യേശു കാണിച്ചുതന്ന ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുകയും യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമാർഗം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർഥ വിശ്വാസം.

ദൈവം സ്നേഹമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ വെറുക്കുന്നുവെങ്കിൽ ആ വിശ്വാസം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമായിട്ടില്ല. ദൈവം നമ്മോട് ക്ഷമിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ആ വിശ്വാസം ഇനിയും നമ്മിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതോടൊപ്പം അവ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും അവിടുന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ പാറമേൽ വീട് പണിത മനുഷ്യനോടാണ് യേശു ഉപമിച്ചത് (മത്തായി 7:24). അതായത്, യേശുവിന്റെ മാർഗത്തിന്റെ സത്യം ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചറിയേണ്ടതാണ്.

ഉപസംഹാരം

മതങ്ങൾ മനുഷ്യനെ നന്മയിലേക്ക് നയിക്കാൻ നിയമങ്ങളും ധാർമിക നിർദേശങ്ങളും നൽകുന്നു. അവയ്ക്ക് ജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ നിയമങ്ങൾക്കുമാത്രം മനുഷ്യനെ പുതിയൊരു സൃഷ്ടിയാക്കാൻ കഴിയില്ല.

മനുഷ്യന് ആവശ്യമുള്ളത് കൂടുതൽ നിയമങ്ങളല്ല; ഉള്ളിൽനിന്നുള്ള രൂപാന്തരമാണ്.

ഈ രൂപാന്തരത്തിലേക്കുള്ള വഴി യേശു കാണിച്ചുതരുന്നു. ദൈവം സ്നേഹമാണ്, ദൈവം നമ്മെ നിരുപാധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുക. ആ സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കുക. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ജീവിക്കുക.

അപ്പോൾ നാം നിയമത്തെ ഭയന്ന് നന്മ ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കുകയില്ല. സ്നേഹമുള്ളവരായതുകൊണ്ട് നന്മ ചെയ്യുന്നവരായി മാറും.

നിയമം പറയുന്നത് സ്നേഹിക്കണമെന്നാണ്. യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം നമ്മെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യരാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഇതാണ് നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം യേശു മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ സുവിശേഷം.