യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്, വിഭജിക്കുകയല്ല

യേശു ഒരിക്കൽ ശിഷ്യന്മാരോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: “ജനങ്ങൾ മനുഷ്യപുത്രനെ ആരെന്നാണ് പറയുന്നത്?” അവർ പല മറുപടികളും പറഞ്ഞു. ചിലർ യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെന്നും മറ്റു ചിലർ ഏലിയാവെന്നും വേറെ ചിലർ യിരെമ്യാവോ പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരാളോ ആണെന്നും പറയുന്നു എന്നായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. തുടർന്ന് യേശു ശിഷ്യന്മാരോട് നേരിട്ട് ചോദിച്ചു: “എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്നെ ആരെന്നാണ് പറയുന്നത്?” അപ്പോൾ പത്രോസ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാകുന്നു” (മത്തായി 16:13-16).

ഈ സംഭവം ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. യേശുവിനെക്കുറിച്ച് അന്നുതന്നെ വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു. ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇന്നും തുടരുന്നു. യേശു ആരായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവികത എന്താണ്, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന്റെയും ഉയിർപ്പിന്റെയും അർത്ഥമെന്താണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവർക്കിടയിൽ വ്യത്യസ്തമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുണ്ട്. ഈ വ്യത്യാസങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ക്രൈസ്തവസമൂഹം അനേകം സഭകളായും വിഭാഗങ്ങളായും വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ വിശ്വാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിൽ അസ്വാഭാവികതയില്ല. മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളും അനുഭവങ്ങളും ബോധ്യങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആത്മീയമായ കാര്യങ്ങളിൽ എല്ലാവരും ഒരേ നിഗമനത്തിലെത്തണമെന്നില്ല. എന്നാൽ ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് അമിതപ്രാധാന്യം നൽകുകയും അവയുടെ പേരിൽ പരസ്പരം അകന്നുനിൽക്കുകയും ശത്രുക്കളെപ്പോലെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ നമ്മെ യേശുവിലേക്ക് അടുപ്പിക്കേണ്ടതാണ്; പരസ്പരം അകറ്റുകയല്ല വേണ്ടത്. യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തെ നിഷേധിക്കുന്നത് വലിയൊരു വൈരുധ്യമാണ്.

യേശു പഠിപ്പിച്ച പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ

യേശുവിന്റെ പഠനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ രണ്ട് പ്രധാന കാര്യങ്ങളാണുള്ളത്: ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹവും മനുഷ്യരോടുള്ള സ്നേഹവും. ദൈവത്തെ പൂർണഹൃദയത്തോടെ സ്നേഹിക്കണം. അയൽക്കാരനെ തന്നെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണം. ശത്രുക്കളെപ്പോലും സ്നേഹിക്കണം. പരസ്പരം ക്ഷമിക്കണം. മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുന്നതിനുപകരം സ്വന്തം ജീവിതം പരിശോധിക്കണം. അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ കീഴടക്കുന്നതിനുപകരം അവരെ സേവിക്കണം.

ഇവയെല്ലാം ഒരു പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാകേണ്ട ജീവിതമൂല്യങ്ങളാണ്.

മനുഷ്യർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും സഹോദരങ്ങളായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യണമെങ്കിൽ ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകണം. ദൈവം എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യം മനുഷ്യർക്കിടയിലെ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ അതിരുകൾ മറികടക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കും.

യേശു വിഭാവനം ചെയ്ത ദൈവരാജ്യം ഇത്തരമൊരു മനുഷ്യസമൂഹമാണ്. അവിടെ മതപരമായ മേൽക്കോയ്മയ്ക്കും വിഭാഗീയതയ്ക്കും വിദ്വേഷത്തിനും സ്ഥാനമില്ല. നീതിയും കരുണയും സ്നേഹവും സമാധാനവുമാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപരമായ ഏകാഭിപ്രായം മാത്രമായിരിക്കരുത്. യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമായിരിക്കണം.

ക്രൈസ്തവ ഐക്യം ഇന്ന് അനിവാര്യമാണ്

ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ക്രൈസ്തവസമൂഹം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് യൂറോപ്പിലെ പല രാജ്യങ്ങളിലും ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തോടും സഭാജീവിതത്തോടുമുള്ള ബന്ധം ദുർബലമായിട്ടുണ്ട്. പള്ളികളിൽ ആരാധനയ്ക്കെത്തുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവരുന്നു. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ പള്ളികൾ അടച്ചുപൂട്ടുകയോ മറ്റു ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.

ഇതിന് പല കാരണങ്ങളുണ്ട്. മതേതരവൽക്കരണം, ഭൗതികവാദം, ഉപഭോഗസംസ്കാരം, നിരീശ്വരവാദം, സഭകളോടുള്ള വിശ്വാസനഷ്ടം, ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ മറ്റു ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവസമൂഹം വളരുന്നുണ്ടെങ്കിലും പരമ്പരാഗത ക്രൈസ്തവ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ഗൗരവമായി കാണേണ്ടതാണ്.

ഇതിനുപുറമെ, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവർക്കെതിരെ നടക്കുന്ന പീഡനങ്ങളും ആക്രമണങ്ങളും ആശങ്കാജനകമാണ്. ചില ഇസ്ലാമിക തീവ്രവാദ സംഘടനകൾ ക്രൈസ്തവരെയും മറ്റു മതവിഭാഗങ്ങളെയും ലക്ഷ്യമിട്ട് അക്രമങ്ങൾ നടത്തുന്നു. മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ഇത്തരം തീവ്രവാദം മനുഷ്യസമൂഹത്തിന് വലിയ ഭീഷണിയാണ്. അതേസമയം, ഇത്തരം തീവ്രവാദപ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും മുഴുവൻ മുസ്ലിം സമൂഹത്തെയും ഒന്നായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല. ഏതു മതത്തിന്റെ പേരിലായാലും മനുഷ്യരെ കൊല്ലുകയും പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തീവ്രവാദത്തെ എതിർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്ന് ലോകത്ത് മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരവും സംഘർഷങ്ങളും വർധിച്ചുവരുന്നുണ്ട്. ചില മതസംഘടനകൾ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും അംഗസംഖ്യയും വർധിപ്പിക്കുന്നതിനെ വലിയ ലക്ഷ്യമായി കാണുന്നു. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവസമൂഹം സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചും ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചും ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എന്നാൽ ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് എന്നത് അംഗസംഖ്യയുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും അധികാരത്തിന്റെയും നിലനിൽപ്പ് മാത്രമല്ല. യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും കരുണയുടെയും സന്ദേശം മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുക എന്നതാണ് അതിനേക്കാൾ പ്രധാനം.

ഒന്നിക്കേണ്ടത് എന്തിനുവേണ്ടി?

ക്രൈസ്തവസമൂഹം ഒന്നിക്കണം. എന്നാൽ മറ്റൊരു മതസമൂഹത്തെ നേരിടുന്നതിനോ മത്സരത്തിൽ ജയിക്കുന്നതിനോ വേണ്ടിയല്ല. യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങൾ ലോകത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്.

സഭകൾ തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസപരവും ആരാധനാപരവുമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടതുമില്ല. എന്നാൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ പരസ്പരം അംഗീകരിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും സഹകരിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

സഭകൾ തമ്മിൽ മത്സരിക്കുന്നതിനുപകരം സമൂഹത്തിലെ പാവപ്പെട്ടവർക്കും ദുർബലർക്കും പീഡിതർക്കും വേണ്ടി ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയണം. ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വർഗത്തിന്റെയും പേരിൽ മനുഷ്യർ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നിടത്ത് അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ കഴിയണം. അനീതിക്കും ചൂഷണത്തിനും അക്രമത്തിനുമെതിരെ ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളാൻ കഴിയണം.

ക്രൈസ്തവസമൂഹം ലോകത്തിന് നൽകേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സാക്ഷ്യം അതിന്റെ അംഗസംഖ്യയോ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വലുപ്പമോ സാമ്പത്തികശക്തിയോ അല്ല. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും വ്യത്യാസങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹമായി ജീവിക്കാൻ അതിന് കഴിയുന്നു എന്നതാണ്.

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിക്കുക: “നിങ്ങൾക്കു തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എന്നു എല്ലാവരും അറിയും” (യോഹന്നാൻ 13:35).

യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ അടയാളമായി യേശു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് ഒരേ വിശ്വാസപ്രമാണം ചൊല്ലുന്നതോ ഒരേ ആരാധനാരീതി പിന്തുടരുന്നതോ ആയിരുന്നില്ല. പരസ്പരസ്നേഹമായിരുന്നു. ഈ വാക്കുകൾക്ക് ഇന്നത്തെ ക്രൈസ്തവസമൂഹം വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം നൽകുന്നുണ്ടോ എന്ന് നാം സ്വയം ചോദിക്കണം.

വിശ്വാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സ്നേഹമാണ്

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് നമുക്കുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്. എന്നാൽ അവയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം നമ്മെ യേശുവിനോട് അടുപ്പിക്കുകയും യേശുവിന്റെ ജീവിതമാതൃക പിന്തുടരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനും കരുണയുള്ളവനും നീതിബോധമുള്ളവനുമാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രായോഗികമായ മൂല്യം എന്താണ്?

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ വിഭജിക്കുകയും വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ നാം യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുകയാണ്. യേശുവിനെ സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തെ നിഷേധിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ വൈരുധ്യമാണ്!

ഇന്ന് ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിന് മുന്നിലുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട വെല്ലുവിളി ഈ വൈരുധ്യം തിരിച്ചറിയുകയും അതിൽനിന്ന് പുറത്തുവരികയുമാണ്. വിശ്വാസപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം പരസ്പരസ്നേഹത്തിലും സഹകരണത്തിലും ഒന്നിച്ചുനിൽക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് നാം എന്തു വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി നാം എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരായി മാറുന്നു എന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്.

ഒന്നിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാത്തപക്ഷം ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യവും സാമൂഹികസ്വാധീനവും ക്രമേണ ദുർബലമാകും. എന്നാൽ ഒന്നിക്കുക എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ല. യേശു വിഭാവനം ചെയ്ത സ്നേഹത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സമൂഹമായി നാം മാറുകയും വേണം.

നമ്മുടെ മുമ്പിലുള്ള യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്: യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായി വിശ്വസിക്കുന്നവരായി പരസ്പരം അകന്നുനിൽക്കണോ, അതോ യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിൽ വ്യത്യാസങ്ങളെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നിച്ചുനിൽക്കണോ?

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കട്ടെ. ആ ഐക്യം യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ ജീവിതസാക്ഷ്യമായി മാറട്ടെ. അതാണ് ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് ക്രൈസ്തവസമൂഹം നൽകേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന.