മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂതകാലം കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ സ്വന്തം ഭൂതകാലം മറക്കരുത്


മതസൗഹാർദത്തിന് ആവശ്യമായത് പരസ്പര കുറ്റപ്പെടുത്തലല്ല, ആത്മപരിശോധനയാണ്.

വിവിധ മതങ്ങളിൽപ്പെട്ടവർ പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ച ഇന്ന് അപൂർവമല്ല. ഓരോരുത്തരും മറ്റു മതങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുകയും അവിടെ നടന്നിട്ടുള്ള അതിക്രമങ്ങളും അനീതികളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ പൂർവികർ ചെയ്ത തെറ്റുകൾ ഇന്നത്തെ മതവിശ്വാസികളുടെ മുന്നിൽ കുറ്റപത്രമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതേ സമയം സ്വന്തം മതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാനും അവിടെ നടന്നിട്ടുള്ള തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കാനും പലരും തയ്യാറാകുന്നില്ല.

മറ്റുള്ളവരുടെ ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കാണിക്കുന്ന ആവേശം സ്വന്തം ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതിൽ കാണുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾക്ക് വിശദീകരണം ചോദിക്കുന്നവർ സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ തെറ്റുകൾക്ക് ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് ആരോഗ്യകരമായ ഒരു സമീപനമല്ല.

ചരിത്രം പഠിക്കേണ്ടത് മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല, മനുഷ്യന്റെ തെറ്റുകളിൽനിന്ന് പാഠങ്ങൾ പഠിക്കാനാണ്.

ഓരോ മതത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ മഹത്തായ സംഭാവനകളും മനുഷ്യനന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതോടൊപ്പം അനീതികളും അതിക്രമങ്ങളും അധികാരദുർവിനിയോഗങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുമുണ്ട്. ഒരു മതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ സമഗ്രമായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ അതിന്റെ നല്ല വശങ്ങൾ മാത്രമല്ല, മോശമായ വശങ്ങളും പരിശോധിക്കണം. സ്വന്തം മതത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇതേ സമീപനം സ്വീകരിക്കാനുള്ള സത്യസന്ധത നമുക്കുണ്ടാകണം.

ഒരു മതത്തിന്റെ പേരിൽ നടന്ന അതിക്രമങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു മതത്തിന്റെ പേരിൽ നടന്ന അതിക്രമങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കുകയോ മറച്ചുവയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ല. തെറ്റ് ആരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായാലും തെറ്റായി അംഗീകരിക്കാനുള്ള ധാർമിക ബോധം നമുക്കുണ്ടാകണം. നീതിയുടെ മാനദണ്ഡം മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാറാൻ പാടില്ല.

സ്വന്തം ചരിത്രത്തെ പരിശോധിക്കാനുള്ള ധൈര്യം

സ്വന്തം മതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നത് ആ മതത്തെ അപമാനിക്കലല്ല. മറിച്ച്, സത്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയാണ്. നമ്മുടെ പൂർവികർ ചെയ്ത എല്ലാ തെറ്റുകൾക്കും നാം വ്യക്തിപരമായി ഉത്തരവാദികളല്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ മതത്തിന്റെ പേരിൽ നടന്ന അനീതികളെ നിഷേധിക്കുകയോ ന്യായീകരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല.

കഴിഞ്ഞകാലത്ത് നടന്ന തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കുകയും അവയിൽനിന്ന് പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുകയും ഭാവിയിൽ അവ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ജാഗ്രത പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചരിത്രബോധം. സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ പേരിൽ നടന്ന അനീതികളിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിക്കാനും സാധ്യമായിടത്ത് ക്ഷമ ചോദിക്കാനും തിരുത്തൽ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും തയ്യാറാകണം.

സ്വന്തം തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന് മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ച് ധാർമികമായി സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.

ചരിത്രം പുതിയ ശത്രുക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആയുധമാകരുത്

ചരിത്രത്തിലെ അതിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കേണ്ടതില്ല എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. ചരിത്രം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതും ഇരകളുടെ വേദനകളെ നിസ്സാരവൽക്കരിക്കുന്നതും ശരിയല്ല. എന്നാൽ ചരിത്രത്തെ സമീപിക്കുന്നതിൽ ചില നീതിബോധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഒരു മതസമൂഹത്തിലെ ഭരണാധികാരി മറ്റൊരു മതസമൂഹത്തോട് അതിക്രമം കാണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ചരിത്രസത്യമായി അംഗീകരിക്കണം. എന്നാൽ ആ ഭരണാധികാരിയുടെ മതത്തിൽപ്പെട്ട ഇന്നത്തെ ഓരോ വ്യക്തിയെയും ആ കുറ്റത്തിന് ഉത്തരവാദിയാക്കുന്നത് നീതിയല്ല.

അതുപോലെ, ചരിത്രത്തിലെ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയായവരുടെ അനുഭവങ്ങളെ നിഷേധിക്കാനും പാടില്ല. ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യസന്ധമായ പഠനം അനീതികളെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരണം. എന്നാൽ ആ ചരിത്രത്തിന്റെ പേരിൽ ഇന്നത്തെ തലമുറകൾക്കിടയിൽ പുതിയ ശത്രുതകൾ സൃഷ്ടിക്കരുത്.

ചരിത്രം നമ്മെ കൂടുതൽ വിവേകമുള്ളവരാക്കണം; കൂടുതൽ വിദ്വേഷമുള്ളവരാക്കരുത്.

യേശുവിന്റെ പ്രസക്തമായ ഒരു ഉപദേശം

ഈ വിഷയത്തിൽ യേശുവിന്റെ ഒരു ഉപദേശം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്:

"നിന്റെ കണ്ണിലെ തടിക്കഷണം ഓർക്കാതെ സഹോദരന്റെ കണ്ണിലെ കരടു നോക്കുന്നതു എന്ത്?" (മത്തായി 7:3)

മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ കണ്ടെത്താൻ തിടുക്കം കാണിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് സ്വന്തം തെറ്റുകൾ പരിശോധിക്കണമെന്നാണ് ഈ ഉപദേശത്തിന്റെ കാതൽ. മറ്റുള്ളവരെ വിമർശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് സ്വയം വിമർശനത്തിന് വിധേയനാകാനുള്ള സന്നദ്ധത നമുക്കുണ്ടാകണം.

ഈ ഉപദേശം വ്യക്തികൾക്ക് മാത്രമല്ല, മതസമൂഹങ്ങൾക്കും ബാധകമാണ്. മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് സത്യസന്ധത പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ നമ്മളും സത്യസന്ധരായിരിക്കണം. മറ്റുള്ളവരുടെ ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നവർ സ്വന്തം ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകളും അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകണം.

പരസ്പര കുറ്റപ്പെടുത്തലിൽനിന്ന് പരസ്പര ബഹുമാനത്തിലേക്ക്

മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മെച്ചപ്പെടണമെങ്കിൽ പരസ്പര കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ സംസ്കാരത്തിൽനിന്ന് ആത്മപരിശോധനയുടെ സംസ്കാരത്തിലേക്ക് നാം മാറണം. സ്വന്തം മതത്തിന്റെ മഹത്വം സ്ഥാപിക്കാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ മതത്തെ ഇകഴ്ത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല. സ്വന്തം മതത്തിലെ നല്ല കാര്യങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതോടൊപ്പം അതിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

മറ്റുള്ളവരുടെ മതത്തിൽ നന്മകൾ കണ്ടെത്താനും സ്വന്തം മതത്തിൽ തിരുത്തേണ്ട കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ മതപക്വത വളരുന്നത്.

മതവിശ്വാസം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ വിനയമുള്ളവനും നീതിബോധമുള്ളവനും കരുണയുള്ളവനുമാക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ മതത്തിന്റെ പേരിൽ മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും അപമാനിക്കാനും വിദ്വേഷം വളർത്താനും മാത്രമാണ് ഒരാൾ പഠിക്കുന്നതെങ്കിൽ അയാൾ തന്റെ മതത്തിന്റെ ധാർമിക സന്ദേശം വേണ്ടവിധം ഉൾക്കൊണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഉപസംഹാരം

നമുക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരിക്കണം. അതോടൊപ്പം സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് ആത്മപരിശോധനയും ഉണ്ടായിരിക്കണം. മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ തിരുത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ തയ്യാറാകണം. മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് ക്ഷമ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹാർദം എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും മറന്നുകളയുക എന്നതല്ല. മറിച്ച്, ചരിത്രസത്യങ്ങളെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാനും സഹവർത്തിത്വം പുലർത്താനും കഴിയുക എന്നതാണ്.

മറ്റുള്ളവരുടെ ചരിത്രം കുറ്റപ്പെടുത്താൻ പഠിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സ്വന്തം ചരിത്രം പരിശോധിക്കാനും തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കാനും തിരുത്താനും പഠിക്കുന്നതാണ് ഒരു മതസമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ധാർമിക വളർച്ചയുടെ അടയാളം.

മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂതകാലം അന്വേഷിക്കുന്നത് കുറ്റപ്പെടുത്താനാണെങ്കിൽ അത് വിദ്വേഷം വളർത്തും. സ്വന്തം ഭൂതകാലം പരിശോധിക്കുന്നത് തിരുത്താനാണെങ്കിൽ അത് മനുഷ്യനെ വളർത്തും.

Comments

Popular posts from this blog

അറിവിന്റെ മഹാരഹസ്യങ്ങൾ

അറിവിനെ അറിയാം

സ്വീകരിക്കാനും നിരാകരിക്കാനും പറ്റാത്ത വിവരങ്ങൾ