അറിവിന്റെ തുടക്കം അറിവില്ലായ്മ തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ്


അറിവ്, വിശ്വാസം, വിദ്യാഭ്യാസം, സത്യാന്വേഷണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചില ചിന്തകൾ

മനുഷ്യന്റെ അറിവിന് പരിമിതികളുണ്ട്. നമുക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളുണ്ട്; അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ നമ്മുടെ അറിവിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ തടസ്സം അറിവില്ലായ്മയല്ല. അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ നമുക്കറിയാമെന്ന് കരുതുന്നതാണ്.

ഒരു കാര്യം നമുക്ക് അറിയില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് അതിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനുള്ള സാധ്യത തുറക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അറിവുണ്ടെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചാൽ അന്വേഷണത്തിന്റെ ആവശ്യകതതന്നെ ഇല്ലാതായേക്കാം. ഉത്തരങ്ങൾ ഇതിനകം കൈവശമുണ്ടെന്ന് കരുതുന്ന ഒരാൾ എന്തിനാണ് കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കുന്നത്?

അറിവില്ലായ്മ തിരിച്ചറിയുന്നത് അറിവിലേക്കുള്ള ആദ്യപടിയാണ്. അറിവില്ലായ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ അന്വേഷണം ആരംഭിക്കണമെന്നില്ല. അതിന് ജിജ്ഞാസയും അന്വേഷിക്കാനുള്ള താൽപര്യവും ആവശ്യമാണ്. നമുക്ക് അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹമാണ് അന്വേഷണത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ അറിവിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്: നമ്മുടെ അറിവിന്റെ പരിമിതികൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള സത്യസന്ധതയും ആ പരിമിതികൾ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജിജ്ഞാസയും.

അറിവുണ്ടെന്ന ധാരണയും അറിവിന്റെ യാഥാർഥ്യവും

ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലെന്ന് അറിയുന്നതും ആ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ആദ്യത്തെ അവസ്ഥയിൽ അറിവ് നേടാനുള്ള സാധ്യത നിലനിൽക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ അവസ്ഥയിൽ, നമ്മുടെ അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനുള്ള താൽപര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം.

ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് പൂർണമായ അറിവുണ്ടെന്ന് ഒരാൾ കരുതുന്നുവെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. ആ ധാരണയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അയാൾക്ക് തോന്നണമെന്നില്ല. എന്നാൽ തന്റെ അറിവിന് പരിമിതികളുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാൾ കൂടുതൽ പഠിക്കാനും വ്യത്യസ്തമായ വിശദീകരണങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും തയ്യാറായേക്കാം.

ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ടത് നമുക്ക് അറിവില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ എത്രയാണെന്നതല്ല; നമ്മുടെ അറിവിന്റെ പരിമിതികളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് എത്രത്തോളം ബോധ്യമുണ്ട് എന്നതാണ്.

നമ്മുടെ ചിന്തകളെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചിന്തിക്കാനും നമ്മുടെ അറിവിന്റെ വിശ്വാസ്യത വിലയിരുത്താനും നമുക്ക് കഴിയണം. ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കുള്ള ധാരണ എന്താണ്, ആ ധാരണ രൂപപ്പെട്ടത് എങ്ങനെയാണ്, അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണ് എന്നിങ്ങനെ പരിശോധിക്കണം.

ഇത്തരമൊരു സമീപനം നമ്മെ കൂടുതൽ അറിവുള്ളവരാക്കുക മാത്രമല്ല, അറിവിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിശ്വാസവും അറിവും ഒന്നാണോ?

മനുഷ്യർ പല കാര്യങ്ങളും വിശ്വസിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്. നാം നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും സ്വയം പരിശോധിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് സ്വീകരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ അനുഭവങ്ങളെയും സാക്ഷ്യങ്ങളെയും പഠനങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചാണ് നമ്മുടെ അറിവിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം രൂപപ്പെടുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് നാം നേരിട്ട് അറിയാത്ത ഒരു കാര്യം വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം തെറ്റാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. വിശ്വസനീയമായ സാക്ഷ്യങ്ങളുടെയും ശക്തമായ തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ നമുക്ക് ന്യായമായ നിഗമനങ്ങളിലെത്താൻ കഴിയും.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കാര്യം വിശ്വസിക്കുന്നതും അത് തെളിയിക്കപ്പെട്ട അറിവാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതും ഒന്നല്ല.

ചില വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ തെളിവുകളുണ്ട്. ചിലത് ലഭ്യമായ വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സാധ്യതകളാണ്. മറ്റു ചിലത് മതിയായ തെളിവുകളില്ലാത്ത ധാരണകളായിരിക്കാം. ഇവയെല്ലാം ഒരേ രീതിയിൽ കാണുന്നത് ശരിയല്ല.

ഒരു വിശ്വാസം എത്രത്തോളം ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വിലയിരുത്താൻ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. ആ വിശ്വാസത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്? അതിന് വിരുദ്ധമായ തെളിവുകളുണ്ടോ? മറ്റൊരു വിശദീകരണത്തിന് കൂടുതൽ സാധ്യതയുണ്ടോ? പുതിയ തെളിവുകൾ ലഭിച്ചാൽ നമ്മുടെ നിലപാട് തിരുത്താൻ നാം തയ്യാറാണോ?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് വിശ്വാസത്തെ അപമാനിക്കലല്ല. മറിച്ച്, നാം വിശ്വസിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ സമീപിക്കലാണ്.

ബൗദ്ധികമായ സത്യസന്ധത എന്നത് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതല്ല. മതിയായ തെളിവുകളുള്ള കാര്യങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാനും തെളിവുകൾ അപര്യാപ്തമായിരിക്കുമ്പോൾ ഉറപ്പുള്ള നിഗമനങ്ങളിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാനും കഴിയുന്നതാണ്.

മതവിശ്വാസവും സത്യാന്വേഷണവും

മതങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചും നിരവധി ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നു. ദൈവം ആരാണ്, ലോകം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്താണ്, മരണശേഷം എന്തു സംഭവിക്കുന്നു തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മതങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ വിശദീകരണങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ വിശദീകരണങ്ങൾ വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവയുടെ സ്വാധീനം എങ്ങനെയുള്ളതായിരിക്കും എന്നത് അവയെ എങ്ങനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു, വിശ്വാസികൾ അവയെ എങ്ങനെ സമീപിക്കുന്നു എന്നീ കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ചിലപ്പോൾ മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങൾ ചെറുപ്പം മുതൽ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത സത്യങ്ങളായി പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവയുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുന്നതിനുപകരം അവ അംഗീകരിക്കണമെന്നാണ് കുട്ടികളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. സംശയങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് വിശ്വാസക്കുറവായും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് അനുസരണക്കേടായും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടാം.

ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ മതവിശ്വാസം അന്വേഷണത്തിന് തടസ്സമായിത്തീരുന്നു.

ഒരു കുട്ടി ചോദിക്കുന്നു: "ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് നമുക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?"

ഈ ചോദ്യത്തിന് ലഭ്യമായ വിവിധ മറുപടികൾ വിശദീകരിക്കുന്നതിനുപകരം, "ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചാൽ മതി; അങ്ങനെ ചോദ്യം ചെയ്യരുത്" എന്ന് മറുപടി നൽകുകയാണെങ്കിൽ, കുട്ടിയുടെ ജിജ്ഞാസയെ നാം തടയുകയാണ്. ആ കുട്ടിക്ക് ഒരു വിശ്വാസം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതിനെക്കുറിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ എല്ലാ മതങ്ങളും എല്ലാ മതവിശ്വാസികളും അന്വേഷണത്തെ എതിർക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല. മതപാരമ്പര്യങ്ങൾക്കുള്ളിൽത്തന്നെ ചോദ്യങ്ങൾക്കും സംവാദങ്ങൾക്കും പഠനത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകിയിട്ടുള്ള സമീപനങ്ങളുണ്ട്. മതവിശ്വാസത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ അന്വേഷണത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് മതവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല പ്രശ്നം. വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്തതും പരിശോധനയ്ക്ക് അതീതവുമായ ഒന്നായി കാണുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

ഒരു മതവിശ്വാസി തന്റെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ വാദങ്ങൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്യാം. അതുപോലെ, ഒരു മതവിശ്വാസമില്ലാത്ത വ്യക്തിക്കും സ്വന്തം നിലപാടുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത സത്യങ്ങളായി കാണാം.

അതിനാൽ അന്വേഷണാത്മകമായ ചിന്ത മതവിശ്വാസികളുടെയും മതവിശ്വാസമില്ലാത്തവരുടെയും ഇടയിൽ വരയ്ക്കാവുന്ന ഒരു അതിർത്തിയല്ല. അത് ഓരോ മനുഷ്യനും വളർത്തിയെടുക്കേണ്ട ഒരു ബൗദ്ധിക ഗുണമാണ്.

എങ്കിലും ഒരു മതപരമായ അധികാരമോ പാരമ്പര്യമോ വിശ്വാസികളെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിൽനിന്ന് വിലക്കുകയും തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കാതെ ചില അവകാശവാദങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത്തരം സമീപനത്തെ വിമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, ഒരു ആശയത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ സത്യാന്വേഷണത്തിനുള്ള സാധ്യതയും പരിമിതപ്പെടുന്നു.

മതം മാത്രമല്ല, എല്ലാ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകണം

അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് കരുതുന്ന പ്രവണത മതത്തിൽ മാത്രം കാണുന്നതല്ല. രാഷ്ട്രീയത്തിലും സാമൂഹികജീവിതത്തിലും കുടുംബപാരമ്പര്യങ്ങളിലും ദേശീയബോധത്തിലും വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസങ്ങളിലും ഇതേ പ്രശ്നം പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന വ്യക്തി തന്റെ നിലപാടുകൾ മാത്രമാണ് ശരിയെന്നും എതിർപക്ഷത്തിന്റെ വാദങ്ങൾ മുഴുവൻ തെറ്റാണെന്നും കരുതാം. തന്റെ അഭിപ്രായത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും അതിന് വിരുദ്ധമായ തെളിവുകൾ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യാം.

അതുപോലെ, ഒരു സമൂഹത്തിൽ കാലങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്ന ആചാരം ശരിയാണെന്ന് അതിന്റെ പഴക്കംകൊണ്ടുമാത്രം കരുതാം. ഒരു കുടുംബത്തിൽ തലമുറകളായി സ്വീകരിച്ചുവരുന്ന ധാരണകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്ന് കരുതാം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽനിന്ന് രൂപപ്പെട്ട അഭിപ്രായം എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ശരിയാണെന്ന് തോന്നാം.

ഇവിടെയെല്ലാം പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഒരേ മനോഭാവമാണ്: നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ പരിശോധിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന് കരുതുന്ന മനോഭാവം.

നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആശയങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമവും സത്യം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ആദ്യത്തേതിൽ നാം നമ്മുടെ നിലപാടുകൾക്ക് അനുകൂലമായ തെളിവുകൾ തേടുന്നു. രണ്ടാമത്തേതിൽ നമ്മുടെ നിലപാടുകൾ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നു.

സത്യാന്വേഷണത്തിന് ആവശ്യമായത് നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന വാദങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവ് മാത്രമല്ല, അവ തെറ്റായിരിക്കാനുള്ള സാധ്യത അംഗീകരിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയുമാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസം: ഉത്തരങ്ങൾ പഠിക്കുകയോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പഠിക്കുകയോ?

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്? വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് ഓർമയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവരാക്കി മനുഷ്യരെ മാറ്റുകയാണോ, അതോ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനും സത്യാന്വേഷണം നടത്താനും കഴിവുള്ളവരാക്കി വളർത്തുകയാണോ?

വിദ്യാഭ്യാസം അറിവ് നൽകണം. എന്നാൽ അതിനൊപ്പം അറിവിനെ വിലയിരുത്താനുള്ള കഴിവും വളർത്തണം.

ഒരു പ്രസ്താവന കേൾക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്താണെന്ന് ചോദിക്കാനും ഒരു നിഗമനത്തിലെത്തുമ്പോൾ അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കാനും സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ വാദങ്ങൾ പരിഗണിക്കാനും വിദ്യാർഥികൾക്ക് കഴിയണം. പുതിയ തെളിവുകൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ധാരണകൾ തിരുത്താനും അവർ തയ്യാറാകണം.

ഒരു വിദ്യാർഥിക്ക് ധാരാളം വിവരങ്ങൾ മനഃപാഠമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ അവയുടെ വിശ്വാസ്യത വിലയിരുത്താനോ അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തിരിച്ചറിയാനോ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ അറിവ് പ്രയോഗിക്കുന്നതിൽ അയാൾ പരിമിതികൾ നേരിടും.

അതുകൊണ്ട് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം അറിവ് പകർന്നുനൽകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. അറിവ് നേടാനും പരിശോധിക്കാനും പ്രയോഗിക്കാനും ആവശ്യമായ കഴിവുകൾ വളർത്തുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണം.

ഒരു വിദ്യാർഥി അധ്യാപകനോട് ചോദിക്കുന്നു: "ഇത് ശരിയാണെന്ന് നമുക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?"

ഈ ചോദ്യത്തെ അനുസരണക്കേടായി കാണാതെ പഠനത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഭാഗമായി കാണാൻ കഴിയണം. കാരണം, ഒരു ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുതന്നെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്.

അതേസമയം, എല്ലാറ്റിനെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുമാത്രമല്ല വിമർശനാത്മക ചിന്ത. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ലഭ്യമായ തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കുകയും യുക്തിസഹമായ നിഗമനങ്ങളിൽ എത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് അതിന്റെ കാതൽ.

വിദ്യാഭ്യാസം നമ്മെ കൂടുതൽ അറിവുള്ളവരാക്കണം. അതോടൊപ്പം, നമ്മുടെ അറിവിന്റെ പരിമിതികൾ തിരിച്ചറിയാനും അറിവില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനുള്ള താൽപര്യം വളർത്താനും സഹായിക്കണം.

ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധത: അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനം

മനുഷ്യന്റെ ബൗദ്ധിക വളർച്ചയ്ക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമായ ഗുണങ്ങളിലൊന്നാണ് സത്യസന്ധത. എന്നാൽ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരോട് കള്ളം പറയാതിരിക്കുന്ന സത്യസന്ധത മാത്രമല്ല. സ്വന്തം അറിവിനെക്കുറിച്ച് നമ്മോടുതന്നെ സത്യസന്ധരായിരിക്കുന്നതുകൂടിയാണ്.

അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് പറയുക. അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അറിയില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുക. ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെ ഉറപ്പുള്ളവയായി അവതരിപ്പിക്കാതിരിക്കുക. നമ്മുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന തെളിവുകൾ മാത്രമല്ല, അവയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ തെളിവുകളും പരിശോധിക്കുക. തെറ്റാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുമ്പോൾ സ്വന്തം നിലപാടുകൾ തിരുത്തുക.

ഇവയെല്ലാം ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധതയുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയുന്നതുതന്നെ തെറ്റല്ല. ലഭ്യമായ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു താൽക്കാലിക നിഗമനത്തിലെത്താം. പ്രധാനപ്പെട്ടത്, ആ നിഗമനം എത്രത്തോളം ഉറപ്പുള്ളതാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്.

ഉദാഹരണത്തിന്, "എനിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല" എന്നത് സത്യസന്ധമായ മറുപടിയാണ്. "എനിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പില്ല; എന്നാൽ ലഭ്യമായ തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയായിരിക്കാം എന്ന് തോന്നുന്നു" എന്നതും സത്യസന്ധമായ മറുപടിയാണ്.

അറിവിന്റെ അഭാവം സമ്മതിക്കുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല. മറിച്ച്, പുതിയ അറിവുകൾ നേടാനുള്ള സാധ്യത അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്.

ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ അറിവുള്ളവരായി തോന്നാനുള്ള ആഗ്രഹം നമ്മെ തെറ്റായ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് നടിക്കുന്നത് നമ്മുടെ യഥാർഥ അറിവിനെ വർധിപ്പിക്കുന്നില്ല. അത് നമ്മുടെ പരിമിതികൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവസരം മാത്രമാണ് ഇല്ലാതാക്കുന്നത്.

അറിവുള്ള ഒരാളുടെ മഹത്വം എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയുന്നതിലല്ല. തനിക്കറിയാവുന്നതിന്റെ പരിധി തിരിച്ചറിയാനും അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ തയ്യാറാകാനും കഴിയുന്നതിലാണ്.

സത്യാന്വേഷണം: നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കലല്ല ലക്ഷ്യം

മനുഷ്യർ സാധാരണയായി തങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ കൂടുതൽ താൽപര്യം കാണിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ അവയെ അവഗണിക്കാനോ തള്ളിക്കളയാനോ ശ്രമിച്ചേക്കാം.

ഇത്തരം പ്രവണത നമ്മുടെ ചിന്തയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു. കാരണം, നമുക്ക് ഇതിനകം ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, നമ്മുടെ ധാരണകൾ തെറ്റാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവസരം കുറയുന്നു.

ഒരു ആശയം സത്യമാണെന്ന് കരുതുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് സത്യമാകുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഒരു ആശയം നമുക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്തതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് തെറ്റാകുന്നുമില്ല.

സത്യം കണ്ടെത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു പരിധിവരെ മാറിനിന്ന് ആശയങ്ങളെ പരിശോധിക്കണം. നമ്മുടെ നിലപാടുകൾക്ക് അനുകൂലമായ വാദങ്ങൾക്കൊപ്പം പ്രതികൂലമായ വാദങ്ങളും കേൾക്കണം. ലഭ്യമായ തെളിവുകൾ ഏതു നിഗമനത്തെയാണ് കൂടുതൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതെന്ന് വിലയിരുത്തണം.

ചിലപ്പോൾ അന്വേഷണം നമ്മുടെ പഴയ വിശ്വാസങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയേക്കാം. മറ്റു ചിലപ്പോൾ അവയെ തിരുത്തേണ്ടിവന്നേക്കാം. ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് തൽക്കാലം വ്യക്തമായ ഉത്തരം കണ്ടെത്താനാവാതെയും വരാം.

ഇവയെല്ലാം സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.

ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല എന്നതുകൊണ്ട് അന്വേഷണം പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് പറയാനാവില്ല. മുമ്പ് ഉറപ്പായി കരുതിയിരുന്ന ഒരു കാര്യം യഥാർഥത്തിൽ അനിശ്ചിതമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലും അറിവിലെ പുരോഗതിയാണ്.

അറിവിന്റെ വളർച്ച എന്നത് കൂടുതൽ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, ഏതെല്ലാം ഉത്തരങ്ങൾ നമുക്ക് ഉറപ്പുള്ളവയാണെന്നും ഏതെല്ലാം കാര്യങ്ങളിൽ ഇനിയും അന്വേഷണം ആവശ്യമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

മനുഷ്യന്റെ പുരോഗതി പുതിയ അറിവുകൾ നേടുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, തന്റെ പഴയ അറിവുകളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും പുനഃപരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നതിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ശരിയാണെന്ന് കരുതുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ നാളെ തെറ്റാണെന്ന് തെളിഞ്ഞേക്കാം. ഇന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ഭാവിയിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായേക്കാം. അതിനാൽ അറിവിനെ അവസാനിച്ച ഒരു പ്രക്രിയയായി കാണാതെ നിരന്തരമായി വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അന്വേഷണമായി കാണണം.

മതമായാലും രാഷ്ട്രീയമായാലും സാമൂഹികമായാലും വ്യക്തിപരമായാലും ഒരു വിശ്വാസത്തെയും അന്വേഷണത്തിന് അതീതമായി കാണരുത്. അതുപോലെ, എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളെയും തള്ളിക്കളയുന്നതും വിമർശനാത്മക ചിന്തയല്ല. ഓരോ വിശ്വാസത്തിന്റെയും അവകാശവാദങ്ങൾ അവയുടെ സ്വഭാവത്തിനും ലഭ്യമായ തെളിവുകൾക്കും അനുസരിച്ച് പരിശോധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

നമുക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് പറയാനും അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അറിയില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കാനും കഴിയണം. ഉറപ്പുള്ള അറിവിനെയും സാധ്യതയുള്ള നിഗമനങ്ങളെയും തെളിവുകളില്ലാത്ത ധാരണകളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയണം. പുതിയ തെളിവുകൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നിലപാടുകൾ തിരുത്താനും തയ്യാറാകണം.

അറിവില്ലായ്മയെ മറച്ചുവെക്കേണ്ട ഒരു കുറവായി കാണുന്നതിനുപകരം, പുതിയ അറിവുകൾ നേടാനുള്ള അവസരമായി കാണാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.

നമുക്ക് അറിയാത്തത് അറിയില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കാനുള്ള സത്യസന്ധതയും അത് അന്വേഷിച്ചറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസയും നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ പുനഃപരിശോധിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് യഥാർഥമായ അറിവിന്റെ വളർച്ച ആരംഭിക്കുന്നത്.

Comments

Popular posts from this blog

അറിവിന്റെ മഹാരഹസ്യങ്ങൾ

അറിവിനെ അറിയാം

സ്വീകരിക്കാനും നിരാകരിക്കാനും പറ്റാത്ത വിവരങ്ങൾ