യേശുവിന്റെ മരണം: സ്വയത്യാഗമോ യാഗമോ?

യേശു മരണത്തിലേക്ക് നടന്നുപോയതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം

യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: യേശു എന്തുകൊണ്ടാണ് മരണത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാതിരുന്നത്?

തന്നെ പിടികൂടാൻ ആളുകൾ വരുമെന്നും, ഒടുവിൽ റോമൻ അധികാരികളുടെ കൈകളിൽ കുരിശുമരണം സംഭവിക്കുമെന്നും യേശു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതായി സുവിശേഷങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ആ വഴിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നില്ല.

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ മരണത്തെ “സ്വയത്യാഗം” എന്ന നിലയിൽ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സാധ്യത തുറക്കുന്നത്.

മരണത്തെക്കുറിച്ച് യേശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു

സുവിശേഷങ്ങളിൽ യേശു തന്റെ വരാനിരിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടിനെയും മരണത്തെയും കുറിച്ച് ശിഷ്യന്മാരോട് പലതവണ സംസാരിക്കുന്നതായി കാണാം.

തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അധികാരികളുടെ എതിർപ്പിന് കാരണമാകുമെന്നും, താൻ നിരസിക്കപ്പെടുമെന്നും, കഷ്ടപ്പെടുമെന്നും, കൊല്ലപ്പെടുമെന്നും യേശു അറിഞ്ഞിരുന്നു.

ഗെത്സെമനെയിലെ പ്രാർത്ഥനയിലും മരണത്തിന്റെ വേദന യേശു അനുഭവിക്കുന്നതായി കാണാം. അതുകൊണ്ട് യേശു മരണത്തെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല. മറിച്ച്, മരണത്തിന്റെ ഭീകരത അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ അതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാതെ മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ മരണത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.

രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കാതെ മരണത്തെ സ്വീകരിച്ചു

സുവിശേഷങ്ങളിൽ യേശുവിന് അസാധാരണമായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. രോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കുകയും, പ്രകൃതിശക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യേശുവിന്റെ ചിത്രം അവയിൽ കാണാം.

അതിനാൽ, സുവിശേഷങ്ങളുടെ കഥയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, യേശുവിന് തന്റെ അറസ്റ്റിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കാമായിരുന്നുവെന്ന് ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവർ കരുതിയതിൽ അതിശയമില്ല.

എന്നാൽ അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല.

അറസ്റ്റിനെ ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. കുരിശിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നില്ല. അവസാനം തന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം സ്വീകരിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ മരണത്തിൽ കാണുന്ന ഒരു പ്രധാന കാര്യം സ്വയം നൽകാനുള്ള മനസ്സാണ്.

 *പ്രവാചകന്മാരുടെ വഴിയിലൂടെ യേശു* 

യേശുവിന്റെ ഈ മനോഭാവം പഴയനിയമത്തിലെ പ്രവാചകപരമ്പരയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണാനും കഴിയും.

ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിച്ച പല പ്രവാചകന്മാരും എതിർപ്പും അപമാനവും പീഡനവും അനുഭവിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന്റെ വിലയായി അവർ പലപ്പോഴും കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഏറ്റുവാങ്ങി.

യേശുവും ഇതേ പ്രവാചകപരമ്പരയുടെ തുടർച്ചയായി തന്നെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

എശയ്യാ 53-ൽ കാണുന്ന കഷ്ടപ്പെടുന്ന ദൈവദാസന്റെ ചിത്രം പ്രത്യേകിച്ച് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആ ദാസൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയും കുറ്റവും ചുമന്നുകൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുന്നവനായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

പിന്നീട് ക്രൈസ്തവർ ഈ ഭാഗത്തെ യേശുവിന്റെ കഷ്ടപ്പാടിനെയും മരണത്തെയും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാന തിരുവെഴുത്ത് പശ്ചാത്തലമായി സ്വീകരിച്ചു.

 *യേശുവിന്റെ മരണം ഒരു സ്വയത്യാഗം* 

ഇവിടെ “ത്യാഗം” എന്ന വാക്കിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

ഒരാൾ തനിക്കുള്ള വിലപ്പെട്ട ഒന്നിനെ മറ്റൊരാളുടെ നന്മയ്ക്കോ ഒരു വലിയ ലക്ഷ്യത്തിനോ വേണ്ടി വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോൾ അതിനെ നാം ത്യാഗം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

യേശുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ, തന്റെ ജീവൻ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നൽകുക എന്ന ആശയം സുവിശേഷങ്ങളിൽ തന്നെ കാണാം.

മർക്കൊസ് 10:45-ൽ യേശു പറയുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്:

«“മനുഷ്യപുത്രൻ ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടുവാനല്ല, ശുശ്രൂഷിക്കുവാനും അനേകർക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവനെ മറുവിലയായി കൊടുക്കുവാനും വന്നിരിക്കുന്നു.”»

അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ മരണത്തെ ഒരു സ്വയത്യാഗം എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ വലിയ അർത്ഥമുണ്ട്.

അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവൻ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നൽകുകയായിരുന്നു.

 *എന്നാൽ സ്വയത്യാഗം ഒരു യാഗമാണോ?* 

ഇവിടെയാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

ത്യാഗം എന്നത് വിശാലമായ ഒരു ആശയമാണ്. ഒരാൾ തന്റെ സൗകര്യം, സമ്പത്ത്, സമയം, ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് ത്യാഗമായിരിക്കാം.

എന്നാൽ യാഗം എന്നത് പുരാതന മതപരമ്പരയിൽ ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥമുള്ള പദമാണ്.

യാഗം സാധാരണയായി ഒരു മതാനുഷ്ഠാനമാണ്. അതിൽ യാഗമൃഗം, യാഗപീഠം, പുരോഹിതൻ, ആരാധനാക്രമം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

യേശുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ അത്തരമൊരു യാഗാനുഷ്ഠാനം നടന്നില്ല.

യേശുവിനെ ദൈവാലയത്തിലെ യാഗപീഠത്തിൽ പുരോഹിതൻ യാഗമൃഗമായി അർപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

റോമൻ പട്ടാളക്കാരാണ് യേശുവിനെ കുരിശിലേറ്റിയത്. റോമൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശിക്ഷാനടപടിയായിരുന്നു കുരിശുമരണം.

അതിനാൽ ചരിത്രസംഭവമായി നോക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ മരണം ഒരു യാഗാനുഷ്ഠാനം ആയിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ പിന്നെ യേശുവിനെ “യാഗം” എന്നു വിളിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട്?

ഇവിടെയാണ് ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ വളർച്ച മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ആ മരണത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഇത്രയും വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന യേശു എന്തുകൊണ്ട് കുരിശിൽ മരിച്ചു?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവർക്ക് പരിചിതമായിരുന്ന പഴയനിയമത്തിലെ ആശയങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളും അവർ ഉപയോഗിച്ചു.

യാഗം, രക്തം, പാപപരിഹാരം, പുതിയ ഉടമ്പടി, കുഞ്ഞാട് തുടങ്ങിയ വാക്കുകളും ആശയങ്ങളും അതിന്റെ ഭാഗമായി.

അങ്ങനെ യേശുവിന്റെ മരണം യാഗത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

അതായത്, കുരിശിൽ നടന്നത് ഒരു യഹൂദ യാഗാനുഷ്ഠാനം ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ആ മരണത്തിന് അർത്ഥം നൽകാൻ യാഗത്തിന്റെ പ്രതീകം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

“ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്”

യോഹന്നാൻ സുവിശേഷത്തിൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന ഒരു ശ്രദ്ധേയമായ വാക്കുണ്ട്:

«“ഇതാ, ലോകത്തിന്റെ പാപം നീക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്!”»

ഇവിടെ യേശുവിനെ ഒരു കുഞ്ഞാടിനോട് ഉപമിക്കുകയാണ്.

കുഞ്ഞാട് എന്ന പ്രതീകത്തിന് യഹൂദരുടെ പെസഹാ പാരമ്പര്യത്തോടും യാഗപരമ്പരയോടും ബന്ധമുണ്ട്. എശയ്യാ 53-ലെ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ദൈവദാസന്റെ ചിത്രവുമായും ഇതിന് ബന്ധം കാണാം.

യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞാടായി യാഗപീഠത്തിൽ കിടത്തി അറുക്കപ്പെട്ടതല്ല.

എന്നാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ കുഞ്ഞാടിന്റെ പ്രതീകം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ഇതാണ് പ്രതീകവും ചരിത്രസംഭവവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.

സംഭവം ഒന്നാണ്; അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനം മറ്റൊന്ന്

ഇവിടെ ഒരു ലളിതമായ വ്യത്യാസം ഓർക്കാം.

ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ചത്:

റോമൻ അധികാരികൾ യേശുവിനെ കുരിശിലേറ്റി.

യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ:

താൻ വിശ്വസിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വഴിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറാതെ, തന്റെ ജീവൻ പോലും നൽകാൻ തയ്യാറായ സ്വയത്യാഗമായിരുന്നു അത്.

ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ:

ആ മരണത്തെ യാഗം, കുഞ്ഞാട്, രക്തം, പുതിയ ഉടമ്പടി, പാപപരിഹാരം തുടങ്ങിയ പഴയനിയമ ആശയങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി.

ഈ മൂന്ന് തലങ്ങളെ വേർതിരിച്ചറിയുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മാറുന്നു.

 *സ്വയത്യാഗത്തിൽ നിന്ന് യാഗത്തിലേക്ക്* 

അതിനാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഭാഷകൾ ഉപയോഗിക്കാം.

“സ്വയത്യാഗം” എന്നു പറയുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ സ്വന്തം നിലപാടും ജീവിതരീതിയും നാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു — മരണത്തെ ഭയപ്പെട്ടിട്ടും, അതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാതെ, തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നത്.

“യാഗം” എന്നു പറയുമ്പോൾ ആ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് ക്രൈസ്തവ സമൂഹം നൽകിയ മതശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനമാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്.

ഒന്ന് സംഭവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

മറ്റൊന്ന് സംഭവത്തിന് നൽകിയ അർത്ഥത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ട്. എന്നാൽ അവ രണ്ടും ഒരേ കാര്യമല്ല.

അവസാനമായി

യേശുവിന്റെ കുരിശുമരണം ചരിത്രത്തിൽ ഒരു റോമൻ വധശിക്ഷയായിരുന്നു. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ആ മരണത്തെ ഒരു സ്വയത്യാഗമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.

പിന്നീട് ക്രൈസ്തവർ ആ സ്വയത്യാഗത്തിന്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാൻ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസപാരമ്പര്യത്തിലെ യാഗം, കുഞ്ഞാട്, രക്തം, പുതിയ ഉടമ്പടി, പാപപരിഹാരം തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ ഉപയോഗിച്ചു.

അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം വെറും “യേശുവിന്റെ മരണം യാഗമായിരുന്നോ, അല്ലയോ?” എന്നതല്ല.

അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്:

«ചരിത്രത്തിൽ യേശുവിന് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?

ആ മരണത്തെ യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി?

ആ വ്യാഖ്യാനം എങ്ങനെ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി?»

ഈ മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങളും വേർതിരിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോഴാണ് യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ചിന്ത കൂടുതൽ വ്യക്തവും ആഴമുള്ളതുമാകുന്നത്.