ഇസ്‌ലാമിക പ്രത്യയശാസ്ത്രം, പ്രവാചക മാതൃക, ആധുനിക ജനാധിപത്യം: ഒരു ചരിത്രപരവും വിമർശനാത്മകവുമായ വിശകലനം

ആധുനിക ലോകം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ചർച്ചകളിലൊന്നാണ് മതവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം. പ്രത്യേകിച്ചും, പൗരാണിക ഇസ്രായേലിലെ ഭരണസങ്കൽപ്പങ്ങൾ, ഇസ്‌ലാമിക പ്രമാണങ്ങൾ, പ്രവാചക മാതൃക, ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തോടുള്ള ഇസ്‌ലാമിന്റെ സമീപനം എന്നിവ ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ വലിയ സംവാദങ്ങൾക്ക് വഴിതുറക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വിഷയത്തിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങളെയും വിമർശനങ്ങളെയും വസ്തുതാപരമായി താഴെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു.

1. പൗരാണിക ഇസ്രായേലും ഇസ്‌ലാമും: ഭരണവും മതവും ഒന്നാകുമ്പോൾ

പൗരാണിക ഇസ്രായേലിൽ ദൈവീക നിയമങ്ങളും (Torah) ഭരണസംവിധാനവും വേർതിരിക്കാനാവാത്തവിധം ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ സ്വയം 'ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനം' എന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ഒരു പ്രത്യേക ഭൂപ്രദേശത്ത് അധിഷ്ഠിതമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രചാരണസ്വഭാവം കുറവായിരുന്നതിനാൽ അത് മറ്റ് ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഭീഷണിയായില്ല.

എന്നാൽ, ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ഇസ്‌ലാമിക വ്യവസ്ഥിതി ഒരു പ്രത്യേക പ്രദേശത്തോ വംശത്തിലോ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. 'ഉമ്മഃ' (Ummah) എന്ന ആഗോള സഹോദര്യ സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ വംശീയ അതിർവരമ്പുകൾക്കതീതമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ-മത ശക്തിയായി ഇസ്‌ലാം വളർന്നു. ഇസ്‌ലാമിലും മതവും ഭരണകൂടവും (State and Religion) പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, അത് തുടക്കം മുതലേ ഒരു ആഗോള സാമ്രാജ്യത്വ സ്വഭാവം കൈവരിച്ചു.

2. പ്രവാചക മാതൃകയും ചരിത്ര പശ്ചാത്തലവും

മുസ്‌ലിംകൾ പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തെ തങ്ങളുടെ പരമമായ മാതൃകയായി കാണുന്നു. പ്രവാചകന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും യുദ്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും രണ്ട് പ്രധാന വീക്ഷണങ്ങളുണ്ട്:

• വിമർശനാത്മക വീക്ഷണം: ആധുനിക മാനവിക മൂല്യങ്ങളും അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ നിയമങ്ങളും മുൻനിർത്തി നോക്കുമ്പോൾ, ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന സൈനിക നടപടികളും ശിക്ഷാരീതികളും അക്രമസ്വഭാവമുള്ളതാണെന്ന് വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഈ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളെ അതെപടി വർത്തമാനകാലത്ത് അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അക്രമങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാന വിമർശനം.
• ചരിത്രപരമായ വീക്ഷണം: അന്നത്തെ അറേബ്യൻ ഉപദ്വീപിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗ യുദ്ധങ്ങളുടെയും അരാജകത്വത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ, സ്വയം പ്രതിരോധത്തിനും സാമ്രാജ്യത്വ സ്ഥാപനത്തിനുമായി നടന്ന രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക നീക്കങ്ങളായാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ ഇതിനെ കാണുന്നത്. അവിശ്വാസികളെയെല്ലാം ഉന്മൂലനം ചെയ്യുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു അതെന്ന് ഇസ്‌ലാമിക പണ്ഡിതന്മാരും വാദിക്കുന്നു.

3. ഇസ്‌ലാമിക പ്രത്യയശാസ്ത്രവും ആധുനിക ജനാധിപത്യവും

ഇസ്‌ലാമിക ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങളും ആധുനിക ജനാധിപത്യ സങ്കൽപ്പങ്ങളും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുമോ എന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യമാണ്.

• പരമാധികാരത്തിലെ തർക്കം: ജനാധിപത്യത്തിൽ പരമാധികാരം ജനങ്ങൾക്കാണ്. എന്നാൽ ഇസ്‌ലാമിക പ്രമാണങ്ങളിൽ പരമാധികാരം ദൈവത്തിനാണ്. ഈ വ്യത്യാസം കാരണം, മതനിയമങ്ങൾക്ക് മേൽ ജനകീയ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനെ തീവ്ര ചിന്താഗതിക്കാർ എതിർക്കുന്നു.
• മുസ്‌ലിം ഭൂരിപക്ഷ രാജ്യങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യം: ഇന്തോനേഷ്യ, മലേഷ്യ, തുർക്കി തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, മധ്യപൂർവേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ രാജവാഴ്ചയോ ഏകാധിപത്യമോ ആണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

4. കുടിയേറ്റവും 'ഇസ്‌ലാമീകരണ' ഭയവും

ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള മുസ്‌ലിം ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ കുടിയേറ്റം വർത്തമാനകാലത്ത് വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെക്കുന്നുണ്ട്.

• ഭയവും ആശങ്കയും: ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിച്ച് ആ രാജ്യങ്ങളിൽ കടന്നുകൂടുകയും, ജനസംഖ്യാപരമായ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ അവിടുത്തെ ഭരണഘടനകളെ മാറ്റി പകരം ഇസ്‌ലാമിക രാഷ്ട്രങ്ങൾ (Khilafath) സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന ആരോപണം പലപ്പോഴും ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു. തീവ്രവാദ സംഘടനകളുടെ ആഹ്വാനങ്ങൾ ഈ ഭയം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.
• യാഥാർത്ഥ്യം: കുടിയേറുന്ന ഭൂരിഭാഗം മുസ്‌ലിംകളും മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾ തേടിയാണ് പോകുന്നത്. അവർ അതത് രാജ്യങ്ങളിലെ നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചു ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ, ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം ആളുകൾ പുലർത്തുന്ന തീവ്രചിന്താഗതികൾ മുഴുവൻ സമൂഹത്തിനും ഭീഷണിയായി മാറുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഇസ്‌ലാമിക പ്രമാണങ്ങളിലെ ചില വചനങ്ങൾ തീവ്രവാദ സംഘടനകൾ തങ്ങളുടെ അക്രമങ്ങൾക്ക് ന്യായീകരണമായി ദുർവ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്നത് നിഷേധിക്കാനാവില്ല. ഇത് ലോകസമാധാനത്തിനും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്കും വലിയ ഭീഷണിയാണ്.

എന്നാൽ, ഇസ്‌ലാമിനെ പൂർണ്ണമായും ഒരു അക്രമപരമായ മതമായി മുദ്രകുത്തുന്നതിന് പകരം, അതിലെ തീവ്രവാദപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ ദുരുപയോഗങ്ങളെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എതിർക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. മതഗ്രന്ഥങ്ങളെ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ സമാധാനപരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാനും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനും മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുള്ള പരിഷ്കരണങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.