ജീവനുള്ള വിശ്വാസവും മൃതമായ വിശ്വാസവും
വിശ്വാസത്തിന്റെ അർത്ഥം മറന്നുപോകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത്
മനുഷ്യർ പല കാര്യങ്ങളും ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുന്നു. ഭാഷ, സംസ്കാരം, ആചാരങ്ങൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ, ജീവിതരീതികൾ എന്നിവയോടൊപ്പം മതവിശ്വാസങ്ങളും തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അപകടമുണ്ട്.
ഒരു വിശ്വാസം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഉണ്ടായത് എന്ന കാര്യം മറന്നുപോകാം.
വിശ്വാസം നിലനിൽക്കും. ആചാരം നിലനിൽക്കും. വാക്കുകൾ നിലനിൽക്കും. പക്ഷേ അതിന് പിന്നിലെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടും.
അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ മനുഷ്യജീവിതത്തിന് സഹായമായിരുന്ന വിശ്വാസം പിന്നീട് മനുഷ്യനെ ബന്ധിക്കുന്ന ഒരു ഭാരമായി മാറിയേക്കാം.
ഇവിടെയാണ് ജീവനുള്ള വിശ്വാസവും മൃതമായ വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.
വിശ്വാസങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ ജനിക്കുന്നു
മിക്ക വിശ്വാസങ്ങളും വെറുതെ ഉണ്ടായതല്ല.
മനുഷ്യൻ ഒരു പ്രത്യേക പ്രശ്നത്തെ നേരിടുന്നു. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ആ പ്രശ്നത്തിന് ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്താനും ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥം നൽകാനും മനുഷ്യൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അങ്ങനെ ഒരു വിശ്വാസം രൂപപ്പെടുന്നു.
അത് ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ മനുഷ്യന് വഴികാട്ടിയാകുന്നു.
അതിനാൽ ഒരു വിശ്വാസത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം ചോദിക്കേണ്ടത്:
“ഈ വിശ്വാസം എന്തിനാണ് ഉണ്ടായത്?”
എന്നതാണ്.
പക്ഷേ കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആ ചോദ്യം പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു. പിന്നെ അവശേഷിക്കുന്നത് വിശ്വാസത്തിന്റെ പുറംരൂപം മാത്രമാണ്.
അപ്പോൾ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു:
ഒരിക്കൽ ജീവിതത്തിന് ഉത്തരം നൽകിയിരുന്ന വിശ്വാസം പിന്നീട് വെറും ആചാരമായി മാറുന്നു.
ചോദ്യമില്ലാത്ത ഉത്തരം
ഒരു അധ്യാപകൻ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു എന്നു കരുതുക.
ചോദ്യം മറന്നുപോയി, പക്ഷേ ഉത്തരം മാത്രം തലമുറകളായി പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ എന്തു സംഭവിക്കും?
ഉത്തരം മനഃപാഠമാകും.
പക്ഷേ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകില്ല.
മതവിശ്വാസങ്ങളിലും ഇതുതന്നെ സംഭവിക്കാം.
ഒരു പ്രത്യേക പ്രശ്നത്തെ നേരിടാനാണ് ഒരു വിശ്വാസം രൂപപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ പിന്നീട് ആ പ്രശ്നം മാറി. പുതിയ സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായി. എന്നിട്ടും പഴയ വിശ്വാസം അതേ രീതിയിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.
ചോദ്യമില്ലാത്ത ഉത്തരം ഒരു ഭാരമായി മാറുന്നു.
ഒരിക്കൽ മനുഷ്യനെ സഹായിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസം പിന്നീട് മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.
ശബത്ത്: യേശുവിന്റെ കാലത്തെ ഒരു ഉദാഹരണം
യഹൂദരുടെ ശബത്ത് ആചാരം ഇതിന് നല്ലൊരു ഉദാഹരണമാണ്.
ശബത്ത് വെറും ഒരു ദിവസം ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യരുത് എന്ന നിയമമായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യന് വിശ്രമം വേണം, മനുഷ്യൻ വെറും അധ്വാനിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രമല്ല, ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിനും മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾക്കും വിശ്രമത്തിനും ഇടമുണ്ടാകണം എന്ന ആഴമുള്ള ആശയവും അതിലുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ ഒരു അപകടം സംഭവിക്കാം.
ആചാരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മറന്ന് ആചാരം തന്നെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാകുന്നു.
അപ്പോൾ ചോദ്യം മാറുന്നു.
“ശബത്ത് മനുഷ്യന് എന്തിനാണ്?” എന്നതിന് പകരം,
“ശബത്തിൽ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പാടില്ല?” എന്നതാകുന്നു പ്രധാന ചോദ്യം.
ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ ഇടപെടൽ പ്രസക്തമാകുന്നത്.
യേശു പറഞ്ഞു:
“ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയത്രേ ഉണ്ടായത്; മനുഷ്യൻ ശബ്ബത്തിനുവേണ്ടിയല്ല.”
— മാർക്കോസ് 2:27
യേശു ശബത്തിനെ ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല ചെയ്തത്.
ശബത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
മനുഷ്യനെ സഹായിക്കേണ്ട ഒരു ആചാരം മനുഷ്യനെ തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന ഒന്നായി മാറരുത് എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്.
ദൈവമാണ് ന്യായാധിപൻ
ഇതുപോലെ തന്നെ “ദൈവം ന്യായാധിപനാണ്” എന്ന വിശ്വാസത്തെയും നോക്കാം.
ഈ വിശ്വാസത്തിന് വളരെ ആഴമുള്ള ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്.
അന്തിമമായ നീതിയുടെ അധികാരം മനുഷ്യനല്ല, ദൈവത്തിനാണ്.
അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമ ന്യായാധിപനായി സ്വയം സ്ഥാപിക്കരുത്.
യേശു ഇതിനെ വളരെ ശക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു:
“വിധിക്കരുത്; നിങ്ങൾ വിധിക്കപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ.”
ഇതിന്റെ അർത്ഥം തെറ്റിനെയും ശരിയെയും തിരിച്ചറിയരുത് എന്നല്ല.
മറിച്ച്, മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിന് അന്തിമ വിധി പറയുന്ന സ്ഥാനത്ത് നമ്മൾ തന്നെ ദൈവമായി ഇരിക്കരുത് എന്ന മുന്നറിയിപ്പാണ്.
പക്ഷേ ഈ അർത്ഥം മറന്നുപോകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.
“ദൈവമാണ് ന്യായാധിപൻ” എന്ന വിശ്വാസം,
“ആരാണ് നല്ലവൻ, ആരാണ് മോശക്കാരൻ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കണം”
എന്ന മനുഷ്യന്റെ മനോഭാവമായി മാറുന്നു.
അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായാധിപത്വത്തിലുള്ള വിശ്വാസം തന്നെ മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കാനുള്ള ആയുധമായി മാറുന്നു.
വിശ്വാസത്തിന്റെ രൂപം മാത്രം അവശേഷിക്കുമ്പോൾ
ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ രൂപം മാത്രം അവശേഷിക്കാം.
പ്രാർത്ഥന മനുഷ്യനെ ദൈവത്തോട് അടുപ്പിക്കാനാണ്.
പക്ഷേ പ്രാർത്ഥനയുടെ വാക്കുകൾ മാത്രം പ്രധാനമാകുമ്പോൾ അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടാം.
ഉപവാസം ആത്മനിയന്ത്രണത്തിനും ദൈവസ്മരണയ്ക്കുമാണ്.
പക്ഷേ “ഞാൻ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ വിശുദ്ധനാണ്” എന്ന് കാണിക്കാനുള്ള മാർഗമായി അത് മാറിയാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ദാനം മറ്റൊരാളുടെ വേദനയിൽ പങ്കുചേരാനാണ്.
പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ സ്വന്തം മഹത്വം കാണിക്കാനായി ദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ അതിന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
അതുകൊണ്ട് മതജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം:
“ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?” എന്നത് മാത്രമല്ല.
“ഞാൻ അത് എന്തിനാണ് ചെയ്യുന്നത്?”
എന്നതുമാണ്.
ജീവനുള്ള വിശ്വാസം എങ്ങനെയാണ് തിരിച്ചറിയുക?
ഒരു ജീവനുള്ള വിശ്വാസം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഫലം ഉണ്ടാക്കും.
അത് മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ:
- സ്നേഹമുള്ളവനാക്കും.
- കരുണയുള്ളവനാക്കും.
- ക്ഷമിക്കുന്നവനാക്കും.
- നീതിയുള്ളവനാക്കും.
- വിനയമുള്ളവനാക്കും.
- ധൈര്യമുള്ളവനാക്കും.
- മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നവനാക്കും.
വിശ്വാസം യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവനുള്ളതാണെങ്കിൽ അത് മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റും.
അതുകൊണ്ട് ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവൻ പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു ലളിതമായ മാർഗമുണ്ട്:
“ഈ വിശ്വാസം എന്നെ എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യനാക്കുന്നു?”
എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക.
മൃതമായ വിശ്വാസം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്?
മൃതമായ വിശ്വാസത്തിനും പുറമേ പല അടയാളങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കാം.
പ്രാർത്ഥന ഉണ്ടാകും.
ആചാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.
മതപരമായ വാക്കുകൾ ഉണ്ടാകും.
വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കും.
ആരാധന നടക്കും.
പക്ഷേ അതിന്റെ ഫലം ജീവിതത്തിൽ കാണാനില്ല.
മനുഷ്യൻ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനാകുന്നില്ല.
കൂടുതൽ കരുണയുള്ളവനാകുന്നില്ല.
മറ്റുള്ളവരെ ക്ഷമിക്കാൻ പഠിക്കുന്നില്ല.
മറിച്ച് കൂടുതൽ വിധിക്കുന്നു, കൂടുതൽ വെറുക്കുന്നു, കൂടുതൽ അഹങ്കരിക്കുന്നു.
അപ്പോൾ നാം ചോദിക്കേണ്ടിവരും:
വിശ്വാസത്തിന്റെ രൂപം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടോ?
ജീവനുള്ള ചെടിയും മൃതമായ ചെടിയും
ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ചെടിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം.
ജീവനുള്ള ഒരു ചെടി വളരും.
അതിൽ പുതിയ ഇലകൾ ഉണ്ടാകും.
പൂക്കൾ ഉണ്ടാകും.
പഴങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.
അത് ചുറ്റുമുള്ള ജീവികൾക്ക് ഗുണം ചെയ്യും.
എന്നാൽ ഒരു ചെടി മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ പഴയ രൂപം കുറച്ചുകാലം അവശേഷിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ അതിൽ വളർച്ചയില്ല. പൂക്കളില്ല. ഫലങ്ങളില്ല.
പിന്നീട് അത് അഴുകാൻ തുടങ്ങും.
വിശ്വാസത്തിനും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.
ജീവനുള്ള വിശ്വാസം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കും.
മൃതമായ വിശ്വാസം രൂപം മാത്രം സൂക്ഷിക്കും.
ജീവനുള്ള വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ വളർത്തും.
മൃതമായ വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ ബന്ധിക്കും.
ജീവനുള്ള വിശ്വാസം ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം നൽകും.
മൃതമായ വിശ്വാസം അർത്ഥമില്ലാത്ത ആചാരമായി മാറും.
യേശു ചെയ്തത് എന്താണ്?
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്.
യേശു മതത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ വന്ന ഒരാളായി മാത്രം കാണുന്നത് ശരിയല്ല.
അദ്ദേഹം തന്റെ കാലത്തെ മതപാരമ്പര്യത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് സംസാരിച്ചത്.
എന്നാൽ മതത്തിന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായി.
ശബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
പുറമേയുള്ള ശുദ്ധിയെക്കാൾ ഹൃദയത്തിന്റെ ശുദ്ധിക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി.
ബലിയെക്കാൾ കരുണയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി.
നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരത്തിനപ്പുറം അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതിനെ മതജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം:
അദ്ദേഹം വിശ്വാസത്തെ നശിപ്പിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്; മൃതമായ വിശ്വാസത്തിന് പകരം ജീവനുള്ള വിശ്വാസം നൽകുകയായിരുന്നു.
പഴയതെല്ലാം മൃതമല്ല
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം.
പഴയതെല്ലാം മൃതവും പുതിയതെല്ലാം ജീവനുള്ളതുമല്ല.
ഒരു പാരമ്പര്യം പഴയതായതുകൊണ്ട് അത് തെറ്റാകുന്നില്ല.
ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവവും ജ്ഞാനവും ഒരു പാരമ്പര്യത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കാം.
പ്രശ്നം അതിന്റെ പഴക്കമല്ല.
പ്രശ്നം അതിന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്.
ഒരു പഴയ വൃക്ഷം ഇന്നും ജീവനുള്ളതാണെങ്കിൽ അതിന് ആഴത്തിലുള്ള വേരുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. അതേസമയം അതിൽ പുതിയ ഇലകളും പൂക്കളും പഴങ്ങളും ഉണ്ടാകും.
അതുപോലെ ജീവനുള്ള ഒരു പാരമ്പര്യത്തിന് വേരുകളും ഫലങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും.
വേരുകൾ അതിന്റെ ചരിത്രത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും.
ഫലങ്ങൾ അതിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവനെ തെളിയിക്കും.
ഓരോ തലമുറയും ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം
അതുകൊണ്ട് ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളോട് രണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം.
ഒന്നാമത്:
“ഈ വിശ്വാസം എന്തിനാണ് ഉണ്ടായത്?”
ഇത് നമ്മെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
രണ്ടാമത്:
“ഈ വിശ്വാസം ഇന്ന് നമ്മെ എന്താക്കുന്നു?”
ഇത് നമ്മെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ചോദ്യം മറന്നാൽ നാം അന്ധമായി പാരമ്പര്യം പിന്തുടരും.
രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം മറന്നാൽ നാം പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തടവുകാരാകും.
വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം
ഒടുവിൽ, ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി അത് എത്ര പഴയതാണ് എന്നതിലല്ല.
അത് എത്രപേർ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതിലുമല്ല.
അത് എത്ര വലിയ മതസംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് എന്നതിലുമല്ല.
അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ എന്ത് ഫലം ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
ഒരു വിശ്വാസം നമ്മെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവരാക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിൽ ജീവൻ ഉണ്ട്.
അത് നമ്മെ കൂടുതൽ കരുണയുള്ളവരാക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിൽ ജീവൻ ഉണ്ട്.
അത് നമ്മുടെ അഹങ്കാരം കുറയ്ക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിൽ ജീവൻ ഉണ്ട്.
അത് മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുന്നതിനുപകരം അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിൽ ജീവൻ ഉണ്ട്.
അത് അനീതിക്കെതിരെ നിൽക്കാനുള്ള ധൈര്യം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ അതിൽ ജീവൻ ഉണ്ട്.
വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം അത് നമ്മുടെ വായിൽ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്നതല്ല; നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നതാണ്.
അതുകൊണ്ട് നാം ഇടയ്ക്കിടെ നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കണം:
നാം ജീവനുള്ള വിശ്വാസമാണോ പിന്തുടരുന്നത്, അതോ ഒരിക്കൽ ജീവനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ രൂപം മാത്രം അവശേഷിച്ച ഒരു മൃതമായ വിശ്വാസത്തെയാണോ പിന്തുടരുന്നത്?
യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ വെല്ലുവിളി ഇന്നും അതുതന്നെയാണ്:
വിശ്വാസത്തെ വെറും പാരമ്പര്യമായി സൂക്ഷിക്കരുത്. അതിനെ ജീവിതമാക്കുക.
Comments