ഓണം: ഒരു കഥയുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം

 നന്ദിയുടെയും  പങ്കിടലിന്റെയും ഒരുമയുടെയും ആഘോഷത്തെ പുനർവായിക്കുമ്പോൾ

ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതത്തിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ആഘോഷത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ കഥകളും പാട്ടുകളും ഐതിഹ്യങ്ങളും ആചാരങ്ങളും രൂപപ്പെടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഒരു തലമുറയിൽനിന്ന് മറ്റൊരു തലമുറയിലേക്ക് ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ ഓർമ്മയും അർത്ഥവും കൈമാറുന്നതിൽ ഇത്തരം കഥകൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. അവ ഒരു ജനതയുടെ ഭാവനയെയും മൂല്യങ്ങളെയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഇത്തരം കഥകളെ പുരാവൃത്തങ്ങളായോ സാംസ്കാരിക പ്രതീകങ്ങളായോ കാണുന്നതിനു പകരം അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ചരിത്രസംഭവങ്ങളായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. പ്രത്യേകിച്ച്, ഒരു ജനതയെ ഒന്നിപ്പിക്കേണ്ട ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം തന്നെ ആളുകളെ വിവിധ പക്ഷങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നുവെങ്കിൽ, ആ വ്യാഖ്യാനത്തെക്കുറിച്ച് നാം വീണ്ടും ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഓണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മാവേലിക്കഥ ഇതിന് ഒരു നല്ല ഉദാഹരണമാണ്.

മാവേലിക്കഥ: പുരാവൃത്തത്തിൽ നിന്ന് ചരിത്രത്തിലേക്ക്

ചെറുപ്പം മുതൽ മലയാളികൾ കേട്ടും വായിച്ചും പാടിയും പരിചയപ്പെടുന്ന കഥയാണ് മാവേലിയുടേത്. മഹാബലിയുടെ കാലത്ത് എല്ലാവരും സമത്വത്തിലും സമൃദ്ധിയിലും സന്തോഷത്തിലും ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നും, പിന്നീട് വാമനൻ എത്തി മാവേലിയെ പാതാളത്തിലേക്ക് അയച്ചുവെന്നും, വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ തന്റെ പ്രജകളെ കാണാൻ മാവേലി തിരിച്ചെത്തുന്നു എന്നുമുള്ള കഥ കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മയിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഒരു പുരാവൃത്തം എന്ന നിലയിൽ ഈ കഥയ്ക്ക് വലിയ സാംസ്കാരിക മൂല്യമുണ്ട്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നീതി, സമത്വം, സമൃദ്ധി എന്നിവയോടുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇത്തരം കഥകളിലൂടെ പ്രകടമാകാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മാവേലിക്കഥയെ കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായി ബഹുമാനിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.

പ്രശ്നം കഥ നിലനിൽക്കുന്നതിലല്ല.

പ്രശ്നം കഥയെ എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.

ഒരു പുരാവൃത്തത്തെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ചരിത്രമായി കാണുമ്പോൾ അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രപക്ഷങ്ങളായി കാണാനുള്ള സാധ്യത വർധിക്കുന്നു. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരും:

മാവേലി ആരുടെ പ്രതിനിധിയാണ്?

വാമനൻ ആരുടെ പ്രതിനിധിയാണ്?

ആരാണ് നല്ലവൻ?

ആരാണ് ദുഷ്ടൻ?

അങ്ങനെ ഒരു കഥയെ രണ്ട് പക്ഷങ്ങളാക്കി വായിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യരെ ഒരുമിച്ച് സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ആഘോഷം തന്നെ ഒരു ആശയസംഘർഷത്തിന്റെ വേദിയായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

“മാവേലിയോ വാമനനോ?” എന്ന ചോദ്യത്തിനപ്പുറം

മാവേലിയെ നീതിയുടെയും സമത്വത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി കാണുന്നവരുണ്ട്. വാമനനെ ദൈവിക ഇടപെടലിന്റെ പ്രതീകമായി കാണുന്നവരുമുണ്ട്. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ കഥയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

അത്തരം വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ അവ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടിവരും:

ഒരു ആഘോഷം നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കേണ്ടതാണോ, അതോ ഒരു പുരാണകഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പക്ഷം പിടിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതാണോ?

ഇത് ആരാണ് ശരി, ആരാണ് തെറ്റ് എന്ന ചർച്ചയല്ല. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, ഓണത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രസക്തി എന്തായിരിക്കണം എന്നതാണ്.

“ആരുടെ ഓണം?” എന്ന ചോദ്യം

മാവേലിക്കഥയെ ഓണത്തിന്റെ ഏകവും അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതുമായ ചരിത്രാടിസ്ഥാനമായി കാണുമ്പോൾ മറ്റൊരു പ്രശ്നവും ഉയർന്നുവരാം. അപ്പോൾ ഓണം ഒരു പ്രത്യേക മതപരമ്പരയുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ട ആഘോഷമാണെന്ന ധാരണ രൂപപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ചോദിക്കാം:

ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും മുസ്ലീങ്ങൾക്കും ഓണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ആഘോഷിക്കാനുള്ള സ്ഥാനം എന്താണ്?

ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ ഓണം ഒരു പ്രത്യേക മതവിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം ആഘോഷമായി കാണപ്പെടുന്നില്ല. വിവിധ മതങ്ങളിലും സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിലുംപ്പെട്ട ആളുകൾ ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ ഓണത്തിന്റെ പൊതുസാംസ്കാരിക സ്വഭാവത്തെ ഒരു പ്രത്യേക മതപുരാണത്തിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള വ്യാഖ്യാനത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് അതിന്റെ വിശാലതയെ പരിമിതപ്പെടുത്താൻ ഇടയാക്കും.

ഓണം കേരളത്തിലെ എല്ലാവരെയും ഒരുമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആഘോഷമാകണമെങ്കിൽ, അതിന്റെ അർത്ഥവും അത്രതന്നെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരിക്കണം.

മനുഷ്യന്റെ പ്രാചീനമായ സന്തോഷം: വിളവെടുപ്പ്

ഇവിടെ ഓണത്തെ മറ്റൊരു വീക്ഷണത്തിൽ കാണാം.

മനുഷ്യൻ കൃഷി ചെയ്യാൻ ആരംഭിച്ച കാലം മുതൽ വിളവെടുപ്പ് വലിയ സന്തോഷത്തിന്റെയും ആഘോഷത്തിന്റെയും അവസരമായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യജീവിതം മഴയെയും വെയിലിനെയും മണ്ണിനെയും വെള്ളത്തെയും പ്രകൃതിയുടെ അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു.

വിത്ത് വിതച്ചാൽ മാത്രം വിളവുണ്ടാകില്ല. മഴ സമയത്ത് ലഭിക്കണം. സൂര്യപ്രകാശം ലഭിക്കണം. മണ്ണ് ഫലഭൂയിഷ്ഠമായിരിക്കണം. വെള്ളം ആവശ്യത്തിന് ലഭിക്കണം.

അതേസമയം വെള്ളപ്പൊക്കം, വരൾച്ച, കൊടുംചൂട്, കീടബാധ, രോഗങ്ങൾ, മറ്റു പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾ എന്നിവ പലപ്പോഴും നല്ല വിളവിന് തടസ്സമായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ നല്ലൊരു വിളവെടുപ്പ് മനുഷ്യന് വെറും സാമ്പത്തിക നേട്ടമായിരുന്നില്ല.

അത് ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു.

വിളവ് എന്നത് ഭക്ഷണത്തിന്റെ സുരക്ഷയായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പ്രത്യാശയായിരുന്നു. അടുത്ത കാലത്തേക്കുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ഉറപ്പായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനുഷ്യർ സ്വാഭാവികമായി സന്തോഷിച്ചു. അവർ ഒന്നിച്ചുകൂടി. ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി. വിഭവങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. പാട്ടുപാടി. നൃത്തം ചെയ്തു. കളിച്ചു. തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച സമൃദ്ധിക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ, വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ, ഇത്തരം കാർഷിക ആഘോഷങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിലും പേരുകളിലും വളർന്നു.

പേരുകൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിലും അവയുടെ പിന്നിലെ മനുഷ്യവികാരം പലപ്പോഴും ഒന്നുതന്നെയായിരുന്നു:

“നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായത് ലഭിച്ചു; നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാം, നന്ദി പറയാം, മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാം.”

ഓണത്തിൽ കാണുന്ന കാർഷിക സംസ്കാരത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ

കേരളത്തിന്റെ ഓണാഘോഷത്തിലും ഈ കാർഷിക സംസ്കാരത്തിന്റെ പല സവിശേഷതകളും കാണാം.

പൂക്കളം, ഓണസദ്യ, പുതുവസ്ത്രം, കളികൾ, പാട്ടുകൾ, ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ഒത്തുചേരൽ, ഭക്ഷണം പങ്കിടൽ—ഇവയെല്ലാം സമൃദ്ധിയുടെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും കൂട്ടായ്മയുടെയും പ്രതീകങ്ങളായി കാണാം.

ഓണം ഒരു കഥകൊണ്ട് മാത്രം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ആഘോഷമല്ല. കാലക്രമത്തിൽ വിവിധ കഥകളും ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും സാംസ്കാരിക അനുഭവങ്ങളും അതിനോട് ചേർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ഓണത്തിന്റെ അർത്ഥം ഒരു പുരാണകഥയിൽ മാത്രം ഒതുക്കേണ്ടതില്ല.

ഓണത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കഥയേക്കാൾ വലിയ ഒരു മനുഷ്യവികാരമുണ്ട്: ഒന്നിച്ചുകൂടുക, നന്ദി പറയുക, പങ്കുവെക്കുക, സന്തോഷിക്കുക.

മണ്ണിനും മഴയ്ക്കും വിളവിനും മതമില്ല

വിളവെടുപ്പ് എന്ന ആശയത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക സൗന്ദര്യമുണ്ട്.

മണ്ണിന് മതമില്ല.

മഴയ്ക്ക് മതമില്ല.

സൂര്യപ്രകാശത്തിന് മതമില്ല.

വിത്തിന് മതമില്ല.

വിളവിന് മതമില്ല.

വിശപ്പിനും ഭക്ഷണത്തിനും മതമില്ല.

ഒരു കർഷകൻ വിത്ത് വിതയ്ക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ മതം നോക്കി വിത്ത് മുളയ്ക്കുന്നില്ല. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അത് ഏത് മതക്കാരന്റെ വയലാണെന്ന് നോക്കുന്നില്ല. സൂര്യൻ പ്രകാശം നൽകുമ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ ജാതിയും മതവും അന്വേഷിക്കുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിളവിന്റെ സന്തോഷവും എല്ലാവർക്കും പങ്കിടാവുന്നതാണ്.

പ്രകൃതിയുടെ അനുഗ്രഹം എല്ലാവർക്കും ഉള്ളതുപോലെ, സമൃദ്ധിയുടെ സന്തോഷവും എല്ലാവരുടേതാകാം.

ഇതാണ് ഓണത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമായ ഒരു പൊതുആഘോഷമായി കാണാനുള്ള മനോഹരമായ അടിത്തറ.

കഥയെ ഇല്ലാതാക്കണമോ?

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതുണ്ട്.

മാവേലിക്കഥയെ ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന് പറയേണ്ടതില്ല.

അത് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ഒരു കഥയെ നിരസിക്കുന്നത് തന്നെ മറ്റൊരു വിഭജനത്തിന് കാരണമാകാം.

പകരം ചെയ്യേണ്ടത് കഥയുടെ സ്ഥാനത്തെ പുനർനിർവചിക്കുകയാണ്.

മാവേലിക്കഥ നിലനിൽക്കട്ടെ.

കുട്ടികൾ അത് കേൾക്കട്ടെ.

പാട്ടുകളിലും സാഹിത്യത്തിലും കലാരൂപങ്ങളിലും അത് തുടരട്ടെ.

എന്നാൽ അതിനെ ഓണത്തിന്റെ ഏക ചരിത്രസത്യമായി അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.

കഥ നിലനിൽക്കട്ടെ; പക്ഷേ കഥയുടെ പേരിൽ ഓണത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ആരും ഏറ്റെടുക്കാതിരിക്കട്ടെ.

പുരാവൃത്തത്തെ ബഹുമാനിക്കുകയും അതിനെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഏക വ്യാഖ്യാനമാക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരേസമയം സാധ്യമാണ്.

ഓണത്തിന്റെ നായകൻ ഒരാൾ മാത്രമല്ല

മാവേലിയെയും വാമനനെയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ചർച്ചയിൽ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ നായകനാക്കാനും മറ്റൊരാളെ എതിർകഥാപാത്രമാക്കാനും എളുപ്പമാണ്.

എന്നാൽ വിളവെടുപ്പിന്റെ കഥയിൽ നായകൻ ആരാണ്?

അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ്.

വിത്ത് വിതച്ച കർഷകൻ.

വയലിൽ ജോലി ചെയ്ത തൊഴിലാളി.

മഴയ്ക്കായി കാത്തിരുന്ന കുടുംബം.

കൃഷിയിൽ പരസ്പരം സഹായിച്ച അയൽക്കാർ.

വിളവെടുപ്പിൽ പങ്കെടുത്ത സമൂഹം.

അവസാനം ഭക്ഷണം പങ്കിട്ട മനുഷ്യർ.

ഇവിടെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ വിജയം ആഘോഷിക്കുന്നില്ല.

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ ജീവിതമാണ് ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഓണത്തിന്റെ ഒരു മനോഹരമായ വ്യാഖ്യാനം ഇങ്ങനെയാകാം:

“നാം ഒരുമിച്ച് അധ്വാനിച്ചതിന്റെ ഫലം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിക്കുന്ന ദിവസമാണ് ഓണം.”

സമൃദ്ധി സ്വന്തമായി സൂക്ഷിക്കാനുള്ളതല്ല

ഓണസദ്യയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സന്ദേശങ്ങളിലൊന്ന് ഭക്ഷണം പങ്കുവെക്കുന്നതാണ്.

നമ്മുടെ പക്കൽ അധികമുള്ളപ്പോൾ മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കുക എന്നത് വെറും ദാനധർമ്മമല്ല; അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.

വിളവെടുപ്പ് മനുഷ്യനെ ഒരു വലിയ സത്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചു:

സമൃദ്ധി സ്വന്തമായി സൂക്ഷിച്ചാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം കുറയും; പങ്കുവെച്ചാൽ അതിന്റെ സന്തോഷം വർധിക്കും.

അതുകൊണ്ടാണ് ആഘോഷങ്ങളിൽ ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നതിന് ഇത്ര വലിയ സ്ഥാനമുള്ളത്.

ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് വലിയൊരു വിരുന്ന് കഴിക്കുന്നതിനെക്കാൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ലളിതമായ ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നതിലാണ് ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം.

സന്തോഷം പങ്കിടുമ്പോൾ വർധിക്കുന്നു

സന്തോഷത്തിന്റെ സ്വഭാവവും അതുതന്നെയാണ്.

ഒറ്റയ്ക്ക് ആഘോഷിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിന് ഒരു പരിധിയുണ്ട്. എന്നാൽ കുടുംബവും സുഹൃത്തുക്കളും അയൽക്കാരും സമൂഹവും ഒരുമിച്ച് സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു കൂട്ടായ അനുഭവമായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഓണം നമ്മോട് പറയുന്ന ഒരു ലളിതമായ സന്ദേശമുണ്ട്:

സന്തോഷം ഒറ്റയ്ക്ക് അനുഭവിക്കാനുള്ളതല്ല; മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ്.

“നമ്മുടെ ഓണം”

നമ്മുടെ ഭാഷ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.

മതം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.

ജാതി വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.

സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.

എന്നാൽ ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം നമ്മിൽ പൊതുവായിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഏറെയാണ്.

നമുക്കെല്ലാവർക്കും സ്നേഹം വേണം.

സന്തോഷം വേണം.

സുരക്ഷ വേണം.

ഭക്ഷണം വേണം.

സൗഹൃദം വേണം.

ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമുണ്ട്.

ഓണം ഈ പൊതുമനുഷ്യത്വത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അവസരമാകാം.

വ്യത്യാസങ്ങൾ നമ്മെ വേർതിരിക്കാം; സ്നേഹവും പങ്കിടലും നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കും.

അതുകൊണ്ട് ചോദിക്കാം:

ഓണം ആരുടേതാണ്?

ഒരു മതത്തിന്റേതോ?

ഒരു ജാതിയുടേതോ?

ഒരു വിഭാഗത്തിന്റേതോ?

അല്ല.

ഓണം കേരളത്തിലെ എല്ലാവരുടേതാണ്.

ഒരു പുതിയ ഓണക്കഥ

നമുക്ക് മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ഒരു ഓണക്കഥയും ചിന്തിക്കാം.

ഒരു ഗ്രാമം.

വർഷം മുഴുവൻ മനുഷ്യർ അധ്വാനിക്കുന്നു.

വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നു.

മഴ കാത്തിരിക്കുന്നു.

പരസ്പരം സഹായിക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ നല്ല വിളവ് ലഭിക്കുന്നു.

വിളവെടുപ്പ് ദിവസം എല്ലാവരും ഒന്നിക്കുന്നു.

വീടുകൾ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കുന്നു.

ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്നു.

പരസ്പരം ക്ഷണിക്കുന്നു.

ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷിക്കുന്നു.

കളിക്കുന്നു.

പാടുന്നു.

സന്തോഷിക്കുന്നു.

ആ കഥയിൽ ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിലെ കഥാപാത്രം നായകനാകേണ്ടതില്ല.

ജനത തന്നെയാണ് നായകൻ.

അവിടെ മാവേലിക്കും ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായേക്കാം. വാമനനും ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ ആരെയും മറ്റൊരാളുടെ എതിരാളിയായി നിർത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അവർ നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക കഥകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായി തുടരട്ടെ.

ഓണം പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും ആഘോഷമായി തുടരട്ടെ.

ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം

ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ മഹത്വം അതിന് എത്ര പഴക്കമുണ്ട് എന്നതിൽ മാത്രമല്ല.

അത് എത്ര മനുഷ്യരെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിലും അതിന്റെ മഹത്വമുണ്ട്.

ഒരു കഥ ആളുകളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ആ കഥയ്ക്ക് വലിയ മൂല്യമുണ്ട്.

എന്നാൽ ഒരു കഥയുടെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള വ്യാഖ്യാനം ആളുകളെ പരസ്പരം എതിർപക്ഷങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നുവെങ്കിൽ, ആ കഥയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനെക്കാൾ നല്ലത് അതിന്റെ സ്ഥാനവും അർത്ഥവും പുനർവായിക്കുകയാണ്.

ഓണം മാവേലിക്കഥയുടെ മാത്രം ഓർമ്മയാകേണ്ടതില്ല.

അത് വാമനനെക്കുറിച്ചുള്ള വാദപ്രതിവാദത്തിന്റെ വേദിയുമാകേണ്ടതില്ല.

ഓണം മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടായ്മയുടെ ആഘോഷമാകട്ടെ.

അധ്വാനത്തിന്റെ ആഘോഷമാകട്ടെ.

വിളവിന്റെ ആഘോഷമാകട്ടെ.

നന്ദിയുടെ ആഘോഷമാകട്ടെ.

ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നതിന്റെ ആഘോഷമാകട്ടെ.

സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും ആഘോഷമാകട്ടെ.

ജാതിമത വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യർ ഒരുമിച്ച് സന്തോഷിക്കുന്ന ദിവസമാകട്ടെ.

അപ്പോൾ നമുക്ക് “ആരുടെ ഓണം?” എന്ന് ചോദിക്കേണ്ടിവരില്ല.

നാം ഒരുമിച്ച് പറയാൻ കഴിയും:

«ഇത് എന്റെ ഓണം മാത്രമല്ല.

ഇത് നിങ്ങളുടെ ഓണം മാത്രമല്ല.

ഇത് നമ്മുടെയെല്ലാം ഓണമാണ്.»

ഈ ഓണക്കാലത്ത് നമുക്ക് പരസ്പരം കൂടുതൽ നന്ദിയുള്ളവരാകാം.

കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവരാകാം.

നമ്മുടെ കൈയിലുള്ളത് ആവശ്യമുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാം.

നമ്മുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം പരസ്പരം കാണാനും സ്വീകരിക്കാനും പഠിക്കാം.

നന്ദിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പങ്കിടലിന്റെയും ഒരുമയുടെയും ആഘോഷമാകട്ടെ ഈ ഓണം.

എല്ലാവർക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകൾ!