മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദം

 മനുഷ്യൻ സാധാരണയായി പരിമിതമായ ഒരു അവബോധത്തിനുള്ളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ ആശങ്കകളും നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ നിറച്ച് നിൽക്കുന്നു. നാം ലോകത്തെ കാണുന്നു; എന്നാൽ പലപ്പോഴും ഭാഗികമായാണ് കാണുന്നത്. നാം എന്താണ് കാണുന്നത് എന്നത് നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും അവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രണയം ഇതിന് ഒരു ലളിതമായ ഉദാഹരണമാണ്. ഒരാൾ പ്രണയത്തിലാകുമ്പോൾ അവന്റെ അവബോധം മാറിപ്പോകുന്നു. ലോകം ചുരുങ്ങി, പ്രണയിക്കുന്ന വ്യക്തിയും പ്രണയിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയും മാത്രമാണ് യാഥാർത്ഥ്യമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്. മറ്റെല്ലാം പിന്നിലേക്ക് മാറുന്നു. ഇതിലൂടെ ഒരു പ്രധാന സത്യം നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു: അവബോധം സ്ഥിരമായ ഒന്നല്ല. അത് ചുരുങ്ങുകയും തീവ്രമാകുകയും വികസിക്കുകയും ആഴപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. ഭയം, കോപം, ആസക്തി, സ്വാർത്ഥത എന്നിവ നമ്മുടെ അവബോധത്തെ ചുരുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതേ അവബോധം കൂടുതൽ വിശാലവും തെളിമയുള്ളതുമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് വളരാനും കഴിയും. ചരിത്രം മുഴുവൻ തത്വചിന്തകരും മനശ്ശാസ്ത്രജ്ഞരും കലാകാരന്മാരും ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാരും ഈ സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. മ...

മനുഷ്യജീവിതത്തെ പുതിയ രീതിയിൽ കാണാനുള്ള ഒരു ആത്മീയ വീക്ഷണം ആമുഖം മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് മരണം. കാരണം മരണം എന്താണെന്ന് മനുഷ്യന് വ്യക്തമായി അറിയില്ല. മരണത്തിനപ്പുറം എന്താണ് എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആർക്കും തീർച്ചയായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ല. അറിയാത്തതിന്റെ മുന്നിൽ മനുഷ്യൻ സ്വാഭാവികമായി ഭയപ്പെടുന്നു. ഇരുണ്ട മുറിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ മനുഷ്യൻ മരണത്തെ നോക്കുന്നു — അതിന്റെ അപ്പുറം എന്താണെന്ന് അറിയാതെ. ഈ ഭയത്തിന് മറുപടി കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് മതങ്ങളും ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടത്. മതങ്ങൾ നൽകിയ മറുപടികൾ മരണത്തെക്കുറിച്ച് വിവിധ മതങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ വിശ്വാസങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ചില മതങ്ങൾ മരണത്തിനുശേഷം പുനരുത്ഥാനം ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. ചിലത് പുനർജന്മത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. മറ്റു ചില ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ മരണം ഒരു പരിവർത്തനം മാത്രമാണെന്ന് പറയുന്നു. ഈ വിശ്വാസങ്ങൾ പലർക്കും ആശ്വാസം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മനുഷ്യന് പലപ്പോഴും വിശ്വാസം മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല. കാരണം മനുഷ്യൻ ഉള്ളിൽ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു ഉറപ്പാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. Near Death Experiences ...

യേശുവിന്റെ സന്ദേശവും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ രൂപീകരണവും — ഒരു വിമർശനാത്മക അവലോകനം Jesus Christയുടെ ഉപദേശങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്ന വചനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്: “എന്നെ ‘കർത്താവേ, കർത്താവേ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ഏവനും സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയില്ല; സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ എന്റെ പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നവനാണ് പ്രവേശിക്കുക.” ഈ വാക്യം ക്രിസ്തീയ ആത്മീയതയുടെ കേന്ദ്രചോദ്യത്തെ നേരിട്ട് സ്പർശിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ രക്ഷയും ദൈവരാജ്യവും ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിലാണോ അധിഷ്ഠിതം? അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതപരിവർത്തനത്തിലോ? യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവൻ പ്രധാന്യം നൽകിയിരിക്കുന്നത് സിദ്ധാന്തപരമായ വിശ്വാസത്തേക്കാൾ ദൈവേഷ്ടപ്രകാരമുള്ള ജീവിതത്തിനാണ് എന്ന് വ്യക്തമാണ്. 1. യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രം: ദൈവരാജ്യം യേശുവിന്റെ പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭം തന്നെ ഒരു പ്രഖ്യാപനത്തോടെയാണ്: “ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മനസ്സുമാറുവിൻ.” ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, യേശു തന്റെ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശ്വാസസംവിധാനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. അവൻ ആളുകളെ ക്ഷണിക്കുന്നത് ഒരു പുതിയ ജീവ...

 മനുഷ്യജീവിതം ഒരു പരീക്ഷ മാത്രമല്ല; അത് ഒരു പഠനയാത്രയും വളർച്ചയുടെ പ്രക്രിയയും ആണ്. ഓരോ മനുഷ്യനും ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വരുന്നത് ഒരു നിശ്ചിത രൂപത്തിൽ അല്ല, മറിച്ച് വളരാനും മാറാനും പക്വതയിലേക്ക് എത്താനും ഉള്ള സാധ്യതകളോടെയാണ്. ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ — സന്തോഷവും ദുഃഖവും, വിജയവും പരാജയവും, സ്നേഹവും നഷ്ടവും — എല്ലാം മനുഷ്യനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുത്തുന്ന അധ്യാപകരാണ്. അഴുക്കുപിടിച്ച സ്വർണം തട്ടാന്റെ പണിശാലയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ തീയും ചൂടും അടികളും സഹിച്ച് കൂടുതൽ ശുദ്ധവും തിളക്കമുള്ളതുമായ സ്വർണമായി മാറുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്യനും ലോകജീവിതത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളവനായി, കരുണയുള്ളവനായി, മനസ്സിലാക്കലുള്ളവനായി മാറുന്നു. കഷ്ടപ്പാടുകളും പ്രതിസന്ധികളും മനുഷ്യനെ തകർക്കാനല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ഉള്ളിലെ അശുദ്ധികളും അഹങ്കാരവും അജ്ഞാനവും ഉരുക്കി മാറ്റാനാണ് പലപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ചെടികൾ സ്വാഭാവികമായി വളരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യനിലും ഒരു അന്തർലീനമായ വളർച്ചയുടെ ശക്തിയുണ്ട്. ഒരു വിത്ത് മണ്ണിൽ വീണാൽ അതിന് ആവശ്യമായ വെളിച്ചവും വെള്ളവും ലഭിക്കുമ്പോൾ അത് സ്വാഭാവികമായി മുളച്ച് വളരുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്...

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഒരുവിധത്തിൽ പറയുന്നത് — മനുഷ്യന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കേന്ദ്രം സ്നേഹമാണ്, ഐക്യമാണ്, ദൈവികതയാണ്. മനുഷ്യൻ സ്വഭാവത്തിൽ ദുഷ്ടൻ അല്ല; അവൻ അപൂർണ്ണമായ അവബോധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവൻ മാത്രമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത് എന്തോ അതിനെയാണ് ദൈവം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ദൈവം എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രൂപമോ, ഒരു മതത്തിന്റെ സ്വകാര്യസ്വത്തോ അല്ല; മറിച്ച് സകല സൃഷ്ടിയുടെയും ആധാരമായ സത്തയാണ്. ആ സത്തയുടെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ പ്രകടനം സ്നേഹമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “ദൈവം സ്നേഹമാണ്” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് ഒരു വികാരപരമായ പ്രസ്താവന മാത്രമല്ല; അത് അസ്തിത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്. മനുഷ്യനും ഈ ദൈവിക സത്തയുടെ ഭാഗമാണ്. അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവവും സ്നേഹമാണ്. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മറന്നുപോകുന്നു. ശരീരം, മതം, ജാതി, രാഷ്ട്രം, സമ്പത്ത്, അധികാരം, ആശയങ്ങൾ എന്നിവയുമായി സ്വയം പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ആന്തരിക ദൈവികതയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു. അപ്പോൾ ഭയം, വെറുപ്പ്, അസൂയ, അഹങ്കാരം, മത്സരം, ഹിംസ എന്നിവ ഉദിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം...

മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ മതം വളരെ വലിയൊരു ശക്തിയാണ്. അവ മനുഷ്യന് അർത്ഥവും ധാർമ്മികബോധവും ആത്മീയ പ്രത്യാശയും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതേ സമയം, മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനും ഭീതിയിലൂടെയും അധികാരത്തിലൂടെയും ആളുകളെ പിടിച്ചുനിർത്താനും ചില മതസംവിധാനങ്ങൾ ശ്രമിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആധുനിക ലോകത്തിൽ ഉയരുന്ന ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: മതത്തിന് മനുഷ്യന്റെ മേൽ എത്രത്തോളം അധികാരമുണ്ട്? ഒരു മനുഷ്യന് മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കാനോ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാനോ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടോ? മതത്തെ വിമർശിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടോ? മതം വിട്ടുപോകാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവകാശം മതത്തിനുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ മതത്തെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ചിന്തയിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നു. മതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം: മനുഷ്യനെ നന്നാക്കുക ശ്രീ നാരായണ ഗുരു ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു: “മതം ഏതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നാകണം.” ഈ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം വളരെ ആഴമുള്ളതാണ്. മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനാക്കുകയും, കരുണയുള്ളവനാക്കുകയും, സത്യസന്ധനാക്കുകയും, നീതിബോധമുള്ളവനാക്കുകയും ചെയ്യുക ...