മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദം

  Fr. Dr. Jacob Kurian   ഈ ലേഖനത്തിലെ അങ്ങയുടെ ചിന്തകൾ സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സഭകളുടെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്ന അനേകം വ്യവസ്ഥിതികളുടെ ദാരിദ്ര്യത്തെയും പരിമിതികളെയും തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവയാണ്. മനുഷ്യചിന്തയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും പരിണാമവികാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പരിവർത്തനത്തിലേക്കാണ് ഈ ചിന്തകൾ വിരൽചൂണ്ടുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. യുവാൽ നോവാ ഹരാരി തന്റെ Sapiens, ഏറ്റവും പുതിയ Nexus എന്നീ കൃതികളിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ പരിണാമപ്രക്രിയയെ ഇവ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഇത്തരമൊരു പരിവർത്തനകാലത്തുപോലും പ്രവാചകശബ്ദങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. അങ്ങയുടേതുപോലുള്ള ചിന്തകൾ മനുഷ്യരെ വീണ്ടും അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ വിളിക്കുന്ന വഴികാട്ടികളായി മാറുന്നു. അടിത്തറയിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്—യേശുക്രിസ്തുവിലേക്കും അവിടുത്തെ ഉപദേശങ്ങളിലേക്കുമുള്ള മടങ്ങിവരവ്—ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. കാരണം, കാലത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടുന്നതിനുപകരം, പഴകിയ സ്ഥിതിവിശേഷങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി കൂടുതൽ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഭരണഘടനാപരമാ...

  Fr. Dr. K. M. George ഞാൻ ഈ ലേഖനം വായിച്ചു. ഇത് വളരെ മൗലികവും ഗൗരവമുള്ളതുമായ ഒരു വിഷയമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. യേശു ജീവിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ ക്രമേണ വിസ്മരിക്കപ്പെടുകയും, പിന്നീട് രൂപംകൊണ്ട വിശ്വാസധാരണങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള തർക്കങ്ങളും വാഗ്വാദങ്ങളും ഭിന്നതകളും സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ മുഖ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് വരികയും ചെയ്തതാണ് നാം കാണുന്നത്. ഒരർത്ഥത്തിൽ, യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ പഠിപ്പിച്ചതിൽ നിന്നും ജീവിച്ചതിൽ നിന്നും നാം അകന്നുപോയി. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം ഇടയ്ക്കിടെ സഭയെ ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. ഈ ലേഖനം അതാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; മിക്ക മതങ്ങളുടെയും ചരിത്രത്തിൽ കാണുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. ബുദ്ധമതത്തിലും ബുദ്ധൻ പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്നീട് വ്യതിചലനങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. എല്ലാ മതങ്ങളിലും, സ്ഥാപകന്റെ യഥാർത്ഥ സന്ദേശത്തേക്കാൾ പിന്നീട് രൂപംകൊണ്ട ആചാരങ്ങൾക്കും സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനഘടനകൾക്കും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന പ്രവണത കാണാം. ഈ പ്രശ്നത്തിനുള്ള യഥാർത്ഥ പരിഹാരം, ഓരോ മതവും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ആരംഭബിന്ദുവിലേക്ക് മടങ്ങുക എന്നതാണ്. ക്രിസ്തുമതത്തിൽ യേശുവ...

Fr. Bijesh Philip   ഞാൻ ഈ ലേഖനം വായിച്ചു. ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആശങ്കയാണ് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്. ഇന്ന് സഭയിൽ പലപ്പോഴും സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കും വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കും അമിത പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനനുസരിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ സാക്ഷ്യവും ജീവിതവും പ്രവർത്തനങ്ങളും പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. പലരും "ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു" എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസത്തിന് യോജിച്ച ജീവിതം, സത്യസന്ധത, വിനയം, അനുരഞ്ജനം, ക്ഷമ, സ്നേഹം എന്നിവ പലപ്പോഴും കാണുന്നില്ല. യേശു പഠിപ്പിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളാണ് ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മാനദണ്ഡമാകേണ്ടത്. ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു കാര്യം കൂടി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. "വിശ്വാസധാരണകൾക്കു പകരം യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ" എന്ന് പറയേണ്ടതുണ്ടോ? അതോ വിശ്വാസധാരണകൾ യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിലേക്കും അവയുടെ ഫലമായ ജീവിതത്തിലേക്കും നയിക്കേണ്ടതാണ് എന്ന് പറയുന്നതാണോ കൂടുതൽ യോജിച്ചത്? ഒരു മരം ഉദാഹരണമായി എടുക്കാം. മരത്തിന് വേരുകളുണ്ട്; അതുപോലെ വിശ്വാസവും ആരാധ...

Fr. Valsan Thambu ജോണിന്റെ ആർട്ടിക്കിൾ വായിച്ചു. അതിലെ ആശയങ്ങളോട് ഞാൻ പൂർണമായും യോജിക്കുന്നു. തിരുത്തേണ്ടതായി എനിക്ക് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. വിശ്വാസജനങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട വളരെ അടിസ്ഥാനപരവും അനിവാര്യവുമായ ഒരു clarification ആണ് ഈ ലേഖനം നൽകുന്നത്. ഇന്ന് വിശ്വാസികളുടെ ഇടയിൽ ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ ചിന്താക്കുഴപ്പം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ജോൺ നൽകുന്ന ഈ വിശദീകരണം വായിക്കുന്നവർക്ക് തീർച്ചയായും പ്രയോജനപ്പെടുമെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. എന്നാൽ, ജോണിനെപ്പോലുള്ളവർ അങ്ങിങ്ങായി ഒറ്റപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങളായി മാത്രമാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അതേസമയം, ജനങ്ങൾ നിരന്തരം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ഇതിന് തികച്ചും വിപരീതമായ ആശയങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ വചനപരമായി എത്രത്തോളം സത്യമാണെങ്കിലും, അവ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നാൻ പ്രയാസമുണ്ടാകും. അതൊരു യാഥാർഥ്യമാണ്. കഴിഞ്ഞ അരനൂറ്റാണ്ടായി ഞാൻ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വേദനയാണിത്. ബാല്യകാലം മുതൽ തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, പിന്നീട് സഭയുടെ ചട്ടക്കൂടിനനുസരിച്ച് അതേ ആശയങ്ങൾ വീണ്ടും...

പ്രൊഫ. എം. പി. മത്തായി എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ശ്രീ. ജോൺ കുന്നത്ത് തന്റെ ലേഖനത്തിൽ   ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത് ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തെ ആത്മാർത്ഥമായും ഗൗരവമായും കരുതുന്നവർ അനുഭവിക്കുന്ന ആഴമേറിയതും സങ്കീർണ്ണവുമായ വിശ്വാസപ്രതിസന്ധിയും സഭാജീവിതത്തിലെ അസ്തിത്വപരമായ അവസ്ഥയുമാണ്. അല്ലാതെ, ചിലർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ, ക്രൈസ്തവ സഭകൾ നേരിടുന്ന ഒരു "വെല്ലുവിളി"യോ, സാധാരണ വിശ്വാസികളുടെ "ആശങ്ക"യോ, താൽപര്യമുള്ളവർക്ക് ചർച്ച ചെയ്യാവുന്ന ഒരു "വിഷയം" മാത്രമോ അല്ല. ചില പൊതു നിരീക്ഷണങ്ങൾ ക്രൈസ്തവ സഭകളെല്ലാം മുഖ്യമായും കർക്കശമായ പൗരോഹിത്യ ശ്രേണീബദ്ധത പാലിക്കുന്ന സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഭരണസംവിധാനങ്ങളായതിനാൽ, ആത്മാർത്ഥരായ വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയമോ ആധ്യാത്മികമോ ആയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും സഭാജീവിതത്തിന് മാർഗദർശനം നൽകേണ്ടവരായ പുരോഹിതന്മാരിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തെയും കാര്യമായി അലോസരപ്പെടുത്താറില്ല എന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത്. അവരിൽ അധികംപേർക്കും 'വിശ്വാസം' ആവശ്യാനുസരണം ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു മറയും പരിചയുമാണ്. ക്രൈസ്തവ മൂല്യങ്ങൾ അവർക്ക് ഒരു പ്രശ്നമേ അല്ല. ശ്രീ. ജോണിനെപ്പോലുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ആത്മീയദാഹ...

 ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം യേശു വളരെ ലളിതമായ ഒരു ഉപമ പറയുന്നു. ജീവിതം ഒരു വീട് പണിയുന്നതുപോലെയാണ്. ഒരാൾ പാറമേൽ വീട് പണിതു; മറ്റൊരാൾ മണലിന്മേൽ. മഴ പെയ്തു, വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടായി, കാറ്റടിച്ചു. പാറമേൽ പണിത വീട് നിലനിന്നു; മണലിന്മേൽ പണിതത് തകർന്നു. സാധാരണയായി ഈ ഉപമയെ "യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നവൻ പാറമേൽ പണിയുന്നു" എന്ന അർത്ഥത്തിൽ മാത്രമാണ് വ്യാഖ്യാനിക്കാറുള്ളത്. അത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ മറ്റൊരു ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം കൂടി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പാറയും മണലും കെട്ടിടനിർമാണ സാമഗ്രികൾ മാത്രമല്ല; അവ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതവീക്ഷണത്തെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെ അടിത്തറയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ കാലത്ത് യഹൂദജനതയ്ക്ക് നിരവധി ഉറച്ച വിശ്വാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവ യാദൃച്ഛികമായി ഉണ്ടായതല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ചരിത്രാനുഭവങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ അടിച്ചമർത്തലും മതപാരമ്പര്യങ്ങളും ചേർന്നാണ് അവ രൂപപ്പെട്ടത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ശബത്ത് കർശനമായി പാലിക്കുന്നതാണ് ദൈവത്തിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കാര്യമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. കാരണം ശബത്ത് അവരുടെ മതപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. വിദേശഭരണങ്ങളുടെ കാലത്ത് അത് അവരുടെ നിലനിൽ...