മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദം

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഒരുവിധത്തിൽ പറയുന്നത് — മനുഷ്യന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കേന്ദ്രം സ്നേഹമാണ്, ഐക്യമാണ്, ദൈവികതയാണ്. മനുഷ്യൻ സ്വഭാവത്തിൽ ദുഷ്ടൻ അല്ല; അവൻ അപൂർണ്ണമായ അവബോധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവൻ മാത്രമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത് എന്തോ അതിനെയാണ് ദൈവം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ദൈവം എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രൂപമോ, ഒരു മതത്തിന്റെ സ്വകാര്യസ്വത്തോ അല്ല; മറിച്ച് സകല സൃഷ്ടിയുടെയും ആധാരമായ സത്തയാണ്. ആ സത്തയുടെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ പ്രകടനം സ്നേഹമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “ദൈവം സ്നേഹമാണ്” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് ഒരു വികാരപരമായ പ്രസ്താവന മാത്രമല്ല; അത് അസ്തിത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്. മനുഷ്യനും ഈ ദൈവിക സത്തയുടെ ഭാഗമാണ്. അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവവും സ്നേഹമാണ്. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മറന്നുപോകുന്നു. ശരീരം, മതം, ജാതി, രാഷ്ട്രം, സമ്പത്ത്, അധികാരം, ആശയങ്ങൾ എന്നിവയുമായി സ്വയം പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ആന്തരിക ദൈവികതയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു. അപ്പോൾ ഭയം, വെറുപ്പ്, അസൂയ, അഹങ്കാരം, മത്സരം, ഹിംസ എന്നിവ ഉദിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം...