മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദം

യേശു പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷവും പൗലോസ് പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷവും പൂർണ്ണമായും ഒന്നുതന്നെയാണോ? അതോ അവ തമ്മിൽ ശ്രദ്ധേയമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടോ? പുതിയ നിയമം ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുന്ന ഏതൊരാളുടെയും മനസ്സിൽ സ്വാഭാവികമായി ഉയരുന്ന ചോദ്യമാണിത്. ഈ ചോദ്യത്തിന് ഏറ്റവും വ്യക്തമായി വെളിച്ചം വീശുന്ന യേശുവിന്റെ ഉപമകളിലൊന്നാണ് മുടിയനായ പുത്രന്റെ കഥ (ലൂക്കാ 15:11–32). യേശു പ്രസംഗിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയം ഈ ഉപമയിൽ ദൃശ്യരൂപത്തിൽ കാണാം. ഉപമയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു മകൻ പിതാവിന്റെ ഭവനം വിട്ടുപോകുന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു കുടുംബസംഭവമല്ല; ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ ചരിത്രമാണ്. പാപം എന്നത് ആദ്യം ഒരു നിയമലംഘനം എന്നതിനേക്കാൾ, ജീവന്റെ ഉറവയായ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകലാണ്. ജീവിതം തകർന്നപ്പോൾ മകൻ സ്വബോധം പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ പറയുന്നു: "ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ അപ്പന്റെ അടുക്കൽ പോകും." ഈ വാക്കുകളാണ് ഉപമയുടെ വഴിത്തിരിവ്. യേശുവിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇതാണ് മാനസാന്തരം—ദിശമാറ്റം. ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നതാണ് ദൈവരാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവട്. ഈ ഉപമയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, മകനും പ...

(അൻപതാം സങ്കീർത്തനത്തിന്റെ ഭാവത്തിൽ ഒരു സാങ്കൽപ്പിക പ്രവാചകദർശനം ) സൂര്യോദയം മുതൽ സൂര്യാസ്തമയം വരെ ഭൂമിയുടെ എല്ലാ അതിരുകളിൽ നിന്നും തന്റെ നാമം വിളിക്കുന്നവരെ യേശു വിളിച്ചുകൂട്ടി. രാജാക്കന്മാരും പുരോഹിതന്മാരും, മെത്രാന്മാരും പാസ്റ്റർമാരും, സന്യാസികളും സുവിശേഷകരും, ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും സാധാരണ വിശ്വാസികളും അവന്റെ മുമ്പാകെ ഒരുമിച്ചുകൂടി. ഗാഢമായ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു. അപ്പോൾ യേശു അരുളിച്ചെയ്തു: "എന്റെ ജനമേ, കേൾക്കുക. ഞാൻ നിന്നോടു സംസാരിക്കും. എന്റെ നാമം വിളിക്കുന്നവരേ, ഞാൻ ഇന്ന് നിങ്ങളോടു സാക്ഷ്യം പറയും." "നിങ്ങളുടെ ഗാനങ്ങളുടെ എണ്ണംകൊണ്ടല്ല ഞാൻ നിങ്ങളെ അളക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴംകൊണ്ടാണ്." "നിങ്ങളുടെ ദേവാലയങ്ങളുടെ ഭംഗി ഞാൻ നോക്കുന്നില്ല. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ദൈവരാജ്യം വളർന്നോ എന്നാണ് ഞാൻ നോക്കുന്നത്." "നിങ്ങൾ എന്റെ ക്രൂശിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു; പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ ക്രൂശ് എടുത്ത് എന്നെ അനുഗമിക്കാൻ നിങ്ങൾ മടിച്ചു." "നിങ്ങൾ എന്നെ ആരാധിച്ചു; എന്നാൽ ഞാൻ ജീവിച്ച ജീവിതത്തെ നിങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടു." "ഞാൻ നിങ്ങളെ പിതാവിങ്കലേക്ക് നയിച്ചു; നിങ്ങൾ മനുഷ്യര...

 ബൈബിളിൽ പാപം ചെയ്തവർ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയല്ല. ചിലർ പാപം ചെയ്തശേഷം സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു; ചിലർ പാപം ഏറ്റുപറഞ്ഞ് ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ് ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദയം. സ്വയം ന്യായീകരണം എന്താണ്? സ്വയം ന്യായീകരണം എന്നത്, "യഥാർത്ഥ തെറ്റ് എന്റേതല്ല" എന്ന് തെളിയിക്കാൻ നടത്തുന്ന എല്ലാ ശ്രമങ്ങളുമാണ്. ആദമാണ് ഇതിന്റെ ആദ്യ ഉദാഹരണം. ദൈവം ചോദിച്ചു: "നീ വിലക്കിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നുവോ?" ആദത്തിന് "അതെ, ഞാൻ പാപം ചെയ്തു" എന്ന് പറയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞു: "എന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കുവാൻ അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീയാണ് എനിക്ക് പഴം തന്നത്." ഇവിടെ അവൻ മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. ഒന്നാമത്, സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തം കുറയ്ക്കുന്നു. രണ്ടാമത്, സ്ത്രീയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്നാമത്, "അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീ" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദൈവത്തെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതാണ് സ്വയം ന്യായീകരണത്തിന്റെ സ്വഭാവം. അത് എല്ലായ്പ്പോഴും കുറ്റം പുറത്തേക്ക് മാറ്റും. കയീനും ഇതേ മനോഭാവമാണ് കാണിക്കുന്നത്. "നിന്റെ സഹോദരൻ എവിടെ?" എന്ന് ദൈവം ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ പറഞ...

 യേശു പറഞ്ഞ മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമ യും പരീശന്റെയും ചുങ്കക്കാരന്റെയും പ്രാർത്ഥനയും ഒരേ ആത്മീയ രോഗത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ആ രോഗമാണ് സ്വയനീതീകരണം (Self-righteousness). സ്വയനീതീകരണം എന്നത്, "ഞാൻ നീതിമാനാണ്; പ്രശ്നം മറ്റുള്ളവർക്കാണ്" എന്ന മനോഭാവമാണ്. പരീശൻ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ അതാണ് പറയുന്നത്. "മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയല്ല ഞാൻ." അതുപോലെ മൂത്ത പുത്രനും തന്റെ നീതിയാണ് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്: "ഇത്രയും വർഷം ഞാൻ നിന്നെ സേവിച്ചു." ഇരുവരുടെയും ശ്രദ്ധ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലല്ല, സ്വന്തം നന്മയിലാണ്. ഇതിന് നേർവിപരീതമായി ചുങ്കക്കാരൻ പറയുന്നു: "ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നോട് കരുണ തോന്നണമേ." മുടിയനായ പുത്രൻ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ പറയുന്നു: "പിതാവേ, സ്വർഗ്ഗത്തിനെതിരെയും അങ്ങേക്കെതിരെയും ഞാൻ പാപം ചെയ്തു." ഇവർ രണ്ടുപേരും സ്വയം ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല; ദൈവത്തെയാണ് ന്യായീകരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ കൃപ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഈ സത്യം ബൈബിളിന്റെ ആദ്യ അധ്യായങ്ങളിലേ കാണാം. ഏദൻതോട്ടത്തിൽ ആദം ചെയ്ത ആദ്യ പ്രവൃത്തി പാപം ഏറ്റുപറയുക ആയിരുന്നില്ല; സ്വയം ന്യായീകരിക്കുകയായിരുന്നു . "എന്നോടുകൂടെ ഇരിക...

ക്രൈസ്തവ സഭാചരിത്രത്തിൽ അനാബാപ്റ്റിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമാണ് വഹിക്കുന്നത്. കാരണം ഈ പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചത് പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ കണ്ടെത്താനോ പുതിയ ആരാധനാരീതികൾ സൃഷ്ടിക്കാനോ വേണ്ടിയല്ല. മറിച്ച് ഒരു ലളിതമായ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ്: "യേശു പഠിപ്പിച്ചത് നാം യഥാർത്ഥത്തിൽ അനുസരിക്കുന്നുണ്ടോ?" 16-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യൂറോപ്പിൽ ഉണ്ടായ മതനവീകരണ കാലഘട്ടത്തിൽ ലൂഥറന്മാരും റിഫോംഡ് സഭകളും കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ പല ഉപദേശങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്തു. എന്നാൽ ചിലർക്ക് അത് മതിയായില്ല. അവർ കരുതിയത് സഭയുടെ നവീകരണം സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്; യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരണം എന്നായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് അനാബാപ്റ്റിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം രൂപംകൊണ്ടത്. തുടക്കത്തിലെ അനാബാപ്റ്റിസ്റ്റുകൾ 1525-ൽ Conrad Grebel, Felix Manz തുടങ്ങിയവർ സ്വിറ്റ്സർലാൻഡിൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. അവരുടെ പ്രധാന വിശ്വാസങ്ങൾ: വിശ്വാസികളുടെ സ്നാനം മാത്രം സഭയും രാഷ്ട്രവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് അഹിംസ ശത്രുസ്നേഹം ലളിതജീവിതം യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളുടെ അനുസരണം എന്നിവയായിരുന്നു. അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ...

ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നാണ് സന്യാസ പ്രസ്ഥാനം. ഏകദേശം പതിനേഴ് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇത് സഭയുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് നാം കാണുന്ന സന്യാസജീവിതവും ആദ്യകാല സന്യാസികളുടെ ജീവിതവും തമ്മിൽ ചില പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. സന്യാസ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ അതിന്റെ തുടക്കത്തിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കണം. മരുഭൂമിയിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു പ്രസ്ഥാനം നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ റോമൻ സാമ്രാജ്യം ക്രിസ്തുമതത്തെ അംഗീകരിച്ചതോടെ സഭയുടെ സ്ഥിതി മാറി. മുമ്പ് പീഡനം അനുഭവിച്ചിരുന്ന സഭ ഇപ്പോൾ സമൂഹത്തിൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥാപനമായി മാറി. ഈ മാറ്റം എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചില്ല. ചില ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് തോന്നി, സഭ ക്രമേണ യേശുവിന്റെ ലളിതമായ ശിഷ്യത്വത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുകയാണ് എന്ന്. അവർ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ഗൗരവമായി അനുകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് പലരും പട്ടണങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും വിട്ട് മരുഭൂമികളിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങിയത്. ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ വ്യക്തിയാണ് Anthony the Great. അദ്ദേഹം യേശുവിന്റെ വചനം കേട്ടപ്പോൾ തന്റെ സമ്പത്...