മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്ന ലോകജീവിതം

 മനുഷ്യജീവിതം ഒരു പരീക്ഷ മാത്രമല്ല; അത് ഒരു പഠനയാത്രയും വളർച്ചയുടെ പ്രക്രിയയും ആണ്. ഓരോ മനുഷ്യനും ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വരുന്നത് ഒരു നിശ്ചിത രൂപത്തിൽ അല്ല, മറിച്ച് വളരാനും മാറാനും പക്വതയിലേക്ക് എത്താനും ഉള്ള സാധ്യതകളോടെയാണ്. ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ — സന്തോഷവും ദുഃഖവും, വിജയവും പരാജയവും, സ്നേഹവും നഷ്ടവും — എല്ലാം മനുഷ്യനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുത്തുന്ന അധ്യാപകരാണ്.

അഴുക്കുപിടിച്ച സ്വർണം തട്ടാന്റെ പണിശാലയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ തീയും ചൂടും അടികളും സഹിച്ച് കൂടുതൽ ശുദ്ധവും തിളക്കമുള്ളതുമായ സ്വർണമായി മാറുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്യനും ലോകജീവിതത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളവനായി, കരുണയുള്ളവനായി, മനസ്സിലാക്കലുള്ളവനായി മാറുന്നു. കഷ്ടപ്പാടുകളും പ്രതിസന്ധികളും മനുഷ്യനെ തകർക്കാനല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ഉള്ളിലെ അശുദ്ധികളും അഹങ്കാരവും അജ്ഞാനവും ഉരുക്കി മാറ്റാനാണ് പലപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

ചെടികൾ സ്വാഭാവികമായി വളരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യനിലും ഒരു അന്തർലീനമായ വളർച്ചയുടെ ശക്തിയുണ്ട്. ഒരു വിത്ത് മണ്ണിൽ വീണാൽ അതിന് ആവശ്യമായ വെളിച്ചവും വെള്ളവും ലഭിക്കുമ്പോൾ അത് സ്വാഭാവികമായി മുളച്ച് വളരുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്യന്റെയും ആത്മീയവും മാനസികവും ധാർമ്മികവുമായ വളർച്ച സ്വാഭാവികമായ ഒന്നാണ്. അതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്താതിരിക്കുകയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. ഭയം, അന്ധവിശ്വാസം, വെറുപ്പ്, കുറ്റബോധം, കടുത്ത മതനിയമങ്ങൾ എന്നിവ ഈ വളർച്ചയെ പലപ്പോഴും മുടക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥ ആത്മീയത മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രനും സ്നേഹമുള്ളവനുമായി മാറ്റുന്നു. അത് മനസ്സിനെ വിശാലമാക്കുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കരുണ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ തീവ്ര മതവിശ്വാസങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക വളർച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. കാരണം, അവ പലപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിനെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുകയും, ജീവിതത്തെ തുറന്ന മനസ്സോടെ കാണുന്നതിന് പകരം ഭയത്തിന്റെയും കുറ്റബോധത്തിന്റെയും ചട്ടക്കൂടിൽ പൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.

മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യനെ വളർത്തുകയായിരിക്കണം; എന്നാൽ മതം മനുഷ്യനേക്കാൾ വലിയതാകുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും വളർച്ചയും ചുരുങ്ങുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞ് വളരാൻ വായുവും വെളിച്ചവും ആവശ്യമുള്ളതുപോലെ, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ വളർച്ചയ്ക്കും സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്നേഹവും അനുഭവങ്ങളുടെ വിശാലതയും ആവശ്യമാണ്.

ജീവിതത്തിന്റെ അന്തിമലക്ഷ്യം ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിന്റെ കർശനരൂപമായി മാറുക അല്ല; മറിച്ച് കൂടുതൽ മനുഷ്യനായിത്തീരുക എന്നതാണ്. കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നവനായി, കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നവനായി, കൂടുതൽ കരുണയുള്ളവനായി മാറുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വളർച്ച. ലോകജീവിതം എന്ന ഈ വലിയ മൂശയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ അല്പാല്പമായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും, ഉള്ളിലെ ദൈവികത കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരികയും ചെയ്യുന്നു.