കർത്താവേ, കർത്താവേ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് മാത്രം പോര!

യേശുവിന്റെ സന്ദേശവും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ രൂപീകരണവും — ഒരു വിമർശനാത്മക അവലോകനം

Jesus Christയുടെ ഉപദേശങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്ന വചനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്:

“എന്നെ ‘കർത്താവേ, കർത്താവേ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ഏവനും സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയില്ല; സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ എന്റെ പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നവനാണ് പ്രവേശിക്കുക.”

ഈ വാക്യം ക്രിസ്തീയ ആത്മീയതയുടെ കേന്ദ്രചോദ്യത്തെ നേരിട്ട് സ്പർശിക്കുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ രക്ഷയും ദൈവരാജ്യവും ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിലാണോ അധിഷ്ഠിതം?
അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതപരിവർത്തനത്തിലോ?

യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവൻ പ്രധാന്യം നൽകിയിരിക്കുന്നത് സിദ്ധാന്തപരമായ വിശ്വാസത്തേക്കാൾ ദൈവേഷ്ടപ്രകാരമുള്ള ജീവിതത്തിനാണ് എന്ന് വ്യക്തമാണ്.

---

1. യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രം: ദൈവരാജ്യം

യേശുവിന്റെ പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭം തന്നെ ഒരു പ്രഖ്യാപനത്തോടെയാണ്:

“ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മനസ്സുമാറുവിൻ.”

ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, യേശു തന്റെ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശ്വാസസംവിധാനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്.
അവൻ ആളുകളെ ക്ഷണിക്കുന്നത് ഒരു പുതിയ ജീവിതാവസ്ഥയിലേക്കാണ്.

“ദൈവരാജ്യം” എന്ന ആശയം മരണശേഷമുള്ള സ്വർഗ്ഗത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല.
മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ നടപ്പാകുന്ന അവസ്ഥയെയാണ് അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

അതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ:

• സ്നേഹം
• കരുണ
• നീതി
• ക്ഷമ
• ഹൃദയശുദ്ധി
• അഹിംസ
• സഹോദരത്വം

ഇവയാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് യേശു പറയുന്നത്:

• “ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ”
• “വിധിക്കരുത്”
• “ക്ഷമിക്കുവിൻ”
• “നിങ്ങളിൽ വലിയവൻ സേവകനാകട്ടെ”

ഈ ഉപദേശങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം ആരാധനാപരമായ വിശ്വാസമല്ല; ജീവിതരീതിയാണ്.

---

2. “കർത്താവ്” എന്ന വിശ്വാസവും യേശുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പും

യേശുവിന്റെ കാലത്തുതന്നെ ചിലർ അവനെ “കർത്താവ്” എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങി.
ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിലെ “Kyrios” എന്ന പദവും, യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തിലെ “Adonai” എന്ന പദവും അധികാരത്തെയും ദൈവിക ബഹുമാനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നവയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, യേശു തന്നെ ഈ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെ രക്ഷയുടെ മാനദണ്ഡമാക്കിയിട്ടില്ല എന്നതാണ്.

മറിച്ച് അവൻ പറയുന്നു:

“എന്നെ ‘കർത്താവേ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നവരല്ല, പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നവരാണ് ദൈവരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്.”

ഇതിന്റെ അർത്ഥം വളരെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഉയർന്ന വിശ്വാസം പുലർത്തുന്നതും ദൈവേഷ്ടപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നതും രണ്ടും ഒരുപോലെയല്ല.

കാരണം ഒരു വ്യക്തിക്ക്:

• യേശുവിനെ ദൈവമെന്ന് വിശ്വസിക്കാം,
• പക്ഷേ മനുഷ്യരെ വെറുക്കാം;
• യേശുവിനെ കർത്താവ് എന്ന് വിളിക്കാം,
• പക്ഷേ അനീതിയിൽ ജീവിക്കാം;
• ആരാധനയിൽ സജീവനായിരിക്കാം,
• പക്ഷേ കരുണയില്ലാത്തവനാകാം.

ഇത്തരം അവസ്ഥയെ യേശു അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.

അവൻ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ പരിവർത്തനമാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്.

---

3. വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് മതസംവിധാനത്തിലേക്ക്

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനുശേഷം അവനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവിധ വിശ്വാസങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു.

അവൻ:

• പ്രവാചകനാണ്,
• മിശിഹായാണ്,
• ദൈവപുത്രനാണ്,
• ലോകത്തിന്റെ കർത്താവാണ്

എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത ധാരണകൾ വളർന്നു.

ഇത് സ്വാഭാവികമായ ഒരു ചരിത്രപ്രക്രിയയായിരുന്നു.
മഹത്തായ ആത്മീയ വ്യക്തിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യസമൂഹങ്ങൾ സാധാരണയായി ദൈവിക വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാറുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു നിർണായക മാറ്റം സംഭവിച്ചു:

യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സന്ദേശത്തേക്കാൾ, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.

അങ്ങനെ:

• “എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് പകരം
• “യേശുവിനെക്കുറിച്ച് എന്ത് വിശ്വസിക്കണം?” എന്ന ചോദ്യം കേന്ദ്രമായി.

ഈ മാറ്റത്തോടെയാണ് ഒരു ആത്മീയ പ്രസ്ഥാനം ക്രമേണ മതസംവിധാനമാകുന്നത്.

---

4. മതത്തിന്റെ സ്വഭാവവും അതിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും

ഒരു മതസംവിധാനം രൂപപ്പെടുമ്പോൾ ചില പ്രവണതകൾ സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്നു:

(a) തിരിച്ചറിയൽ രാഷ്ട്രീയം

“ഞങ്ങൾ” എന്നും “അവർ” എന്നും വിഭജനം രൂപപ്പെടുന്നു.

(b) സിദ്ധാന്തകേന്ദ്രിതത്വം

ജീവിതപരിവർത്തനത്തേക്കാൾ ശരിയായ വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു.

(c) ആത്മീയതയിൽ നിന്ന് സ്ഥാപനാധികാരത്തിലേക്ക് മാറ്റം

മതസ്ഥാപനങ്ങൾ സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

(d) മത്സരമനോഭാവം

മറ്റു മതങ്ങളുമായി താരതമ്യവും സംഖ്യാമത്സരവും ആരംഭിക്കുന്നു.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ മതം പലപ്പോഴും തന്റെ സ്ഥാപകന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു.

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും ഈ പ്രവണതകൾ പലകാലങ്ങളിലും കാണാനാകുന്നു.

---

5. യേശുവിന്റെ സർവ്വമാനവ ദർശനം

യേശുവിന്റെ ഉപമകളും പ്രവർത്തനങ്ങളും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവൻ മനുഷ്യരെ മതപരിധികൾക്കുള്ളിൽ പൂട്ടാൻ ശ്രമിച്ചില്ല എന്ന് കാണാം.

“നല്ല ശമര്യക്കാരന്റെ” ഉപമയിൽ മതപരമായി അപമാനിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ശമര്യക്കാരനെയാണ് യഥാർത്ഥ അയൽക്കാരനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

റോമക്കാരന്റെ വിശ്വാസത്തെ യേശു പ്രശംസിക്കുന്നു.

പാപികളോടും നികുതിപിരിവുകാരോടും അവൻ ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു.

ഇവയെല്ലാം ഒരു കാര്യമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്:

ദൈവരാജ്യം ഒരു മതപരമായ ഐഡന്റിറ്റിയുടെ സ്വത്തല്ല.

ദൈവം എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും പിതാവാണ്.
അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യർ പരസ്പരം സഹോദരങ്ങളാണ്.

---

6. “യേശു ദൈവമാണ്” എന്ന വിശ്വാസം മാത്രം മതിയോ?

ഈ ചോദ്യമാണ് ക്രിസ്തീയ ആത്മീയതയുടെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ പരിശോധന.

യേശുവിനെ ദൈവമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾ:

• സ്നേഹമില്ലാതെ,
• കരുണയില്ലാതെ,
• നീതിയില്ലാതെ,
• വിനയമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ,

ആ വിശ്വാസം ആത്മീയപരമായി എന്ത് മൂല്യമാണുള്ളത്?

യേശുവിന്റെ സ്വന്തം ഉപദേശങ്ങൾ പ്രകാരം, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം അല്ല; ജീവിതഫലമാണ്.

“അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ നിങ്ങൾ അവരെ അറിയും.”

അതുകൊണ്ട് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ ദൈവസ്വഭാവത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് ആത്മീയ സത്യത്തേക്കാൾ മതപരമായ തിരിച്ചറിയലായി മാറും.

---

7. ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി

ഇന്ന് ലോകത്തിലെ മതങ്ങളിൽ പലതുപോലെ ക്രിസ്തുമതവും പലപ്പോഴും:

• മതപരമായ അധികാരസംരക്ഷണത്തിൽ,
• സിദ്ധാന്തസംരക്ഷണത്തിൽ,
• സംഖ്യാവർദ്ധനയിൽ,
• രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളിൽ

കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതായി കാണാം.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ യേശുവിന്റെ അടിസ്ഥാനവിളി വീണ്ടും കേൾക്കേണ്ടതുണ്ട്:

“നിങ്ങൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ.”

കാരണം യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഒരു പുതിയ മതമല്ല; ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാണ്.

---

ഉപസംഹാരം

യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഹൃദയം ഒരു സിദ്ധാന്തമല്ല — ഒരു പരിവർത്തനമാണ്.

അവൻ മനുഷ്യനെ ക്ഷണിച്ചത്:

• ദൈവത്തിലേക്ക് മടങ്ങുവാൻ,
• സ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കുവാൻ,
• സഹോദരത്വത്തിൽ നടക്കുവാൻ,
• ഉള്ളിൽ പുതുജനനം പ്രാപിക്കുവാൻ.

യേശുവിനെ “കർത്താവ്” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ യേശു ജീവിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കുക പ്രയാസകരമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ യേശുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്:

“എന്നെ ‘കർത്താവേ, കർത്താവേ’ എന്നു വിളിക്കുന്നവരല്ല, സ്വർഗ്ഗസ്ഥ പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നവരാണ് ദൈവരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്.”