മനുഷ്യനെ കുറിച്ചുള്ള യാഥാർത്ഥ്യം

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഒരുവിധത്തിൽ പറയുന്നത് — മനുഷ്യന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കേന്ദ്രം സ്നേഹമാണ്, ഐക്യമാണ്, ദൈവികതയാണ്. മനുഷ്യൻ സ്വഭാവത്തിൽ ദുഷ്ടൻ അല്ല; അവൻ അപൂർണ്ണമായ അവബോധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവൻ മാത്രമാണ്.

വാസ്തവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത് എന്തോ അതിനെയാണ് ദൈവം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ദൈവം എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രൂപമോ, ഒരു മതത്തിന്റെ സ്വകാര്യസ്വത്തോ അല്ല; മറിച്ച് സകല സൃഷ്ടിയുടെയും ആധാരമായ സത്തയാണ്. ആ സത്തയുടെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ പ്രകടനം സ്നേഹമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “ദൈവം സ്നേഹമാണ്” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് ഒരു വികാരപരമായ പ്രസ്താവന മാത്രമല്ല; അത് അസ്തിത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്.

മനുഷ്യനും ഈ ദൈവിക സത്തയുടെ ഭാഗമാണ്. അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവവും സ്നേഹമാണ്. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മറന്നുപോകുന്നു. ശരീരം, മതം, ജാതി, രാഷ്ട്രം, സമ്പത്ത്, അധികാരം, ആശയങ്ങൾ എന്നിവയുമായി സ്വയം പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ആന്തരിക ദൈവികതയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു. അപ്പോൾ ഭയം, വെറുപ്പ്, അസൂയ, അഹങ്കാരം, മത്സരം, ഹിംസ എന്നിവ ഉദിക്കുന്നു.

ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമല്ല; അവ അവബോധത്തിന്റെ മങ്ങിയ അവസ്ഥകളാണ്. മേഘങ്ങൾ സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അജ്ഞാനവും തെറ്റായ ധാരണകളും മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രകാശത്തെ മറയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ സൂര്യൻ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; അതുപോലെ മനുഷ്യന്റെയുള്ളിലെ സ്നേഹവും ദൈവികതയും നശിക്കുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് ആത്മീയതയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം പുതിയൊന്നിനെ പുറത്തുനിന്ന് മനുഷ്യനിൽ ചേർക്കുക എന്നതല്ല; മറിച്ച് ഇതിനകം ഉള്ള സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്. അഴുക്കുപിടിച്ച സ്വർണം ഉരുക്കി ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ തിളക്കം പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യനും തന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം, അഹങ്കാരം, സ്വാർത്ഥത, മുൻവിധികൾ എന്നിവയെ അതിജീവിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശമായി മാറുന്നു.

ഈ ലോകം അതിനുള്ള ഒരു ശുദ്ധീകരണശാലയാണ്. സന്തോഷവും ദുഃഖവും, വിജയവും പരാജയവും, ബന്ധങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും — എല്ലാം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ വിശാലമായ അവബോധത്തിലേക്ക് വളർത്താനുള്ള അവസരങ്ങളാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം വെറും ജീവിച്ചിരിക്കുക മാത്രമല്ല; മറിച്ച് കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനായി, കൂടുതൽ ജാഗ്രതയുള്ളവനായി, കൂടുതൽ ദൈവികമായവനായി മാറുക എന്നതാണ്.

മനുഷ്യൻ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും ലോകത്തെക്കുറിച്ചും തന്നെയെക്കുറിച്ചും Positive ആയ ഒരു ദൃഷ്ടികോണം കൈവരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ലോകം ശത്രുതയുടെ സ്ഥലമല്ല, പഠനത്തിന്റെയും വളർച്ചയുടെയും വേദിയാകുന്നു. മറ്റുള്ളവർ മത്സരാർത്ഥികളല്ല, സഹയാത്രികരാകുന്നു. ദൈവം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെ അനന്തസ്രോതസായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

ഇത്തരം ഒരു വീക്ഷണം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സമാധാനപരനും കരുണയുള്ളവനും സന്തോഷവാനുമായ വ്യക്തിയാക്കും. വ്യക്തിയുടെ ഉള്ളിൽ സമാധാനം വളരുമ്പോൾ സമൂഹത്തിലും സമാധാനം വളരും. കാരണം ലോകം മാറുന്നത് ഒരാളുടെ ഹൃദയം മാറുന്നതിലൂടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.