ബലഹീനമായ അടിത്തറയും ഉറച്ച പാറയും

ഈ ചിത്രം ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശക്തമായ രൂപകമാണ്.

ഒരു വശത്ത് ആകാശത്തോളം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു കെട്ടിടം കാണാം. അതാണ് ക്രൈസ്തവ സഭ. രണ്ടായിരം വർഷത്തെ ചരിത്രവും, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് വിശ്വാസികളും, സമ്പന്നമായ ആത്മീയ പാരമ്പര്യവും അതിനുണ്ട്. ആദ്യനോട്ടത്തിൽ അത് ഗംഭീരവും മഹത്തായതുമായി തോന്നും. എന്നാൽ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടും. ആ കെട്ടിടം അല്പം ചെരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ഏതു നിമിഷവും വീണുപോകാൻ സാധ്യതയുള്ളതുപോലെ അത് തോന്നുന്നു.

കാരണം, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ബലഹീനമാണ്.

ആ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് "യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ" എന്നാണ്.

യേശു ദൈവപുത്രന്റെ  മനുഷ്യാവതാരമാണ്, കന്യകയിൽ ജനിച്ചു, മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമായി ക്രൂശിൽ ബലിയായി, മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു, സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ടു, വീണ്ടും വരും തുടങ്ങിയ വിശ്വാസങ്ങളാണ് ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ പ്രധാന അടിത്തറയായി മാറിയത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി സഭയുടെ ഊന്നൽ ഇത്തരം സിദ്ധാന്തങ്ങളിലാണ് കൂടുതലായി കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടത്.

എന്നാൽ ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്?

വിശ്വാസം തെളിയിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല. അത് സ്വീകരിക്കുകയോ നിരസിക്കുകയോ ചെയ്യാം. ഒരാൾ വിശ്വസിക്കും; മറ്റൊരാൾ വിശ്വസിക്കില്ല. തെളിവുകൾകൊണ്ട് നിർബന്ധിതമായി സ്ഥാപിക്കാനാവാത്തതിനാലാണ് അതിനെ വിശ്വാസം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വിശ്വാസങ്ങളുടെ മേൽ മാത്രം ഒരു വലിയ ആത്മീയ കെട്ടിടം പണിയുമ്പോൾ, അത് എപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾക്കും സംശയങ്ങൾക്കും വിമർശനങ്ങൾക്കും വിധേയമാകും.

ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ചയും ചരിത്രഗവേഷണവും ബൈബിൾ പഠനങ്ങളും വിമർശനാത്മക ചിന്തയും ശക്തമായപ്പോൾ, ഈ വിശ്വാസങ്ങളിൽ പലതും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ വിശ്വാസങ്ങളുടെ മേൽ മാത്രം നിൽക്കുന്ന കെട്ടിടം അസ്ഥിരമാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

എന്നാൽ ചിത്രത്തിൽ മറ്റൊരു അടിത്തറയും കാണാം.

അത് പാറ കൊണ്ടുള്ള ഉറപ്പുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാനമാണ്.

അതിന്റെ പേര് "യേശു പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ" എന്നാണ്.

യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രം സിദ്ധാന്തങ്ങളായിരുന്നില്ല; ജീവിതമായിരുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യരെ നിരുപാധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. വഴിതെറ്റിപ്പോയ മകനെ കാത്തിരിക്കുന്ന പിതാവിന്റെ സ്നേഹത്തിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയം അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തി. അനുതപിക്കുന്ന പാപിയെ ദൈവം സ്വീകരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ശത്രുവിനെപ്പോലും സ്നേഹിക്കണമെന്നും, ക്ഷമിക്കണമെന്നും, കരുണ കാണിക്കണമെന്നും, വിനയത്തോടെ ജീവിക്കണമെന്നും, ഏറ്റവും ചെറിയ മനുഷ്യനിൽ ദൈവത്തെ കാണണമെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. ദൈവരാജ്യം ഒരു മതസംവിധാനമല്ല, മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പുതിയൊരു ജീവിതമാണെന്നും അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നു.

ഈ പഠിപ്പിക്കലുകൾ ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിന്റേതല്ല. മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുസമ്പത്താണ്. കാലം മാറിയാലും സംസ്കാരങ്ങൾ മാറിയാലും ശാസ്ത്രം വളർന്നാലും ഇവയുടെ മൂല്യം കുറയുന്നില്ല. സ്നേഹം ഒരിക്കലും പഴകുന്നില്ല. കരുണ കാലഹരണപ്പെടുന്നില്ല. ക്ഷമയുടെ പ്രസക്തി അവസാനിക്കുന്നില്ല. സത്യവും നീതിയും എക്കാലത്തും ഉറച്ച അടിസ്ഥാനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ യഥാർത്ഥ അടിത്തറ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഉണ്ടായ വിശ്വാസങ്ങളല്ല, യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതസത്യങ്ങളായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ സഭയെ കുലുക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വിശ്വാസങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവർ പോലും യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തെയും കരുണയെയും ക്ഷമയെയും എതിർക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുമായിരുന്നു. സഭയുടെ ശക്തി അതിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലല്ല, അതിന്റെ ജീവിതസാക്ഷ്യത്തിലായിരിക്കും.

ഈ ചിത്രം നിരാശയുടെ സന്ദേശമല്ല നൽകുന്നത്.പ്രത്യാശയുടെ സന്ദേശമാണ്.

കെട്ടിടം ഇപ്പോഴും തകർന്നുവീണിട്ടില്ല. അതിനാൽ അടിസ്ഥാനം മാറ്റാൻ ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല. സഭ തന്റെ ഊന്നൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റിയാൽ, അത് വീണ്ടും ഉറച്ച പാറമേൽ പണിത ഭവനമാകും.

 ഇതുതന്നെയാണ് യേശു പഠിപ്പിച്ചത്. "എന്റെ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ട് അവ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ പാറമേൽ വീട് പണിത വിവേകിയെപ്പോലെയാണ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. മഴയും വെള്ളപ്പൊക്കവും കാറ്റും വന്നിട്ടും ആ വീട് വീണില്ല. കാരണം അതിന്റെ അടിത്തറ പാറയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ വചനങ്ങൾ കേട്ടിട്ടും അവ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാത്തവൻ മണലിൽ വീട് പണിതവനെപ്പോലെയാണെന്നും അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

അത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. യേശു പറഞ്ഞത്, "എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളുടെ മേൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പണിയുക" എന്നല്ല; "ഞാൻ പഠിപ്പിച്ച വചനങ്ങളുടെ മേൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പണിയുക" എന്നായിരുന്നു. ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

സഭയുടെ ഭാവി, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലല്ല; യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതത്തെ വീണ്ടും കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിലാണ്. വിശ്വാസങ്ങൾ മനുഷ്യരെ വിഭജിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ സ്നേഹവും കരുണയും ക്ഷമയും നീതിയും മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങൾ കാലത്തിനനുസരിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാം; എന്നാൽ യേശു ജീവിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത സ്നേഹത്തിന്റെ വഴി ഒരിക്കലും പഴകുന്നില്ല.

അതിനാൽ ഇന്നും സഭയുടെ മുമ്പിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്:

നാം യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഉണ്ടായ വിശ്വാസങ്ങളുടെ മേലാണോ സഭ പണിയുന്നത്, അതോ യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും ക്ഷമയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും പാറമേലാണോ?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് സഭയുടെ ഭാവിയെ നിർണ്ണയിക്കുക. ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല. സഭയുടെ ഏറ്റവും ഉറച്ച അടിത്തറ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശവാദങ്ങളല്ല, യേശു ജീവിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ജീവിതമാണ്. ആ അടിത്തറയിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ ഇനിയും അവസരമുണ്ട്.