യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യവും ചരിത്രം രൂപപ്പെടുത്തിയ ക്രിസ്തുമതവും

മതവിശ്വാസത്തിനപ്പുറം യേശുവിന്റെ ജീവിതദർശനം

യേശുവിന്റെ പരസ്യപ്രവർത്തനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു ദൈവരാജ്യമായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിക്കുകയോ ഒരു പുതിയ മതസമുദായത്തിന് രൂപം നൽകുകയോ ആയിരുന്നില്ല യേശുവിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. മനുഷ്യജീവിതത്തെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും സമൂഹത്തെയും ദൈവഹിതത്തിന് അനുസൃതമായി പുനഃക്രമീകരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതവ്യവസ്ഥയാണ് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചത്.

"ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു" (മർക്കോസ് 1:15) എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ യേശു അവതരിപ്പിച്ചത് ഒരു പുതിയ ജീവിതദർശനമായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാകുന്ന അവസ്ഥയെയാണ് ദൈവരാജ്യം എന്നു മനസ്സിലാക്കാവുന്നത്.

ദൈവരാജ്യം യേശു ശൂന്യതയിൽനിന്ന് സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ആശയമായിരുന്നില്ല. യഹൂദരുടെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിൽ അതിന് വേരുകളുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് യേശു പുതിയൊരു വ്യാഖ്യാനവും ജീവിതപരമായ പ്രയോഗവും നൽകി.

ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം: ദൈവത്തിന്റെ നിരുപാധികമായ സ്നേഹം

ദൈവം മനുഷ്യരെ നിരുപാധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രമാണം. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചറിയുന്ന മനുഷ്യരിൽ സ്വാഭാവികമായി സ്നേഹം ഉളവാകുന്നു. ആ സ്നേഹം മറ്റുള്ളവരോടുള്ള അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിലും ജീവിതരീതിയിലും പ്രകടമാകുന്നു.

ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുക, മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമിക്കുക, ദരിദ്രരെയും അവഗണിക്കപ്പെട്ടവരെയും പരിഗണിക്കുക, അധികാരത്തിനുപകരം സേവനത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുക, പ്രതികാരത്തിനുപകരം സമാധാനം തിരഞ്ഞെടുക്കുക തുടങ്ങിയ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെല്ലാം ഈ ജീവിതദർശനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇവിടെ സ്വർഗം മരണശേഷം എത്തിച്ചേരേണ്ട ഒരു സ്ഥലമോ ലഭിക്കേണ്ട ഒരു പ്രതിഫലമോ മാത്രമല്ല. മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയിൽത്തന്നെ സ്വർഗീയമായ ഒരു ജീവിതാനുഭവം സാധ്യമാകുന്നു. സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും സമാധാനവും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ യാഥാർഥ്യമാകുമ്പോൾ ദൈവരാജ്യം അനുഭവവേദ്യമാകുന്നു.

ഇത് മരണാനന്തര സ്വർഗീയ പ്രത്യാശയെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ സ്വർഗീയ പ്രത്യാശയ്ക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തെ അവഗണിക്കരുതെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുമതവും ദൈവരാജ്യവും ഒന്നല്ല

യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തെയും ചരിത്രത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട ക്രിസ്തുമതത്തെയും രണ്ടായി തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവിശ്വാസം യേശു തന്നെയാണ് ക്രിസ്തു എന്നതാണ്. യേശുവിനെ ക്രിസ്തുവായി വിശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരാൾ പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരുന്നു. യേശുവിന്റെ മരണവും ഉയിർപ്പും രക്ഷാകരമായ പ്രവർത്തനവും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്താണ്. മരണാനന്തര രക്ഷയും സ്വർഗീയ പ്രത്യാശയും അതിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാകട്ടെ ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിലുള്ള അംഗത്വമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയുകയും ആ സ്നേഹം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്.

ക്രിസ്തുമതം ഒരു മതമാണ്. യഹൂദമതവും ഇസ്ലാം മതവും പോലെ അതിനും പ്രത്യേക വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളും ആരാധനാരീതികളും മതസ്ഥാപനങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളുമുണ്ട്. ഒരു മതത്തിനുണ്ടാകാവുന്ന നന്മകളും പരിമിതികളും അതിനുമുണ്ട്.

ക്രിസ്തുമതം ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാം. എന്നാൽ ക്രിസ്തുമതം നിലനിൽക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവരാജ്യം യാഥാർഥ്യമാകുന്നില്ല. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുമില്ല.

ഒരു മതത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പും അതിന്റെ വളർച്ചയും അതിന്റെ അംഗസംഖ്യയും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് തുല്യമല്ല.

യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ പ്രചരിപ്പിച്ചത് എന്ത്?

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും ഉയിർപ്പിനും ശേഷം ശിഷ്യന്മാരുടെ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ യേശു ക്രിസ്തുവാണെന്ന പ്രഖ്യാപനം കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടി. യേശുവിന്റെ മരണവും ഉയിർപ്പും കർത്തൃത്വവും അവർ പ്രസംഗിച്ചു. ഈ പ്രഖ്യാപനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു പുതിയ വിശ്വാസസമൂഹം വളർന്നുവന്നു.

യേശുവും ആദ്യകാല ശിഷ്യന്മാരും യഹൂദരായിരുന്നു. അവരുടെ മതപരവും സാംസ്കാരികവുമായ പശ്ചാത്തലം യഹൂദമതമായിരുന്നു. പിന്നീട് വിജാതീയരും ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ചേർന്നു. ക്രമേണ യഹൂദമതത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു മതപരമായ സ്വത്വം ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനം നേടി.

ഒരു നദിയിൽനിന്ന് ഉപനദി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ യഹൂദമതത്തിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുമതം രൂപപ്പെട്ടു എന്നു പറയാം.

ഇത് ആരെങ്കിലും മനഃപൂർവം ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു വ്യതിചലനമായിരുന്നില്ല. ചരിത്രത്തിന്റെ ഗതിയിൽ സംഭവിച്ച ഒരു മതപരവും സാമൂഹികവുമായ വികാസമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ വികാസത്തിനിടയിൽ യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യസങ്കൽപ്പം ക്രമേണ പിന്നിലേക്ക് മാറി എന്നൊരു നിരീക്ഷണം നടത്താം. ദൈവരാജ്യം പൂർണമായി വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. പുതിയനിയമത്തിലും പിന്നീട് ക്രൈസ്തവചരിത്രത്തിലും അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ നിലനിന്നിരുന്നു. എങ്കിലും യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളും രക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള മതപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ക്രിസ്തീയ സ്വത്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറിയപ്പോൾ യേശു മുന്നോട്ടുവച്ച ജീവിതവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം ലഭിക്കാതെ പോയിട്ടുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.

യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസവും യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും

ഇവിടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വിശ്വസിക്കുക എന്നതും യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വിശ്വസിക്കുക എന്നത് യേശു ദൈവപുത്രനാണ്, ക്രിസ്തുവാണ്, മരിച്ചു, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു, രക്ഷകനാണ് തുടങ്ങിയ വിശ്വാസപ്രസ്താവനകൾ അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്. ഇവയെല്ലാം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ജീവിതം യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾക്കനുസൃതമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കണമെന്നില്ല.

യേശുവിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നതിന് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർഥമുണ്ട്. യേശു പറയുന്നത് സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുക, അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്ന ജീവിതവഴി ശരിയാണെന്ന് അംഗീകരിക്കുക, ആ വഴിയിലൂടെ ജീവിക്കാൻ തയ്യാറാകുക.

ഉദാഹരണത്തിന്, ശത്രുക്കളെയും സ്നേഹിക്കണം എന്ന് യേശു പറഞ്ഞാൽ അത് ശരിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അത് പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക. മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമിക്കണം എന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ചാൽ അത് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുക. അധികാരത്തിനും സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്കും പകരം സേവനത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുക.

ഇതാണ് യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവിതപരമായ അർഥം.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈ ആശയത്തിന് വ്യക്തമായ പിന്തുണയുണ്ട്.

"നിങ്ങൾ എന്റെ വചനത്തിൽ നിലനിന്നാൽ നിങ്ങൾ വാസ്തവമായി എന്റെ ശിഷ്യന്മാരായി" (യോഹന്നാൻ 8:31).

"നിങ്ങൾക്ക് തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എന്ന് എല്ലാവരും അറിയും" (യോഹന്നാൻ 13:35).

"നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ കല്പനകളെ പ്രമാണിക്കും" (യോഹന്നാൻ 14:15).

ഈ വാക്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത് യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസം വെറുമൊരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമല്ല എന്നതാണ്. അത് ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകേണ്ട ഒന്നാണ്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ശരിയായ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ യേശുവിന്റെ യഥാർഥ അനുയായി ആകുന്നില്ല. യേശു പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കുമ്പോഴാണ് ആ വിശ്വാസം യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.

വിശ്വാസപ്രമാണമല്ല, ജീവിതപരിവർത്തനമാണ് പ്രധാനം

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാകണമെന്നില്ല. ഒരാൾക്ക് യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെയും മരണത്തെയും ഉയിർപ്പിനെയും കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ പരമ്പരാഗത വിശ്വാസങ്ങളും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ അതേസമയം മറ്റുള്ളവരെ വെറുക്കാനും അവരോട് അനീതി കാണിക്കാനും അധികാരം ദുരുപയോഗം ചെയ്യാനും അയാൾക്ക് സാധിക്കും.

മറുവശത്ത്, യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും ക്ഷമയുടെയും കരുണയുടെയും നീതിയുടെയും വഴിയിൽ ജീവിക്കാൻ ഒരാൾ ആത്മാർഥമായി ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ യഥാർഥമായ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു.

ഇതുകൊണ്ട് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ അപ്രധാനമാണെന്നല്ല പറയുന്നത്. അവയ്ക്ക് ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന സ്വാധീനമുണ്ടാകണം എന്നതാണ് പ്രധാനം.

യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസം ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന് അടിത്തറയാകണം. ആ ജീവിതം സ്നേഹത്തിലും നീതിയിലും കരുണയിലും പ്രകടമാകണം. അപ്പോഴാണ് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.

ദൈവരാജ്യം മതത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം

ഇവിടെ സ്വാഭാവികമായി ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു: ഒരാൾ ക്രിസ്ത്യാനിയായിരിക്കാതെതന്നെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ കഴിയുമോ?

ദൈവരാജ്യം ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിന്റെ അംഗത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ലെങ്കിൽ അതിന് കഴിയും എന്നതാണ് ഈ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ഉത്തരം.

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയുകയും മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ ഏതു മതത്തിൽപ്പെട്ടവനായാലും അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ പ്രകടമാകാം. അതുപോലെ, ക്രിസ്ത്യാനിയായതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊണ്ടു എന്നു പറയാനാവില്ല.

ഇവിടെ മതപരമായ സ്വത്വത്തേക്കാൾ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിനാണ്.

നമുക്ക് തിരികെ കണ്ടെത്തേണ്ടത്

യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും മതപരമായ താൽപര്യങ്ങളുടെയും അടിയിൽ അത് പലപ്പോഴും മറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ന് നാം വീണ്ടും ചോദിക്കേണ്ടത് ക്രിസ്തുമതം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം എന്നതു മാത്രമല്ല. യേശു എന്താണ് പ്രഖ്യാപിച്ചത്, അദ്ദേഹം എങ്ങനെയുള്ള ജീവിതമാണ് മനുഷ്യരിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചത് എന്നതുകൂടിയാണ്.

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ വളർച്ചയും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയും ഒന്നല്ല. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ എണ്ണം വർധിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവരാജ്യം വളരുന്നില്ല. മനുഷ്യരിൽ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും സമാധാനവും വർധിക്കുമ്പോഴാണ് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ വളരുന്നത്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വിശ്വസിക്കുന്നതിൽനിന്ന് യേശുവിനെ വിശ്വസിക്കുന്നതിലേക്ക് നാം വളരണം. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിൽനിന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതവഴി സ്വീകരിക്കുന്നതിലേക്ക് നാം കടക്കണം.

കാരണം, ക്രിസ്തുമതത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും ദൈവരാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ യഥാർഥ സംരക്ഷണം യേശുവിന്റെ പേരിലുള്ള മതത്തിന്റെ വളർച്ചയിലല്ല; യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹവും നീതിയും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാക്കുന്നതിലാണ്.