മതവും ദൈവരാജ്യവും

മതത്തിന്റെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം ഒരു പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹം

മതം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണ്. ലോകത്തിലെ വിവിധ സമൂഹങ്ങളുടെ ചരിത്രവും സംസ്കാരവും ജീവിതരീതികളും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മതം വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും മരണത്തെക്കുറിച്ചും നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുമുള്ള അന്വേഷണങ്ങളിൽനിന്നാണ് മതങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടത്. ജീവിതത്തിന് അർത്ഥവും പ്രത്യാശയും നൽകാനും ധാർമികബോധം വളർത്താനും മനുഷ്യരെ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് നയിക്കാനും മതങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

എന്നാൽ മതത്തിന് നന്മകൾ മാത്രമല്ല, ചില ദോഷങ്ങളുമുണ്ട്. മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ തമ്മിൽ വേർതിരിവുകളും സംഘർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. മതപരമായ മേൽക്കോയ്മ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും വിവേചനങ്ങളും അക്രമങ്ങളും ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ നന്മകളെയും തിന്മകളെയും ഒരുപോലെ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പം വളരെ പ്രസക്തമാണ്. യേശു വിഭാവനം ചെയ്തത് മറ്റൊരു മതസ്ഥാപനം മാത്രമായിരുന്നോ? അതോ മതത്തിന്റെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന പുതിയൊരു ജീവിതക്രമമായിരുന്നോ?

മതത്തിന്റെ നന്മകൾ

മതം മനുഷ്യന് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യബോധവും നൽകുന്നു. പ്രതിസന്ധികളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും പ്രത്യാശയും ആശ്വാസവും പകരുന്നു. സ്നേഹം, കരുണ, ക്ഷമ, സത്യസന്ധത, നീതി, ദാനശീലം തുടങ്ങിയ ധാർമികമൂല്യങ്ങൾ വളർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു.

മതം സാമൂഹികമായ കൂട്ടായ്മയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആരാധനാലയങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും മതപരമായ ആഘോഷങ്ങളും മനുഷ്യരെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ദരിദ്രരെ സഹായിക്കാനും രോഗികളെ പരിചരിക്കാനും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകാനും മതസമൂഹങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം, ആതുരസേവനം, സാമൂഹികപരിഷ്കരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലും മതസ്ഥാപനങ്ങൾ സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് മതത്തെ പൂർണമായും നിരാകരിക്കേണ്ട ഒന്നായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല. മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും ധാർമികവുമായ വളർച്ചയ്ക്ക് മതത്തിന് സഹായകമാകാൻ കഴിയും.

മതത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ

മതത്തിന്റെ പ്രശ്നം അതിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നതിലല്ല. അവ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്നതിനും നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഓരോ മതത്തിനും അതിന്റേതായ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമുണ്ട്. സ്വന്തം വിശ്വാസമാണ് ശരിയെന്ന് ഓരോ മതവിശ്വാസിയും കരുതുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ സ്വന്തം വിശ്വാസം ശരിയാണെന്ന് കരുതുന്നതും മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെയും അവകാശങ്ങളെയും നിഷേധിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്.

മതം പലപ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ സാമൂഹികമായ തിരിച്ചറിയലിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. അങ്ങനെ മനുഷ്യർ 'നമ്മുടെ മതക്കാർ', 'മറ്റു മതക്കാർ' എന്നിങ്ങനെ വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരേ നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവരും ഒരേ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരും ഒരേ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്നവരും മതത്തിന്റെ പേരിൽ പരസ്പരം അകന്നുനിൽക്കുന്നു.

മതപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ വിവാഹം, സൗഹൃദം, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ തടസ്സങ്ങളായി മാറാം. സ്വന്തം മതമാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്നും മറ്റുള്ളവരുടെ മതങ്ങൾ താഴ്ന്നതാണെന്നും കരുതുന്ന മനോഭാവം വളരാം. മതം രാഷ്ട്രീയാധികാരവുമായി ചേരുമ്പോൾ ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടാനും സാധ്യതയുണ്ട്.

മറ്റൊരു പ്രശ്നം ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. സ്വന്തം മതത്തിലെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാം. മതം മാറുന്നവരെയോ മതവിശ്വാസമില്ലാത്തവരെയോ സംശയത്തോടെയും ശത്രുതയോടെയും കാണുന്ന പ്രവണതയും ചില സമൂഹങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ മതത്തിന് ഒരു വൈരുധ്യമുണ്ട്. മതം മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ മതപരമായ അതിർത്തികൾ മനുഷ്യരെ അകറ്റുന്നു. മതം നീതി പഠിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ മതത്തിന്റെ പേരിൽ അനീതി ന്യായീകരിക്കപ്പെടാം. മതം സമാധാനം പ്രസംഗിക്കുന്നു; എന്നാൽ മതപരമായ മേൽക്കോയ്മയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് കാരണമാകാം.

മതം മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണ്

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉയരുന്നു: മതം മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണോ, മനുഷ്യൻ മതത്തിനുവേണ്ടിയാണോ?

യേശുവിന്റെ ഒരു പ്രസ്താവന ഈ ചോദ്യത്തിന് പ്രസക്തമായ മറുപടി നൽകുന്നു:

“ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടി ഉണ്ടായതാകുന്നു; മനുഷ്യൻ ശബ്ബത്തിനുവേണ്ടി ഉണ്ടായതല്ല” (മർക്കോസ് 2:27).

ശബ്ബത്ത് യഹൂദമതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആചാരമായിരുന്നു. വിശ്രമത്തിനും ആരാധനയ്ക്കും മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ അതിന്റെ നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്ക് തടസ്സമാകുന്ന രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ യേശു അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

യേശു ശബ്ബത്തിനെ നിരാകരിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്; അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ഓർമിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് മതപരമായ നിയമങ്ങളും ആചാരങ്ങളും. അവ മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്ക് തടസ്സമാകുമ്പോൾ അവയുടെ പ്രയോഗം പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടണം.

മത്തായി 23:23-ൽ യേശു മതനേതാക്കളോട് ന്യായപ്രമാണത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളായ നീതി, കരുണ, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവഗണിക്കുന്നതിനെ വിമർശിക്കുന്നു. മതത്തിന്റെ ബാഹ്യമായ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അതിന്റെ ധാർമികമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകണമെന്ന സന്ദേശമാണ് ഇതിലുള്ളത്.

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യം

യേശുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ കേന്ദ്രവിഷയം ദൈവരാജ്യമായിരുന്നു.

“കാലം തികഞ്ഞു, ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മാനസാന്തരപ്പെട്ടു സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ” (മർക്കോസ് 1:15).

ദൈവരാജ്യം എന്നത് മരണാനന്തരജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഒരു സ്വർഗീയലോകം മാത്രമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാകുന്ന പുതിയൊരു ജീവിതക്രമം കൂടിയാണ്.

സ്നേഹം, നീതി, കരുണ, ക്ഷമ, സമാധാനം, സേവനം എന്നിവയാണ് ആ ജീവിതക്രമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങൾ. അധികാരത്തിനും മേൽക്കോയ്മയ്ക്കും പകരം സേവനത്തിനും പരസ്പരബഹുമാനത്തിനും അവിടെ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ നന്മയെക്കാൾ മതപരമായ ആചാരങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സമീപനത്തെ യേശു ചോദ്യം ചെയ്തു.

നല്ല ശമര്യക്കാരന്റെ ഉപമ (ലൂക്കോസ് 10:25–37) ഈ ആശയം വ്യക്തമാക്കുന്നു. മതപരമായ തിരിച്ചറിയലിൽ വ്യത്യസ്തരായ ആളുകൾക്കിടയിൽ യഥാർത്ഥ അയൽക്കാരൻ ആരാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് യേശു നൽകുന്ന ഉത്തരം ശ്രദ്ധേയമാണ്. മുറിവേറ്റ മനുഷ്യനെ സഹായിച്ച ശമര്യക്കാരനെയാണ് യഥാർത്ഥ അയൽക്കാരന്റെ മാതൃകയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

അയാൾ ഏതു മതത്തിൽപ്പെട്ടവനാണ് എന്നതല്ല, മറ്റൊരു മനുഷ്യനോട് അയാൾ കരുണ കാണിച്ചോ എന്നതാണ് പ്രധാനം.

മത്തായി 25:31–46-ലും വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നൽകുക, ദാഹിക്കുന്നവന് വെള്ളം നൽകുക, രോഗിയെയും തടവുകാരനെയും സന്ദർശിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികൾക്കാണ് പ്രാധാന്യം. മനുഷ്യരോടുള്ള കരുതലാണ് അവിടെ നിർണായകമാകുന്നത്.

ഇതിൽനിന്ന് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം മനസ്സിലാക്കാം: ദൈവരാജ്യത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം മതപരമായ തിരിച്ചറിയലിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല നിർണയിക്കപ്പെടുന്നത്.

പൗലോസിന്റെ പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹം

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പത്തോട് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന ആശയങ്ങൾ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിലും കാണാം.

“ഒരുത്തൻ ക്രിസ്തുവിലായാൽ അവൻ പുതിയ സൃഷ്ടി ആകുന്നു” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:17) എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. ക്രിസ്തുവിലുള്ള ജീവിതം മനുഷ്യനിൽ പുതിയൊരു മനോഭാവവും പുതിയ ബന്ധങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആശയം.

ഗലാത്യർ 3:28-ൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“യഹൂദനും യവനനും ഇല്ല; ദാസനും സ്വതന്ത്രനും ഇല്ല; ആണും പെണ്ണും ഇല്ല; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഒന്നത്രേ.”

അന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിച്ചിരുന്ന മതപരവും സാമൂഹികവുമായ തിരിച്ചറിയലുകളെ അതിജീവിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ കൂട്ടായ്മയെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.

എഫെസ്യർ 2:14–16-ൽ യഹൂദരെയും വിജാതീയരെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചിരുന്ന മതിൽ തകർത്ത് ഇരുവരെയും പുതിയൊരു മനുഷ്യനാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നു.

പൗലോസിന്റെ ഈ ആശയങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പത്തിന്റെ അതേ വാക്കുകളല്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം സ്നേഹത്തിലും ഐക്യത്തിലും ജീവിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ സമൂഹം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അവ തമ്മിൽ ശക്തമായ ബന്ധമുണ്ട്.

മതത്തിന്റെ നന്മകൾ നിലനിർത്തി തിന്മകളെ അതിജീവിക്കുക

അപ്പോൾ യേശു വിഭാവനം ചെയ്ത ദൈവരാജ്യം മതത്തെ പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണോ?

അങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയില്ല. യേശു മതത്തിന്റെ എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും നിരാകരിച്ചിട്ടില്ല. മത്തായി 5:17-ൽ താൻ ന്യായപ്രമാണത്തെയും പ്രവാചകന്മാരെയും നീക്കുവാനല്ല, നിവർത്തിക്കുവാനാണ് വന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

അതേസമയം, മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യനെ വേർതിരിക്കുന്നതും അടിച്ചമർത്തുന്നതും ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കുന്നതും അധികാരത്തിനുവേണ്ടി വിശ്വാസത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നതുമായ പ്രവണതകളെ യേശു ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ട് ദൈവരാജ്യത്തെ മതത്തിന്റെ നല്ല വശങ്ങൾ മാത്രം നിലനിർത്തുന്ന ഒരു പരിഷ്കരിച്ച മതവ്യവസ്ഥയായി ചുരുക്കരുത്. അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സമഗ്രമായ പരിവർത്തനമാണ്. മതത്തിന്റെ നന്മകളായ സ്നേഹം, കരുണ, സേവനം, കൂട്ടായ്മ, ആത്മീയത എന്നിവ മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കണം. അതേസമയം, മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന മതപരമായ അതിർത്തികൾക്ക് പ്രാധാന്യം നഷ്ടപ്പെടണം.

മതവിശ്വാസമുള്ളവർക്കും മതവിശ്വാസമില്ലാത്തവർക്കും ഒരുപോലെ മാന്യതയോടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയും ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് ഇവിടെ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. വ്യത്യസ്ത മതങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും അവ മനുഷ്യർക്കിടയിലെ മതിലുകളാകരുത്.

ഉപസംഹാരം

മതം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ നല്ല മനുഷ്യനാക്കാനാണ് സഹായിക്കേണ്ടത്. മനുഷ്യൻ മതത്തിനുവേണ്ടി ജീവിക്കേണ്ടതല്ല; മതം മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് നിലനിൽക്കേണ്ടത്.

ഒരു മതത്തിന്റെ മഹത്വം അതിന്റെ അനുയായികളുടെ എണ്ണത്തിലോ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വളർച്ചയിലോ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. ആ മതം സമൂഹത്തിൽ എത്രത്തോളം സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും സമാധാനവും വളർത്തുന്നു എന്നതും അതിന്റെ മൂല്യനിർണയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണം.

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് മതപരമായ തിരിച്ചറിയലുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യർ ഒന്നായിത്തീരേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയാണ്. പൗലോസിന്റെ പുതിയ മനുഷ്യസമൂഹം എന്ന ആശയവും ഇതേ ദിശയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു.

മതങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും അവകാശങ്ങളും എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണ്.

മതത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലെ സ്നേഹവും ഐക്യവും സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുക — ഇതാണ് യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസങ്കല്പം ഇന്നത്തെ ലോകത്തോട് ഉയർത്തുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട വെല്ലുവിളി.