മണലിന്മേലുള്ള വീടും പാറമേലുള്ള വീടും: യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യദർശനം

ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉറപ്പ് അതിന്റെ ഭംഗിയിലോ വലുപ്പത്തിലോ അല്ല, അതിന്റെ അടിത്തറയുടെ ഉറപ്പിലാണ്. എത്ര മനോഹരമായ കെട്ടിടമാണെങ്കിലും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ദുർബലമാണെങ്കിൽ ഒരു വലിയ മഴയിലോ കാറ്റിലോ അത് തകർന്നുവീഴാം. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതവീക്ഷണവും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളുമാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ആ അടിസ്ഥാനം ദുർബലമാണെങ്കിൽ ആ സമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പും അപകടത്തിലാകും.

യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദസമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഈ കാര്യം ഏറെ പ്രസക്തമാണ്. യഹൂദമതമായിരുന്നു ആ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി നിലനിന്നിരുന്നത്. ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, ദൈവം നൽകിയതായി അവർ കരുതിയ നിയമങ്ങൾ, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ദൈവാലയം, ശബ്ബത്ത്, പരിച്ഛേദനം, ശുദ്ധിനിയമങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളായിരുന്നു. ഈ പാരമ്പര്യത്തിന് വലിയ നന്മകളുണ്ടായിരുന്നു. ഏകദൈവവിശ്വാസം, നീതിബോധം, ദൈവത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം, ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങൾ അതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ ഈ മതപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ അവയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിച്ചു. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ നന്മയിലേക്ക് നയിക്കേണ്ട മതംതന്നെ ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യനെ ബന്ധിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയായി മാറി. മതത്തിന്റെ ബാഹ്യമായ രൂപങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം വർധിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ ആന്തരികമായ ലക്ഷ്യങ്ങളായ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും വേണ്ടത്ര പരിഗണിക്കപ്പെടാതെ പോയി.

ഈ സാഹചര്യത്തെയാണ് മണലിന്മേൽ പണിത വീടിന്റെ ഉപമയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നത്.

### മണലിന്മേലുള്ള അടിസ്ഥാനം

യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദസമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ചില പ്രധാനപ്പെട്ട ദൗർബല്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം.

ആചാരങ്ങൾക്ക് ജീവിതത്തേക്കാൾ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.

ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ നന്മയിലൂടെയും നീതിയിലൂടെയും പ്രകടമാകേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ചില മതപരമായ സമീപനങ്ങളിൽ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനാണ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചത്. ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്നതും ശുദ്ധിനിയമങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതും പ്രധാനമായി. എന്നാൽ അതേ സമയം മനുഷ്യരോടുള്ള കരുണയും നീതിയും അവഗണിക്കപ്പെടാമായിരുന്നു.

ഇതിനെതിരെയാണ് യേശു ഹോശേയാ പ്രവാചകന്റെ വാക്കുകൾ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നത്: "യാഗത്തിലല്ല, കരുണയിലാണ് എനിക്ക് പ്രസാദം" (മത്തായി 9:13).

ബാഹ്യമായ വിശുദ്ധിക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ ആന്തരികമായ വിശുദ്ധി അവഗണിക്കപ്പെട്ടു.

ഭക്ഷണശുദ്ധി, കൈകഴുകൽ, പാത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധീകരണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന അസൂയ, വിദ്വേഷം, അഹങ്കാരം, കാപട്യം തുടങ്ങിയ തിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അതിനനുസരിച്ച് വളർന്നില്ലെങ്കിൽ ബാഹ്യമായ ശുദ്ധിക്ക് എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്?

അതുകൊണ്ടാണ് യേശു മനുഷ്യനെ അശുദ്ധനാക്കുന്നത് പുറത്തുനിന്ന് അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നതല്ല, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെടുന്നതാണെന്ന് പഠിപ്പിച്ചത് (മർക്കോസ് 7:14-23).

മതപരമായ ഔന്നത്യബോധം വളർന്നു.

ദൈവം തങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായി അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസം യഹൂദസമൂഹത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട സവിശേഷതയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ വിശ്വാസം ചിലരിൽ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ തങ്ങൾ ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന ചിന്തയ്ക്ക് കാരണമായി. മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കാത്തവരെയും സമൂഹത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കിൽ കഴിയുന്നവരെയും അവർ താഴ്ന്നവരായി കണ്ടു.

എന്നാൽ യേശു ചുങ്കക്കാരോടും പാപികളോടും സമരിയാക്കാരോടും സമൂഹം അകറ്റിനിർത്തിയവരോടും ഇടപഴകി. ദൈവത്തിന്റെ കരുണ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റേതല്ലെന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

മതവും അധികാരവും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടപ്പോൾ മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

മതനേതൃത്വം ആത്മീയമായ മാർഗദർശനം നൽകേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ മതപരമായ അധികാരവും സാമൂഹികമായ സ്ഥാനമാനങ്ങളും ചിലരുടെ താൽപര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടപ്പോൾ മതം മനുഷ്യനെ സേവിക്കുന്നതിനുപകരം മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സംവിധാനമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടായി.

യേശു ശാസ്ത്രിമാരുടെയും പരീശന്മാരുടെയും കാപട്യത്തെയും അധികാരദുർവിനിയോഗത്തെയും ശക്തമായി വിമർശിച്ചത് ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്.

ഇത്തരം ദൗർബല്യങ്ങൾ ഒരു മതസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ ക്രമേണ ദുർബലപ്പെടുത്തും. മതത്തിന്റെ പുറംരൂപങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ ആന്തരികമായ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാം.

### യെരൂശലേമിനെ നോക്കി യേശു കരഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ട്?

യേശു യെരൂശലേമിനെ നോക്കി കരഞ്ഞതായി ലൂക്കോസ് 19:41-44-ൽ വായിക്കുന്നു. യെരൂശലേം ഒരു നഗരം മാത്രമായിരുന്നില്ല. യഹൂദസമൂഹത്തിന്റെ മതപരവും രാഷ്ട്രീയവും സാംസ്കാരികവുമായ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു അത്. ദൈവാലയം അവിടെ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നു. യഹൂദരുടെ ദേശീയമായ അഭിമാനത്തിന്റെയും മതപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു ആ നഗരം.

എന്നാൽ ആ സമൂഹത്തിന് ദൈവത്തിന്റെ വഴിയായ സമാധാനത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് യേശു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മതപരമായ സ്ഥാപനങ്ങളിലും ദേശീയമായ ഔന്നത്യബോധത്തിലും അമിതമായി ആശ്രയിച്ചപ്പോൾ നീതിയുടെയും കരുണയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും പാത നഷ്ടപ്പെട്ടു.

യെരൂശലേമിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ ദുഃഖം ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പിന്നീട് എ.ഡി. 70-ൽ റോമൻ സൈന്യം യെരൂശലേമിനെ ആക്രമിക്കുകയും ദൈവാലയം നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുറംരൂപങ്ങൾ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് അതിന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാകുന്നില്ലെന്ന ചരിത്രപാഠവും ഇതിൽ നമുക്ക് കാണാം.

### മണലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പാറയുടെ അടിസ്ഥാനം

യേശു തന്റെ കാലത്തെ മതപരമായ ദൗർബല്യങ്ങളെ വിമർശിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. അതിന് പകരം പുതിയൊരു ജീവിതവീക്ഷണവും അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചു.

മത്തായി 5-ാം അധ്യായത്തിൽ ആവർത്തിച്ചുവരുന്ന ഒരു പ്രയോഗമുണ്ട്:

"അങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തതായി നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ; ഞാനോ നിങ്ങളോടു പറയുന്നത്..."

ഈ വാക്കുകളിലൂടെ യേശു നിലവിലിരുന്ന ചില ചിന്തകളെയും അവയുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെയും തിരുത്തുന്നു. മതപരമായ നിയമങ്ങളുടെ ബാഹ്യമായ അർത്ഥത്തിൽനിന്ന് അവയുടെ ആന്തരികമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മനുഷ്യന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നു.

കൊലപാതകം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ നീതിമാനാകുന്നില്ല. സഹോദരനോട് കോപവും വിദ്വേഷവും പുലർത്തുന്നതും ഗുരുതരമായ പ്രശ്നമാണ്. വ്യഭിചാരം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ മറ്റൊരാളെ മോഹത്തോടെ നോക്കുന്നതും ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ് (മത്തായി 5:21-30).

പ്രതികാരത്തിനു പകരം ക്ഷമയും സ്നേഹവും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. "കണ്ണിനു പകരം കണ്ണ്, പല്ലിനു പകരം പല്ല്" എന്ന സമീപനത്തിനുപകരം ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും ഉപദ്രവിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു (മത്തായി 5:38-48).

അധികാരത്തിനു പകരം ശുശ്രൂഷയ്ക്കാണ് അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകിയത്. മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്നതല്ല, മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു (മർക്കോസ് 10:42-45).

മതപരമായ ഔന്നത്യത്തിനു പകരം വിനയവും ദൈവാശ്രയത്വവും അദ്ദേഹം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. സ്വന്തം നീതിയിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവരേക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ തേടുന്നവർക്കാണ് പ്രാധാന്യം നൽകിയത്.

അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക എന്ന ആശയത്തെയും യേശു കൂടുതൽ വിശാലമാക്കി. നല്ല ശമരിയാക്കാരന്റെ ഉപമയിലൂടെ ഒരാൾ ഏത് മതത്തിലോ സമുദായത്തിലോ ഉൾപ്പെടുന്നു എന്നതല്ല, മറ്റൊരാളുടെ ആവശ്യത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം എന്ന് വ്യക്തമാക്കി (ലൂക്കോസ് 10:25-37).

ഇവയെല്ലാം ഒരു പുതിയ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായിരുന്നു. മനുഷ്യനെ മതപരമായ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിടാതെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും നീതിയുടെയും വിശാലമായ ലോകത്തേക്ക് നയിക്കുന്ന ചിന്തകൾ.

### പാറമേലുള്ള വീടിന്റെ അർത്ഥം

മത്തായി 7:24-27-ൽ യേശു മണലിന്മേലും പാറമേലും വീടുപണിത രണ്ടുപേരുടെ ഉപമ പറയുന്നു. മഴയും വെള്ളപ്പൊക്കവും കാറ്റും വന്നപ്പോൾ പാറമേൽ പണിത വീട് ഉറച്ചുനിന്നു. മണലിന്മേൽ പണിത വീട് തകർന്നുവീണു.

ഈ ഉപമയുടെ നേരിട്ടുള്ള അർത്ഥം യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യമാണ്. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ വിശാലമായ ദൈവരാജ്യദർശനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ ഉപമയെ വായിക്കുമ്പോൾ അതിന് വലിയൊരു സാമൂഹിക പ്രസക്തിയും ലഭിക്കുന്നു.

യേശു മുന്നോട്ടുവച്ച സ്നേഹം, കരുണ, നീതി, ക്ഷമ, വിനയം, ശത്രുസ്നേഹം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങൾ പാറപോലെ ഉറച്ച അടിത്തറയാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

കാരണം അവ മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങളെയും മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് ആവശ്യമായ മൂല്യങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. വിദ്വേഷവും പ്രതികാരവും വിവേചനവും ഒരു സമൂഹത്തെ തകർക്കും. സ്നേഹവും നീതിയും പരസ്പരബഹുമാനവും ആ സമൂഹത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തും.

മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, ഈ മൂല്യങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു മതസ്ഥാപനത്തെയോ പ്രത്യേക ആചാരങ്ങളെയോ ആശ്രയിച്ചല്ല നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നതാണ്. ആരാധനാലയങ്ങൾ തകർന്നാലും മതപരമായ അധികാരവ്യവസ്ഥകൾ മാറിയാലും മനുഷ്യന് മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാനും സഹായിക്കാനും നീതി പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയും.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. യേശുവിന്റെ ഉപമയിൽ പാറ എന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പുതിയ മതവ്യവസ്ഥയല്ല. യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ട് അവ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് പാറമേൽ വീടുപണിയുന്നതിന് തുല്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പുതിയൊരു മതപരമായ വ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് പുതിയൊരു ജീവിതം നയിക്കുകയാണ്.

### മതത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് വളരുന്ന ദൈവരാജ്യം

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസന്ദേശത്തിന്റെ പ്രത്യേകത ഇവിടെയാണ്. മതത്തെ പൂർണമായി നിരാകരിക്കുകയല്ല അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. എന്നാൽ മതം മനുഷ്യനെക്കാൾ വലുതാകരുതെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കും സമൂഹത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനും സഹായകമാകണം.

ദൈവരാജ്യത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഒരാൾ ഏത് മതത്തിൽപ്പെട്ടവനാണ് എന്നതല്ല; അയാൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതാണ്. വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നൽകുക, ദാഹിക്കുന്നവന് വെള്ളം നൽകുക, രോഗിയെ സന്ദർശിക്കുക, അപരിചിതനെ സ്വീകരിക്കുക, ബലഹീനരെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നിവയെല്ലാം ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ജീവിതമൂല്യങ്ങളാണ് (മത്തായി 25:31-46).

ഇവിടെ മതം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ നന്മയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു മാർഗമാണ്. മനുഷ്യനെ വേർതിരിക്കാനും അപരനെ ശത്രുവായി കാണാനും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനമായി മതം മാറരുത്.

ഈ ദർശനം യഹൂദസമൂഹത്തിനു മാത്രമുള്ള വിമർശനമല്ല. എല്ലാ മതസമൂഹങ്ങൾക്കും ബാധകമായ ഒരു സന്ദേശമാണ്. ക്രൈസ്തവസമൂഹവും ഇതിൽനിന്ന് ഒഴിവല്ല.

ഒരു മതത്തിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യങ്ങളായ സ്നേഹം, നീതി, കരുണ, സമാധാനം എന്നിവയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ദുർബലമാകുന്നു. മതപരമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ വളരുന്നതുകൊണ്ടോ ആരാധനാലയങ്ങൾ വലുതാകുന്നതുകൊണ്ടോ വിശ്വാസികളുടെ എണ്ണം വർധിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ മാത്രം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ശക്തമാകുന്നില്ല.

മറിച്ച്, ആ സമൂഹത്തിൽ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും പരസ്പരബഹുമാനവും വളരുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരിശോധന.

യേശുവിന്റെ മണലിന്മേലുള്ള വീടിന്റെയും പാറമേലുള്ള വീടിന്റെയും ഉപമ ഇന്നും നമ്മോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: നാം പണിയുന്ന ജീവിതത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം എന്താണ്?

മതത്തിന്റെ പുറംരൂപങ്ങളിലാണോ നമ്മുടെ ആശ്രയം? അതോ മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യങ്ങളായ സ്നേഹത്തിലും നീതിയിലും കരുണയിലും ആണോ?

മതം മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണ്; മനുഷ്യൻ മതത്തിനുവേണ്ടിയല്ല. മതത്തിന്റെ മൂല്യം അതിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും എണ്ണത്തിലല്ല, അവ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന നന്മയിലാണ്. മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കാനും അപരനെ അംഗീകരിക്കാനും നീതി പ്രവർത്തിക്കാനും സഹായിക്കുന്ന ജീവിതവീക്ഷണമാണ് ഏതു കാലത്തും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന പാറപോലുള്ള അടിസ്ഥാനം. അതാണ് യേശു തന്റെ ദൈവരാജ്യസന്ദേശത്തിലൂടെ മനുഷ്യസമൂഹത്തിനു നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ച പുതിയ ജീവിതദർശനം.