യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക്!

ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും ഭാവിക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു പുനർവിചിന്തനം

1. യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉത്ഭവം

ഏതാണ്ട് രണ്ടായിരം വർഷത്തെ ചരിത്രപാരമ്പര്യമുള്ള യഹൂദാ സമുദായത്തിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച ഒരു നവീകരണ പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനം. യഹൂദാ മതത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജീവിച്ച യേശു, ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സവിശേഷമായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ജനങ്ങളുമായി പങ്കുവെച്ചു.

സ്നേഹം, കരുണ, നീതി, ക്ഷമ, സമാധാനം, ശത്രുസ്നേഹം, പരസ്പരസേവനം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകി. മതപരമായ നിയമങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും കർക്കശമായ അതിരുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും നന്മയ്ക്കും അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകി. സമൂഹത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടവരെയും ദരിദ്രരെയും പാപികളായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരെയും തന്റെ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടരായ അനേകർ അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം വാഗ്ദത്തം ചെയ്യപ്പെട്ട മശീഹയാണെന്നും അഥവാ ക്രിസ്തുവാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. അങ്ങനെ യേശുവിനെ ക്രിസ്തുവായി അംഗീകരിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ പിന്തുടരുകയും ചെയ്ത ഒരു ജനസമൂഹം രൂപപ്പെട്ടു. ക്രമേണ ഈ സമൂഹം ക്രൈസ്തവ സമുദായം എന്നറിയപ്പെട്ടു.

തുടക്കത്തിൽ ഈ സമുദായം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു. അതിലെ അംഗങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും യഹൂദരായിരുന്നു. എന്നാൽ യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസം യഹൂദസമുദായത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന് വിജാതീയരിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. കാലക്രമത്തിൽ യഹൂദമതത്തിൽനിന്ന് വേറിട്ടുനിന്ന ഒരു സ്വതന്ത്ര സമുദായമായി ക്രൈസ്തവ സമൂഹം വളർന്നു.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉയരുന്നു: യേശു ആരംഭിച്ച പ്രസ്ഥാനം എന്തായിരുന്നു? പിന്നീട് ക്രിസ്തുമതം എന്ന പേരിൽ വളർന്നുവന്ന മതവ്യവസ്ഥ തന്നെയായിരുന്നോ അത്?

2. ക്രൈസ്തവ സമുദായവും ക്രിസ്തുമതവും

ഇന്ന് ക്രിസ്തുമതം എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ മിക്കവാറും ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ വരുന്നത് ആ മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന മനുഷ്യരും അവരുടെ കൂട്ടായ്മയുമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളെയും വേർതിരിച്ചു കാണേണ്ടതുണ്ട്.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം എന്നത് ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസികളായ മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടായ്മയാണ്. ക്രിസ്തുമതം എന്നത് ഈ മനുഷ്യസമൂഹം ചരിത്രത്തിലൂടെ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത വിശ്വാസങ്ങൾ, വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, ആരാധനാരീതികൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ, സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സമാഹാരമാണ്.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, മനുഷ്യർ ചേർന്നുണ്ടാക്കിയതാണ് ക്രൈസ്തവ സമുദായം. മനുഷ്യർ രൂപപ്പെടുത്തിയ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ചേർന്നുണ്ടായതാണ് ക്രിസ്തുമതം.

ഇവ രണ്ടും ഒന്നല്ല.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടായ്മയാണ്. അതിന്റെ ക്ഷേമവും നിലനിൽപ്പും ഭാവിയുമാണ് നാം പ്രധാനമായി പരിഗണിക്കേണ്ടത്. ക്രിസ്തുമതം എന്നത് ആ സമുദായത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വിശ്വാസവ്യവസ്ഥയാണ്. അതിനെക്കുറിച്ച് വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കാനും വിലയിരുത്താനും ആവശ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താനും കഴിയണം.

മതം മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയാണ്; മനുഷ്യർ മതത്തിനുവേണ്ടിയല്ല.

അതുകൊണ്ട് മതവ്യവസ്ഥയുടെ നിലനിൽപ്പിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ നന്മയും ഭാവിയും.

3. യേശു യഹൂദസമുദായത്തിന് നൽകിയ പുതിയ അടിസ്ഥാനം

യേശുവിന്റെ കാലത്ത് യഹൂദസമുദായം അവരുടെ മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങൾ, നിയമങ്ങൾ, ആചാരങ്ങൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അധിഷ്ഠിതമായിട്ടാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്.

എന്നാൽ യേശു അവരുടെ മതജീവിതത്തിലെ പല അടിസ്ഥാനധാരണകളെയും ചോദ്യം ചെയ്തു. നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതിനെക്കാൾ നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും വിശ്വസ്തതയ്ക്കും അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകി.

ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നും മനുഷ്യൻ ശബ്ബത്തിനുവേണ്ടിയല്ലെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. ആചാരപരമായ ശുദ്ധിയെക്കാൾ ഹൃദയത്തിന്റെ ശുദ്ധിക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം അയൽക്കാരനെ തന്നേപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണമെന്നും ശത്രുക്കളെപ്പോലും സ്നേഹിക്കണമെന്നും പഠിപ്പിച്ചു.

മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനം മനുഷ്യരോട് നീതിയും കരുണയും കാണിക്കുന്നതാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു.

ഇതിലൂടെ യേശു മതജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രം മാറ്റുകയായിരുന്നു. മതനിയമങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽനിന്ന് മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കും ബന്ധങ്ങളിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും നീതിയിലേക്കും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

ഇതിനെ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം.

യേശു മത്തായി 7:24-27-ൽ അവതരിപ്പിച്ച പാറമേൽ വീടു പണിയുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉപമ ഈ ആശയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ട് അനുസരിക്കുന്നവനാണ് പാറമേൽ വീടു പണിയുന്ന ബുദ്ധിയുള്ള മനുഷ്യൻ.

അതായത്, യേശു നൽകിയത് മറ്റൊരു മതാചാരസംഹിത മാത്രമായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യജീവിതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ജീവിതവീക്ഷണമായിരുന്നു.

എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ഈ കാഴ്ചപ്പാട് യഹൂദസമുദായത്തിലെ എല്ലാവരും സ്വീകരിച്ചില്ല. മതനേതൃത്വത്തിലെ ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ ശക്തമായി എതിർത്തു. അതേസമയം അനേകം യഹൂദർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളായി.

4. യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനം ക്രിസ്തുമതമായി മാറിയപ്പോൾ

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ യേശു ക്രിസ്തുവാണെന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റുവെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് പ്രസ്ഥാനം തുടർന്നു.

യേശു ക്രിസ്തുവാണ്, ദൈവപുത്രനാണ്, ദൈവമാണ്, മനുഷ്യരുടെ പാപപരിഹാരത്തിനായി കുരിശിൽ മരിച്ചു, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു, വീണ്ടും വരും തുടങ്ങിയ വിശ്വാസങ്ങൾ ക്രമേണ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായി മാറി.

ആദ്യകാല യേശു പ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് ക്രമേണ ക്രിസ്തുമതം എന്ന സംഘടിത മതവ്യവസ്ഥ രൂപപ്പെട്ടു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസം നാം ശ്രദ്ധിക്കണം.

യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനം മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ക്രിസ്തുമതം യേശു ആരാണ്, അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് എന്തെല്ലാം വിശ്വസിക്കണം, രക്ഷ എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന മതവ്യവസ്ഥയായി വികസിച്ചു.

ഇതിൽ യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. എന്നാൽ അവയ്ക്ക് ലഭിക്കേണ്ട പ്രാധാന്യം പലപ്പോഴും വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്കും മതാചാരങ്ങൾക്കും പിന്നിലായി.

യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനം ക്രിസ്തുമതമായി വളരേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ചത് ഒരു പരിധിവരെ അതിന് വിപരീതമായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ ജീവിതമൂല്യങ്ങളെക്കാൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് രൂപപ്പെട്ട വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്കാണ് ക്രമേണ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചത്.

അങ്ങനെ യേശു നൽകിയ പാറമേലുള്ള അടിസ്ഥാനം ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം നേടാതെപോയി.

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളുടെ മേൽ ക്രൈസ്തവ സമുദായം വളർന്നു; യേശു പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയില്ല.

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്കുള്ള ചരിത്രപരമായ മാറ്റത്തിൽ നാം ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കേണ്ട കാര്യം.

5. മണലിന്മേൽ പണിത വീടും പാറമേൽ പണിത വീടും

യേശു പറഞ്ഞ രണ്ടു വീടുകളുടെ ഉപമയ്ക്ക് ഇവിടെ വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്.

പാറമേൽ വീടു പണിത മനുഷ്യന്റെ വീട് കൊടുങ്കാറ്റിലും പെരുമഴയിലും തകർന്നില്ല. എന്നാൽ മണലിന്മേൽ വീടു പണിത മനുഷ്യന്റെ വീട് തകർന്നുവീണു.

യേശുവിന്റെ ഉപമയുടെ വിശദീകരണം വളരെ വ്യക്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ട് അനുസരിക്കുന്നവനാണ് പാറമേൽ വീടു പണിയുന്ന മനുഷ്യൻ.

ഈ ഉപമയെ ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കാം.

യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ പാറപോലെ ഉറച്ച അടിസ്ഥാനമാണ്. സ്നേഹം, കരുണ, നീതി, ക്ഷമ, സമാധാനം, ശത്രുസ്നേഹം, പരസ്പരസേവനം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ കാലത്തും പ്രസക്തമാണ്.

എന്നാൽ ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഈ മൂല്യങ്ങളാണോ?

അതോ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യർ രൂപപ്പെടുത്തിയ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളാണോ?

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാൾ യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ അനുയായിയാകുന്നില്ല. യേശു പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുമ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യത്വം അർത്ഥവത്താകുന്നത്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾക്കാണ് അമിതപ്രാധാന്യം നൽകുന്നതെങ്കിൽ അവയുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ സമുദായത്തെ വിഭജിക്കാം. എന്നാൽ യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹവും കരുണയും നീതിയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കിടയിലും ഒന്നിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയും.

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ മണലാകുമ്പോൾ യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങളാണ് പാറയാകുന്നത്.

6. ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ വിഭജനം

കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ ക്രിസ്തുമതം ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളിലും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിലും വളർന്ന ക്രൈസ്തവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചു.

യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വം, ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം, രക്ഷ, സഭയുടെ അധികാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു.

ഇതിനുപുറമേ രാഷ്ട്രീയവും സാംസ്കാരികവും ഭാഷാപരവും സ്ഥാപനപരവുമായ കാരണങ്ങളും ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ വിഭജനത്തിന് ഇടയാക്കി.

ഇതിന്റെ ഫലമായി കത്തോലിക്കർ, ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ തുടങ്ങി അനേകം വിഭാഗങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. അവയ്ക്കുള്ളിൽത്തന്നെയും നിരവധി ഉപവിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായി.

ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും ക്രൈസ്തവരെന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുണ്ട്. എന്നാൽ അവരെല്ലാവരും ഒരേ സഭയുടെ ഭാഗമല്ല. അവരുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിലും ആരാധനാരീതികളിലും സഭാസംവിധാനങ്ങളിലും പല വ്യത്യാസങ്ങളുമുണ്ട്.

ഇവിടെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ പ്രസക്തമാകുന്നു:

യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നവരെ ഒന്നിപ്പിക്കേണ്ട വിശ്വാസങ്ങൾ തന്നെ അവരെ പരസ്പരം വേർതിരിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളായി മാറിയിട്ടുണ്ടോ?

യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങൾക്കായിരുന്നു ഒന്നാം സ്ഥാനം നൽകിയിരുന്നതെങ്കിൽ ഈ വിഭാഗീയതകൾ ഇത്രത്തോളം വളരുമായിരുന്നോ?

വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസങ്ങൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും അംഗീകരിക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നില്ലേ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ക്രൈസ്തവ സമുദായം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്.

7. ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ ഭാവി: ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്

ഇന്ന് ക്രൈസ്തവ സമുദായം ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ നിരവധി വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നുണ്ട്.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവർ മതപരമായ പീഡനങ്ങളും വിവേചനങ്ങളും ആക്രമണങ്ങളും നേരിടുന്നു. ചില ഇസ്ലാമിക തീവ്രവാദ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ക്രൈസ്തവരെ ശത്രുക്കളായി കാണുകയും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇന്ത്യയിലും ചില തീവ്ര ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ക്രൈസ്തവർക്കെതിരായ വിദ്വേഷവും മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയും വളർത്തുന്നുണ്ട്.

എന്നാൽ പുറത്തുനിന്നുള്ള ഈ വെല്ലുവിളികളെക്കാൾ ഗൗരവമായി കാണേണ്ടത് ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ ആന്തരികമായ ദൗർബല്യങ്ങളാണ്.

അനേകം സഭാവിഭാഗങ്ങളായി ചിന്നിച്ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഒരു സമുദായത്തിന് പൊതുവായ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടാൻ എത്രത്തോളം കഴിയും?

പരസ്പരം അംഗീകരിക്കാനും സഹകരിക്കാനും കഴിയാത്തവർക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭീഷണികളെ ഒരുമിച്ച് നേരിടാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?

ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ ഭാവി അപകടത്തിലാക്കുന്നത് പുറത്തുനിന്നുള്ള എതിർപ്പുകൾ മാത്രമല്ല. ആന്തരികമായ ഭിന്നതകളും അധികാരമത്സരങ്ങളും മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയും യേശു പഠിപ്പിച്ച മൂല്യങ്ങളിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ചയും അത്രതന്നെ ഗൗരവമുള്ള പ്രശ്നങ്ങളാണ്.

ഇന്നത്തെ സാഹചര്യം തുടർന്നുപോകുകയും ആന്തരികമായ ഭിന്നതകൾ വർധിക്കുകയും ചെയ്താൽ അടുത്ത അമ്പതോ നൂറോ വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ സ്വാധീനവും സാന്നിധ്യവും ഗണ്യമായി ദുർബലപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇത് ഒരു പ്രവചനമല്ല. എന്നാൽ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കേണ്ട ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.

യഹൂദസമുദായത്തിന്റെ ചരിത്രവും ഇവിടെ നമ്മെ ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 70-ൽ റോമാക്കാർ യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയം തകർത്തു. യഹൂദരുടെ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. എന്നാൽ യഹൂദജനതയും അവരുടെ മതപാരമ്പര്യവും നിലനിന്നു.

ചരിത്രത്തിൽ ഒരു മതസ്ഥാപനത്തിനോ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനത്തിനോ സംഭവിക്കുന്ന തകർച്ചയും ഒരു ജനതയുടെ പൂർണമായ അന്ത്യവും ഒന്നല്ല. അതുപോലെ ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും നാം ജാഗ്രതയോടെ ചിന്തിക്കണം.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം പുറത്തുനിന്നുള്ള വെല്ലുവിളികളെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്താതെ സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിന്റെ അടിത്തറയെക്കുറിച്ചും ആത്മപരിശോധന നടത്തണം.

8. യഹൂദസമുദായവും ക്രൈസ്തവ സമുദായവും: ഒരു ചരിത്രപാഠം

യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദസമുദായവും ഇന്നത്തെ ക്രൈസ്തവ സമുദായവും തമ്മിൽ ചില പ്രധാനപ്പെട്ട സാമ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.

യഹൂദസമുദായം തങ്ങളുടെ മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്നു. യേശു ആ മതജീവിതത്തിലെ ചില അടിസ്ഥാനധാരണകളെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്നേഹത്തിനും നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകി.

യേശു യഹൂദമതത്തെ മുഴുവനായി നിരാകരിച്ചിരുന്നില്ല. മറിച്ച് അതിന്റെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിൽനിന്നുതന്നെ നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും വിശ്വസ്തതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ മതനേതൃത്വത്തിലെ ചിലർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികൾ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പിൽക്കാലത്ത് യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ രൂപപ്പെടുത്തിയ ക്രിസ്തുമതം യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ വളർച്ചയിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്കും മതപരമായ ആചാരങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.

ഇങ്ങനെ യേശു വിമർശിച്ച മതപരമായ ഔപചാരികതയും നിയമാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന അമിതപ്രാധാന്യവും മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിലും ശക്തിപ്പെട്ടു എന്നൊരു വൈരുധ്യം നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും.

യേശു നൽകിയ പുതിയ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം യഹൂദസമുദായത്തിലെ എല്ലാവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. അതേ പ്രബോധനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം ക്രൈസ്തവ സമുദായവും വേണ്ടത്ര തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന വിമർശനം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.

യേശു നൽകിയ പാറമേലുള്ള അടിസ്ഥാനം യഹൂദസമുദായം പൂർണമായി ഉൾക്കൊണ്ടില്ല. പിൽക്കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവ സമുദായവും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം വേണ്ടത്ര തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

ഇതിൽനിന്ന് ഒരു വലിയ പാഠം നമുക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാനുണ്ട്.

മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായി മാറുമ്പോൾ അവ മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം വേർതിരിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളായി മാറാം.

യഹൂദസമുദായം യേശു നൽകിയ പുതിയ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം പൂർണമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. അതേ തെറ്റ് ക്രൈസ്തവ സമുദായവും ആവർത്തിക്കരുത്.

9. മതത്തെക്കാൾ വലുതാണ് മനുഷ്യസമൂഹം

ഇവിടെ നാം ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യം തിരിച്ചറിയണം.

മതം മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയാണ്. മനുഷ്യർ മതത്തിനുവേണ്ടിയല്ല.

ക്രിസ്തുമതം ഒരു ചരിത്രപരമായ മനുഷ്യനിർമിത മതവ്യവസ്ഥയാണ്. അതിൽ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും പ്രമാണങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. കാലത്തിനനുസരിച്ച് അവയെ പരിശോധിക്കാനും വിലയിരുത്താനും തിരുത്താനും കഴിയും.

എന്നാൽ ക്രൈസ്തവ സമുദായം മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടായ്മയാണ്. അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതത്തിനും അന്തസ്സിനും പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് മതവ്യവസ്ഥയുടെ നിലനിൽപ്പിനുവേണ്ടി മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഐക്യവും ക്ഷേമവും ബലികഴിക്കരുത്.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം ക്രിസ്തുമതത്തിലെ എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നല്ല ഇവിടെ പറയുന്നത്. എന്നാൽ അവയെല്ലാറ്റിനും മുകളിൽ യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകണം.

മതപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ പരസ്പരം വേർതിരിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം അവസാനിക്കണം.

യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങൾ എല്ലാ ക്രൈസ്തവരെയും ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന പൊതുവായ അടിത്തറയായി മാറണം.

10. വീണ്ടും യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക്

ഏതാണ്ട് രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു ചെറിയ ജനസമൂഹത്തിൽനിന്നാണ് ഇന്നത്തെ ആഗോള ക്രൈസ്തവ സമുദായം വളർന്നുവന്നത്.

ചരിത്രത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ ആ സമുദായം വളരുകയും അതോടൊപ്പം അനേകം വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങളെക്കാൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യം രൂപപ്പെട്ടു.

ഇന്ന് നമുക്ക് ഒരു പുതിയ തിരിച്ചുപോക്കിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് പുനർവിചിന്തനം നടത്തണം.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് രൂപപ്പെട്ട എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. എന്നാൽ അവയെല്ലാറ്റിനും മുകളിൽ യേശു പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകണം.

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന മതിലുകളായി മാറാതെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനമായി മാറണം.

ഓരോ സഭാവിഭാഗത്തിന്റെയും ചരിത്രവും പാരമ്പര്യവും ആരാധനാരീതികളും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ, അവയെല്ലാറ്റിനും മുകളിൽ യേശുവിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.

നമുക്ക് വ്യത്യസ്ത സഭകളിൽ തുടരാം. വ്യത്യസ്ത ആരാധനാരീതികൾ പിന്തുടരാം. ചില വിശ്വാസപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യാം. എന്നാൽ അതിനൊന്നും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നതിനും അംഗീകരിക്കുന്നതിനും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനും തടസ്സമാകേണ്ടതില്ല.

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ അടയാളമായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് അവരുടെ മതപരമായ ആചാരങ്ങളോ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല. പരസ്പരസ്നേഹമായിരുന്നു.

"നിങ്ങൾക്കു തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എന്നു എല്ലാവരും അറിയും" (യോഹന്നാൻ 13:35).

യേശുവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയും ഇതേ ആശയത്തിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്:

"അവരെല്ലാവരും ഒന്നാകേണ്ടതിന്..." (യോഹന്നാൻ 17:21).

സഭകൾ ഒന്നാകുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനം യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഒന്നാകുന്നതാണ്.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം മണലിൽനിന്ന് പാറയിലേക്ക് മാറ്റേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ പാറ യേശുവും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങളുമാണ്.

ക്രിസ്തുമതത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. അതിന് ക്രൈസ്തവ സമുദായം യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകണം.

മതപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം യേശുവിന്റെ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും സമാധാനവും ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മനുഷ്യസമൂഹമായി നമുക്ക് മാറണം.

ക്രൈസ്തവ സമുദായം ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ അബദ്ധം എത്രയും വേഗം തിരിച്ചറിയുന്നുവോ അത്രയും നേരത്തെ അതിന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ കഴിയും.

യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള ഈ തിരിച്ചുപോക്ക് കേവലം ഒരു ആത്മീയ നവീകരണമല്ല. ക്രൈസ്തവ സമുദായത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും ഐക്യത്തിനും ഭാവിക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ പുനർനിർമാണമാണ്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു സമുദായം എന്നതിൽനിന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ചതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമുദായമായി നമുക്ക് മാറണം.

ഒരുപക്ഷേ, അതായിരിക്കും യേശുവിന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തിരിച്ചുപോക്ക്.