കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭകൾക്ക് ഒന്നാകാൻ കഴിയുമോ?

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളിൽനിന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതത്തിലേക്ക്

1. ആമുഖം: ഒരേ യേശു, അനേകം സഭകൾ

കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭകളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു വൈരുധ്യം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടും. യേശുക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവായി ഏറ്റുപറയുന്നവരാണ് എല്ലാ സഭകളും. ബൈബിളിനെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായി അംഗീകരിക്കുന്നവരാണ് അവയിൽ ഭൂരിഭാഗവും. യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തെയും കരുണയെയും കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്നവരാണ് അവരുടെ ശുശ്രൂഷകരും. എന്നിട്ടും ക്രൈസ്തവസമൂഹം അനേകം സഭകളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

കേരളത്തിൽ സീറോ മലബാർ സഭ, ലത്തീൻ കത്തോലിക്കാ സഭ, മലങ്കര കത്തോലിക്കാ സഭ, മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സുറിയാനി സഭ, യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭ, മാർത്തോമ്മാ സഭ, സി.എസ്.ഐ., പെന്തക്കോസ്ത് സഭകൾ തുടങ്ങി നിരവധി വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ഇവയ്ക്കെല്ലാം അവരുടേതായ ചരിത്രവും വിശ്വാസപാരമ്പര്യവും ആരാധനാക്രമവും സഭാഭരണസംവിധാനവുമുണ്ട്.

ഈ സഭാവിഭജനങ്ങൾക്ക് ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന് നാം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യമുണ്ട്: ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും യേശുവിന്റെ അനുയായികൾക്ക് ഒന്നായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലേ?

ക്രൈസ്തവസഭകളുടെ ഐക്യത്തിന് തടസ്സമായി നിൽക്കുന്നത് വിശ്വാസങ്ങളിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ മാത്രമാണോ? അതോ ആ വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് നാം നൽകുന്ന പ്രാധാന്യവും അവയുടെ പേരിൽ നാം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അതിരുകളുമാണോ യഥാർഥ പ്രശ്നം?

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് എന്തു വിശ്വസിക്കണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യത്തോടൊപ്പം യേശു എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകിയാൽ ഈ പ്രശ്നത്തിന് പുതിയൊരു പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമോ?

ഈ ചോദ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭകളെ നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.

2. ഓരോ സഭയും എന്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്?

ഓരോ സഭയുടെയും വിശ്വാസവും പ്രവർത്തനവും ഒരുപോലെയല്ല. ഒരേ സഭയ്ക്കുള്ളിൽപ്പോലും വ്യത്യസ്തമായ ആത്മീയ കാഴ്ചപ്പാടുകളും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളും കാണാം. അതിനാൽ താഴെ പറയുന്ന നിരീക്ഷണങ്ങൾ എല്ലാ സഭകളെയും എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും ഒരേ രീതിയിൽ വിലയിരുത്താനുള്ള ശ്രമമല്ല. മറിച്ച്, ക്രൈസ്തവസഭകളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ചില പൊതുവായ പ്രവണതകളെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുകയാണ്.

കത്തോലിക്കാ സഭകൾ

കേരളത്തിലെ കത്തോലിക്കാ സഭകളിൽ കൂദാശകൾ, ആരാധനാക്രമം, സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക പ്രബോധനങ്ങൾ, മെത്രാന്മാരുടെയും വൈദികരുടെയും നേതൃത്വത്തിലുള്ള സഭാജീവിതം എന്നിവയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യപരിപാലനം, സാമൂഹികസേവനം, ജീവകാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയിലും കത്തോലിക്കാ സ്ഥാപനങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമായ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

ഇവയെല്ലാം ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട വശങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്: സഭയുടെ വിശ്വാസവും ആരാധനാക്രമവും സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം യേശു പഠിപ്പിച്ച നീതിയും കരുണയും ശത്രുസ്നേഹവും ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രകടമാക്കുന്നു എന്ന ആത്മപരിശോധനയ്ക്കും സഭ തുല്യപ്രാധാന്യം നൽകുന്നുണ്ടോ?

സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക പഠനങ്ങൾ ശരിയായി പഠിപ്പിക്കുന്നതും അവ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതും രണ്ടാണ്. ആദ്യത്തേത് രണ്ടാമത്തേതിന് വഴിയൊരുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, മതപരമായ അറിവ് മാത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തെ മാറ്റുകയില്ല.

ഓർത്തഡോക്സ്, യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭകൾ

ഈ സഭകളിൽ പുരാതന ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യം, ആരാധനാക്രമം, കൂദാശകൾ, സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പഠനങ്ങൾ, സുറിയാനി പാരമ്പര്യം എന്നിവയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

ഈ പാരമ്പര്യങ്ങൾ കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവചരിത്രത്തിന്റെ വിലപ്പെട്ട ഭാഗമാണ്. അവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല.

എന്നാൽ മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭയും യാക്കോബായ സഭയും തമ്മിലുള്ള ദീർഘകാല തർക്കങ്ങൾ മറ്റൊരു ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. പള്ളികളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം, സഭാഭരണം, അധികാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ തർക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും സമാധാനത്തോടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും യേശു നൽകിയ ഉപദേശങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു?

സഭയുടെ പാരമ്പര്യവും സ്വത്തും അധികാരക്രമവും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കിടയിൽ യേശു പഠിപ്പിച്ച അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ മൂല്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ മുൻഗണനകളെക്കുറിച്ച് പുനർവിചിന്തനം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഈ സഭകളുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും തള്ളിപ്പറയുകയല്ല. മറിച്ച്, അവയുടെ ചരിത്രപരമായ തർക്കങ്ങൾ ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് ആത്മപരിശോധന നടത്താൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

മാർത്തോമ്മാ സഭ

ബൈബിളിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സഭാജീവിതത്തെ നവീകരിക്കുക, പ്രസംഗത്തിലൂടെയും സുവിശേഷപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും ക്രൈസ്തവസന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കുക, സാമൂഹികസേവനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് മാർത്തോമ്മാ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

സഭയുടെ നവീകരണവും ബൈബിൾ പഠനവും പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ ബൈബിൾ പഠിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം അതിലെ വചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് വർധിപ്പിക്കുക മാത്രമാണോ? അതോ ആ വചനങ്ങൾ നമ്മെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവരും നീതിബോധമുള്ളവരും കരുണയുള്ളവരുമാക്കുക കൂടിയാണോ?

ബൈബിൾ പഠനം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ പഠനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സി.എസ്.ഐ. സഭ

സി.എസ്.ഐ.യുടെ രൂപീകരണം തന്നെ ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിനായുള്ള ഒരു ചരിത്രപരമായ ശ്രമത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. വ്യത്യസ്ത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങളിൽനിന്നുള്ള സഭകളെ ഒന്നിപ്പിച്ച് 1947-ൽ രൂപീകരിച്ച ഈ സഭ, ഐക്യവും സുവിശേഷപ്രഘോഷണവും സാമൂഹികസേവനവും ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് കേരളത്തിലെ സഭകൾക്ക് ഒന്നാകാൻ കഴിയില്ലെന്ന വാദത്തിന് സി.എസ്.ഐ.യുടെ ചരിത്രം ഒരു പ്രധാന മറുപടിയാണ്.

വ്യത്യസ്തമായ സഭാപാരമ്പര്യങ്ങൾക്കിടയിലും പൊതുവായ വിശ്വാസത്തിലും ദൗത്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഐക്യം സാധ്യമാണെന്ന് അതിന്റെ രൂപീകരണം കാണിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഇവിടെനിന്നും ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു: സഭയുടെ ഘടനാപരമായ ഐക്യത്തിനപ്പുറം, യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും എങ്ങനെ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാം?

പെന്തക്കോസ്ത് സഭകൾ

പെന്തക്കോസ്ത് സഭകളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം, വ്യക്തിപരമായ മാനസാന്തരം, പ്രാർഥന, ബൈബിൾ പഠനം, സുവിശേഷപ്രഘോഷണം, ആത്മീയാനുഭവങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

പ്രാർഥനയും ആത്മീയാനുഭവവും ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ആത്മീയതയുടെ യഥാർഥ ഫലം എന്താണ് എന്ന ചോദ്യവും പ്രധാനമാണ്.

ഒരാൾ കൂടുതൽ പ്രാർഥിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അയാൾ മറ്റുള്ളവരോട് കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനാകുന്നുണ്ടോ? ബൈബിൾ കൂടുതൽ പഠിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അയാൾ ദരിദ്രരുടെയും അവശരുടെയും വേദനകളോട് കൂടുതൽ സംവേദനക്ഷമനാകുന്നുണ്ടോ? പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതോടൊപ്പം ആത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങളായി പൗലോസ് വിവരിക്കുന്ന സ്നേഹം, സമാധാനം, ക്ഷമ, ദയ, സൗമ്യത തുടങ്ങിയവ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നുണ്ടോ?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ പെന്തക്കോസ്ത് സഭകൾക്ക് മാത്രമല്ല, എല്ലാ ക്രൈസ്തവസഭകൾക്കും ബാധകമാണ്.

3. ഈ സഭകളെല്ലാം നേരിടുന്ന പൊതുവായ പ്രശ്നം

മുകളിൽ പറഞ്ഞ സഭകൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ചരിത്രങ്ങളും വിശ്വാസപാരമ്പര്യങ്ങളുമുണ്ട്. അവയുടെ പ്രത്യേകതകളെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന് പറയുന്നതും ശരിയല്ല.

എന്നാൽ ഒരു പൊതുവായ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ചിന്തിക്കാം.

ഓരോ സഭയ്ക്കും അതിന്റേതായ വിശ്വാസസംഹിതയും ആരാധനാക്രമവും ഭരണസംവിധാനവും സ്ഥാപനങ്ങളും ഉണ്ട്. അവയെ സംരക്ഷിക്കുകയും അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യേണ്ടത് സഭകളുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

എന്നാൽ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഈ സംരക്ഷണശ്രമങ്ങൾ തന്നെ സഭയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായി മാറുന്നുണ്ടോ?

സഭയുടെ അംഗസംഖ്യ വർധിപ്പിക്കുക, സ്വന്തം വിശ്വാസം ശരിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുക, മറ്റു സഭകളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തത നിലനിർത്തുക, സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാധീനം വർധിപ്പിക്കുക, സ്വന്തം അധികാരക്രമം സംരക്ഷിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾക്കായി ചെലവഴിക്കുന്ന ഊർജത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമെങ്കിലും യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ വിനിയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കണം. സഭകൾ വിദ്യാഭ്യാസം, ആതുരസേവനം, ജീവകാരുണ്യപ്രവർത്തനം, ദരിദ്രസേവനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ചെയ്യുന്ന വലിയ സംഭാവനകളെ നിഷേധിക്കാനാവില്ല. കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസ്ഥാപനങ്ങൾ ഈ മേഖലകളിൽ ഗണ്യമായ സംഭാവനകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് വിമർശനം സഭകൾ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല എന്നതല്ല.

സഭകൾ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രത്തിൽ യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ഉപദേശങ്ങളും തന്നെയാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.

ഒരു സഭയുടെ സ്ഥാപനങ്ങൾ വളരുന്നതും അതിന്റെ അംഗസംഖ്യ വർധിക്കുന്നതും മാത്രം യേശുവിന്റെ ദൗത്യം വിജയിക്കുന്നു എന്നതിന് മതിയായ തെളിവല്ല. ആ സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും സമാധാനവും എത്രത്തോളം വളർത്തുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്.

4. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതവും

ക്രിസ്തുമതത്തിലെ സഭാവിഭജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്തമായ വിശ്വാസങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയാം.

യേശുവിന്റെ ദൈവികത, ത്രിത്വം, രക്ഷ, കൂദാശകൾ, സഭയുടെ അധികാരം, വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവസഭകൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ നിലപാടുകളുണ്ട്.

ഈ വ്യത്യാസങ്ങളെല്ലാം അപ്രധാനമാണെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും ആത്മീയജീവിതത്തിലും അവയ്ക്ക് സ്ഥാനമുണ്ട്.

എന്നാൽ അവയെല്ലാം ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിന് അനിവാര്യമായ തടസ്സങ്ങളാണെന്ന് കരുതേണ്ടതുണ്ടോ?

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ നിലപാടുകളുള്ളവർക്ക് യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹം, ക്ഷമ, കരുണ, നീതി, ശത്രുസ്നേഹം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ലേ?

യേശു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക:

"നിങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കണം എന്നു ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പുതിയൊരു കല്പന തരുന്നു; ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കണം."
— യോഹന്നാൻ 13:34

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിന് നൽകിയ പ്രാധാന്യം ഇവിടെ വ്യക്തമാണ്.

അതുപോലെ, മത്തായി 25:31–46-ൽ വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം നൽകുക, ദാഹിക്കുന്നവന് കുടിക്കാൻ നൽകുക, രോഗിയെ സന്ദർശിക്കുക, ആവശ്യത്തിലിരിക്കുന്നവനെ സഹായിക്കുക തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികൾക്ക് യേശു നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം കാണാം.

മത്തായി 5:9-ൽ സമാധാനം ഉണ്ടാക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണെന്നും യേശു പറയുന്നു.

ഈ ഉപദേശങ്ങൾ സഭകൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും പ്രാവർത്തികമാകേണ്ടതല്ലേ?

മറ്റൊരു സഭയിലെ വിശ്വാസിയെ തെറ്റായ വിശ്വാസമുള്ളവനായി കാണുന്നതിനു പകരം, സ്നേഹിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു മനുഷ്യനായി കാണാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. മറ്റൊരു സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തെ പരിഹസിക്കുന്നതിനുപകരം അതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. തർക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അധികാരത്തിന്റെയും സ്വത്തിന്റെയും പേരിൽ ഏറ്റുമുട്ടുന്നതിനുപകരം അനുരഞ്ജനത്തിനുള്ള വഴികൾ അന്വേഷിക്കണം.

ഇവിടെയാണ് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പ്രസക്തമാകുന്നത്.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ശരിയായി വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതും യേശുവിനെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്. ക്രൈസ്തവസഭകൾ രണ്ടിനും പ്രാധാന്യം നൽകണം; ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നിന്റെ പകരക്കാരനാക്കരുത്.

5. കേരളത്തിലെ സഭകൾ ഒന്നാകണമെങ്കിൽ എന്തു ചെയ്യണം?

കേരളത്തിലെ എല്ലാ ക്രൈസ്തവസഭകളും ഒരേ ഭരണസംവിധാനത്തിനു കീഴിൽ വരണമെന്നല്ല ഇവിടെ നിർദേശിക്കുന്നത്. എല്ലാ സഭകളും ഒരേ ആരാധനാക്രമം സ്വീകരിക്കണമെന്നും എല്ലാ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും പറയുന്നുമില്ല.

പകരം, സഭകളുടെ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പ്രായോഗികമായ ഒരു സമീപനം സ്വീകരിക്കാം.

ഒന്നാമതായി, യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെ പൊതുവായ ജീവിതാടിസ്ഥാനമാക്കണം.

ഓരോ സഭയും സ്വന്തം വിശ്വാസപാരമ്പര്യം പഠിപ്പിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. എന്നാൽ സ്നേഹം, കരുണ, നീതി, ക്ഷമ, സമാധാനം, ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ തുടങ്ങിയ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ എല്ലാ സഭകളുടെയും പൊതുവായ പ്രവർത്തനമാനദണ്ഡങ്ങളാകണം.

രണ്ടാമതായി, പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നതിനു പകരം സഹകരിക്കണം.

ഒരു സഭയുടെ വളർച്ച മറ്റൊരു സഭയുടെ പരാജയമായി കാണേണ്ടതില്ല. മറ്റൊരു സഭയിലെ വിശ്വാസികളെ സ്വന്തം സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനുപകരം, സമൂഹത്തിലെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കണം.

മൂന്നാമതായി, തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിൽ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ പ്രാവർത്തികമാക്കണം.

സഭാഭരണം, സ്വത്തവകാശം, അധികാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ നിയമപരമായ അവകാശങ്ങൾ പ്രധാനമായിരിക്കാം. എന്നാൽ നിയമപരമായ അവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്നതും ക്രൈസ്തവസഹോദരനെ ശത്രുവായി കാണുന്നതും രണ്ടാണ്.

തർക്കങ്ങളിൽ നീതിയും അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനൊപ്പം ക്ഷമയ്ക്കും അനുരഞ്ജനത്തിനും സമാധാനത്തിനും ഇടം നൽകണം.

നാലാമതായി, സഭയുടെ വിജയത്തെ വിലയിരുത്തുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങൾ വിപുലീകരിക്കണം.

സഭയുടെ അംഗസംഖ്യ, സ്ഥാപനങ്ങൾ, സാമ്പത്തികശേഷി, ആരാധനയിലെ പങ്കാളിത്തം തുടങ്ങിയവയ്ക്കൊപ്പം, ദരിദ്രരോടും രോഗികളോടും അവശരോടും സഭ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നും സമൂഹത്തിൽ നീതിക്കും സമാധാനത്തിനും എത്രത്തോളം സംഭാവന നൽകുന്നു എന്നും പരിശോധിക്കണം.

അഞ്ചാമതായി, കുട്ടികളെയും യുവാക്കളെയും സഭാവ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കണം.

സ്വന്തം സഭയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതോടൊപ്പം മറ്റു സഭകളെയും ബഹുമാനിക്കാൻ അവർ പഠിക്കണം. സഭാവ്യത്യാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവ് നേടുന്നതിനൊപ്പം യേശുവിന്റെ പൊതുവായ ഉപദേശങ്ങളിൽ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാനും അവർക്ക് അവസരം ലഭിക്കണം.

6. കേരളത്തിൽ സഭകളുടെ ഐക്യം അസാധ്യമാണോ?

അല്ല. അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ കേരളത്തിൽത്തന്നെ നിലവിലുണ്ട്.

കേരള കൗൺസിൽ ഓഫ് ചർച്ചസ് (KCC) വിവിധ ക്രൈസ്തവസഭകളെയും സംഘടനകളെയും പൊതുവായ സാമൂഹികസേവനത്തിനും സംവാദത്തിനും സഹകരണത്തിനുമായി ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു എക്യുമെനിക്കൽ വേദിയാണ്. അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ, അന്തർസഭാ സംവാദങ്ങൾ, ജീവകാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾ, ദുരന്തസാഹചര്യങ്ങളിലെ ഇടപെടലുകൾ തുടങ്ങിയവ ഉൾപ്പെടുന്നു.

അതുപോലെ, സി.എസ്.ഐ.യുടെ രൂപീകരണം വ്യത്യസ്ത സഭാപാരമ്പര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഘടനാപരമായ ഐക്യം പോലും സാധ്യമാണെന്ന് കാണിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ ഉദാഹരണമാണ്.

ഈ ശ്രമങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് എല്ലാ സഭകളും ഒന്നാകുന്നത് അസാധ്യമാണെന്നല്ല. മറിച്ച്, ഐക്യത്തിനായി പൊതുവായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും പരസ്പരം സംവദിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട് എന്നതാണ്.

എന്നാൽ ഇത്തരം ശ്രമങ്ങൾ ഏതാനും സഭാനേതാക്കന്മാരുടെയോ സംഘടനകളുടെയോ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ഓരോ ഇടവകയിലും പ്രാദേശിക സഭാസമൂഹത്തിലും സാധാരണ വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതത്തിലും അത് പ്രകടമാകണം.

അടുത്തുള്ള മറ്റൊരു സഭയിലെ വിശ്വാസികളുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുക, പൊതുവായ സാമൂഹികപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സഹകരിക്കുക, പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഭാഷ ഒഴിവാക്കുക, വ്യത്യസ്തമായ പാരമ്പര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക തുടങ്ങിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലൂടെയും ഐക്യം വളർത്താൻ കഴിയും.

ഐക്യം ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് നേടിയെടുക്കാവുന്ന നേട്ടമല്ല. അത് നിരന്തരമായ സംവാദത്തിന്റെയും ആത്മപരിശോധനയുടെയും സഹകരണത്തിന്റെയും ഫലമാണ്.

7. സഭകൾ യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ട്

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം കൂടി പറയേണ്ടതുണ്ട്.

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് ഒരു പ്രത്യേക മതസ്ഥാപനത്തിന്റെ അംഗസംഖ്യ വർധിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം മാത്രമല്ല മുന്നോട്ടുവച്ചത്. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവിനെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ചത്. ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സന്ദേശത്തിൽ നീതി, കരുണ, ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ, പാപികളോടുള്ള സമീപനം, പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരെ സ്വീകരിക്കൽ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭകൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഇതാണ്:

നമ്മുടെ സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും നിലനിൽപ്പിനും നാം എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധ നൽകുന്നു എന്നതുപോലെ, യേശു പഠിപ്പിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ വളരുന്നതിന് എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധ നൽകുന്നു?

ദരിദ്രർ അവഗണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ജാതിയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യർ വിവേചനം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിദ്വേഷം വളരുമ്പോൾ, ദുർബലരുടെ അവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സഭകൾക്ക് ഒന്നിച്ചു സംസാരിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനും കഴിയണം.

ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന സഭകൾ, തങ്ങളുടെ ആരാധനാക്രമങ്ങളിലോ ചില ദൈവശാസ്ത്രപരമായ നിലപാടുകളിലോ വ്യത്യസ്തത പുലർത്തിയാലും, യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ സഹകരിക്കുന്ന സഭകളായിരിക്കും.

ഇതാണ് ഐക്യത്തിന്റെ കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായ രൂപം.

8. ഉപസംഹാരം: യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളിൽനിന്ന് യേശുവിന്റെ വഴിയിലേക്ക്

കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭകളുടെ ചരിത്രവും ഇന്നത്തെ പ്രവർത്തനങ്ങളും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ വൈവിധ്യത്തെയും സംഭാവനകളെയും അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതേസമയം, സഭാവിഭജനങ്ങളും പരസ്പരമത്സരങ്ങളും അധികാരത്തർക്കങ്ങളും ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആത്മപരിശോധന നടത്തുകയും വേണം.

ഈ പ്രശ്നത്തിനുള്ള പരിഹാരം എല്ലാ സഭകളെയും ഒരേ ആരാധനാക്രമത്തിലേക്കോ ഒരേ ഭരണസംവിധാനത്തിലേക്കോ കൊണ്ടുവരിക എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

ഓരോ സഭയ്ക്കും സ്വന്തം പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കാം. വ്യത്യസ്തമായ ദൈവശാസ്ത്രനിലപാടുകൾ നിലനിർത്താം. എന്നാൽ ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ പരസ്പരസ്നേഹത്തിനും സഹകരണത്തിനും തടസ്സമാകാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് എന്താണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത് എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം, യേശു പഠിപ്പിച്ചതനുസരിച്ച് എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന ചോദ്യത്തിനും തുല്യപ്രാധാന്യം നൽകണം.

കേരളത്തിലെ എല്ലാ ക്രൈസ്തവസഭകളും ഈ സമീപനം സ്വീകരിച്ചാൽ അവയ്ക്ക് ഒരേ സഭാഭരണസംവിധാനത്തിനു കീഴിൽ വരാതെതന്നെ യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും.

അവരുടെ ഐക്യത്തിന്റെ അടയാളം ഒരേ ആരാധനാക്രമമോ ഒരേ സഭാനാമമോ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല. വ്യത്യസ്തതകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും സ്നേഹത്തിലും നീതിയിലും കരുണയിലും സമാധാനത്തിലും അവർ ഒന്നാകുന്നതായിരിക്കാം ആ ഐക്യത്തിന്റെ യഥാർഥ അടയാളം.

യേശുവിന്റെ പ്രാർഥനയിലും ഈ ആഗ്രഹം പ്രകടമാണ്:

"അവർ എല്ലാവരും ഒന്നാകേണ്ടതിന്."
— യോഹന്നാൻ 17:21

ഈ വചനത്തെ സഭകൾ തമ്മിലുള്ള സംഘടനാപരമായ ഐക്യത്തിനുള്ള ആഹ്വാനമായി മാത്രം കാണാതെ, യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ ഒന്നിച്ചു പങ്കുചേരാനുള്ള ക്ഷണമായും മനസ്സിലാക്കാം.

കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭകൾക്ക് സ്വയം ചോദിക്കാനുള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്:

നാം ഏത് സഭയിൽപ്പെട്ടവരാണെന്ന് ലോകത്തോട് തെളിയിക്കുന്നതിലാണോ നമ്മുടെ പ്രധാന ശ്രദ്ധ, അതോ യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിലാണോ?

രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകാൻ സഭകൾ തയ്യാറാകുമ്പോൾ, അവയുടെ ഐക്യത്തിനുള്ള വഴി കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരും.

അപ്പോൾ ക്രൈസ്തവസഭകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലാതാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ അവരെ പരസ്പരം അകറ്റുന്ന മതിലുകളാകാതെ, വിശാലമായ ക്രൈസ്തവ കൂട്ടായ്മയ്ക്കുള്ളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വൈവിധ്യങ്ങളായി മാറാൻ കഴിയും.

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഒരേപോലെ ചിന്തിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടായ്മ മാത്രമല്ല ക്രൈസ്തവ ഐക്യം; യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും കരുണയുടെയും വഴിയിൽ ഒന്നിച്ചു നടക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരുടെ കൂട്ടായ്മ കൂടിയാണ് അത്.