പ്രവാചകനായ യേശുവിൽനിന്ന് ബലിവസ്തുവായ ക്രിസ്തുവിലേക്ക്: ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രം മാറിയോ?

 

യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യസന്ദേശവും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പാപപരിഹാര ദൈവശാസ്ത്രവും

യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും ഉപദേശങ്ങളെയും ചരിത്രപരമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു മതനവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാവായിട്ടാണ് അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും മാനസാന്തരത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും നീതി, കരുണ, സ്നേഹം, വിശ്വസ്തത എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുകയും ചെയ്ത യേശു, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളിലും പരിവർത്തനം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും പുനരുത്ഥാനത്തിനും ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ ആ സംഭവങ്ങളെ ബലി, വീണ്ടെടുപ്പ്, പാപപരിഹാരം, ഉടമ്പടി തുടങ്ങിയ മതപരമായ ആശയങ്ങളിലൂടെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു. ക്രമേണ, ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ ചില ധാരകളിൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ പ്രാധാന്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതവും ഉപദേശങ്ങളും നൽകിയിരുന്ന പ്രാധാന്യത്തെക്കാൾ മുൻതൂക്കം ലഭിച്ചുവോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.

ഇത് ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

1. പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിൽ യേശു

യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. “കാലം തികഞ്ഞു, ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മാനസാന്തരപ്പെട്ടു സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ” (മർക്കോസ് 1:15) എന്ന ആഹ്വാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

യേശു പ്രധാനമായും ജനങ്ങളെ എന്തെങ്കിലും മതപരമായ ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കാനോ തന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശ്വാസപ്രമാണം പഠിപ്പിക്കാനോ അല്ല ആഹ്വാനം ചെയ്തത്. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനു വിധേയമായ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് അദ്ദേഹം അവരെ ക്ഷണിച്ചത്. ദൈവരാജ്യം എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ആധിപത്യവും നീതിയും കരുണയും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാകുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ സന്ദേശത്തിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്വാധീനം വ്യക്തമാണ്. ആമോസ്, മീഖാ, യെശയ്യാവ്, യിരെമ്യാവ് തുടങ്ങിയ പ്രവാചകന്മാർ മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത തെളിയിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആരാധനയ്ക്കൊപ്പം നീതിയും ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതലും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും അനിവാര്യമാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

“ന്യായം വെള്ളംപോലെയും നീതി വറ്റാത്ത തോടുപോലെയും കവിഞ്ഞൊഴുകട്ടെ” എന്ന ആമോസിന്റെ പ്രഖ്യാപനം (ആമോസ് 5:24) ഈ പ്രവാചകദർശനത്തിന്റെ സത്തയാണ്.

യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലും ഇതേ നിലപാട് കാണാം. മതനേതാക്കന്മാരുടെ കാപട്യത്തെ അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു. ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. സമൂഹത്തിൽ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുമായി ഇടപഴകി. ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും ശത്രുതയ്ക്കു പകരം ക്ഷമിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത മനുഷ്യരോടുള്ള നീതിയിലും കരുണയിലും പ്രകടമാകണമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

“ന്യായം, കരുണ, വിശ്വാസം” എന്നിവയാണ് ന്യായപ്രമാണത്തിലെ ഭാരമേറിയ കാര്യങ്ങളെന്ന് യേശു പ്രസ്താവിച്ചതും (മത്തായി 23:23) ഇതേ പ്രവാചകദർശനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു പ്രധാന താക്കോൽ ഇതാണ്: ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ വിശ്വാസം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റണം. ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ നീതിയും കരുണയും സ്നേഹവും സൃഷ്ടിക്കണം.

2. യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് നൽകിയ പുതിയ വ്യാഖ്യാനം

യേശുവിന്റെ ക്രൂശുമരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾക്ക് വലിയ പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നു. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം പ്രഖ്യാപിച്ച ഗുരു റോമൻ അധികാരികളുടെ കൈകളാൽ വധിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്ന അവരുടെ വിശ്വാസം ഈ മരണത്തിന്റെ അർഥത്തെ പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

യേശുവിന്റെ മരണം പരാജയത്തിന്റെ അവസാനമല്ലെന്നും ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. ഈ അനുഭവത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ അവർക്ക് ലഭ്യമായിരുന്ന യഹൂദ മതപാരമ്പര്യത്തിലെ വിവിധ ആശയങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. ബലി, ഉടമ്പടി, വീണ്ടെടുപ്പ്, പാപപരിഹാരം, നീതിമാന്റെ കഷ്ടത എന്നിവ അവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

പുതിയ നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ രചനകളിൽത്തന്നെ ഈ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കാണാം. “ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു” എന്ന വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം 1 കൊരിന്ത്യർ 15:3-ൽ കാണുന്നു. അത്താഴവിവരണത്തിൽ യേശുവിന്റെ മരണം ഉടമ്പടിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 11:23–26). മർക്കോസ് 10:45-ൽ യേശുവിന്റെ ജീവൻ അനേകർക്കുവേണ്ടിയുള്ള വീണ്ടെടുപ്പുവിലയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ, യേശുവിന്റെ മരണത്തെ ബലിയായും പാപപരിഹാരമായും വ്യാഖ്യാനിച്ചത് ക്രൈസ്തവസഭ സ്ഥാപനപരമായി ശക്തിപ്പെട്ടതിനുശേഷം മാത്രം സംഭവിച്ച കാര്യമാണെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. ഈ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ക്രൈസ്തവ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്തുതന്നെ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു നിർണായകമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നു: യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് രക്ഷാകരമായ അർഥമുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതും ആ മരണത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ പ്രാഥമികവും നിർണായകവുമായ കാര്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമാണോ?

അല്ല. ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസമുണ്ട്.

യേശുവിന്റെ മരണം പാപപരിഹാരത്തിന്റെയും ദൈവികസ്നേഹത്തിന്റെയും വെളിപ്പാടാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാം. അതേസമയം, യേശു ജീവിച്ച രീതിയെയും പഠിപ്പിച്ച മൂല്യങ്ങളെയും ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യാം. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിലുള്ള വിശ്വാസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും ഉപദേശങ്ങളെയും പിന്തുടരേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയ്ക്ക് പകരമാകുമ്പോൾ ഒരു ഗൗരവമായ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു.

3. പ്രവാചകനായ യേശുവിൽനിന്ന് പുരോഹിതനായ ക്രിസ്തുവിലേക്ക്

ഈ മാറ്റം മനസ്സിലാക്കാൻ പുതിയ നിയമത്തിലെ എബ്രായർ എന്ന ലേഖനം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

യേശുവിനെ മഹാപുരോഹിതനായും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തെ അതുല്യമായ ബലിയായും അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എബ്രായർ 7–10 അധ്യായങ്ങളിലാണ്. ലേവ്യപുരോഹിതക്രമത്തിൽപ്പെട്ടവനല്ലാതിരുന്നിട്ടും യേശുവിനെ മെൽക്കീസെദെക്കിന്റെ ക്രമത്തിലുള്ള മഹാപുരോഹിതനായി ഈ ലേഖനം ചിത്രീകരിക്കുന്നു. പഴയ ബലികൾക്ക് സാധിക്കാത്തത് യേശുവിന്റെ ബലി സാധ്യമാക്കിയെന്നും അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ എന്നേക്കുമായി സ്വയം അർപ്പിച്ചുവെന്നും അത് പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. യേശുവിനെ പുരോഹിതനായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഈ ദൈവശാസ്ത്രം പഴയ ബലിവ്യവസ്ഥയെ അതേപടി തുടരാനല്ല ശ്രമിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, യേശുവിന്റെ ബലി സമ്പൂർണവും ആവർത്തിക്കേണ്ടതില്ലാത്തതുമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് പഴയ ബലിവ്യവസ്ഥയെ അതിജീവിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

എങ്കിലും, ഈ വ്യാഖ്യാനം യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വരുത്തി. ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച പ്രവാചകനും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ പരിവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിച്ച ഗുരുവുമായ യേശു, മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സ്വയം ബലിയർപ്പിച്ച മഹാപുരോഹിതനായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ രണ്ടു ചിത്രങ്ങളും പരസ്പരം വിരുദ്ധമാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ പുരോഹിതപരമായ വ്യാഖ്യാനം ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, യേശുവിന്റെ പ്രവാചകശുശ്രൂഷയുടെ പ്രാധാന്യം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പിന്നിലേക്കു മാറി എന്ന വിമർശനം ന്യായമാണ്.

യേശു എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്, അദ്ദേഹം എങ്ങനെയാണ് ജീവിച്ചത്, ആരുടെ പക്ഷത്താണ് നിലകൊണ്ടത് എന്നീ ചോദ്യങ്ങളെക്കാൾ യേശുവിന്റെ മരണം എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യന്റെ പാപപരിഹാരം സാധ്യമാക്കിയത് എന്ന ചോദ്യം പ്രാധാന്യം നേടുമ്പോൾ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവിൽ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു.

4. ദൈവത്തിന്റെ ആലയം: ഒരു സമൂഹത്തിൽനിന്ന് ഒരു സ്ഥാപനത്തിലേക്ക്?

ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവരചനകളിൽ സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. “നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ആലയമെന്നും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?” എന്ന് പൗലോസ് ചോദിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 3:16).

ഈ രൂപകത്തിന് ആദ്യം ഒരു വിമോചനാത്മകമായ അർഥമുണ്ടായിരുന്നു. ദൈവസാന്നിധ്യം ഒരു പ്രത്യേക കെട്ടിടത്തിലോ ആരാധനാകേന്ദ്രത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് വസിക്കുന്ന സമൂഹമാണ് യഥാർഥത്തിൽ ആലയമെന്ന ആശയം ഇതിൽ പ്രകടമാകുന്നു.

എന്നാൽ ചരിത്രത്തിൽ സഭ ഒരു സംഘടിത മതസ്ഥാപനമായി വികസിച്ചപ്പോൾ പുതിയ ചില സാധ്യതകൾ തുറന്നുവന്നു. മതാധികാരം, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ഔദ്യോഗിക പദവികൾ, വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ, സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് എന്നിവയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.

ഇവയെല്ലാം സ്വതവേ തെറ്റായിരുന്നില്ല. വിശ്വാസപാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കാനും സമൂഹത്തെ നിലനിർത്താനും സ്ഥാപനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ സ്ഥാപനം സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതായിത്തന്നെ അന്തിമലക്ഷ്യമായി മാറുകയും അതിന്റെ അധികാരം വിമർശനാതീതമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രശ്നമുണ്ടാകുന്നു.

ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ അടയാളമായി നിലകൊള്ളേണ്ട സമൂഹം, ക്രമേണ ദൈവത്തെ സമീപിക്കാനുള്ള അനിവാര്യമായ സ്ഥാപനമായി സ്വയം അവതരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങാം. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ നീതിയും കരുണയും ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കേണ്ട സമൂഹം സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനും അധികാരത്തിനും മുൻഗണന നൽകാനുള്ള അപകടം നേരിടുന്നു.

ഇവിടെ വീണ്ടും പ്രവാചകശബ്ദത്തിന്റെ പ്രസക്തി വ്യക്തമാകുന്നു. ഒരു മതസ്ഥാപനം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനലക്ഷ്യങ്ങളോടു വിശ്വസ്തമായി നിലകൊള്ളുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്വവും പ്രവാചകപാരമ്പര്യം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

5. യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്കോ?

ക്രൈസ്തവചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ ചോദ്യം ഇതായിരിക്കാം.

യേശു ജനങ്ങളോട് ദൈവരാജ്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കാനും മാനസാന്തരപ്പെടാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു. എന്നാൽ ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെ ചില രൂപങ്ങളിൽ പിന്നീട് പ്രാധാന്യം ലഭിച്ച ചോദ്യം, യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിൽ ഒരാൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കാൾ യേശുവിന്റെ മരണത്തെയും പുനരുത്ഥാനത്തെയും കുറിച്ച് അയാൾ എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്നതായിത്തീർന്നു.

ഈ മാറ്റത്തെ ഇങ്ങനെ സംഗ്രഹിക്കാം:

• ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് പാപപരിഹാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിന് മുൻഗണന ലഭിച്ചു.
• യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ അനുകരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ പ്രാധാന്യത്തിലുള്ള വിശ്വാസം നിർണായകമായി.
• നീതി, കരുണ, ക്ഷമ, ശത്രുസ്നേഹം എന്നിവ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിനെക്കാൾ ശരിയായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന് ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.

ഇത് എല്ലാ ക്രൈസ്തവസഭകളുടെയും ചരിത്രത്തെ ഒരേ രീതിയിൽ വിവരിക്കുന്നില്ല. ക്രൈസ്തവപാരമ്പര്യത്തിന്റെ വിവിധ ധാരകൾ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിനും ഉപദേശങ്ങൾക്കും കുരിശുമരണത്തിനും വ്യത്യസ്തമായ പ്രാധാന്യങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ക്രൂശിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിത്തന്നെ നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

എങ്കിലും, യേശുവിന്റെ മരണത്തിലുള്ള വിശ്വാസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ പിന്തുടരേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ മറികടക്കുന്നിടത്ത് ഒരു ഗുരുതരമായ വൈരുധ്യം ഉയർന്നുവരുന്നു.

യേശു പഠിപ്പിച്ച വഴിയിൽ നടക്കാതെ യേശുവിന്റെ മരണത്തിലുള്ള വിശ്വാസം മാത്രം ഒരാളുടെ ക്രൈസ്തവസ്വത്വത്തിന് മതിയായതായി കണക്കാക്കാനാകുമോ? യേശുവിന്റെ പേരിൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും ആ വിശ്വാസം അതിനെ വിമർശനത്തിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കുമോ?

ഇവയാണ് ക്രൈസ്തവസഭ ആത്മപരിശോധനയ്ക്കായി ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ.

6. കുരിശും ദൈവരാജ്യവും തമ്മിൽ വൈരുധ്യമുണ്ടോ?

ഈ വിമർശനം ഉന്നയിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കണം: യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് രക്ഷാകരമായ അർഥം നൽകുന്നത് തെറ്റാണെന്നല്ല ഇവിടെ പറയുന്നത്. കുരിശിന്റെ അർഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവവിശ്വാസം ആദ്യകാലംമുതൽ തന്നെ ക്രൈസ്തവദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്.

ചോദ്യം അതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല; അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.

മർക്കോസ് 10:42–45-ൽ യേശു അധികാരികൾ മറ്റുള്ളവരുടെമേൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുന്നതിനെ വിമർശിക്കുകയും തന്റെ അനുയായികൾ സേവകരായിരിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതേ സന്ദർഭത്തിലാണ് അനേകർക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവൻ വീണ്ടെടുപ്പുവിലയായി നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നത്.

അതായത്, യേശുവിന്റെ ജീവൻ നൽകുന്ന പ്രവൃത്തി സേവനത്തിന്റെയും സ്വയംത്യാഗത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. കുരിശിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം ആധിപത്യത്തെയും സ്വാർത്ഥതയെയും നിരാകരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കണം.

ഫിലിപ്പിയർ 2:5–11-ലും ക്രിസ്തുവിന്റെ താഴ്മയും സ്വയംശൂന്യമാക്കലും വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതത്തിന് മാതൃകയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഒന്നാം യോഹന്നാൻ 2:6-ൽ ക്രിസ്തുവിൽ വസിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർ ക്രിസ്തു നടന്നതുപോലെ നടക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതിനാൽ, കുരിശും ദൈവരാജ്യവും തമ്മിൽ അനിവാര്യമായ വൈരുധ്യമില്ല. യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവ രണ്ടും പരസ്പരം പൂരകമാകുന്നു.

കുരിശ് സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയും അധികാരത്തിന്റെ അക്രമസ്വഭാവവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ആ സ്നേഹത്തെ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് വിശ്വാസിയെ ഒഴിവാക്കുന്നില്ല.

7. ക്രൈസ്തവസഭയ്ക്ക് ഇന്ന് ആവശ്യമായത് എന്ത്?

ഇന്നത്തെ ക്രൈസ്തവസഭയുടെ മുമ്പിലുള്ള പ്രധാന വെല്ലുവിളി കുരിശിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല; അതിനെ യേശുവിന്റെ പ്രവാചകശുശ്രൂഷയുമായി വീണ്ടും ആഴത്തിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുകയാണ്.

യേശുവിന്റെ മരണം മനുഷ്യരോടുള്ള ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ വെളിപ്പാടാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ സ്നേഹം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പ്രകടമാകണം. യേശു പാപികളെ സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാം മനുഷ്യരെ അപമാനിക്കുകയും പുറന്തള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതകളെ ചോദ്യം ചെയ്യണം. യേശു ദരിദ്രരോടും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരോടും കരുണ കാണിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളണം.

അതുപോലെ, യേശു മതനേതാക്കന്മാരുടെ കാപട്യത്തെ വിമർശിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ക്രൈസ്തവസഭയുടെ അധികാരഘടനകളെയും സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളെയും സാമൂഹിക നിലപാടുകളെയും വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കാൻ തയ്യാറാകണം.

ഇവിടെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യം സഭയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ അസ്വസ്ഥത തന്നെ സഭയെ അതിന്റെ യഥാർഥ ദൗത്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.

സഭയുടെ ലക്ഷ്യം യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല; യേശു പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കുക കൂടിയാണ്.

ഉപസംഹാരം: യേശുവിന്റെ മരണത്തിലുള്ള വിശ്വാസമോ, യേശുവിന്റെ വഴിയിലുള്ള ജീവിതമോ?

യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിൽ വേരൂന്നിയതായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു; മാനസാന്തരത്തിനും നീതിക്കും കരുണയ്ക്കും പുതിയൊരു ജീവിതത്തിനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിനും പുനരുത്ഥാനത്തിനും ശേഷം അനുയായികൾ ആ സംഭവങ്ങളെ ബലി, വീണ്ടെടുപ്പ്, പാപപരിഹാരം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളിലൂടെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു. ഈ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെ ആദ്യകാലംമുതൽ തന്നെ നിലനിന്നിരുന്നു.

എന്നാൽ പിന്നീട് ക്രൈസ്തവചരിത്രത്തിന്റെ ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ പ്രാധാന്യത്തിന് അമിതമായ മുൻഗണന ലഭിക്കുകയും, അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ച ദൈവരാജ്യവും പഠിപ്പിച്ച ജീവിതരീതിയും താരതമ്യേന പിന്നിലേക്കു മാറുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെയാണ് ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിർണായകമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്: ക്രിസ്ത്യാനിയാകുക എന്നത് യേശു നമുക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്തു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നുണ്ടോ, അതോ യേശു നമ്മെ എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു എന്നതിനു മറുപടി നൽകുന്നതും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ടോ?

യേശുവിന്റെ മരണത്തിലുള്ള വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ പിന്തുടരുന്നതിന് പകരമാകരുത്. മറിച്ച്, ആ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും അതിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കണം.

ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർഥ വെല്ലുവിളി ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസവും ദൈവരാജ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച യേശുവിന്റെ ശിഷ്യത്വവും തമ്മിൽ ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നിന് എതിരായി നിർത്താതെ അവയെ ഒരുമിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്.

യേശു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതോടൊപ്പം, അദ്ദേഹം ജീവിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും കരുണയുടെയും വഴിയിൽ നാം നടക്കുകയും വേണം. അപ്പോഴാണ് കുരിശിലുള്ള വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തെ മറയ്ക്കുന്നതിനു പകരം അതിന്റെ ആഴവും അർഥവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.