ഗെത്സെമനയിലെ ആ രാത്രി

യേശുവിന്റെ ഉള്ളിൽ നടന്ന പോരാട്ടം

രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.

ഗെത്സെമന തോട്ടത്തിൽ എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. ഒലിവുമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. കുറച്ചുദൂരെ ശിഷ്യന്മാർ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.

അദ്ദേഹം അവരിൽനിന്ന് കുറച്ചുദൂരം മാറി നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും മനസ്സിൽ ഒരേ ചിന്ത വീണ്ടും ഉയർന്നുവന്നു.

ഇനി എന്തു ചെയ്യും?

തന്നെ തേടി ആളുകൾ വരുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. യൂദാ തന്നെ കാട്ടിക്കൊടുക്കും. തന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകും. വിചാരണ ചെയ്യും. പരിഹസിക്കും. മർദിക്കും. ഒടുവിൽ കുരിശിൽ തറച്ചു കൊല്ലും.

ഇതെല്ലാം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമോ?

അദ്ദേഹം നിന്നു.

കഴിയും. ഒരുപക്ഷേ, ഇപ്പോഴും കഴിയും.

തന്നെ പിടിക്കാൻ വരുന്നവരെ ഒഴിവാക്കാം. ഈ സ്ഥലം വിട്ടുപോകാം. മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മാറാം. ആരും അറിയാത്ത ഒരിടത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കാം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായേക്കും.

അദ്ദേഹത്തിന് ഇനിയും ജീവിക്കണം.

ഇനിയും എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്! രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തണം. ദുഃഖിക്കുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം. ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യർക്ക് കൂടുതൽ പറഞ്ഞുകൊടുക്കണം. അനീതിയിൽ കഴിയുന്നവർക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കണം. മനുഷ്യർ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും ക്ഷമിച്ചും ജീവിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കണം.

തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയായിട്ടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നിയിരിക്കാം.

പിന്നെ എന്തിനാണ് ഈ മരണം?

യേശു നിലത്തിരുന്നു. കൈകൾ മുഖത്തോട് ചേർത്തു. കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. മരണത്തിൽ വേദനയുണ്ടാകും. അതിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അപമാനവും നിസ്സഹായതയും ഉണ്ടാകും. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ തകർന്നുപോകും. ശിഷ്യന്മാർ ചിതറിപ്പോകും.

താൻ കണ്ടിട്ടുള്ള കുരിശുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. കുരിശിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മനുഷ്യർ. വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്ന ശരീരങ്ങൾ. നിസ്സഹായമായ നിലവിളികൾ. ശ്വാസത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അവസാന ശ്രമങ്ങൾ.

ആ വഴിയിലൂടെയാണ് താനും കടന്നുപോകേണ്ടത്.

അദ്ദേഹം പിതാവിനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു.

“പിതാവേ, നിനക്ക് എല്ലാം കഴിയും. ഈ പാനപാത്രം എന്നിൽനിന്ന് നീക്കണമേ.”

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ പാനപാത്രം ഒരു സാധാരണ പാത്രമായിരുന്നില്ല. തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന വേദനയുടെയും അപമാനത്തിന്റെയും അനീതിയുടെയും മരണത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു അത്.

ആ പാനപാത്രം കുടിക്കേണ്ടിവരരുതേ എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപേക്ഷ.

“പിതാവേ, ഈ വഴിക്ക് മറ്റൊരു സാധ്യതയില്ലേ? ഈ വേദന ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ലേ?”

അദ്ദേഹം കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ചോദ്യത്തിന് എളുപ്പമുള്ള ഒരു ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന് ജീവിക്കണം. അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല. സ്വന്തം ജീവനെ സ്നേഹിക്കുന്നതും വേദനയെ ഭയപ്പെടുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്.

എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നു.

“എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുക മാത്രമാണോ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത്?”

അദ്ദേഹം ഇതുവരെ കണ്ടുമുട്ടിയ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ ഓർത്തു.

വിശന്നവർ. രോഗികൾ. സമൂഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞവർ. അധികാരികളുടെ മുന്നിൽ ശബ്ദമുയർത്താൻ കഴിയാത്തവർ. അനീതിക്കിരയായവർ. സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പോലും വഴിയില്ലാത്തവർ.

അവരുടെ അടുത്തേക്ക് അദ്ദേഹം നടന്നുചെന്നിരുന്നു. അവരുടെ വേദനകൾ കേട്ടിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർ അവരെ ഒഴിവാക്കിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം അവരോടൊപ്പം ഇരുന്നിരുന്നു.

അവർക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അധികാരികളുടെ എതിർപ്പുണ്ടായിട്ടും സത്യത്തെ തുറന്നുപറഞ്ഞിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അതേ അധികാരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടിവരുന്നു.

തനിക്കു രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുമായിരിക്കാം. എന്നാൽ താൻ പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും വഴിയിൽനിന്ന് പിന്മാറി രക്ഷപ്പെടുന്നത് ശരിയായിരിക്കുമോ?

അദ്ദേഹം സ്വയം ചോദിച്ചു:

“ഞാൻ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അനീതിക്കെതിരെ സംസാരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. ദുർബലരെ ഉപേക്ഷിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ വാക്കുകൾ ജീവിതത്തിൽ പാലിക്കേണ്ട സമയത്ത് ഞാൻ മാറിനിന്നാൽ എന്തായിരിക്കും അർത്ഥം?”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ രണ്ട് ആഗ്രഹങ്ങൾ ഏറ്റുമുട്ടി.

ഒന്ന് പറഞ്ഞു:

“ജീവിക്കൂ. നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കൂ. നിനക്ക് ഇനിയും ചെയ്യാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്.”

മറ്റൊന്ന് ചോദിച്ചു:

“നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നീ ഇതുവരെ വിശ്വസിച്ച വഴിയിൽനിന്ന് പിന്മാറുമോ?”

യേശു തല താഴ്ത്തി.

ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ശക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യരെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള മനസ്സ് അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അപ്പോൾ അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.

സന്തോഷമുള്ളപ്പോൾ ഒരാളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നതാണോ സ്നേഹം? നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുന്നതാണോ? നമുക്ക് ഒരു നഷ്ടവും സംഭവിക്കാത്തപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതാണോ?

അതുമാത്രമാണോ സ്നേഹം?

ഒരാൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ അയാളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നതും സ്നേഹമല്ലേ? അനീതിക്കിരയായ ഒരാൾക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നതും സ്നേഹമല്ലേ? സത്യത്തിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക് വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നതും സ്നേഹമല്ലേ?

അപ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം കൂടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.

“എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ രക്ഷപ്പെടണോ? മറ്റുള്ളവർക്ക് കഴിയാത്തത് എനിക്ക് കഴിയുന്നു എന്നതുകൊണ്ട്, എന്റെ സുരക്ഷ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ശരിയാണോ?”

അദ്ദേഹത്തിന് മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന സ്വന്തം വേദനയായി അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്.

സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്. ആ സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം സുരക്ഷ അപകടത്തിലാകുമ്പോൾ അതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്.

യേശു ആ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം വീണ്ടും പ്രാർത്ഥിച്ചു.

“പിതാവേ, എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്. ഈ വേദന എനിക്ക് വേണ്ട. ഈ അപമാനം വേണ്ട. എനിക്ക് മരിക്കേണ്ടിവരരുത്. എനിക്ക് ജീവിക്കണം.”

വാക്കുകൾ അവിടെ അവസാനിച്ചു.

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം നിലത്തുതന്നെ ഇരുന്നു.

തന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം നിഷേധിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചില്ല. ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തെ തെറ്റായി കണ്ടതുമില്ല. തന്റെ ഇഷ്ടം പിതാവിനോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു.

എന്നാൽ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി അദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

താൻ നേരിടാൻ പോകുന്ന അപകടം വെറുതെ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല. താൻ ജീവിച്ച രീതിയും പഠിപ്പിച്ച സത്യങ്ങളും ചിലരുടെ അധികാരത്തിനും താൽപര്യങ്ങൾക്കും എതിരായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. ആ സത്യങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഒരുപക്ഷേ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാകും. എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ജീവിതരീതിയെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും.

അപ്പോൾ പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു.

പിതാവ് തന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

യേശു അറിയിച്ച ദൈവം അങ്ങനെയൊരു ദൈവമായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യർ ജീവിക്കണമെന്നും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കണമെന്നും നീതിയോടെ പെരുമാറണമെന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന പിതാവിനെയാണ് അദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ചത്.

അപ്പോൾ പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം താൻ വേദനിക്കുന്നത് കാണുക എന്നതല്ല. സ്നേഹത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും വഴി ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ആ ഇഷ്ടത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരുന്നത്.

എന്നാൽ ആ വഴി ഇപ്പോൾ കുരിശിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്.

അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേദനയുടെ ആഴം.

പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റുക എന്നത് മരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുക എന്നല്ല. മരണഭീഷണി നേരിടുമ്പോഴും താൻ വിശ്വസിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വഴി ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ്.

യേശു വീണ്ടും തല കുനിച്ചു.

“പിതാവേ, എന്റെ ഇഷ്ടം എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് ജീവിക്കണം. വേദനയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം. എന്നാൽ എന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാൻ വിശ്വസിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വഴി ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്റെ ഇഷ്ടത്തേക്കാൾ വലുതാണ് നീ എന്നിലൂടെ കാണിച്ചുതന്ന ആ സ്നേഹത്തിന്റെ വഴി. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല, നിന്റെ ഇഷ്ടം തന്നെയാകട്ടെ.”

ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭയം മാറിയില്ല.

കുരിശ് വേദനയില്ലാത്തതായി മാറിയില്ല. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. തന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന യാഥാർഥ്യവും മാറിയില്ല.

എന്നാൽ അദ്ദേഹം നേരിടുന്ന പ്രശ്നത്തെ കാണുന്ന രീതിയിൽ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു.

ഇനി ചോദ്യം, “എനിക്ക് എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാം?” എന്നതായിരുന്നില്ല.

“രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, അതിനുവേണ്ടി ഞാൻ എന്താണ് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്നത്?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ ഇതിനകം നൽകിയ ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നു.

സ്നേഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. സത്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. അനീതിയുടെ മുന്നിൽ മൗനം പാലിക്കരുത്. സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി മനുഷ്യരെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

അദ്ദേഹം ആ തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്തുകയായിരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം കൂടി യേശു അവിടെ ഇരുന്നു. മനസ്സിലെ പോരാട്ടം എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. തീരുമാനം എടുത്തതുകൊണ്ട് വേദന ഇല്ലാതായിരുന്നില്ല. ഭയം ഇല്ലാതായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ ഭയമാണ് ഇനി തന്റെ വഴിയെ തീരുമാനിക്കേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയില്ല.

അപ്പോഴാണ് ദൂരെയായി കാലടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

യേശു തല ഉയർത്തി.

വിളക്കുകൾ അടുത്തുവരുന്നു. ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. ആയുധങ്ങൾ കൈകളിലുണ്ട്. തന്നെ പിടിക്കാൻ അവർ വരികയാണ്.

അദ്ദേഹത്തിന് ഇനിയും ഓടിപ്പോകാൻ ശ്രമിക്കാം.

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആ സാധ്യത വീണ്ടും മുന്നിൽ നിന്നു.

ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനുവേണ്ടി തന്റെ ദൗത്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

യേശു എഴുന്നേറ്റു.

ശിഷ്യന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“എഴുന്നേൽക്കുവിൻ; നമുക്ക് പോകാം. എന്നെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നവൻ അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.”

അദ്ദേഹം ഓടിയില്ല. ഒളിച്ചില്ല. തന്നെ പിടിക്കാൻ വന്നവരെ നേരിട്ടു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നടന്ന പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരുന്നോ? ഒരുപക്ഷേ ഭയം അപ്പോഴും പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇനി എന്തു ചെയ്യണമെന്ന കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു.

മരണത്തെ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടല്ല അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുനടന്നത്. മരണത്തെ ഭയന്നിട്ടും സ്നേഹത്തിന്റെ വഴിയിൽനിന്ന് പിന്മാറാൻ തയ്യാറാകാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ഗെത്സെമനയിലെ ആ രാത്രി യേശുവിന് വേദനയില്ലാത്ത തീരുമാനത്തിന്റെ രാത്രിയായിരുന്നില്ല. ഭയവും ആഗ്രഹവും ഉത്തരവാദിത്വവും വിശ്വസ്തതയും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടിയ രാത്രിയായിരുന്നു അത്.

ഒരു വശത്ത് സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള സ്വാഭാവികമായ ആഗ്രഹം. മറുവശത്ത്, സ്വന്തം ജീവൻ മാത്രം രക്ഷിക്കാനായി താൻ വിശ്വസിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വഴിയിൽനിന്ന് പിന്മാറരുതെന്ന ആഴമായ ബോധ്യം.

അദ്ദേഹം മരണത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തില്ല.

മരണഭീഷണിക്കുമുന്നിൽ സ്നേഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചത്.

ആ തീരുമാനത്തിലേക്കെത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടിവന്നു. പോരാടേണ്ടിവന്നു. സ്വന്തം ഭയത്തെ നേരിടേണ്ടിവന്നു.

ആ രാത്രി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തി ഭയം ഇല്ലാതിരുന്നതിലായിരുന്നില്ല; ഭയമുണ്ടായിട്ടും താൻ വിശ്വസിച്ച വഴിയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിലായിരുന്നു.

ഗെത്സെമനയിലെ ഇരുട്ടിൽ യേശു സ്വയം ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് ഒടുവിൽ ഉത്തരം കണ്ടെത്തി:

“എനിക്ക് ജീവിക്കണം. എന്നാൽ എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി മാത്രം ഞാൻ സ്നേഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.”