ഗെത്സെമനയിലെ പ്രാർത്ഥന

യേശു ഒറ്റയ്ക്ക് കുറച്ചുദൂരം മാറി നടന്നു.

പിന്നിൽ ശിഷ്യന്മാർ.

മുന്നിൽ ഇരുട്ട്.

എന്നാൽ ആ ഇരുട്ടിനേക്കാൾ കനത്തതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത്.

അദ്ദേഹം നിലത്ത് മുട്ടുകുത്തി.

കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അപ്പോൾ മനസ്സിൽ വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം ഉയർന്നു:

“ഇത് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമോ?”

കഴിയും.

അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.

ഇനി ചില മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ തന്നെ തേടി ആളുകൾ വരും.

അവരെ ഒഴിവാക്കാം.

മാറിപ്പോകാം.

മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകാം.

ഒളിച്ചിരിക്കാം.

തന്നെ പിടിക്കാൻ വരുന്നവരുടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കാതിരിക്കാം.

ജീവിതം തുടരാം.

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“പിതാവേ...”

വാക്ക് അവിടെ നിന്നുപോയി.

എന്താണ് പറയേണ്ടത്?

“എനിക്ക് മരിക്കാൻ ഭയമില്ല” എന്ന് പറയാനാകുമോ?

അത് സത്യമായിരുന്നില്ല.

മനുഷ്യനായിരിക്കുന്നിടത്തോളം മരണത്തെ ഭയപ്പെടാതിരിക്കുക എളുപ്പമല്ല.

അദ്ദേഹത്തിന് വേദനയെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നു.

കുരിശിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നു.

അപമാനത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം കണ്ടിട്ടുള്ള കുരിശുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

അവയിൽ തൂങ്ങിയ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ.

അവരുടെ നിസ്സഹായത.

അവരുടെ നിലവിളികൾ.

അവർക്കൊന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ തനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു.

അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേദന.

“പിതാവേ...”

അദ്ദേഹം വീണ്ടും വിളിച്ചു.

“എനിക്ക് ഒരു വഴി കാണിക്കൂ.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ രണ്ട് ആഗ്രഹങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.

ഒന്ന് പറഞ്ഞു:

“ജീവിക്കൂ.”

മറ്റൊന്ന് ചോദിച്ചു:

“എങ്കിൽ ഇവരെ വിട്ടുപോകുമോ?”

“എനിക്ക് ഇനിയും ജീവിക്കണം.”

“അതെ.”

“ഇനിയും ചെയ്യാനുള്ള കാര്യങ്ങളുണ്ട്.”

“അതെ.”

“ഇനിയും ഈ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കാം.”

“അതെ.”

“അപ്പോൾ എന്തിന് മരിക്കണം?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉടൻ മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.

യേശു തല താഴ്ത്തി.

പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നു:

“സ്നേഹം എന്നത് എന്താണ്?”

സന്തോഷമുള്ള സമയത്ത് ഒരാളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നതോ?

അവൻ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നതോ?

അവൻ നമ്മോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ അവനോടൊപ്പം നടക്കുന്നതോ?

അതുമാത്രമാണോ സ്നേഹം?

അല്ല.

ഒരാൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ അവന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്നതാണ് സ്നേഹം.

ഒരാൾ വീഴുമ്പോൾ അവന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ് സ്നേഹം.

ഒരാൾ ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ അവനെ വിട്ടുപോകാതിരിക്കുന്നതാണ് സ്നേഹം.

അപ്പോൾ യേശുവിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു മുഖം തെളിഞ്ഞു.

അവന്റെ മുന്നിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അനേകം മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ.

വിശന്നവർ.

രോഗികൾ.

തള്ളപ്പെട്ടവർ.

ഭയന്നവർ.

അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ ശബ്ദമില്ലാത്തവർ.

ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലാത്തവർ.

അദ്ദേഹം അവരോടൊപ്പം നടന്നിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു:

“അവർക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ ഞാൻ മാത്രം എന്തിന് രക്ഷപ്പെടണം?”

യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

“പിതാവേ...

എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്.

എനിക്ക് ഈ വേദന വേണ്ട.

ഈ അപമാനം വേണ്ട.

ഈ മരണം വേണ്ട.

എനിക്ക് ജീവിക്കണം.”

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി.

പിന്നെ:

“പക്ഷേ...

എന്റെ ജീവൻ മാത്രം രക്ഷിക്കാനായി ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യരെ വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല.”

അദ്ദേഹം വീണ്ടും നിലത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞു.

“പാനപാത്രം എന്നിൽനിന്ന് നീക്കണമേ.”

അത് ഒരു കലാപത്തിന്റെ വാക്കായിരുന്നില്ല.

അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിലവിളിയായിരുന്നു.

“എനിക്ക് ഇത് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ... ഒഴിവാക്കട്ടെ.”

അൽപ്പസമയം അദ്ദേഹം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു.

പിന്നെ ഉള്ളിൽനിന്ന് മറ്റൊരു ശബ്ദം:

“പക്ഷേ സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുമോ?”

അദ്ദേഹം കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

കുരിശ് ഇപ്പോഴും മുന്നിലുണ്ട്.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം കുരിശിനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണുന്നു.

അത് തന്റെ മരണത്തിന്റെ അടയാളം മാത്രമല്ല.

താൻ മനുഷ്യരോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നതിന്റെ അവസാന അതിരാണ്.

അവരെ വിട്ട് രക്ഷപ്പെടാം.

പക്ഷേ അങ്ങനെ രക്ഷപ്പെട്ടാൽ, തന്റെ ശരീരം മാത്രം രക്ഷപ്പെടും.

താൻ ജീവിച്ച സ്നേഹം തോറ്റുപോകും.

അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“പിതാവേ...

എന്റെ ഇഷ്ടം ഞാൻ അറിയുന്നു.

എനിക്ക് ജീവിക്കണം.

എനിക്ക് വേദനിക്കരുത്.

എനിക്ക് മരിക്കരുത്.

എങ്കിലും...

എന്റെ ഇഷ്ടത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ഞാൻ കണ്ട സ്നേഹം.

എന്റെ ജീവനെക്കാൾ വലുതാണ് മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ.

എന്റെ സുരക്ഷയെക്കാൾ വലുതാണ് അവരോടൊപ്പം നിൽക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം.

അതുകൊണ്ട്...

**എന്റെ ഇഷ്ടമല്ല.

നിന്റെ ഇഷ്ടം തന്നെയാകട്ടെ.**”

അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റില്ല.

കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ കിടന്നു.

കാരണം തീരുമാനം എടുത്തതുകൊണ്ട് ഭയം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നില്ല.

കുരിശിനെ സ്വീകരിച്ചതുകൊണ്ട് കുരിശ് വേദനയില്ലാത്തതായി മാറിയിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാറിയിരുന്നു.

ഇനി അദ്ദേഹം രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടി തന്റെ ശക്തി ഉപയോഗിക്കില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ചെയ്യില്ല.

അതാണ് ആ രാത്രിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം.

അത് ദൗർബല്യത്തിന്റെ തീരുമാനം ആയിരുന്നില്ല.

ശക്തിയെക്കാൾ സ്നേഹത്തിന് മുൻതൂക്കം നൽകാനുള്ള തീരുമാനമായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ദൂരെയായി കാലടികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

യേശു തല ഉയർത്തി.

വിളക്കുകൾ അടുത്തുവരുന്നു.

വാളുകളുടെ മിന്നൽ.

പട്ടാളക്കാർ.

അവസാന അവസരം.

അദ്ദേഹത്തിന് ഇനിയും ഓടിപ്പോകാം.

യേശു എഴുന്നേറ്റു.

അദ്ദേഹം ഓടിയില്ല.

അദ്ദേഹം അവരെ നേരിടാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

ഗെത്സെമനയിൽ യേശു മരണത്തെ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടല്ല കുരിശിലേക്ക് പോയത്.

മരണത്തെ ഭയന്നിട്ടും സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് പിന്മാറാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല.

അതായിരുന്നു ആ രാത്രിയിലെ യഥാർത്ഥ വിജയം.

**പാനപാത്രം കുടിക്കാൻ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നതല്ല അത്ഭുതം.

കുടിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അത് കുടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതാണ് അത്ഭുതം.**

അവിടെ, ഗെത്സെമനയുടെ ഇരുട്ടിൽ,

**സ്നേഹം ശക്തിയെ ജയിച്ചില്ല.

സ്നേഹമാണ് ശക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം എന്ന് യേശു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.**