യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ അർത്ഥം: യേശുവിന്റെ വാക്കുകളോ ശിഷ്യന്മാരുടെ വ്യാഖ്യാനമോ?

സുവിശേഷങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു? യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ക്രൈസ്തവ യാഗസങ്കൽപ്പം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു?

യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആശയങ്ങളിലൊന്നാണ് “യേശു മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ബലിയായി മരിച്ചു” എന്നത്. പിന്നീട് ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ ഈ ആശയം കൂടുതൽ വികസിച്ചു. യേശുവിന്റെ മരണം പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ യാഗമാണെന്നും, അവന്റെ രക്തം പാപപരിഹാരം നൽകുന്നതാണെന്നും, പഴയനിയമത്തിലെ യാഗങ്ങൾ യേശുവിൽ പൂർത്തിയായെന്നും വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു ചരിത്രപരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നു:

ഈ ആശയം യേശു തന്നെ പഠിപ്പിച്ചതാണോ, അതോ യേശുവിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് അർത്ഥം നൽകാൻ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണോ?

ഈ ചോദ്യത്തിന് വളരെ ലളിതമായ “അതെ” അല്ലെങ്കിൽ “അല്ല” എന്ന മറുപടി നൽകുന്നത് എളുപ്പമല്ല. കാരണം സുവിശേഷങ്ങൾ യേശുവിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദരേഖകളല്ല. അവ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ശേഷം രൂപപ്പെട്ട ഓർമ്മകളുടെയും വാമൊഴി പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും എഴുത്തുപരമായ സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്.

---

1. സുവിശേഷങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു?

യേശു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് സുവിശേഷങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. യേശു പ്രധാനമായും അരമായിക് ഭാഷയിലാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ടു.

അതിനാൽ ഏകദേശം ഇങ്ങനെയൊരു പ്രക്രിയയാണ് നടന്നത്:

യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ഉപദേശങ്ങളും → ശിഷ്യന്മാരുടെ ഓർമ്മയും വാമൊഴി പ്രഘോഷണവും → വിവിധ പാരമ്പര്യങ്ങൾ → എഴുത്തുപരമായ സ്രോതസ്സുകൾ → സുവിശേഷങ്ങൾ

മാർക്കോസാണ് പൊതുവെ ആദ്യം എഴുതപ്പെട്ട സുവിശേഷമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. പിന്നീട് മത്തായിയും ലൂക്കോസും മാർക്കോസിന്റെ വസ്തുതകളും മറ്റു പാരമ്പര്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം സുവിശേഷങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം സുവിശേഷങ്ങൾ കെട്ടുകഥകളാണെന്നല്ല. എന്നാൽ അവയെ യേശുവിന്റെ ഓരോ വാക്കും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ ചരിത്രരേഖകൾ എന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണാനും കഴിയില്ല.

സുവിശേഷകർ തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, ചില കാര്യങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുകയും, ചിലത് വിശദീകരിക്കുകയും, തങ്ങളുടെ വായനക്കാർക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

---

2. യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ അതേപടി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടോ?

ഇതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം.

യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ആദ്യം വാമൊഴിയായാണ് പ്രചരിച്ചത്. ഒരു ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശം ശിഷ്യന്മാർ ഓർത്ത് വീണ്ടും പറയുന്ന സാഹചര്യമായിരുന്നു അത്.

ഇത്തരം വാമൊഴി പാരമ്പര്യത്തിൽ ആശയം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും വാക്കുകളുടെ രൂപത്തിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

സുവിശേഷങ്ങളിൽ തന്നെ ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്.

യേശുവിന്റെ ക്രൂശിലെ അവസാന വാക്കുകൾ തന്നെ നോക്കാം.

മാർക്കോസിൽ:

“എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, നീ എന്നെ കൈവിട്ടത് എന്തുകൊണ്ട്?”

ലൂക്കോസിൽ:

“പിതാവേ, നിന്റെ കയ്യിൽ ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ ഏല്പിക്കുന്നു.”

യോഹന്നാനിൽ:

“നിവൃത്തിയായി.”

ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് സുവിശേഷകർ യേശുവിന്റെ അവസാന വാക്കുകളെ വ്യത്യസ്ത പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചുവെന്നാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു വചനത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ:

“യേശു ഇതേ വാക്കുകൾ തന്നെയാണോ പറഞ്ഞത്?”

എന്ന ചോദ്യം ചരിത്രപരമായി വളരെ പ്രധാനമാണ്.

---

3. എന്നാൽ യേശു തന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?

അങ്ങനെ പറയുന്നതും ശരിയല്ല.

യേശു തന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി സംസാരിച്ചുവെന്ന പാരമ്പര്യം സുവിശേഷങ്ങളിൽ വളരെ ശക്തമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് അന്ത്യ അത്താഴത്തിലെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ലൂക്കോസ് 22:19–20-ൽ യേശു അപ്പം എടുത്ത്:

“ഇത് നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നൽകപ്പെടുന്ന എന്റെ ശരീരം”

എന്നും പാനപാത്രത്തെക്കുറിച്ച്:

“നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ചൊരിയുന്ന എന്റെ രക്തത്തിലെ പുതിയനിയമം”

എന്നും പറയുന്നു.

മർക്കോസ് 14:24-ലും “പലർക്കുവേണ്ടി ചൊരിയുന്ന എന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ രക്തം” എന്ന ആശയം കാണാം.

ഇത് യേശു തന്റെ മരണത്തെ വെറും ഒരു ദാരുണമായ അപകടമോ രാഷ്ട്രീയ പരാജയമോ ആയി കണ്ടില്ലെന്നതിന് പ്രധാനപ്പെട്ട തെളിവാണ്.

അദ്ദേഹം തന്റെ മരണത്തിന് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു അർത്ഥം നൽകിയിരിക്കാം.

---

4. “മറുവില” എന്ന ആശയവും യേശുവിന്റെ മരണവും

മർക്കോസ് 10:45-ൽ യേശുവിന്റെ വാക്കുകളായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്:

“മനുഷ്യപുത്രൻ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യിപ്പാനല്ല, ശുശ്രൂഷിപ്പാനും അനേകർക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജീവനെ മറുവിലയായി കൊടുപ്പാനും അത്രേ വന്നത്.”

ഇവിടെ “അനേകർക്കുവേണ്ടി” എന്നതും “ജീവനെ മറുവിലയായി കൊടുക്കുക” എന്നതും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഷയാണ്.

ഇത് യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് പ്രതിനിധിത്വപരവും രക്ഷാകരവുമായ അർത്ഥം നൽകുന്നു.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു ചരിത്രപരമായ സൂക്ഷ്മത ആവശ്യമാണ്.

മർക്കോസ് 10:45 യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വാക്കുകളാണെന്ന് ചില പണ്ഡിതന്മാർ കരുതുന്നു. മറ്റുചിലർ ഇത് ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനമായിരിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നു.

അതിനാൽ:

“യേശു തീർച്ചയായും ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതാണ്”

എന്നും

“യേശു ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല”

എന്നും ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നത് ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളെക്കാൾ മുന്നോട്ട് പോകുന്നതായിരിക്കും.

---

5. ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് പുതിയ അർത്ഥം നൽകിയോ?

ഇവിടെയാണ് നമ്മുടെ പ്രധാന ചർച്ച.

“ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് അർത്ഥം നൽകി” എന്നത് ശരിയാണ്.

പക്ഷേ അതിനെ

“ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം കണ്ടുപിടിച്ചു”

എന്ന് പറയുന്നത് കുറച്ചുകൂടി ശക്തമായ പ്രസ്താവനയാണ്.

ഇവ രണ്ടും ഒരുപോലെയല്ല.

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തെ പഴയനിയമത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കി. യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ഉപദേശങ്ങളും മരണവും അവർക്ക് പരിചിതമായിരുന്ന യഹൂദ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ഭാഷയിൽ വിശദീകരിച്ചു.

അങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനവും ഓർമ്മയും ഒന്നിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചു.

യേശു തന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചില കാര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ശിഷ്യന്മാർ പിന്നീട് അതിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചിരിക്കാം.

അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു വാചകം ഇതായിരിക്കും:

യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ അർത്ഥത്തിന്റെ വിത്തുകൾ യേശുവിന്റെ സ്വന്തം പ്രബോധനത്തിലും അവസാന അത്താഴത്തിലും ഉണ്ടായിരിക്കാം; എന്നാൽ ആ വിത്തുകളെ പഴയനിയമത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിശദമായ ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രമായി വികസിപ്പിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളാണ്.

---

6. പഴയനിയമത്തിലെ “പുതിയ ഉടമ്പടി”യും യേശുവും

അന്ത്യ അത്താഴത്തിലെ “പുതിയനിയമം” എന്ന ഭാഷയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

യിരെമ്യാവ് 31-ൽ ദൈവം തന്റെ ജനവുമായി ഒരു “പുതിയ ഉടമ്പടി” സ്ഥാപിക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കുന്നു.

പുറപ്പാട് 24-ൽ മോശെ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ രക്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷയും കാണാം.

അതുകൊണ്ട് അന്ത്യ അത്താഴത്തിൽ “എന്റെ രക്തത്തിലെ പുതിയ ഉടമ്പടി” എന്ന ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അത് യഹൂദ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കേൾക്കേണ്ടതാണ്.

ഇവിടെ യേശുവിന്റെ മരണവും ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യൻ ചിന്ത യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും വേർപെട്ട ഒന്നായിരുന്നില്ല.

---

7. യെശയ്യാവ് 53-ലെ “ദാസൻ” യേശുവിന്റെ മരണവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടു?

യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ യെശയ്യാവ് 53-നും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്.

അവിടെ “ദാസൻ” മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങൾ വഹിക്കുന്നവനായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

“നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾ നിമിത്തം അവൻ മുറിവേറ്റു…”

എന്ന ഭാഷ പിന്നീട് യേശുവിന്റെ മരണത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ക്രൈസ്തവർ ഉപയോഗിച്ചു.

മർക്കോസ് 10:45-ലെ “അനേകർക്കുവേണ്ടി” എന്ന ഭാഷയും യെശയ്യാവ് 53-ലെ “അനേകർ” എന്ന ഭാഷയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പല ഗവേഷകരും ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം:

യേശു യെശയ്യാവ് 53 തന്നെ തന്റെ മരണത്തിന്റെ വിശദമായ ദൈവശാസ്ത്രമായി പഠിപ്പിച്ചുവെന്ന് ഇതിൽനിന്ന് തെളിയുന്നില്ല.

എന്നാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് യെശയ്യാവ് 53 പോലുള്ള ഭാഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ആ മരണത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ശക്തമായ ഒരു തിരുവെഴുത്തുപരമായ ചട്ടക്കൂട് ലഭിച്ചു.

---

8. പിന്നെ എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?

എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം കൂടുതൽ വികസിച്ച രൂപത്തിൽ കാണാം.

ഇവിടെ യേശു:

• മഹാപുരോഹിതൻ,
• യാഗം,
• പുതിയ ഉടമ്പടി,
• വിശുദ്ധ സ്ഥലം,
• രക്തം,
• പാപപരിഹാരം

എന്നിങ്ങനെ പഴയനിയമത്തിലെ ദേവാലയ-യാഗ സംവിധാനങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇത് വളരെ വികസിച്ച ഒരു theological interpretation ആണ്.

അതുകൊണ്ട് എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിന്റെ മുഴുവൻ യാഗശാസ്ത്രവും യേശു തന്റെ ജീവിതകാലത്ത് തന്നെ ഇതേ രീതിയിൽ പഠിപ്പിച്ചു എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല.

അതേസമയം, എബ്രായരുടെ ലേഖനത്തിലെ ആശയങ്ങൾ യേശുവിന്റെ മരണത്തിൽനിന്ന് പൂർണ്ണമായും ബന്ധമില്ലാത്ത പുതിയൊരു സങ്കൽപ്പമാണെന്നും പറയാൻ കഴിയില്ല.

അത് യേശുവിന്റെ മരണത്തെ യഹൂദ തിരുവെഴുത്തുകളും ദേവാലയ-യാഗ പാരമ്പര്യവും ഉപയോഗിച്ച് വിശദീകരിച്ച ഒരു പിന്നീട് വികസിച്ച വ്യാഖ്യാനമായി കാണാം.

---

9. “യേശുവിന്റെ മരണം ഒരു യാഗമായിരുന്നു” എന്ന ആശയം എപ്പോൾ രൂപപ്പെട്ടു?

ഇവിടെ കാലക്രമം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

യേശുവിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ ആ മരണത്തിന് രക്ഷാകരമായ അർത്ഥം നൽകി.

പൗലോസിന്റെ കത്തുകൾ ഇതിനുള്ള വളരെ പഴയ തെളിവുകളാണ്. പൗലോസ് എഴുതിയ കാലത്ത് തന്നെ യേശുവിന്റെ മരണം മനുഷ്യരുടെ രക്ഷയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസം ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട്:

“നിരവധി പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞ് എബ്രായരുടെ ലേഖനകാരനാണ് ആദ്യമായി യേശുവിന്റെ മരണത്തെ യാഗമാക്കി മാറ്റിയത്”

എന്ന വിശദീകരണം ശരിയല്ല.

അതുപോലെ:

“യേശു തന്നെ പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട മുഴുവൻ ക്രൈസ്തവ യാഗദൈവശാസ്ത്രവും വിശദമായി പഠിപ്പിച്ചു”

എന്നതും തെളിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഇവയ്ക്കിടയിലാണ് കൂടുതൽ ചരിത്രപരമായി ന്യായമായ സ്ഥാനം.

---

10. സുവിശേഷങ്ങളിൽ യേശു പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ?

ഇതാണ് ആദ്യം ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിലേക്ക് നാം വീണ്ടും എത്തുന്നത്.

ചരിത്രപരമായി പറയുമ്പോൾ, സുവിശേഷങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന എല്ലാ വാക്കുകളും യേശു കൃത്യമായി അതേ രൂപത്തിൽ പറഞ്ഞതാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

സുവിശേഷകർ യേശുവിന്റെ പാരമ്പര്യം:

• ഓർമ്മിച്ചു,
• സംരക്ഷിച്ചു,
• തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും,
• ക്രമപ്പെടുത്തുകയും,
• ചിലപ്പോൾ ചുരുക്കുകയും,
• ചിലപ്പോൾ വികസിപ്പിക്കുകയും,
• അവരുടെ സമൂഹത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വാക്കും പിന്നീട് സഭയുടെ വ്യാഖ്യാനവും തമ്മിൽ ചിലപ്പോൾ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരിക്കാം.

എന്നാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം:

“സുവിശേഷകർ യേശുവിന്റെ പേരിൽ കള്ളം എഴുതി”

എന്നല്ല.

പുരാതന ലോകത്തിലെ ജീവചരിത്രരചനയും വാമൊഴി പാരമ്പര്യവും ഇന്നത്തെ ശബ്ദരേഖ പോലെയുള്ള കൃത്യത പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

അവർ ഒരു വ്യക്തിയുടെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥവും ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷ്യവും സംരക്ഷിക്കുന്നതിലായിരുന്നു കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

---

11. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം ഇതിന് നല്ല ഉദാഹരണമാണ്

യോഹന്നാനിൽ യേശുവിന്റെ നീണ്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രസംഗങ്ങൾ കാണാം.

ഉദാഹരണത്തിന്:

“ഞാനാണ് വഴി, സത്യം, ജീവൻ.”

“ഞാനും പിതാവും ഒന്നാകുന്നു.”

“ഞാനാണ് ജീവന്റെ അപ്പം.”

ഇവ യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വാക്കുകളാണോ?

ഇത് ചരിത്രപരമായ ഗവേഷണത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയമാണ്.

യോഹന്നാൻ യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉപദേശത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ വിശ്വാസത്തെ യേശുവിന്റെ തന്നെ പ്രസംഗരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ആയിരിക്കാം.

ഇത് ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം വ്യക്തമാക്കുന്നു:

ചരിത്രപരമായ യേശു എന്നും
സുവിശേഷങ്ങളിൽ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട യേശു എന്നും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ തലത്തിൽ കാണേണ്ടതില്ല.

---

12. അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് എന്ത് പറയാൻ കഴിയും?

ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ചർച്ചയെ ചുരുക്കിയാൽ നാല് കാര്യങ്ങൾ പറയാം.

ഒന്നാമത്

യേശു തന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി സംസാരിച്ചിരുന്നുവെന്ന ശക്തമായ പാരമ്പര്യം സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഉണ്ട്.

രണ്ടാമത്

യേശുവിന്റെ മരണം മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ളതും രക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതുമായ ഒന്നായി ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി.

മൂന്നാമത്

ഈ വ്യാഖ്യാനത്തെ യഹൂദ തിരുവെഴുത്തുകളുടെയും യാഗപരമ്പരയുടെയും ഭാഷയിൽ ശിഷ്യന്മാരും പിന്നീട് ക്രൈസ്തവ എഴുത്തുകാരും വികസിപ്പിച്ചു.

നാലാമത്

ഇന്ന് നമുക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ യേശുവചനവും യേശു കൃത്യമായി അതേ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞതാണെന്ന് ചരിത്രപരമായി തെളിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.

അതിനാൽ ഏറ്റവും സമതുലിതമായ നിഗമനം ഇതായിരിക്കും:

യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ അർത്ഥം ശിഷ്യന്മാർ പൂർണ്ണമായും പുതുതായി കണ്ടുപിടിച്ചതാണെന്ന് പറയുന്നത് അതിരുകടന്ന നിഗമനമാണ്. അതേസമയം, പിന്നീട് ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ വികസിച്ച മുഴുവൻ “യേശു = പാപപരിഹാര യാഗം” എന്ന വ്യവസ്ഥിതമായ സിദ്ധാന്തം യേശു തന്നെ അതേ രൂപത്തിൽ പഠിപ്പിച്ചു എന്ന് പറയുന്നതും ചരിത്രപരമായി ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല.

---

13. അപ്പോൾ “യേശുവിന്റെ മരണം യാഗമായിരുന്നു” എന്ന വിശ്വാസത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം?

ഇവിടെ ചരിത്രവും വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നത് സഹായകരമാണ്.

ചരിത്രകാരൻ ചോദിക്കും:

യേശു എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എന്താണ് വിശ്വസിച്ചത്?
ആ വിശ്വാസം എത്ര വേഗത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടു?
ഏതു യഹൂദ പാരമ്പര്യങ്ങളാണ് അതിനെ സ്വാധീനിച്ചത്?
പിന്നീട് ക്രൈസ്തവ എഴുത്തുകാർ അതിനെ എങ്ങനെ വികസിപ്പിച്ചു?

വിശ്വാസി ചോദിക്കാം:

ഈ സംഭവത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനം എന്തായിരുന്നു?

ഇവ രണ്ടും ഒരേ ചോദ്യം അല്ല.

ചരിത്രപരമായ പഠനം ഒരു വിശ്വാസത്തെ നിർബന്ധമായും തള്ളുകയോ അംഗീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അത് ആ വിശ്വാസം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു, അതിന്റെ ഏറ്റവും പഴയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്, പിന്നീട് അത് എങ്ങനെ വികസിച്ചു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്.

---

ഉപസംഹാരം: വിത്തും വൃക്ഷവും

ഒരുപക്ഷേ ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള ചിത്രം വിത്തും വൃക്ഷവും എന്നതാണ്.

യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ—മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ജീവൻ നൽകുക, പുതിയ ഉടമ്പടി, വരാനിരിക്കുന്ന മരണം, ദൈവരാജ്യം, യാഗപരമായ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ പശ്ചാത്തലം—യേശുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രാചീന പാരമ്പര്യങ്ങളിലോ തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കാം.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം ശിഷ്യന്മാർ ആ വിത്തുകളെ പഴയനിയമത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചിന്തിച്ചു.

പിന്നീട് പൗലോസ് അതിനെ തന്റെ ഭാഷയിൽ വിശദീകരിച്ചു.

മാർക്കോസ്, മത്തായി, ലൂക്കോസ് എന്നിവർ വ്യത്യസ്ത രീതിയിൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തെ അവതരിപ്പിച്ചു.

യോഹന്നാൻ അതിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ദൈവശാസ്ത്രഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.

എബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനം അതിനെ മഹാപുരോഹിതനും യാഗവും പുതിയ ഉടമ്പടിയും എന്ന വിശാലമായ ചട്ടക്കൂടിൽ വിശദീകരിച്ചു.

അങ്ങനെ വിത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ദൈവശാസ്ത്രവൃക്ഷം വളർന്നു.

അതിനാൽ ചരിത്രപരമായി ഏറ്റവും ന്യായമായ ചോദ്യം:

“യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ യാഗപരമായ അർത്ഥം യേശുവാണോ പറഞ്ഞത്, അതോ ശിഷ്യന്മാരാണോ കണ്ടുപിടിച്ചത്?”

എന്നത് മാത്രം അല്ല.

അതിലും നല്ല ചോദ്യം:

“യേശു തന്റെ മരണത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കാം? ആ മരണത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ എങ്ങനെ ഓർത്തു? ആ ഓർമ്മയെ പഴയനിയമത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു? പിന്നീട് ക്രൈസ്തവ സമൂഹം അതിനെ എങ്ങനെ സമഗ്രമായ ദൈവശാസ്ത്രമായി വികസിപ്പിച്ചു?”

ഈ നാല് തലങ്ങൾ വേർതിരിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ, ചരിത്രത്തിലെ യേശുവിനെയും സുവിശേഷങ്ങളിലെ യേശുവിനെയും പിന്നീട് വികസിച്ച ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും ഒരേ കാര്യമെന്നോ പരസ്പരം പൂർണ്ണമായി വേർപെട്ടതെന്നോ കാണേണ്ടി വരില്ല.

യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം അങ്ങനെ ഒരു നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ ഉണ്ടായതല്ല; യേശുവിന്റെ ജീവിതവും മരണവും, ശിഷ്യന്മാരുടെ ഓർമ്മയും, യഹൂദ തിരുവെഴുത്തുകളും, ആദ്യകാല സഭയുടെ അനുഭവവും ചേർന്ന് ക്രമേണ രൂപപ്പെട്ട ഒരു വ്യാഖ്യാനപരമ്പരയായിരുന്നു അത്.