അബ്രഹാം: ചരിത്രവും വിശ്വാസവും ദൈവബോധത്തിന്റെ വികാസവും

 

ആമുഖം

യഹൂദമതം, ക്രിസ്തുമതം, ഇസ്ലാം എന്നീ മൂന്നു മതങ്ങളെ പൊതുവായി “അബ്രഹാമിക മതങ്ങൾ” എന്നു വിളിക്കുന്നു. കാരണം, ഇവ മൂന്നും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസപാരമ്പര്യത്തെ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അബ്രഹാമുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. യഹൂദമതത്തിൽ അദ്ദേഹം പൂർവ്വപിതാവാണ്; ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ പിതാവാണ്; ഇസ്ലാമിൽ അദ്ദേഹം ഇബ്രാഹീം, ശുദ്ധ ഏകദൈവവിശ്വാസിയായ ഹനീഫ്, ദൈവത്തിന് കീഴടങ്ങിയ മാതൃകാപുരുഷൻ.

എന്നാൽ ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഇവിടെ ഉയരുന്നു:

അബ്രഹാം ആരായിരുന്നു? അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതവിശ്വാസം എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തെ മതലോകം എങ്ങനെയായിരുന്നു? അബ്രഹാമിനെക്കുറിച്ച് ബൈബിളിനും ഖുർആനും പുറത്തുള്ള ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസപരമായ പാരമ്പര്യവും ചരിത്രശാസ്ത്രപരമായ തെളിവുകളും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

---

1. അബ്രഹാം ആരായിരുന്നു?

ബൈബിളിലെ ഉല്പത്തി 11–25 അധ്യായങ്ങളിലാണ് അബ്രഹാമിന്റെ പ്രധാന കഥകൾ കാണുന്നത്. ആദ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് അബ്രാം എന്നാണ്. മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലെ ഊറിൽ നിന്ന് ഹാരാനിലേക്കും അവിടെനിന്ന് കനാൻ ദേശത്തേക്കും അദ്ദേഹം യാത്ര ചെയ്യുന്നതായി Genesis വിവരിക്കുന്നു.

അബ്രഹാമിന്റെ കഥയിൽ ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുകയും, ഒരു ദേശവും സന്തതിയും അനുഗ്രഹവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും, അദ്ദേഹവുമായി ഒരു ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് അബ്രഹാം ഇസഹാക്കിന്റെ പിതാവും യാക്കോബിന്റെ പൂർവ്വപിതാവുമായും, അതുവഴി ഇസ്രായേൽ ജനതയുടെ പിതാവായും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇബ്രാഹീം ആണ്. ഖുർആനിൽ അദ്ദേഹം ഒരു പ്രത്യേക ജനതയുടെ പൂർവ്വികൻ എന്നതിലുപരി വിഗ്രഹാരാധന നിരസിച്ച് ഏകദൈവത്തെ അന്വേഷിച്ച വ്യക്തിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ചരിത്രപരമായ തിരുത്തൽ ആവശ്യമാണ്:

അബ്രഹാം യഹൂദമതം, ക്രിസ്തുമതം, ഇസ്ലാം എന്നീ മതങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ സ്ഥാപകൻ അല്ല.

ഈ മൂന്നു മതങ്ങളും അബ്രഹാമിനെ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രധാന പൂർവ്വികനായി സ്വീകരിക്കുകയാണ്.

---

2. ചരിത്രത്തിലെ അബ്രഹാമിനെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകുമോ?

ഇവിടെയാണ് ചരിത്രശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിധി ആരംഭിക്കുന്നത്.

അബ്രഹാമിന്റെ കാലത്തേതെന്ന് ഉറപ്പാക്കാവുന്ന ഒരു സമകാലിക രേഖ ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. മെസൊപ്പൊട്ടേമിയൻ, ഈജിപ്ഷ്യൻ, കനാന്യ രേഖകളിൽ അദ്ദേഹത്തെ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുന്ന തെളിവില്ല. പുരാവസ്തുശാസ്ത്രവും അദ്ദേഹത്തെ വ്യക്തിപരമായി സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ട് ചരിത്രപരമായി ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ നിലപാട് ഇതാണ്:

അബ്രഹാം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; എന്നാൽ അദ്ദേഹം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സ്വതന്ത്രമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന സമകാലിക തെളിവും നമുക്കില്ല.

ഇത് ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസമാണ്.

ചരിത്രപരമായ തെളിവിന്റെ അഭാവം ഒരാളുടെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന തെളിവല്ല. അതേസമയം മതപാരമ്പര്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന കഥയെ ചരിത്രപരമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതയായി അവതരിപ്പിക്കാനും കഴിയില്ല.

അബ്രഹാമിന്റെ കഥയിൽ ചരിത്രസ്മരണ, വാമൊഴി പാരമ്പര്യം, ഗോത്രസ്മരണം, മതപരമായ വ്യാഖ്യാനം, സാഹിത്യരൂപീകരണം എന്നിവ പരസ്പരം കലർന്നിരിക്കാമെന്നാണ് ആധുനിക ബൈബിൾ പഠനത്തിലെ ഒരു പ്രധാന സമീപനം.

---

3. അബ്രഹാമിന്റെ മതവിശ്വാസം എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചത്?

ഇതാണ് ഏറ്റവും കൗതുകകരമായ ചോദ്യം.

ബൈബിൾ അതിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകുന്നില്ല.

Genesis-ൽ ദൈവം അബ്രാമിനെ വിളിക്കുന്നു:

“നിന്റെ ദേശവും നിന്റെ ചാർച്ചക്കാരെയും നിന്റെ പിതൃഭവനത്തെയും വിട്ട് ഞാൻ കാണിച്ചുതരുന്ന ദേശത്തേക്ക് പോകുക.”

അതിനാൽ ബൈബിൾ കഥയുടെ ഊന്നൽ അബ്രഹാം ദൈവത്തെ കണ്ടെത്തിയതിൽ അല്ല, ദൈവം അബ്രഹാമിനെ വിളിച്ചതിലാണ്.

എന്നാൽ ചരിത്രകാരൻ ചോദിക്കും:

അബ്രഹാമിന്റെ കാലത്തെ മതലോകത്തിൽ ഈ വിശ്വാസം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു?

ഇതിന് നമുക്ക് ഉറപ്പായ ഉത്തരം ഇല്ല.

ഖുർആൻ ഇബ്രാഹീമിന്റെ വിശ്വാസത്തെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. നക്ഷത്രം, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ എന്നിവയെ നിരീക്ഷിക്കുകയും അവ ദൈവമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ദൈവാന്വേഷകനെ ഖുർആൻ 6:74–79-ൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പിതാവിന്റെ വിഗ്രഹാരാധനയെയും അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഖുർആനിലെ ഇബ്രാഹീം ആന്തരികമായ ദൈവാന്വേഷണത്തിലൂടെ ശുദ്ധ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന വ്യക്തി എന്ന രീതിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

ഇത് ചരിത്രപരമായ ജീവചരിത്രമാണോ എന്നത് വേറൊരു ചോദ്യം. ഖുർആനിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം അബ്രഹാമിന്റെ ജീവിതത്തെ ആധുനിക ചരിത്രരീതിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തുക എന്നതല്ല; ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ മാതൃകയായി ഇബ്രാഹീമിനെ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്.

---

4. അബ്രഹാമിന്റെ കാലത്തെ മതലോകം

അബ്രഹാം ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്ന് പരമ്പരാഗതമായി കരുതപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടം ഏകദേശം ക്രി.മു. രണ്ടാം സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

അത് ഏകദൈവവിശ്വാസം പൊതുവായി നിലനിന്നിരുന്ന ലോകമല്ല.

മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിൽ അനേകം ദേവതകളെ ആരാധിച്ചിരുന്നു. Anu, Enlil, Enki/Ea, Shamash, Ishtar തുടങ്ങിയ ദൈവിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ അവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു.

കനാനിലും El, Baal, Asherah തുടങ്ങിയ ദൈവിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് അബ്രഹാമിന്റെ ഏകദൈവവിശ്വാസം ചരിത്രപരമായി എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്ന ചോദ്യം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

എന്നാൽ നമുക്ക് ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്:

അബ്രഹാമിന്റെ വ്യക്തിപരമായ മതവിശ്വാസം ചരിത്രപരമായി പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ കൃത്യമായ ചരിത്രഉത്ഭവവും നമുക്ക് ഉറപ്പോടെ പറയാനാവില്ല.

---

5. “El”യും പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവസങ്കൽപ്പവും

പുരാതന കനാന്യ മതത്തിൽ El ഒരു പ്രധാന ദൈവിക വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു.

പുരാതന ഇസ്രായേൽ മതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധുനിക പഠനങ്ങളിൽ El-നും YHWH-നും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയമാണ്.

“Israel” എന്ന പേരിൽ തന്നെ “El” എന്ന ദൈവിക ഘടകം കാണാം.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം “ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ കനാന്യരുടെ El തന്നെയായിരുന്നു” എന്ന് ലളിതമായി പറയാം എന്നല്ല. എന്നാൽ പുരാതന ഇസ്രായേൽ മതം അതിന്റെ ചുറ്റുപാടിലുള്ള West Semitic മതലോകത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വേർപെട്ട ഒരു ശൂന്യത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടതല്ലെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

El പാരമ്പര്യവും YHWH പാരമ്പര്യവും എങ്ങനെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടുവെന്നും ഒടുവിൽ Israel-ന്റെ ഏകദൈവസങ്കൽപ്പത്തിൽ എങ്ങനെ സംയോജിച്ചുവെന്നും സംബന്ധിച്ച് scholarship-ൽ ഗൗരവമായ ചർച്ചകളുണ്ട്.

---

6. YHWHയും ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ വളർച്ചയും

ആധുനിക ബൈബിൾ പഠനത്തിലെ ഒരു പ്രധാന നിഗമനം, ഇസ്രായേലിന്റെ ഏകദൈവവിശ്വാസം ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് രൂപപ്പെട്ടതല്ല എന്നതാണ്.

ഒരു ചരിത്രവികാസം ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാം:

പല ദൈവങ്ങളുള്ള പുരാതന മതലോകം
↓
YHWH-യുടെ പ്രത്യേക ആരാധന
↓
YHWH-നെ മാത്രം ആരാധിക്കണം എന്ന ആവശ്യം
↓
മറ്റു ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കരുത് എന്ന ഏകാഗ്രത
↓
മറ്റു ദൈവങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ല എന്ന ശക്തമായ ഏകദൈവവാദം

ഇവിടെ monolatryയും monotheismഉം തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കണം.

Monolatry:
“നാം ഒരു ദൈവത്തെ മാത്രം ആരാധിക്കണം.”

Monotheism:
“ഒരു ദൈവം മാത്രമേ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഉള്ളൂ.”

ആദ്യകാല ഇസ്രായേൽ മതത്തിലെ ചില ഘട്ടങ്ങൾ ഒന്നാമത്തേതിനോട് കൂടുതൽ അടുത്തിരിക്കാം; പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ശക്തമായ ഏകദൈവവാദം രണ്ടാമത്തേതിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

---

7. “യഹോവ” ഇസ്രായേലിന്റെ മാത്രം ദൈവത്തിൽ നിന്ന് സർവലോക ദൈവമായി

ഹീബ്രു ബൈബിളിന്റെ പിന്നീടുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ ദൈവസങ്കൽപ്പത്തിൽ ഒരു വലിയ വിപുലീകരണം കാണാം.

“YHWH ആരാണ്?” എന്ന ചോദ്യം ഇനി:

“ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവം ആരാണ്?”

എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

അത്:

“സകല സൃഷ്ടിയുടെയും യഥാർത്ഥ ദൈവം ആരാണ്?”

എന്ന ചോദ്യമായി മാറുന്നു.

Isaiah 45:5 പോലുള്ള വചനങ്ങളിൽ:

“ഞാനാണ് യഹോവ; മറ്റൊരുത്തനും ഇല്ല; എന്നെ കൂടാതെ ദൈവമില്ല.”

എന്ന ശക്തമായ ഏകദൈവപ്രഖ്യാപനം കാണുന്നു.

ഇവിടെ ദൈവം Israel-ന്റെ ഗോത്രദൈവം മാത്രമല്ല; സകല ലോകത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവും ഏകദൈവവുമാണ്.

ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രാനുഭവങ്ങളും, പ്രത്യേകിച്ച് ബാബിലോന്യ പ്രവാസവും അതിനുശേഷമുള്ള കാലഘട്ടവും, ഈ ദൈവബോധത്തിന്റെ വികാസത്തിൽ നിർണായകമായിരുന്നിരിക്കാം.

---

8. ദൈവത്തിന്റെ എണ്ണം മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവവും മാറുന്നു

ഇവിടെ ഒരു കൂടുതൽ ആഴമുള്ള കാര്യമുണ്ട്.

ദൈവബോധത്തിന്റെ വികാസം വെറും:

“പല ദൈവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു ദൈവത്തിലേക്ക്”

എന്ന സംഖ്യാമാറ്റമല്ല.

ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ ധാരണയും വികസിക്കുന്നു.

ദൈവം:

• സ്രഷ്ടാവ്,
• ഉടമ്പടിയുടെ ദൈവം,
• നീതിയുടെ ദൈവം,
• ദരിദ്രരുടെ സംരക്ഷകൻ,
• അനീതിയെ വിധിക്കുന്നവൻ,
• കരുണാമയൻ

എന്നിങ്ങനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

അങ്ങനെ ഏകദൈവവിശ്വാസം ഒരു metaphysical claim മാത്രമല്ല; അത് ഒരു moral claim കൂടിയാകുന്നു.

ഒരു ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനുഷ്യജീവിതത്തിലും പ്രതിഫലിക്കണം.

---

9. യേശുവിന്റെ “പിതാവ്”

ഈ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിലാണ് യേശുവിന്റെ ദൈവസങ്കൽപ്പത്തെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

യേശു ഒരു പുതിയ ദൈവത്തെ അവതരിപ്പിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം Israel-ന്റെ ദൈവത്തെയാണ് തന്റെ ദൈവമായി സ്വീകരിച്ചത്.

എന്നാൽ ആ ദൈവവുമായി മനുഷ്യന്റെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഒരു പ്രത്യേക ഊന്നൽ നൽകി:

“പിതാവ്.”

ദൈവം രാജാവ് മാത്രമല്ല.

ദൈവം നിയമദാതാവ് മാത്രമല്ല.

ദൈവം വിധികർത്താവ് മാത്രമല്ല.

ദൈവം പിതാവാണ്.

ഇവിടെ യേശുവിന്റെ ദൈവബോധത്തിന്റെ ഹൃദയം വെറും ഏകദൈവവിശ്വാസമല്ല; ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിൽ:

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക
+
അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക
+
ശത്രുക്കളെയും സ്നേഹിക്കുക
+
ക്ഷമിക്കുക

എന്നവ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തെത്തുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിന് മാതൃകയാകുന്നു.

---

10. “പിതാവ്” എന്ന ആശയത്തിന്റെ വിപ്ലവകരമായ അർത്ഥം

യേശുവിന്റെ ദൈവസങ്കൽപ്പത്തിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തെക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹസ്വഭാവം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമാകുന്നതാണ്.

ദൈവം നല്ലവർക്കു മാത്രമല്ല, ദുഷ്ടർക്കും സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട്:

ദൈവം എങ്ങനെയുള്ളവനാണ്?

എന്ന ചോദ്യത്തിന് യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പഠിപ്പിക്കലും നൽകുന്ന മറുപടി:

അവൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പിതാവാണ്.

ഇതിന്റെ നൈതിക ഫലം:

ദൈവത്തിന്റെ മക്കളായ മനുഷ്യരും അതേ രീതിയിൽ ജീവിക്കണം.

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ Kingdom of God സന്ദേശവും ദൈവസങ്കൽപ്പവും തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടുന്നത്.

---

11. പിന്നെ “Allah” എവിടെ?

ഇവിടെയും ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ ഒഴിവാക്കണം.

Allah എന്നത് അറബി ഭാഷയിൽ “ദൈവം” എന്നർത്ഥമുള്ള പദമാണ്. അറബി സംസാരിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളും ദൈവത്തെ Allah എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്:

YHWH vs Allah

എന്നത് രണ്ട് പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്ത ദൈവങ്ങളുടെ പേരുകളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതല്ല.

ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യത്തിൽ Allah:

• ഏകദൈവം,
• സകലത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവ്,
• സർവശക്തൻ,
• കരുണാമയൻ,
• ന്യായാധിപൻ

എന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഖുർആനിലെ ഇബ്രാഹീം വിഗ്രഹാരാധന നിരസിക്കുകയും ഏകദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുകയും ചെയ്യുന്ന മാതൃകാപുരുഷനാണ്.

അതിനാൽ ഇസ്ലാം സ്വയം അബ്രഹാമിന്റെ ശുദ്ധ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്ന രീതിയിലാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

---

12. അപ്പോൾ YHWH, പിതാവ്, Allah — ഒരേ ദൈവമോ?

ഇതിന് ലളിതമായ “അതെ” അല്ലെങ്കിൽ “അല്ല” എന്ന ഉത്തരം മതിയാകില്ല.

ചരിത്രപരമായി

മൂന്നു പാരമ്പര്യങ്ങളും ഒരു പങ്കിട്ട പുരാതന Near Eastern ഏകദൈവപാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു.

മതശാസ്ത്രപരമായി

മൂന്നും അബ്രഹാമിന്റെ ദൈവവുമായി തങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അവർ ദൈവത്തെ ഒരേ രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നില്ല.

യഹൂദമതം:
YHWH — Israel-ന്റെ ഏകദൈവം, Torahയും covenantഉം കേന്ദ്രം.

ക്രിസ്തുമതം:
Father — Israel-ന്റെ ദൈവം, യേശുവിലൂടെ വെളിപ്പെട്ട ദൈവബന്ധം, Kingdom of God, സ്നേഹം; പിന്നീട് Trinity എന്ന ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രവികാസം.

ഇസ്ലാം:
Allah — പരമ ഏകദൈവം, tawhidയുടെ കേന്ദ്രം, ഇബ്രാഹീമിന്റെ ശുദ്ധ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം.

---

13. അപ്പോൾ “അബ്രഹാമിന്റെ മതം” ഏതാണ്?

ഈ ചോദ്യം തന്നെ നാം പുനർവിചിന്തിക്കണം.

അബ്രഹാമിന്റെ കാലത്ത്:

• യഹൂദമതം ഇന്നത്തെ രൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല;
• ക്രിസ്തുമതം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല;
• ഇസ്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ട്:

“അബ്രഹാം ഏത് മതക്കാരനായിരുന്നു?”

എന്ന ചോദ്യത്തിന് ചരിത്രപരമായി ഇന്നത്തെ മതവിഭാഗങ്ങളുടെ പേരുകളിൽ ഉത്തരം നൽകുന്നത് തെറ്റിദ്ധാരണ സൃഷ്ടിക്കും.

കൂടുതൽ ശരിയായ ചോദ്യം:

“അബ്രഹാമിന്റെ പേരിൽ പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട മതപാരമ്പര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി?”

യഹൂദമതം അദ്ദേഹത്തെ പൂർവ്വപിതാവായി സ്വീകരിച്ചു.

ക്രിസ്തുമതം അദ്ദേഹത്തെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പിതാവായി സ്വീകരിച്ചു.

ഇസ്ലാം അദ്ദേഹത്തെ hanīf—ശുദ്ധ ഏകദൈവവിശ്വാസി—എന്ന നിലയിൽ പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ചു.

---

14. അബ്രഹാം ഒരു ചരിത്രവ്യക്തിയേക്കാൾ വലിയ മതസ്മരണയായി

ഇവിടെ നമുക്ക് ഒരു പ്രധാന നിഗമനത്തിലെത്താം.

അബ്രഹാം ഒരു ചരിത്രവ്യക്തി ആയിരുന്നിരിക്കാം. എന്നാൽ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന അബ്രഹാം ചരിത്രത്തിലെ വ്യക്തി മാത്രമല്ല.

അദ്ദേഹം ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ട ഒരു മതസ്മരണ കൂടിയാണ്.

ഒരു ലളിതമായ ചരിത്രരേഖ ഇങ്ങനെ കാണാം:

പുരാതന Near Eastern മതലോകം
↓
പൂർവ്വികരുടെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാരമ്പര്യങ്ങൾ
↓
അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യം
↓
El/YHWH പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ഇസ്രായേൽ രൂപീകരണം
↓
YHWH-ന്റെ പ്രത്യേക ആരാധന
↓
YHWH-ന്റെ ഏകദൈവവൽക്കരണം
↓
യഹൂദ ഏകദൈവവിശ്വാസം
↓
യേശു — “പിതാവ്”, Kingdom of God, സ്നേഹം
↓
ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രവികാസം

അതേസമയം:

അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യം
↓
ഇബ്രാഹീം — ഹനീഫ്
↓
ഖുർആനിക ഏകദൈവവിശ്വാസം
↓
Allah — ഏകദൈവം
↓
Tawhid

---

15. ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം: ദൈവം മാറിയോ, മനുഷ്യന്റെ ദൈവബോധമോ?

ഈ മുഴുവൻ ചർച്ച നമ്മെ ഒരു വലിയ ദൈവശാസ്ത്രചോദ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു:

ദൈവം ചരിത്രത്തിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നോ? 

അതോ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ ധാരണയാണ് ചരിത്രത്തിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്?

ചരിത്രശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ രണ്ടാമത്തെ സാധ്യത വളരെ ഗൗരവത്തോടെ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

മനുഷ്യരുടെ ദൈവബോധം:

പൂർവ്വികരുടെ ദൈവം
→ ഉടമ്പടിയുടെ ദൈവം
→ നീതിയുടെ ദൈവം
→ സകല ലോകത്തിന്റെയും ഏകദൈവം
→ യേശുവിന്റെ “പിതാവ്”
→ സ്നേഹത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം

എന്നിങ്ങനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് വികസിക്കുന്നതായി വായിക്കാം.

അതേസമയം ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യം ഇതിനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണും: ദൈവം മാറിയതല്ല; മനുഷ്യർ പലതവണ വഴിതെറ്റി, പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ അതേ ഏകദൈവവിശ്വാസം വീണ്ടും വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

---

ഉപസംഹാരം

അബ്രഹാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ പരിമിതമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തെ സമകാലിക രേഖകൾ നമുക്കില്ല. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിപരമായ മതവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രപരമായ ഉറപ്പോടെ പറയാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്.

എന്നാൽ അബ്രഹാമിന്റെ പ്രാധാന്യം അതുകൊണ്ട് കുറയുന്നില്ല.

അദ്ദേഹം യഹൂദമതത്തിന്റെയും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെയും ഇസ്ലാമിന്റെയും പങ്കിട്ട ആത്മീയ പൂർവ്വികനായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

അതിലുപരി, അബ്രഹാമിന്റെ കഥ മനുഷ്യരുടെ ദൈവാന്വേഷണത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടമാണ്.

അബ്രഹാമിൽ നാം കാണുന്നത് ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ ആണ്.

ഇസ്രായേലിൽ നാം കാണുന്നത് ഉടമ്പടിയുടെയും നീതിയുടെയും ദൈവത്തെ ആണ്.

പ്രവാചകന്മാരിൽ നാം കാണുന്നത് കരുണയും നീതിയും ആവശ്യപ്പെടുന്ന ദൈവത്തെ ആണ്.

യേശുവിൽ നാം കാണുന്നത് “പിതാവ്” എന്ന സ്നേഹബന്ധത്തിൽ ദൈവത്തെ അനുഭവിക്കുകയും, ആ സ്നേഹം ശത്രുവിനോടുപോലും വ്യാപിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യനെ വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവബോധത്തെ ആണ്.

ഇസ്ലാമിൽ നാം വീണ്ടും കാണുന്നത് ഇബ്രാഹീമിന്റെ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള ആഹ്വാനത്തെ ആണ്.

അതിനാൽ ഈ ചരിത്രയാത്രയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം:

ദൈവം എത്ര പേരാണ് എന്നതല്ല; മനുഷ്യൻ ദൈവത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു, ആ ദൈവബോധം മനുഷ്യജീവിതത്തെ എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റുന്നു എന്നതാണ്.

അബ്രഹാമിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഈ യാത്രയുടെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സവിശേഷത അതാണ്: ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം ക്രമേണ മനുഷ്യന്റെ നൈതികജീവിതവുമായി കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെടുന്നു.

അവസാനം യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലിൽ അത് ഒരു നിർണായക രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു:

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക — മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുക — ശത്രുവിനെയും സ്നേഹിക്കുക — ക്ഷമിക്കുക — നീതി, കരുണ, സമാധാനം എന്നിവയിൽ ജീവിക്കുക.

അവിടെ ദൈവബോധം ഒരു സിദ്ധാന്തമായി മാത്രം നിൽക്കുന്നില്ല; ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വഴിയായി മാറുന്നു.