അബ്രഹാമിക മതങ്ങളുടെ മൂന്ന് ശാഖകളും സംഘർഷത്തിന്റെ വേരുകളും

 

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള മതപാരമ്പര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യം. യഹൂദമതം, ക്രിസ്തുമതം, ഇസ്ലാം എന്നിവയെ ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മൂന്ന് വലിയ ശാഖകളായി കാണാം.

ഇവയെ ഒരു വലിയ നദിയോട് ഉപമിക്കാം.

പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ വിശ്വാസപാരമ്പര്യം ഒരു വലിയ നദിപോലെ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഒഴുകി. ആ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഏകദൈവവിശ്വാസം, അബ്രഹാം, മോശെ, പ്രവാചകന്മാർ, ഉടമ്പടി, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം, ദൈവജനത തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ പ്രധാനമായിരുന്നു.

പിന്നീട് ഈ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു വലിയ ദിശകൾ വികസിച്ചു: റബ്ബീനിക് യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും. ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം, അതേ അബ്രഹാമിക മതലോകവുമായി സംവദിച്ചുകൊണ്ട് ഇസ്ലാമും ഉദിച്ചു.

അതിനാൽ ഒരു ലളിതമായ ചിത്രമായി ഇതിനെ കാണാം:

പുരാതന ഇസ്രായേൽ പാരമ്പര്യം
↓
റബ്ബീനിക് യഹൂദമതം + ക്രിസ്തുമതം
↓
ഇസ്ലാം

ഇത് കൃത്യമായ ചരിത്രവംശാവലി എന്നതിലുപരി, ഈ മൂന്ന് മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ചരിത്രബന്ധം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു രൂപകമാണ്.

മൂന്ന് മതങ്ങൾക്കും പൊതുവായ പാരമ്പര്യം

ഈ മൂന്ന് മതങ്ങളും പരസ്പരം പൂർണ്ണമായി അന്യമായ മതങ്ങളല്ല.

മൂന്നും അബ്രഹാമിനെ ആദരിക്കുന്നു. മൂന്നും ഏകദൈവവിശ്വാസത്തെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് വയ്ക്കുന്നു. പ്രവാചകന്മാരുടെയും ദൈവിക വെളിപ്പാടിന്റെയും ആശയങ്ങൾ മൂന്നിലും പ്രധാനമാണ്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തോട് ഉത്തരവാദിയാണെന്നും നീതിയും നന്മയും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ആവശ്യമാണ് എന്നും മൂന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ഇവയ്ക്കിടയിൽ വലിയ സാമ്യമുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇതുതന്നെയാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന ചോദ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്:

ഒരേ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നുവന്നവർ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് എന്തുകൊണ്ട് വ്യത്യസ്തമായി വിശ്വസിക്കുന്നു?

ഇവിടെയാണ് സംഘർഷത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വേരുകൾ കാണുന്നത്.

---

ആരാണ് യഥാർത്ഥ അവകാശി?

യഹൂദമതത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി പാരമ്പര്യവും തോറായും അതിന്റെ കേന്ദ്രമാണ്.

ക്രിസ്തുമതം പറയുന്നത്, ഇസ്രായേലിന്റെ തിരുവെഴുത്തുകളും ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളും യേശുവിൽ പുതിയ രീതിയിൽ പൂർത്തിയായി എന്നാണ്.

ഇസ്ലാം പറയുന്നത്, അബ്രഹാമിന്റെ യഥാർത്ഥ ഏകദൈവവിശ്വാസം പിന്നീട് മനുഷ്യർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചുവെന്നും, മുഹമ്മദ് അതിനെ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കുകയാണെന്നുമാണ്.

അതിനാൽ പ്രശ്നം വെറും:

“നിങ്ങളുടെ ദൈവശാസ്ത്രം എന്താണ്?”

എന്നതല്ല.

അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം:

“അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യാഖ്യാനം ആരുടേതാണ്?”

എന്നതാണ്.

ഇതാണ് ഈ മൂന്ന് മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാന theological tension-ന്റെ ഒരു പ്രധാന കാരണം.

---

യേശു: വലിയ വഴിത്തിരിവ്

ഈ മൂന്ന് പാരമ്പര്യങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ സ്ഥാനം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

യഹൂദമതം യേശുവിനെ മശീഹയായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.

ക്രിസ്തുമതം യേശുവിനെ മശീഹയും ദൈവപുത്രനും രക്ഷയുടെ കേന്ദ്രവുമാക്കി കാണുന്നു.

ഇസ്ലാം യേശുവിനെ മഹാനായ പ്രവാചകനും മശീഹയുമായി അംഗീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ദൈവപുത്രനായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. മുഹമ്മദ് അന്തിമ പ്രവാചകനാണെന്നും ഇസ്ലാം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യത്യാസം ഒരു ചെറിയ theological disagreement അല്ല.

യേശുവിനെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്നത് ഓരോ മതത്തിന്റെയും സ്വത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

---

മതം വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് സാമൂഹികക്രമമാകുമ്പോൾ

സംഘർഷത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്ന മറ്റൊരു ഘടകം മതവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്.

പുരാതന ഇസ്രായേലിൽ ദൈവവിശ്വാസം വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ വിശ്വാസത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല.

ദൈവം → ഉടമ്പടി → തോറാ → ജനത → സാമൂഹിക ക്രമം

എന്നൊരു ഘടന അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ നിയമം ആരാധനയെ മാത്രമല്ല, സമൂഹജീവിതത്തെയും നിയന്ത്രിച്ചു.

ഇസ്ലാമിലും സമാനമായ ഒരു സമഗ്രമായ ധാരണ കാണാം:

ദൈവം → വെളിപ്പാട് → ദീൻ → ഉമ്മത്ത് → സാമൂഹികക്രമം

ഇവിടെ ദീൻ എന്നത് സ്വകാര്യ ആരാധന മാത്രം എന്ന അർത്ഥത്തിലല്ല; വിശ്വാസം, ആരാധന, നൈതികത, സാമൂഹികജീവിതം, നിയമം എന്നിവയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ജീവിതക്രമമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മതം രാഷ്ട്രീയ അധികാരവുമായി ചേരുമ്പോൾ ഒരു പുതിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നു.

“ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം എന്താണ്?” എന്ന മതപരമായ ചോദ്യം,

“രാജ്യത്തിന്റെ നിയമം എന്തായിരിക്കണം?” എന്ന രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമായി മാറുന്നു.

അപ്പോൾ മതപരമായ വ്യത്യാസം രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷമായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

---

ഇന്നത്തെ സംഘർഷങ്ങളുടെ കാരണം മതം മാത്രമാണോ?

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന സൂക്ഷ്മത ആവശ്യമാണ്.

ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ യുദ്ധങ്ങളുടെയും സംഘർഷങ്ങളുടെയും കാരണം യഹൂദമതം, ക്രിസ്തുമതം, ഇസ്ലാം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമാണെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല.

ദേശീയത, ഭൂമി, അധികാരം, സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങൾ, കോളനിവൽക്കരണത്തിന്റെ ചരിത്രം, വംശീയത, സുരക്ഷ, വിഭവങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പല കാരണങ്ങളും സംഘർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലുണ്ട്.

എന്നാൽ മതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ശക്തിയുണ്ട്.

മതം ഒരു സംഘർഷത്തിന് ആഴത്തിലുള്ള ചരിത്രസ്മരണയും വിശുദ്ധമായ അർത്ഥവും വ്യക്തിത്വബോധവും നൈതിക ന്യായീകരണവും നൽകാൻ കഴിയും.

അതിനാൽ മതം എല്ലായ്പ്പോഴും സംഘർഷത്തിന്റെ മൂലകാരണമാകണമെന്നില്ല.

പക്ഷേ പലപ്പോഴും അത് സംഘർഷത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്ന ഒരു ഘടകമാകാം.

---

ഇസ്രായേൽ–പാലസ്തീൻ പ്രശ്നം

ഇതിന് ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇസ്രായേൽ–പാലസ്തീൻ പ്രശ്നം.

ഇത് ഭൂമിയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

ഇത് ദേശീയതയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

ഇത് രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.

എന്നാൽ അതോടൊപ്പം ഇത് മതപരമായ ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രശ്നവും കൂടിയാണ്.

അബ്രഹാമും ഇസ്രായേലും യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തിൽ പ്രധാനമാണ്.

യേശുവിന്റെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭൂമിയായതിനാൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും ഈ പ്രദേശത്തിന് വലിയ വിശുദ്ധപ്രാധാന്യമുണ്ട്.

മക്കയും മദീനയും പോലെ ജറുസലേമും ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യത്തിൽ വിശുദ്ധ നഗരമാണ്.

അതിനാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയചോദ്യം:

“ഈ ഭൂമി ആരുടേതാണ്?”

എന്നത് പലപ്പോഴും മറ്റൊരു ചോദ്യമായി മാറുന്നു:

“ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ ഈ ഭൂമിയുടെ അവകാശം ആർക്കാണ്?”

ഇവിടെയാണ് മതവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ ചേർന്ന് സംഘർഷത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നത്.

---

എന്നാൽ ഈ മൂന്ന് ശാഖകൾക്ക് ഒരു പൊതുവായ ഉറവിടമുണ്ട്

ഇവയെല്ലാം ഒരു നദിയുടെ ശാഖകളാണെങ്കിൽ, അവയുടെ പൊതുവായ ഉറവിടത്തിലേക്കും നമുക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാം.

അവയുടെ പൊതുവായ പാരമ്പര്യത്തിൽ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നത്:

ഒരു ദൈവം
അബ്രഹാം
നീതി
കരുണ
മനുഷ്യനോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം
ദൈവത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം
ദരിദ്രരോടുള്ള പരിഗണന
നൈതിക ജീവിതം
സമാധാനം

അതിനാൽ ചോദ്യം:

“ആരാണ് യഥാർത്ഥ അബ്രഹാമിന്റെ മക്കൾ?”

എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ടതില്ല.

അതിനു പകരം നമുക്ക് ചോദിക്കാം:

“അബ്രഹാമിന്റെ ദൈവം നമ്മിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യജീവിതമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്?”

ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റമാണ്.

മതപരമായ മേൽക്കോയ്മയിൽ നിന്ന് → നൈതിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക്.

ആരാണ് ശരി എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് → എങ്ങനെ ശരിയായി ജീവിക്കാം എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക്.

---

യേശുവിന്റെ പ്രത്യേക സംഭാവന

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ സന്ദേശം വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

യേശു ഇസ്രായേലിന്റെ പാരമ്പര്യത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. എന്നാൽ ദൈവരാജ്യത്തെ അദ്ദേഹം ഒരു പുതിയ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.

ദൈവത്തിന്റെ ഭരണം മനുഷ്യരിൽ പ്രകടമാകേണ്ടത്:

സ്നേഹത്തിലൂടെ,
ക്ഷമയിലൂടെ,
കരുണയിലൂടെ,
ശത്രുവിനോടുപോലും നന്മ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ,
അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിലൂടെയല്ല, സേവിക്കുന്നതിലൂടെ

എന്നതാണ് യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഉപദേശങ്ങളിലും കാണുന്ന പ്രധാന ദിശ.

അതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഇവിടെ ഉയരുന്നു:

അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യത്തിലെ ദൈവഭരണത്തെ യേശു എങ്ങനെ പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ചു?

ഇത് മനസ്സിലാക്കുന്നത് യഹൂദമതം, ക്രിസ്തുമതം, ഇസ്ലാം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാനും സഹായിക്കും.

---

ഉപസംഹാരം

അബ്രഹാമിക മതങ്ങളെ ഒരു വലിയ നദിയുടെ മൂന്ന് ശാഖകളായി കാണുന്നത് ചരിത്രത്തെ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു നല്ല രൂപകമാണ്.

പുരാതന ഇസ്രായേൽ പാരമ്പര്യം ഒരു അടിസ്ഥാനധാരയായി നിന്നു.

അതിൽ നിന്ന് റബ്ബീനിക് യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ വികസിച്ചു.

പിന്നീട് ഇസ്ലാം, അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമെന്ന അവകാശവാദത്തോടെ, അതേ മതലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്നു.

മൂന്നും ഒരേ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പാട്, തിരുവെഴുത്ത്, യേശു, പ്രവാചകത്വം, നിയമം, സമൂഹം, ദൈവത്തിന്റെ ജനത എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ഇവ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വെറും “മതവ്യത്യാസം” മാത്രമല്ല ഉള്ളത്.

അതിന്റെ ആഴത്തിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യം ഉണ്ട്:

“ഒരേ അബ്രഹാമിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശിയും ശരിയായ വ്യാഖ്യാതാവും ആരാണ്?”

ഈ ചോദ്യം മതപരമായ തലത്തിൽ മാത്രം നിൽക്കുമ്പോൾ അത് theological disagreement ആയിരിക്കും.

എന്നാൽ അത് ഭൂമി, നിയമം, ദേശീയത, രാഷ്ട്രീയ അധികാരം എന്നിവയുമായി ചേരുമ്പോൾ അത് ചരിത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സംഘർഷമായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ വലിയ വെല്ലുവിളി ഈ മൂന്ന് മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല.

വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ലോകം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്.

അതിനായി ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം ഇതായിരിക്കും:

“എന്റെ മതമാണ് സത്യം; അതിനാൽ മറ്റുള്ളവർ മാറണം” എന്ന മനോഭാവത്തിൽ നിന്ന്, “എന്റെ വിശ്വാസം എന്നെ എങ്ങനെ കൂടുതൽ നീതിമാനും കരുണയുള്ളവനും സമാധാനപ്രിയനുമായ മനുഷ്യനാക്കുന്നു?” എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് മാറുക.

ഒരേ നദിയുടെ മൂന്ന് ശാഖകൾ വീണ്ടും ഒന്നാകണമെന്നില്ല. അവയുടെ വ്യത്യസ്തതകൾ നിലനിൽക്കാം. എന്നാൽ അവയെല്ലാം മനുഷ്യജീവിതത്തെ നീതി, കരുണ, സ്നേഹം, സമാധാനം എന്നിവയിലേക്ക് നയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, വ്യത്യാസങ്ങൾ സംഘർഷത്തിന്റെ കാരണമാകാതെ പരസ്പര നന്മയ്ക്കു കാരണമാകാം.