ദൈവം മാറുന്നുവോ?

ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര അപഗ്രഥനം

ആമുഖം

വിശുദ്ധ ബൈബിളിൽ ദൈവത്തെ ചിലപ്പോൾ “കോപിക്കുന്നവൻ,” “മുഖം മറയ്ക്കുന്നവൻ,” “മനസ്സലിയുന്നവൻ” എന്നിങ്ങനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അതേസമയം, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ ദൈവം മാറ്റമില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും പിതാവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ട് ചിത്രീകരണങ്ങൾ തമ്മിൽ വൈരുധ്യമുണ്ടോ എന്നതാണ് ഈ പഠനത്തിന്റെ പ്രധാന ചോദ്യം.

ഈ ലേഖനത്തിന്റെ മുഖ്യവാദം: ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാകുന്നതല്ല ബൈബിളിലെ ഇത്തരം ഭാഷയുടെ അർത്ഥം; മനുഷ്യന്റെ ദൈവാനുഭവവും ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ഗ്രഹണവുമാണ് മാറുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലായ്മയും മനുഷ്യന്റെ മാറുന്ന അനുഭവവും വേർതിരിച്ചറിയുമ്പോൾ പഴയനിയമ-പുതിയനിയമ ചിത്രീകരണങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രത്യക്ഷ വൈരുധ്യം ഇല്ലാതാകുന്നു.

1. “മാറുന്ന ദൈവം” — അനുഭവത്തിന്റെ ഭാഷ

പഴയനിയമത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ ദൈവാനുഭവം പലപ്പോഴും ശക്തമായ മാനുഷിക ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

• ഉല്പത്തി 6:6 — ദൈവത്തിന് മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചതിൽ “വ്യസനം” ഉണ്ടായി.
• പുറപ്പാട് 32:14 — മോശെയുടെ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിനുശേഷം ദൈവം വരുത്തുമെന്നു പറഞ്ഞ അനർത്ഥത്തിൽനിന്ന് പിന്മാറുന്നു.
• സങ്കീർത്തനം 13:1 — “എത്രത്തോളം നിന്റെ മുഖം എന്നിൽനിന്നു മറയ്ക്കും?”
• യെശയ്യാവ് 1:15 — “നിങ്ങൾ എത്ര പ്രാർത്ഥന കഴിച്ചാലും ഞാൻ കേൾക്കയില്ല.”
• വിലാപങ്ങൾ 3:8 — ദൈവം പ്രാർത്ഥന “തടുത്തുകളയുന്നു” എന്ന അനുഭവം.

ഇവയെല്ലാം ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യനെപ്പോലെ മനോഭാവം മാറ്റുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, മനുഷ്യൻ ദൈവസാന്നിധ്യത്തെയും അകൽച്ചയെയും എങ്ങനെ അനുഭവിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഭാഷയായി വായിക്കാം. ബൈബിളിലെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇത്തരം മാനുഷിക പ്രയോഗങ്ങളെ anthropomorphic language എന്നു വിളിക്കാം.

ക്രിസ്തീയ പ്രാർത്ഥനാഗീതങ്ങളിലും ഈ ഭാഷ തുടരുന്നു: “കോപമൊക്കെയുമൊഴിച്ചു ഞങ്ങളിലേക്ക് തിരിയേണമേ,” “അങ്ങയുടെ മുഖം ഞങ്ങളിൽനിന്ന് മറയ്ക്കരുതേ” തുടങ്ങിയ പ്രാർത്ഥനകൾ മനുഷ്യന്റെ കുറ്റബോധവും ദൈവസാന്നിധ്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

2. ദൈവത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലായ്മ

ഇത്തരം അനുഭവഭാഷയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ തിരുവെഴുത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നിർണായകമാണ്.

മലാഖി 3:6 — “ഞാൻ യഹോവ; ഞാൻ മാറാത്തവൻ.”

സംഖ്യാപുസ്തകം 23:19 — “ഭോഷ്കു പറവാൻ ദൈവം മനുഷ്യനല്ല; മനസ്താപം വരുവാൻ അവൻ മനുഷ്യപുത്രനുമല്ല.”

യാക്കോബ് 1:17 — ദൈവത്തിൽ “മാറ്റമില്ല, തിരിയുന്നതിന്റെ നിഴലുമില്ല.”

സങ്കീർത്തനം 102:27 — “നീയോ അനന്യൻ; നിന്റെ സംവത്സരങ്ങൾക്കു അവസാനം ഇല്ല.”

എബ്രായർ 13:8 — “യേശുക്രിസ്തു ഇന്നലെയും ഇന്നും എന്നെന്നേക്കും അനന്യൻ.”

ഈ വാക്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു അടിസ്ഥാന ദൈവശാസ്ത്ര തത്വം വ്യക്തമാകുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും പോലെ മാറിമാറുന്നതല്ല. അതിനാൽ “ദൈവം പശ്ചാത്തപിച്ചു,” “ദൈവം മുഖം മറച്ചു” തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങളെ ദൈവസ്വഭാവത്തിലെ അസ്ഥിരതയായി വായിക്കുന്നത് തിരുവെഴുത്തിന്റെ സമഗ്രസാക്ഷ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.

3. യേശുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുഖം

യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ഈ വിഷയത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ധൂർത്തപുത്രന്റെ ഉപമയിൽ (ലൂക്കോസ് 15:11–32) മകൻ പിതാവിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു; പിതാവിന്റെ സ്നേഹം അവസാനിക്കുന്നില്ല. മകൻ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ പിതാവ് അവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. ഇവിടെ നിർണായകമായ മാറ്റം പിതാവിലല്ല, മകനിലാണ്.

മത്തായി 5:45-ൽ യേശു പറയുന്നു:

“അവൻ ദുഷ്ടന്മാരുടെ മേലും നല്ലവരുടെ മേലും തന്റെ സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുന്നു.”

ദൈവത്തിന്റെ നന്മ മനുഷ്യന്റെ യോഗ്യതയെ ആശ്രയിച്ചല്ല എന്നതാണ് ഇതിലെ ആശയം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ യേശുവിന്റെ ആഹ്വാനം:

“മനംമാറി സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ.”
— മർക്കോസ് 1:15

ഇവിടെ metanoia — മാനസാന്തരം — ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തോടല്ല, മനുഷ്യനോടാണ്.

അതായത് ക്രിസ്തീയ സുവിശേഷത്തിന്റെ ദിശ:

“ഞാൻ ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റണം” എന്നതിൽനിന്ന് “എന്റെ മനസ്സും ജീവിതദിശയും ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയണം” എന്നതിലേക്കാണ്.

4. “മുഖം മറയ്ക്കൽ” — ദൈവത്തിന്റെ മാറ്റമോ മനുഷ്യന്റെ അനുഭവമോ?

“ദൈവം മുഖം മറച്ചു” എന്ന സങ്കീർത്തനഭാഷയെ ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ അകന്നുപോയി എന്ന അർത്ഥത്തിൽ വായിക്കേണ്ടതില്ല. അത് മനുഷ്യന് അനുഭവപ്പെടുന്ന ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ അഭാവത്തെയും ആത്മീയ അകൽച്ചയെയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഭാഷയായിരിക്കാം.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസമുണ്ട്:

ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഒന്നാണ്; ആ സാന്നിധ്യം മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന വിധം മറ്റൊന്നാണ്.

പാപം, കുറ്റബോധം, ഭയം എന്നിവ മനുഷ്യന്റെ ദൈവബോധത്തെ ബാധിക്കാം. അതുകൊണ്ട് ദൈവം മാറിയതായി അനുഭവപ്പെടാം; എന്നാൽ അനുഭവത്തിലെ മാറ്റം ദൈവസ്വഭാവത്തിലെ മാറ്റത്തെ തെളിയിക്കുന്നില്ല.

ഇതിന് അനുയോജ്യമായ ഉപമയാണ് സൂര്യനും ജനലും: ജനൽ അടച്ചാൽ മുറിയിൽ ഇരുട്ടാകും; അതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത് നിർത്തിയിട്ടില്ല.

5. പഴയനിയമവും പുതിയനിയമവും — വൈരുധ്യമോ പൂർണ്ണീകരണമോ?

ഇവിടെ പഴയനിയമത്തിലെ ദൈവത്തെയും യേശു വെളിപ്പെടുത്തിയ ദൈവത്തെയും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ദൈവങ്ങളായി കാണുന്നത് ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രപരമായി അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. യേശു വെളിപ്പെടുത്തിയ പിതാവ് ഇസ്രായേൽ ആരാധിച്ച അതേ ദൈവമാണ്.

അതിനാൽ “പഴയനിയമത്തിലെ ദൈവം കോപത്തിന്റെ ദൈവവും പുതിയനിയമത്തിലെ ദൈവം സ്നേഹത്തിന്റെ ദൈവവുമാണ്” എന്ന വിഭജനം ഒഴിവാക്കണം.

പകരം, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ അറിവ് ചരിത്രത്തിലൂടെ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുകയും, ക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ നിർണായകമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് പറയാം. ഇതാണ് progressive revelation എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രസക്തി.

ഇവിടെ പുരോഗതി സംഭവിക്കുന്നത് ദൈവത്തിൽ അല്ല, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിലും ഗ്രഹണത്തിലുമാണ്.

ഉപസംഹാരം

അതിനാൽ “ദൈവം മാറുന്നുവോ?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നൽകാവുന്ന ഉത്തരം:

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിലും വിശ്വസ്തതയിലും സ്വഭാവത്തിലും മാറ്റമില്ല; മാറുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ദൈവാനുഭവവും ദൈവത്തോടുള്ള ബന്ധവുമാണ്.

പഴയനിയമത്തിലെ “മുഖം മറയ്ക്കുന്ന ദൈവം,” “മനസ്സലിയുന്ന ദൈവം” തുടങ്ങിയ പ്രയോഗങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ അനുഭവത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഭാഷയായി വായിക്കുമ്പോൾ അവ ദൈവത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലായ്മയുമായി വിരോധത്തിലാകുന്നില്ല. യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഈ സത്യത്തിന് കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ ലഭിക്കുന്നു: ദൈവം മനുഷ്യനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പിതാവല്ല, മനുഷ്യന്റെ മടങ്ങിവരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന പിതാവാണ്.

അതിനാൽ metanoia എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റാനുള്ള ശ്രമമല്ല; മനുഷ്യന്റെ മനസ്സും ജീവിതദിശയും ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിക്കുന്നതാണ്.

“യേശുക്രിസ്തു ഇന്നലെയും ഇന്നും എന്നെന്നേക്കും അനന്യൻ.”
— എബ്രായർ 13:8