യേശുവിന്റെ ദൈവദർശനം: ക്രിസ്തുമതം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ അമൂല്യ മുത്ത്?

 മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ മിക്ക മതങ്ങളും ദൈവത്തെ ഒരു ന്യായാധിപനായി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. നന്മ ചെയ്യുന്നവരെ ദൈവം സ്നേഹിക്കുകയും പ്രതിഫലം നൽകുകയും തിന്മ ചെയ്യുന്നവരെ വെറുക്കുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് പൊതുവായ മതധാരണ. യഹൂദമതത്തിലും ഇസ്ലാം മതത്തിലും ഈ ആശയത്തിന് പ്രധാന സ്ഥാനമുണ്ട്. ദൈവസ്നേഹം പലപ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ അനുസരണത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഒന്നായാണ് അവിടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

എന്നാൽ യേശു അവതരിപ്പിച്ച ദൈവദർശനം ഇതിൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തവും വിപ്ലവാത്മകവുമായിരുന്നു.

യേശു ദൈവത്തെ ഒരു പക്ഷപാതിയായ ന്യായാധിപനായി അല്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന പിതാവായാണ് അവതരിപ്പിച്ചത്. "അവൻ തന്റെ സൂര്യനെ ദുഷ്ടന്മാരുടെയും നല്ലവരുടെയും മേൽ ഉദിപ്പിക്കുന്നു; നീതിമാന്മാരുടെയും അനീതിമാന്മാരുടെയും മേൽ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു" എന്ന യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഈ ദൈവദർശനത്തിന്റെ ഹൃദയമാണ്. ദൈവസ്നേഹം മനുഷ്യന്റെ യോഗ്യതയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന പ്രതിഫലമല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. പിതാവ് തന്റെ മക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവം എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു.

ഇത് മതചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആത്മീയ വിപ്ലവങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ വിപ്ലവത്തിന്റെ ആഴം ആദിമ ക്രൈസ്തവസഭ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ടില്ല എന്ന തോന്നൽ പലർക്കുമുണ്ട്. ക്രമേണ ദൈവസ്നേഹത്തിനും ദൈവത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിനും വീണ്ടും ഉപാധികൾ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തോട് നിരപ്പാകാൻ യേശുവിന്റെ മരണം ഒരു പ്രായശ്ചിത്തബലിയാണെന്നും, ആ ബലിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കുമാത്രമേ ദൈവപുത്രത്വവും രക്ഷയും ലഭിക്കുകയുള്ളൂ എന്നും പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന പിതാവിന്റെ സ്ഥാനത്ത്, ചില പ്രത്യേക വ്യവസ്ഥകൾ നിറവേറ്റുന്നവരെ മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ചിത്രം വീണ്ടും ശക്തിപ്പെട്ടു.

ഇവിടെ ഒരു വലിയ വിരോധാഭാസം കാണാം. യേശു മനുഷ്യനും ദൈവത്തിനുമിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മതപരമായ എല്ലാ മതിലുകളും പൊളിച്ചുനീക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് സഭ പുതിയ മതിലുകൾ പണിതു. യേശു എല്ലാവരെയും ദൈവത്തിന്റെ മക്കളായി കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് ചിലർ മാത്രം ദൈവത്തിന്റെ മക്കളാണെന്ന ആശയം പ്രബലമായി.

യേശു പറഞ്ഞ ഒരു വചനം ഇവിടെ ഓർമ്മ വരുന്നു: "പന്നികളുടെ മുമ്പിൽ മുത്തുകൾ എറിയരുത്; അവ അവയെ കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളയും." ഈ ഉപമ കടമെടുത്ത് പറയുകയാണെങ്കിൽ, യേശുവിന്റെ ദൈവദർശനം മനുഷ്യരാശിക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും അമൂല്യമായ ആത്മീയ മുത്തുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദിമ ക്രൈസ്തവസഭ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം തിരിച്ചറിയാതെ ആ മുത്തിനെ കൈവിട്ടുകളഞ്ഞു എന്ന വിമർശനം ഉയർത്താവുന്നതാണ്. യേശു തുറന്നുകൊടുത്ത സർവലൗകിക ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായി തുറന്നുവെക്കുന്നതിനുപകരം, സഭ വീണ്ടും വ്യവസ്ഥകളുടെയും വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെയും വാതിലുകൾ സ്ഥാപിച്ചു. അങ്ങനെ, യേശു മറികടക്കാൻ ശ്രമിച്ച ദൈവധാരണകളിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചുപോയി എന്ന വിലയിരുത്തലും ഉണ്ട്.

യേശുവിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളുടെ കേന്ദ്രവിഷയം മരണാനന്തര സ്വർഗ്ഗമല്ലായിരുന്നു; "ദൈവരാജ്യം" ആയിരുന്നു. ആ ദൈവരാജ്യം മനുഷ്യഹൃദയത്തിലും സമൂഹത്തിലും സ്നേഹവും കരുണയും ക്ഷമയും നീതിയും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ ജീവിതക്രമമായി ഭൂമിയിൽ യാഥാർഥ്യമാകേണ്ടതായിരുന്നു. ഭൂമിയെ സ്വർഗ്ഗസദൃശമാക്കാനുള്ള ഒരു ജീവിതദർശനമാണ് യേശു പഠിപ്പിച്ചത്.

എന്നാൽ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പ്രധാന ഊന്നൽ പലപ്പോഴും മാറി. ഈ ലോകത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനുള്ള ദൗത്യത്തിനുപകരം, മരണശേഷം സ്വർഗ്ഗത്തിലെത്താനുള്ള മാർഗ്ഗമെന്ന നിലയിലാണ് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പലപ്പോഴും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. അങ്ങനെ, ഭൂമിയിൽ ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ സ്വപ്നം ക്രമേണ മരണാനന്തര പ്രതിഫലത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച ഒരു മതചിന്തയ്ക്ക് വഴിമാറി.

യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ സന്ദേശത്തെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു. ദൈവം എല്ലാവരുടെയും പിതാവാണെന്നും എല്ലാ മനുഷ്യരും സഹോദരങ്ങളാണെന്നും ഉള്ള ആ മഹത്തായ സത്യം മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ വീണ്ടും ജീവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഭൂമിയിൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയുള്ളൂ. യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാരമ്പര്യം ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിച്ചതല്ല; ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിനെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചതാണ്. ആ ദർശനത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടെടുക്കുകയാണ് ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ആത്മീയ വെല്ലുവിളി.