ക്രിസ്തീയ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള പുതിയ വഴി
യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കും പഠിപ്പിക്കലിലേക്കും മടങ്ങിവരുമ്പോൾ
ആമുഖം: വിഭജിക്കപ്പെട്ട ഒരു ക്രിസ്തുമതം
ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തുമതം ഒരു ഏകീകൃത സമൂഹമല്ല. കത്തോലിക്കർ, ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ, വിവിധ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങൾ, പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകൾ, ഇവയ്ക്കുള്ളിലെ അനേകം വിഭാഗങ്ങൾ—ഇങ്ങനെ ക്രിസ്തീയലോകം നിരവധി സഭകളായും പാരമ്പര്യങ്ങളായും വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇവയുടെ വിശ്വാസങ്ങളിൽ പല പ്രധാന സാമ്യങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വം, രക്ഷയുടെ അർത്ഥം, കുർബാന, സ്നാനം, സഭയുടെ അധികാരം, തിരുവെഴുത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം, ആരാധനാരീതികൾ തുടങ്ങി നിരവധി വിഷയങ്ങളിൽ ഗൗരവമായ വ്യത്യാസങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നു.
ഈ വിഭജനങ്ങൾ വെറും തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ ഫലമല്ല. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ നീണ്ട ചരിത്രത്തിൽ വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളെയും ചോദ്യങ്ങളെയും നേരിടുന്നതിനിടയിൽ വ്യത്യസ്ത ഉത്തരങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. അവ പിന്നീട് വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളായും പാരമ്പര്യങ്ങളായും സഭാസംവിധാനങ്ങളായും മാറി.
അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയരുന്നു:
പഴയ വിഭജനങ്ങളെ പരിഹരിക്കാൻ നമുക്ക് പഴയ ഉത്തരങ്ങൾ തന്നെ ആവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ടോ, അതോ നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തെ പുതുതായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
പാരമ്പര്യം: മറക്കേണ്ടതല്ല, മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്
ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലെന്നപോലെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിൽ മുൻകാല അനുഭവങ്ങൾ വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്.
ക്രിസ്തുമതവും അതിന് അപവാദമല്ല.
ക്രിസ്തുമതം രൂപപ്പെട്ടത് യഹൂദമതത്തിന്റെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ഏകദൈവവിശ്വാസം, സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം, അബ്രഹാം, മോശെ, പ്രവാചകന്മാർ, തിരുവെഴുത്തുകളുടെ പാരമ്പര്യം, ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യാശ, മിശിഹാ പ്രതീക്ഷ എന്നിവയെല്ലാം ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായി.
പിന്നീട് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി. യേശു മിശിഹായാണെന്ന വിശ്വാസം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉയിർപ്പിലുള്ള വിശ്വാസം, പുതിയ ഉടമ്പടിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ രക്ഷാപരമായ അർത്ഥം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം എന്നിവ കാലക്രമേണ കൂടുതൽ വികസിച്ചു.
ഇവയിൽ പലതും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ അമൂല്യമായ പൈതൃകങ്ങളാണ്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:
പാരമ്പര്യം നമ്മുടെ അധ്യാപകനാകണം; നമ്മുടെ യജമാനനാകരുത്.
ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തുമതം ഇന്നലത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് നൽകിയ ഉത്തരങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണോ?
ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായ പല ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തീരുമാനങ്ങളും അവ ഉയർന്നുവന്ന പ്രത്യേക ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങളോട് ബന്ധപ്പെട്ടവയായിരുന്നു.
യേശു ആരാണ്?
അദ്ദേഹം ദൈവമാണോ?
പിതാവുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം എന്താണ്?
ത്രിത്വത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം?
സഭയുടെ അധികാരം എവിടെയാണ്?
തിരുവെഴുത്തിനും സഭാപാരമ്പര്യത്തിനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?
ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ശക്തമായി ഉയർന്നു. അവയ്ക്ക് സഭകൾ തങ്ങളുടെ കാലത്തിന്റെ ഭാഷയിലും ദാർശനിക ഉപകരണങ്ങളിലുമാണ് മറുപടി നൽകിയത്.
അവ മറുപടികൾ ചരിത്രപരമായി പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ്.
എന്നാൽ ഒരു പഴയ പ്രശ്നത്തിന് നൽകിയ മറുപടി പിന്നീട് മറ്റൊരു സാഹചര്യത്തിൽ അതേ രീതിയിൽ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഒരു അപകടമുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ പ്രശ്നം ഇന്നലത്തെ പ്രശ്നമല്ല.
ഇന്നത്തെ ലോകം ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികവിദ്യ, ജനാധിപത്യം, മനുഷ്യാവകാശം, മതബഹുസ്വരത, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, യുദ്ധം, സാമ്പത്തിക അസമത്വം തുടങ്ങിയ പുതിയ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ക്രിസ്ത്യാനികൾ ചോദിക്കേണ്ടത്:
“നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ഈ പ്രശ്നത്തിന് എന്ത് ഉത്തരമാണ് നൽകിയിരുന്നത്?” എന്നത് മാത്രമല്ല.
അതിലും പ്രധാനമായി:
“ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?”
വിശ്വാസത്തെ സൂത്രവാക്യമാക്കുന്ന അപകടം
മനുഷ്യർക്ക് ഉറപ്പ് ഇഷ്ടമാണ്.
ഒരു കാലത്ത് ഒരു പ്രശ്നത്തിന് ഫലപ്രദമായിരുന്ന ഒരു പരിഹാരം പിന്നീട് ഒരു നിയമമായി മാറുന്നു. പിന്നീട് ആ നിയമം എന്തുകൊണ്ടാണ് രൂപപ്പെട്ടതെന്ന് ആളുകൾ മറന്നുപോകാം. ഒടുവിൽ, യഥാർത്ഥ സാഹചര്യത്തെ പരിശോധിക്കാതെ “ഇങ്ങനെയാണ് എപ്പോഴും ചെയ്തിരുന്നത്” എന്ന കാരണംകൊണ്ട് അതിനെ ആവർത്തിക്കുന്നു.
മതത്തിലും ഇതു സംഭവിക്കാം.
ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ആത്മീയബോധം പിന്നീട് കഠിനമായ ഒരു സിദ്ധാന്തമായി മാറാം. ഒരു ചരിത്രസാഹചര്യത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട വ്യാഖ്യാനം എല്ലാ കാലത്തേക്കുമുള്ള നിർബന്ധിത ഫോർമുലയായി മാറാം.
അപ്പോൾ പാരമ്പര്യം യാഥാർത്ഥ്യത്തെ കാണാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിനുപകരം യാഥാർത്ഥ്യം കാണുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ തടയാൻ തുടങ്ങുന്നു.
അതുകൊണ്ട് വിശ്വാസത്തിന്റെ പൈതൃകത്തെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ അതിനെ പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ വീണ്ടും വായിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
യേശുവിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്: പഴയതിനെ ഉപേക്ഷിക്കലല്ല
ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പഠിപ്പിക്കലും വീണ്ടും പ്രധാനമാകുന്നത്.
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ ദൈവശാസ്ത്രസംവിധാനം പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് തന്റെ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചതെന്ന് സുവിശേഷങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഘോഷണത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ദൈവരാജ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക.
അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക.
ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുക.
ക്ഷമിക്കുക.
കരുണ കാണിക്കുക.
നീതിക്കായി നിലകൊള്ളുക.
വിനയത്തോടെ ജീവിക്കുക.
ദരിദ്രരെയും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരെയും സ്വീകരിക്കുക.
അധികാരത്തെ സേവനമായി മനസ്സിലാക്കുക.
സമാധാനം അന്വേഷിക്കുക.
ദൈവഹിതം ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കുക.
ഇവ കേവലം നൈതിക ഉപദേശങ്ങളല്ല. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ജീവിതരീതിയുടെ ഭാഗമായാണ് യേശു അവയെ അവതരിപ്പിച്ചത്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും യേശുവിനെ പിന്തുടരലും
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ച് എന്ത് വിശ്വസിക്കുന്നു?
എന്ന ചോദ്യം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിൽ പ്രധാനമാണ്.
എന്നാൽ അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടി വേണം:
യേശുവിനെ എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു?
ചരിത്രത്തിൽ ക്രിസ്തുമതം യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളെ വളരെ വിശദമായി വികസിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവികത, ത്രിത്വത്തിലെ സ്ഥാനം, കുരിശുമരണത്തിന്റെ രക്ഷാപരമായ അർത്ഥം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ വിശാലമായ ദൈവശാസ്ത്രം രൂപപ്പെട്ടു.
ഇവ ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
എന്നാൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ പിന്തുടരുന്നതിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടാൽ, വിശ്വാസം ഒരു ബൗദ്ധിക സമ്മതമായി ചുരുങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും യേശുവിനെ പിന്തുടരുന്ന ജീവിതവും പരസ്പരം വേർപെടരുത്.
ക്രിസ്തീയ ഐക്യത്തിന്റെ പുതിയ അടിത്തറ
ക്രിസ്തീയ സഭകളെല്ലാം തങ്ങളുടെ നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉടൻ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരേ സിദ്ധാന്തം അംഗീകരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യബോധമുള്ള സമീപനമല്ല.
അത് ആവശ്യവുമല്ല.
ഐക്യം എന്നത് എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല.
വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പൊതുകേന്ദ്രം കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധമുള്ള വഴി.
ആ പൊതുകേന്ദ്രം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ദർശനത്തിലും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമോ?
ഇത് ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമാണ്.
യേശുവിന്റെ ശത്രുസ്നേഹം കത്തോലിക്കർക്കും ഓർത്തഡോക്സുകൾക്കും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾക്കും പെന്തെക്കോസ്തുകാർക്കും ഒരുപോലെ വെല്ലുവിളിയാണ്.
ക്ഷമയുടെ ആഹ്വാനം എല്ലാവർക്കും ബാധകമാണ്.
കരുണ, നീതി, വിനയം, സമാധാനം, ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ, അധികാരത്തെ സേവനമായി കാണൽ—ഇവയെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക സഭയുടെ മാത്രം സ്വത്തല്ല.
അതിനാൽ സിദ്ധാന്തപരമായ എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളും പരിഹരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ, യേശുവിനെ പിന്തുടരുന്ന ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഒരുമിക്കാൻ കഴിയുമോ?
ഐക്യം: ഒരേ അഭിപ്രായമല്ല, ഒരേ ദിശ
ക്രിസ്തീയ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണയും പുതുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരുമ എന്നത് എല്ലാവരും ഒരേ രീതിയിൽ ചിന്തിക്കുക എന്നല്ല.
ഒരു കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. എന്നാൽ അവർക്ക് ഒരു പൊതുബന്ധം ഉണ്ടായിരിക്കും.
അതുപോലെ, ക്രിസ്തീയ ഐക്യം എല്ലാ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കുന്നതിലല്ല, യേശുവിന്റെ വഴിയിൽ ഒരുമിച്ച് നടക്കുന്നതിലായിരിക്കാം.
ഇത് “creative faithfulness” എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന ഒരു സമീപനമാണ്—സൃഷ്ടിപരമായ വിശ്വസ്തത.
പാരമ്പര്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ അതിനെ പുതുതായി മനസ്സിലാക്കുക.
ചരിത്രത്തെ മറക്കാതെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക.
പഴയ ഉത്തരങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കുക; എന്നാൽ പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടാതിരിക്കുക.
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് യേശുവിന്റെ സന്ദേശം വീണ്ടും കേൾക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
ഇന്നത്തെ ലോകം മതവിഭജനങ്ങൾക്കപ്പുറം വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുന്നു.
യുദ്ധങ്ങൾ നടക്കുന്നു.
മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിദ്വേഷം വളരുന്നു.
സാമ്പത്തിക അസമത്വം വർധിക്കുന്നു.
പ്രകൃതി പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു.
മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസം കുറയുന്നു.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ പരസ്പരം ചോദിക്കേണ്ടത്:
“നമ്മുടെ സഭയുടെ സിദ്ധാന്തം എന്താണ് പറയുന്നത്?” എന്നതിനു പുറമേ,
“ഈ സാഹചര്യത്തിൽ യേശു നമ്മോട് എന്താണ് ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടുക?”
എന്നതുമാണ്.
അതാണ് പഴയ വിശ്വാസത്തെ ഇന്നത്തെ യാഥാർത്ഥ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വഴി.
പഴയതിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് പുതിയതായി തുടങ്ങാനുള്ള ധൈര്യം
ഒരു തലമുറയുടെ കടമ മുൻതലമുറയുടെ എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല.
അതുപോലെ മുൻതലമുറയെ മുഴുവനായി നിരസിച്ച് പൂജ്യത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുകയുമല്ല.
പഠിക്കുക—വീണ്ടും കാണുക—വീണ്ടും ചിന്തിക്കുക—ആവശ്യമെങ്കിൽ വീണ്ടും ആരംഭിക്കുക.
ക്രിസ്തുമതത്തിനും ഇതുതന്നെയാണ് ആവശ്യമായത്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ച് സഭ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ചിന്തിച്ചു. ആ ചിന്തയുടെ ഫലമായി സമ്പന്നമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപാരമ്പര്യം രൂപപ്പെട്ടു.
അതിനെ നിഷേധിക്കേണ്ടതില്ല.
എന്നാൽ അതിനൊപ്പം യേശു എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്, അദ്ദേഹം എങ്ങനെയാണ് ജീവിച്ചത്, എന്തുതരം സമൂഹമാണ് അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടത്, ദൈവരാജ്യം എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്, അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരുക എന്നത് ഇന്ന് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്—ഇവയും വീണ്ടും ചോദിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.
ഉപസംഹാരം: ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഭാവി എവിടെയാണ്?
ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം നോക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ഒരു വലിയ പാഠം ലഭിക്കുന്നു.
വിശ്വാസങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ വികസിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ പുതിയ പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടുമ്പോൾ അവയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉത്തരങ്ങൾ പിന്നീട് പാരമ്പര്യങ്ങളായി മാറുന്നു.
അത് ക്രിസ്തുമതത്തിലും സംഭവിച്ചു.
അതുകൊണ്ട് ചരിത്രത്തെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
പകരം ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കണം.
ഇന്നലെയുടെ പരിഹാരം ഇന്നത്തെ അനുഭവമാണ്; അത് നിർബന്ധമായും ഇന്നത്തെ പരിഹാരമാകണമെന്നില്ല.
ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
നമ്മുടെ മുൻഗാമികളുടെ വിശ്വാസത്തെ ബഹുമാനിക്കാം. സഭയുടെ ദീർഘമായ ദൈവശാസ്ത്രപാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കാം. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പുതുതായി കാണാനുള്ള ധൈര്യവും വേണം.
ഒടുവിൽ ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഒരുപക്ഷേ ഇതായിരിക്കാം:
ക്രിസ്ത്യാനികൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഒരേ കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതിലുപരി, യേശു പഠിപ്പിച്ച വഴിയിൽ ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ അവർ തയ്യാറാണോ?
അവിടെ നിന്നായിരിക്കാം ക്രിസ്തീയ ഐക്യത്തിനുള്ള ഒരു പുതിയ വഴി ആരംഭിക്കുന്നത്.
യേശുവിന്റെ പേരിൽ ഒരുമിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്
യേശുവിന്റെ വഴിയിൽ ഒരുമിച്ച് നടക്കുന്നതിലേക്കുള്ള യാത്ര.
അത് പാരമ്പര്യത്തെ നിരസിക്കുന്ന വഴിയല്ല.
അത് ചരിത്രത്തെ മറക്കുന്ന വഴിയുമല്ല.
പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ച്, വർത്തമാനത്തെ പുതുതായി കണ്ടറിഞ്ഞ്, യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യദർശനത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിയുന്ന വഴിയാണ്.
ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന് പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
കാണുക. പഠിക്കുക. വീണ്ടും ചിന്തിക്കുക.
ആവശ്യമെങ്കിൽ വീണ്ടും ആരംഭിക്കുക.
അവിടെയാണ് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള ഒരു പ്രത്യാശാപൂർണ്ണ വഴി തുറക്കുന്നത്.
Comments