ഒരേ വേരിൽ നിന്ന് വളർന്ന രണ്ട് വഴികൾ
റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ആദ്യകാല ക്രിസ്തുമതവും: ഒരു ചരിത്രപരമായ താരതമ്യം
ആമുഖം: യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദമതം എങ്ങനെയായിരുന്നു?
യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദമതവും ഇന്നത്തെ റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ഒരേ രൂപത്തിലുള്ളതായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നത് ചരിത്രപരമായി ശരിയല്ല. അതുപോലെ, ക്രിസ്തുമതം യഹൂദമതത്തിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് വേർപെട്ട് രൂപംകൊണ്ട ഒരു പുതിയ മതമാണെന്ന ധാരണയും ചരിത്രത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതയെ ലളിതമാക്കുന്നു.
യേശു ജീവിച്ചിരുന്നത് രണ്ടാം ദേവാലയകാല യഹൂദമതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. യെരൂശലേം ദേവാലയം യഹൂദരുടെ മതജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. പുരോഹിതന്മാർ, ബലികൾ, തിരുവെഴുത്തുകൾ, തോറാ, ഉത്സവങ്ങൾ, സിനഗോഗുകൾ, വിവിധ യഹൂദ മത-രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എന്നിവ ചേർന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു മതലോകമായിരുന്നു അത്.
ആ ലോകത്തിൽ നിന്നാണ് പിന്നീട് രണ്ട് പ്രധാന പാരമ്പര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത ദിശകളിലേക്ക് വികസിച്ചത്—റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും.
അതിനാൽ ഇവയെ പരസ്പരം പൂർണ്ണമായും ബന്ധമില്ലാത്ത രണ്ട് മതങ്ങളായി കാണുന്നതിനു പകരം, ഒരേ ചരിത്രപരമായ വേരുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ വളർന്ന പാരമ്പര്യങ്ങളായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ യുക്തിസഹം.
ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം: ഒരു വലിയ ചരിത്രവഴിത്തിരിവ്
ക്രി.വ. 70-ൽ റോമാക്കാർ യെരൂശലേം ദേവാലയം നശിപ്പിച്ചത് യഹൂദചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവുകളിലൊന്നായിരുന്നു.
ദേവാലയം വെറും ഒരു ആരാധനാലയം മാത്രമായിരുന്നില്ല. യഹൂദരുടെ ബലിആരാധനയുടെയും പുരോഹിതശുശ്രൂഷയുടെയും ദേശീയ-മതപരമായ ജീവിതത്തിന്റെയും കേന്ദ്രമായിരുന്നു അത്.
ദേവാലയം നശിച്ചതോടെ ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം ഉയർന്നു:
ദേവാലയവും ബലികളും ഇല്ലാതെ യഹൂദമതം എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും?
ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരേയൊരു മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. യഹൂദപാരമ്പര്യത്തിനുള്ളിൽ വിവിധ പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും, ചരിത്രത്തിൽ ദീർഘകാലം നിലനിന്ന പ്രധാന വഴികളിലൊന്നാണ് പിന്നീട് റബ്ബിനിക് യഹൂദമതം എന്ന രൂപത്തിലേക്ക് വളർന്നത്.
അതേസമയം, യേശുവിനെ മിശിഹായായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ക്രൈസ്തവ സമൂഹം ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറ്റൊരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചട്ടക്കൂടിലൂടെ മനസ്സിലാക്കി.
റബ്ബിനിക് യഹൂദമതം: ദേവാലയത്തിനപ്പുറം മതജീവിതം
ദേവാലയകേന്ദ്രിതമായ മതജീവിതം തകർന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, യഹൂദപാരമ്പര്യത്തിന് പുതിയൊരു സാമൂഹികവും ആത്മീയവുമായ ഘടന ആവശ്യമായി വന്നു.
ക്രമേണ സിനഗോഗ്, കുടുംബം, സമൂഹം, തോറാപഠനം, പ്രാർത്ഥന എന്നിവ മതജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി.
മൃഗബലികൾക്ക് പകരം പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും പശ്ചാത്താപത്തിനും ദാനധർമ്മത്തിനും തോറാപഠനത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.
റബ്ബിമാർ മതജീവിതത്തിൽ പ്രധാന നേതൃത്വപങ്ക് വഹിച്ചു. എഴുതപ്പെട്ട തോറയോടൊപ്പം വാമൊഴി തോറാ സംബന്ധിച്ച പാരമ്പര്യങ്ങളും വികസിച്ചു. പിന്നീട് ഇവ മിഷ്ന, താൽമൂദ് തുടങ്ങിയ വിപുലമായ റബ്ബിനിക് സാഹിത്യത്തിലേക്ക് വളർന്നു.
ഇത് ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് സംഭവിച്ച മാറ്റമായിരുന്നില്ല. രണ്ടാം ദേവാലയകാലത്തുതന്നെ നിലനിന്നിരുന്ന വിവിധ യഹൂദ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആശയങ്ങൾ ദേവാലയനാശത്തിനു ശേഷമുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ക്രമേണ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
അതിനാൽ “ക്രി.വ. 70-ൽ റബ്ബിനിക് യഹൂദമതം പെട്ടെന്ന് ജനിച്ചു” എന്ന് പറയുന്നതിനെക്കാൾ, ദേവാലയനാശത്തിനു മുമ്പേ വേരുകളുണ്ടായിരുന്ന ചില യഹൂദ പാരമ്പര്യങ്ങൾ പിന്നീട് റബ്ബിനിക് രൂപത്തിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി സംഘടിതമായി എന്ന് പറയുന്നതാണ് ചരിത്രപരമായി കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മം.
ആദ്യകാല ക്രിസ്തുമതം: യേശുവിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ച പുതിയ വ്യാഖ്യാനം
യേശുവിന്റെ ആദ്യകാല അനുയായികളും യഹൂദന്മാരായിരുന്നു. അവർ യഹൂദ തിരുവെഴുത്തുകളെ സ്വീകരിക്കുകയും യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ യേശുവിനെ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ അവരുടെ അനുഭവത്തിൽ ഒരു നിർണായകമായ സംഭവം സംഭവിച്ചു:
യേശുവിന്റെ ക്രൂശുമരണവും ഉയിർപ്പിലുള്ള അവരുടെ വിശ്വാസവും.
അവർ യേശുവാണ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട മിശിഹാ എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇതോടെ പഴയ യഹൂദ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് പുതിയൊരു വ്യാഖ്യാനം ലഭിച്ചു. ദൈവരാജ്യം, മിശിഹാ, രക്ഷ, പുതിയ ഉടമ്പടി, ദൈവത്തിന്റെ ജനത എന്നീ ആശയങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ജീവിതം, മരണം, ഉയിർപ്പ് എന്നിവയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.
ഇതാണ് പിന്നീട് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രത്യേക സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുത്തിയത്.
ദേവാലയത്തിൽ നിന്ന് സമൂഹത്തിലേക്ക്: രണ്ട് വഴികളിലെ സാമ്യം
ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സാമ്യം കാണാം.
ദേവാലയകേന്ദ്രിതമായ യഹൂദമതത്തിന്റെ ലോകം തകർന്നപ്പോൾ, റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും പ്രാദേശിക വിശ്വാസസമൂഹങ്ങളെ കൂടുതൽ പ്രധാനമാക്കി.
ഇരുപാരമ്പര്യങ്ങളിലും:
- പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.
- തിരുവെഴുത്തുകളുടെ വായനയും വ്യാഖ്യാനവും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് തുടർന്നു.
- ദാനധർമ്മത്തിനും കരുണാപ്രവൃത്തികൾക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു.
- പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങൾ മതജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായി.
- ദേവാലയത്തിന് പുറത്തും മതപരമായ ജീവിതം തുടരാൻ കഴിയുന്ന രീതികൾ വികസിച്ചു.
ഈ സാമ്യങ്ങൾ യാദൃശ്ചികമല്ല. രണ്ടും ഒരേ യഹൂദ ചരിത്രപാരമ്പര്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നാണ് വളർന്നത്.
എന്നാൽ വഴികൾ ഇവിടെ വേർപിരിയുന്നു
സാമ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ക്രമേണ രണ്ട് പാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു.
ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസം യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം തന്നെയായിരുന്നു.
റബ്ബിനിക് യഹൂദമതം യേശുവിനെ മിശിഹായായി അംഗീകരിച്ചില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ യേശുവാണ് മിശിഹാ എന്ന് വിശ്വസിച്ചു.
തുടർന്ന് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിൽ യേശുവിന്റെ സ്ഥാനം കൂടുതൽ ഉയർന്നു. അവനെ കർത്താവായും ദൈവപുത്രനായും പിന്നീട് നിത്യദൈവവചനമായും ഒടുവിൽ ത്രിത്വത്തിലെ ദൈവിക വ്യക്തിയായും സഭ വിശദീകരിച്ചു.
അതേസമയം, റബ്ബിനിക് യഹൂദമതം തോറായുടെയും അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെയും ചുറ്റിലാണ് വളർന്നത്.
അങ്ങനെ ഒരേ ചരിത്രവേരിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച രണ്ട് പാരമ്പര്യങ്ങൾ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കേന്ദ്രങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു:
യഹൂദമതം — തോറയും അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനപാരമ്പര്യവും.
ക്രിസ്തുമതം — യേശുവും അവനെക്കുറിച്ചുള്ള അപ്പൊസ്തലിക സാക്ഷ്യവും.
ബലിയെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വഴികൾ
ഇരുപാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ബലിയുടെ ആശയം.
ദേവാലയം നശിച്ചതോടെ റബ്ബിനിക് യഹൂദമതത്തിൽ മൃഗബലിക്ക് പകരം പ്രാർത്ഥന, പശ്ചാത്താപം, തോറാപഠനം, ദാനധർമ്മം തുടങ്ങിയവ മതജീവിതത്തിൽ പ്രധാനമായി.
ക്രിസ്തുമതത്തിൽ, മറിച്ച്, യേശുവിന്റെ ക്രൂശുമരണം തന്നെ മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിർണായക ബലിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.
പിന്നീട് യൂക്കറിസ്റ്റിക് ആരാധനയിലും ഈ ആശയം പ്രധാനമായി. കത്തോലിക്ക, ഓർത്തഡോക്സ്, മറ്റു ചില പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ കുർബാനയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏകബലിയുമായി സഭയുടെ ആരാധനാപരമായ പങ്കാളിത്തമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു. പല പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങളും ഇതിനെ പ്രധാനമായും ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ സ്മരണയും വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനവുമായാണ് ഊന്നിപ്പറയുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് ഒരേ ചരിത്രപ്രശ്നത്തിന് രണ്ട് പാരമ്പര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത മതശാസ്ത്രപരമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകി എന്ന് പറയാം.
ഒരു പ്രധാന ചരിത്രസൂക്ഷ്മത: എല്ലാം ക്രി.വ. 70-ൽ ആരംഭിച്ചില്ല
ഇവിടെ ഒരു കാര്യത്തിൽ പ്രത്യേകം ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്.
“ദേവാലയം നശിച്ചു; അതിന് ശേഷം റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും രണ്ട് പൂർണ്ണരൂപത്തിലുള്ള മതങ്ങളായി ഉടൻ രൂപപ്പെട്ടു” എന്ന ചിത്രം ചരിത്രപരമായി വളരെ ലളിതമാണ്.
യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടിന്റെയും രൂപീകരണം ദീർഘമായ ഒരു പ്രക്രിയയായിരുന്നു.
ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ വേർതിരിവും ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ക്രമേണ സംഭവിച്ചു. അതുപോലെ റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ വികസിച്ചു. യഹൂദന്മാരും ക്രിസ്ത്യാനികളും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തികൾ ആദ്യകാലത്ത് എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് “രണ്ട് മതങ്ങൾ ഒരേ ദിവസം വേർപിരിഞ്ഞു” എന്നതിനേക്കാൾ, ഒരേ ചരിത്രലോകത്തിൽ നിന്ന് ക്രമേണ വ്യത്യസ്ത തിരിച്ചറിവുകളിലേക്ക് വളർന്ന രണ്ട് പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്നതാണ് കൂടുതൽ കൃത്യമായ ചിത്രം.
ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ട ഒരു വലിയ പാഠം
ഇവിടെ നമ്മുടെ അടിസ്ഥാനചിന്തയുമായി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ബന്ധമുണ്ട്.
ഒരു സമൂഹം ഒരു പ്രശ്നത്തെ നേരിടുമ്പോൾ അതിന് ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ അനുയോജ്യമായ ഒരു മറുപടി കണ്ടെത്തുന്നു. ആ മറുപടി പിന്നീട് ആ സമൂഹത്തിന്റെ പാരമ്പര്യമായി മാറുന്നു.
എന്നാൽ സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ അതേ മറുപടി അതേ രൂപത്തിൽ ആവർത്തിക്കണമെന്നില്ല.
യഹൂദചരിത്രത്തിൽ ദേവാലയനാശം അത്തരമൊരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നു. അതിന് ലഭിച്ച മതപരമായ പ്രതികരണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് പിന്നീട് വ്യത്യസ്ത പാരമ്പര്യങ്ങൾ വളർന്നത്.
അതുകൊണ്ട് പാരമ്പര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ നാം ചോദിക്കേണ്ടത്:
“അവർ എന്താണ് വിശ്വസിച്ചത്?” എന്ന ചോദ്യം മാത്രമല്ല;
“അവർ എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചത്? അവർ നേരിട്ടിരുന്ന ചരിത്രപ്രശ്നം എന്തായിരുന്നു?” എന്ന ചോദ്യവും കൂടിയാണ്.
ഇതാണ് ചരിത്രബോധത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം.
പാരമ്പര്യം: തടവറയല്ല, ഓർമ്മയാണ്
ഒരു പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മൂല്യം അതിന്റെ പ്രായത്തിൽ മാത്രം നിശ്ചയിക്കാനാവില്ല.
പാരമ്പര്യം മുൻതലമുറകളുടെ അനുഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്. അതിനാൽ അതിനെ തള്ളിക്കളയുന്നത് ബുദ്ധിയല്ല. എന്നാൽ പാരമ്പര്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാതെ അതിന്റെ പുറംരൂപം മാത്രം ആവർത്തിക്കുന്നതും ബുദ്ധിയല്ല.
റബ്ബിനിക് യഹൂദമതത്തിന്റെയും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെയും ചരിത്രം നമ്മെ ഇതുതന്നെയാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്.
രണ്ടു പാരമ്പര്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചു. എന്നാൽ അവ ഒരേ ചരിത്രപ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ഒരേ മറുപടി നൽകിയില്ല. ഓരോന്നും സ്വന്തം വിശ്വാസപരമായ ബോധ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു.
അതിനാൽ ഭൂതകാലം നമ്മുടെ അധ്യാപകനായിരിക്കണം; യജമാനനായിരിക്കരുത്.
യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദമതത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കുമ്പോൾ
ഈ ചരിത്രബോധം യേശുവിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും സഹായിക്കുന്നു.
യേശുവിനെ ഇന്നത്തെ റബ്ബിനിക് യഹൂദമതത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ മാത്രം കാണാനാവില്ല. അതുപോലെ, പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ക്രിസ്തീയ സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം യേശുവിന്റെ ചരിത്രപരമായ സന്ദേശത്തെ വായിക്കുന്നതും അപൂർണ്ണമാണ്.
യേശു ജീവിച്ചത് രണ്ടാം ദേവാലയകാല യഹൂദമതത്തിനുള്ളിലാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷയും ഉപമകളും തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ഉപയോഗവും ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനവും യഹൂദ പ്രതീക്ഷകളുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.
അതിനാൽ യേശുവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രസാഹചര്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകേണ്ടതുണ്ട്.
അതോടൊപ്പം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ യേശുവിന്റെ മരണവും ഉയിർപ്പും എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിച്ചുവെന്നും പിന്നീട് ആ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എങ്ങനെ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മാറിയെന്നും പ്രത്യേകം പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്നത്തേക്കുള്ള ഒരു ചോദ്യം
ചരിത്രം നമ്മെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അത് വർത്തമാനത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും ഒരേ ചരിത്രവേരുകളിൽ നിന്ന് വളർന്നുവെങ്കിലും വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രധാന പാഠം ലഭിക്കുന്നു:
ഒരു പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ജീവൻ അതിന്റെ പഴയ ഉത്തരങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല; പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സത്യങ്ങളെ എങ്ങനെ വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.
ഇതാണ് “ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യം” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം.
പാരമ്പര്യത്തെ മറക്കേണ്ടതില്ല.
പക്ഷേ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കണം.
ഭൂതകാലത്തെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.
പക്ഷേ ഭൂതകാലത്തിന്റെ തടവുകാരാകാനും പാടില്ല.
മുൻതലമുറകൾ നേരിട്ട ചോദ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുകയും അവർ നൽകിയ ഉത്തരങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കാലത്തെ പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ പുതുതായി കാണാനുള്ള ധൈര്യവും നമുക്ക് ലഭിക്കും.
അവിടെയാണ് ചരിത്രപഠനം വിശ്വാസത്തിന്റെ ശത്രുവാകാതെ അതിന്റെ കൂട്ടാളിയാകുന്നത്.
ഉപസംഹാരം
റബ്ബിനിക് യഹൂദമതവും ആദ്യകാല ക്രിസ്തുമതവും പരസ്പരം പൂർണ്ണമായി ബന്ധമില്ലാത്ത രണ്ട് മതങ്ങളായി ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതല്ല. രണ്ടാം ദേവാലയകാല യഹൂദമതത്തിന്റെ സമ്പന്നമായ ലോകത്തിൽ നിന്ന്, ദീർഘമായ ഒരു ചരിത്രപരമായ പരിണാമത്തിലൂടെ അവ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു.
ദേവാലയനാശം ഈ പരിണാമത്തിലെ നിർണായകമായ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. യഹൂദപാരമ്പര്യം തോറാ, പ്രാർത്ഥന, സിനഗോഗ്, റബ്ബിനിക് വ്യാഖ്യാനം എന്നിവയുടെ ചുറ്റും പുതിയൊരു ജീവിതരീതി വികസിപ്പിച്ചു. ക്രിസ്തീയ സമൂഹം യേശുവിന്റെ ജീവിതം, ക്രൂശുമരണം, ഉയിർപ്പ്, മിശിഹാത്വം എന്നിവയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പുതിയൊരു വിശ്വാസസമൂഹവും ആരാധനാരീതിയും രൂപപ്പെടുത്തി.
അതുകൊണ്ട് ഈ രണ്ട് പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്:
ഒരേ വേരിൽ നിന്ന് വളരുന്ന വഴികൾ ഒരുപോലെയായിരിക്കണമെന്നില്ല. ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യത്തെ പുതിയ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കുകയും പുതിയ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതിനാൽ ഭൂതകാലത്തെ അറിയുക എന്നത് അതിന്റെ ഉത്തരങ്ങളെ അന്ധമായി ആവർത്തിക്കാനല്ല. അവർ എന്തുകൊണ്ട് ആ ഉത്തരങ്ങളിലെത്തി എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, നമ്മുടെ കാലത്തെ ചോദ്യങ്ങളെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചോദിക്കാനാണ്.
ഇതാണ് ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം.
Comments