യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസം

 ഉത്ഭവവും പരിണാമവും — ഒരു ചരിത്രപരമായ വായന

ഇന്ന് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രപ്രഖ്യാപനങ്ങളിലൊന്നാണ് “യേശു ദൈവികനാണ്” എന്ന വിശ്വാസം. ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനെ “ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ദൈവം, സത്യദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള സത്യദൈവം” എന്നും പിതാവിനോടു “ഒരേ സത്തയുള്ളവൻ” എന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ വിശ്വാസം നിഖ്യാ സുന്നഹദോസിന്റെ കാലത്ത് പെട്ടെന്ന് രൂപപ്പെട്ടതാണോ? അതോ അതിന്റെ വേരുകൾ ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വികാസത്തെ ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിക്കണം.

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം തുടക്കത്തിൽ തന്നെ വ്യക്തമാക്കണം. യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസം നിഖ്യായിൽ പെട്ടെന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതല്ല. യേശുവിന്റെ ദൈവിക സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും ആരാധനയും ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിൽ തന്നെ കാണാം. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ദൈവികത എന്താണ്, പിതാവായ ദൈവവുമായി അവന്റെ ബന്ധം എങ്ങനെയാണ്, യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവമാണെങ്കിൽ ഏകദൈവവിശ്വാസവുമായി അത് എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുത്താം എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉത്തരങ്ങൾ രൂപപ്പെടാൻ പല നൂറ്റാണ്ടുകൾ വേണ്ടിവന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഇത് “യേശുവിനെ പിന്നീട് ദൈവമാക്കി” എന്ന ലളിതമായ കഥയല്ല. മറിച്ച്, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാല വിശ്വാസം പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ നേരിട്ടുകൊണ്ട് എങ്ങനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ദൈവശാസ്ത്രരൂപം സ്വീകരിച്ചു എന്ന ചരിത്രമാണ്.

ഓരോ വിശ്വാസത്തിനും ഒരു ചരിത്രപശ്ചാത്തലമുണ്ട്

മനുഷ്യജീവിതം പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടുകയും അവയ്ക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന തുടർച്ചയായ പ്രക്രിയയാണ്. വ്യക്തികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, സമൂഹങ്ങളുടെയും മതങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിലും ഇത് ശരിയാണ്.

ഒരു സമൂഹം ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു ചോദ്യം നേരിടുന്നു. അതിന് ഒരു മറുപടി കണ്ടെത്തുന്നു. ആ മറുപടി പിന്നീട് അതിന്റെ കൂട്ടായ ഓർമ്മയുടെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. പുതിയ സാഹചര്യങ്ങൾ വരുമ്പോൾ പഴയ മറുപടികൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവ അതേപടി നിലനിൽക്കും. ചിലപ്പോൾ പുതിയ അർത്ഥം സ്വീകരിക്കും. ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ കൃത്യമായ ഭാഷയിൽ നിർവചിക്കപ്പെടും.

മതവിശ്വാസങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലും ഇതേ പ്രക്രിയ കാണാം.

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രവും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.

യേശുവിന് മുമ്പുള്ള “ദൈവപുത്രൻ”

യേശുവിന്റെ കാലത്തെ യഹൂദസമൂഹത്തിൽ “ദൈവപുത്രൻ” എന്ന പ്രയോഗത്തിന് ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിലെ അതേ അർത്ഥം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇസ്രായേൽ ജനതയെ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന പാരമ്പര്യമുണ്ട്. രാജാവിനെയും ദൈവത്തിന്റെ പുത്രൻ എന്ന ഭാഷയിൽ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് “ദൈവപുത്രൻ” എന്നത് സ്വാഭാവികമായും “ദൈവം തന്നെയാണ്” എന്ന അർത്ഥം നൽകണമെന്നില്ല.

ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവൻ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധി, ദൈവത്തിന്റെ പ്രത്യേക ദൗത്യത്തിനായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവൻ എന്നീ അർത്ഥതലങ്ങൾ ഈ ഭാഷയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് യേശുവിനെ “ദൈവപുത്രൻ” എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ത്രിത്വദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ അർത്ഥം നേരിട്ട് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പാടില്ല.

അതേസമയം, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തീയ അനുഭവം ഈ പഴയ ഭാഷയ്ക്ക് പുതിയ അർത്ഥതലങ്ങൾ നൽകാൻ തുടങ്ങി.

യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ആദ്യത്തെ ചോദ്യവും 

യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ഉപദേശവും പ്രവർത്തനങ്ങളും കണ്ടു. അവന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ ദൈവരാജ്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി അവന്റെ ക്രൂശുമരണമായിരുന്നു.

മിശിഹാ ദൈവത്താൽ അയക്കപ്പെട്ട വിജയിയായ രാജാവാണെങ്കിൽ, അവൻ എന്തുകൊണ്ട് ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു?

ഇത് പഴയ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഉയർന്ന പുതിയ ചോദ്യമായിരുന്നു.

പിന്നീട് ശിഷ്യന്മാർ യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റുവെന്ന് അനുഭവിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ അനുഭവം അവരുടെ ചിന്തയെ ആഴത്തിൽ മാറ്റി.

അവർ പറഞ്ഞു:

യേശു തന്നെയാണ് മിശിഹാ.

അവനെ “കർത്താവ്” എന്നും “ദൈവപുത്രൻ” എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം ഒരു നിശ്ചലമായ ആശയമല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ്. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ അനുഭവം പഴയ വിശ്വാസഭാഷയെ പുതിയ രീതിയിൽ വായിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

യേശു: മിശിഹായിൽ നിന്ന് കർത്താവിലേക്ക്

ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പ്രഘോഷണത്തിൽ “യേശു മിശിഹായാണ്” എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു ഭാഷയും വളർന്നു:

“യേശു കർത്താവാണ്.”

“കർത്താവ്” എന്ന പദം സാധാരണ ബഹുമാനപദമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കാവുന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ യഹൂദ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുവിന് ഈ പദം നൽകുന്നത് വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഇതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണാം. 1 കൊരിന്ത്യർ 8:6-ൽ പൗലോസ് “ഒരു ദൈവം, പിതാവ്” എന്നും “ഒരു കർത്താവ്, യേശുക്രിസ്തു” എന്നും പറയുന്നു.

ഇവിടെ പൗലോസ് പിതാവിനെയും പുത്രനെയും വേർതിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യേശുവിന് വളരെ ഉയർന്ന ദൈവിക സ്ഥാനമാണ് നൽകുന്നത്.

ഫിലിപ്പിയർ 2:6–11 പോലുള്ള പാരമ്പര്യങ്ങളിലും യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യുന്നതമായ ഭാഷ കാണാം. അതിനാൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉയർന്ന ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം വളരെ വൈകിയാണ് സഭയിൽ ഉണ്ടായത് എന്നു പറയുന്നത് ചരിത്രത്തെ അമിതമായി ലളിതവൽക്കരിക്കുന്നതായിരിക്കും.

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിത്തുകൾ ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിൽ തന്നെ കാണാം.

ഒരു പുതിയ ചോദ്യം

എന്നാൽ ഒരു പുതിയ പ്രശ്നം ഉയർന്നു.

ക്രിസ്ത്യാനികൾ യേശുവിനെ “കർത്താവ്” എന്നും ദൈവിക സ്ഥാനമുള്ളവനെന്നും വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ, അവർ യഹൂദ ഏകദൈവവിശ്വാസം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കും?

ദൈവം ഒരുവനാണെങ്കിൽ യേശുവിന്റെ സ്ഥാനം എന്താണ്?

യേശു ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധി മാത്രമാണോ?

ദൈവം അവനെ ഉയർത്തിയതാണോ?

അവൻ ദൈവത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പ്രത്യേക സൃഷ്ടിയാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ അവൻ ദൈവികതയിൽ തന്നെ പങ്കാളിയാണോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ പിന്നീട് ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രപ്രശ്നങ്ങളായി മാറി.

ഒരു പഴയ ഉത്തരത്തെ പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ യാന്ത്രികമായി ആവർത്തിക്കുന്നതിനു പകരം, പുതിയ പ്രശ്നത്തെ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം.

ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഇപ്പോൾ അതുതന്നെയായിരുന്നു ചെയ്യേണ്ടിവന്നത്.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം: പുതിയൊരു ഭാഷ

ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടതായി പൊതുവേ കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം കൂടുതൽ വികസിതമായ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

സുവിശേഷത്തിന്റെ തുടക്കം തന്നെ പറയുന്നു:

“ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവമായിരുന്നു.”

ഇവിടെ യേശുവിനെ നിത്യമായ “വചനം” എന്ന ആശയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ഇത് യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വളരെ ഉയർന്ന ക്രിസ്തുശാസ്ത്രമാണ്.

എന്നാൽ ഇത് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവികചിന്തയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള തുടക്കമായി കാണേണ്ടതില്ല. പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിലെയും മറ്റു ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യങ്ങളിലെയും ഉയർന്ന ക്രിസ്തുശാസ്ത്രത്തിന്റെ വികസിതമായ ഒരു രൂപമായി ഇതിനെ കാണാം.

അതായത്:

പൂർണ്ണമായും പുതിയൊരു വിശ്വാസം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയല്ല; ഇതിനകം നിലനിന്നിരുന്ന യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉയർന്ന വിശ്വാസം കൂടുതൽ വികസിതമായ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയാണ്.

ആരാധനയും വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ ക്രിസ്തീയ ആരാധനയ്ക്കും വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചത് മാത്രമല്ല; അവർ അവനെ “കർത്താവ്” എന്നു വിളിക്കുകയും അവന്റെ നാമത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും അവനെ ആരാധനയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയർന്നു:

ഒരു ഏകദൈവവിശ്വാസ സമൂഹം യേശുവിനെ ഇത്രയും ഉയർന്ന സ്ഥാനത്ത് ആരാധിക്കുന്നത് എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കണം?

ഈ ആരാധനാനുഭവത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ കൂടുതൽ കൃത്യമായ ദൈവശാസ്ത്രഭാഷ ആവശ്യമായി വന്നു.

അങ്ങനെ വിശ്വാസവും ആരാധനയും ദൈവശാസ്ത്രചിന്തയും പരസ്പരം സ്വാധീനിച്ചു.

രണ്ടാം-മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടുകൾ: പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ

കാലം കടന്നപ്പോൾ യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവിധ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ സഭയിൽ ഉയർന്നു.

ചിലർ യേശുവിനെ ദൈവത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഏറ്റവും ഉയർന്ന സൃഷ്ടിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

മറ്റുചിലർ പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കുറച്ച് കാണുന്ന രീതിയിലുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവച്ചു.

മറ്റുചിലർ യേശുവിന്റെ പൂർണ്ണ ദൈവികതയും പൂർണ്ണ മനുഷ്യത്തവും ഒരുമിച്ച് എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം എന്ന ചോദ്യവുമായി ഏറ്റുമുട്ടി.

ഇവയെല്ലാം ഒരു പ്രധാന വസ്തുത കാണിക്കുന്നു:

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം സഭയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ ആ വിശ്വാസത്തെ കൃത്യമായി എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കണം എന്നതിൽ വലിയ ചർച്ചകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നിഖ്യാ: പുതിയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ജനനം അല്ല, വിശ്വാസത്തിന്റെ നിർവചനം

ഈ ചർച്ചകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ക്രി.വ. 325-ൽ നിഖ്യാ സുന്നഹദോസ് നടക്കുന്നത്.

അരിയൂസിന്റെ ചിന്ത അനുസരിച്ച് പുത്രൻ പിതാവിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു; അതിനാൽ പിതാവിനെപ്പോലെ നിത്യനല്ല.

ഇതിന് എതിരായി നിൽക്കുന്നവർ പുത്രൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനല്ലെന്നും പിതാവിനോടു സമസ്വഭാവമുള്ളവനാണെന്നും വാദിച്ചു.

നിഖ്യാ സുന്നഹദോസ് രണ്ടാമത്തെ നിലപാട് അംഗീകരിച്ചു. പുത്രൻ “സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവൻ” അല്ലെന്നും പിതാവിനോടു homoousios, അഥവാ “ഒരേ സത്ത/സമസ്വഭാവം” ഉള്ളവനാണെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഇവിടെ ഒരു ചരിത്രപരമായ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

നിഖ്യാ യേശുവിനെ ആദ്യമായി ദൈവമാക്കിയതല്ല.

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും അവനോടുള്ള ഉയർന്ന ആരാധനയും നിഖ്യായ്ക്ക് വളരെ മുമ്പുതന്നെ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നിഖ്യാ ചെയ്തത്:

“യേശുവിന്റെ ദൈവികതയുടെ സ്വഭാവം എന്താണ്?”

എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഔദ്യോഗിക ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉത്തരമൊരുക്കുകയായിരുന്നു.

അങ്ങനെ നിഖ്യാ ഒരു പുതിയ വിശ്വാസം സൃഷ്ടിച്ചതിനേക്കാൾ, നിലനിന്നിരുന്ന വിശ്വാസത്തെ ഒരു പ്രത്യേക ചരിത്രവിവാദത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൃത്യമായ ഭാഷയിൽ നിർവചിച്ചു.

ഗ്രീക്ക് ഭാഷയും ദൈവശാസ്ത്രവും

നിഖ്യായുടെ ഭാഷയിൽ ബൈബിളിൽ നേരിട്ട് കാണാത്ത ചില ഗ്രീക്ക് തത്ത്വശാസ്ത്രപരമായ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. Ousia, homoousios തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ അതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്ത ക്രിസ്തുമതത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്നല്ല.

മറിച്ച്, സഭ നേരിട്ട ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രശ്നത്തെ കൃത്യമായി വിശദീകരിക്കാൻ അന്നത്തെ ബൗദ്ധിക ലോകത്ത് ലഭ്യമായ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചു.

ഇവിടെ വീണ്ടും നമ്മുടെ അടിസ്ഥാന ആശയം പ്രസക്തമാകുന്നു:

പുതിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ചിലപ്പോൾ പുതിയ ഭാഷ ആവശ്യമാണ്.

പഴയ വിശ്വാസത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ അതിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമാക്കാൻ പുതിയ ആശയങ്ങളും പദങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാം.

വിശ്വാസത്തിന്റെ പരിണാമം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം?

അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ വളരെ ലളിതമായ ഒരു നേരെരേഖയായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല.

“ആദ്യം യേശു വെറും മനുഷ്യനായിരുന്നു; പിന്നീട് ക്രിസ്ത്യാനികൾ അദ്ദേഹത്തെ ദൈവമാക്കി” എന്നതാണ് ഒരു ലളിതമായ കഥ.

എന്നാൽ ചരിത്രപരമായ തെളിവുകൾ അതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ചിത്രം നൽകുന്നു.

കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായി പറഞ്ഞാൽ:

യേശു മിശിഹായാണ്

→ യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവാണ്

→ യേശു ദൈവപുത്രനാണ്

→ യേശുവിന് അത്യുന്നതമായ ദൈവിക സ്ഥാനം ഉണ്ട്

→ യേശുവിനെ നിത്യമായ ദൈവവചനമായി മനസ്സിലാക്കുന്നു

→ യേശുവിന്റെ ദൈവികതയും പിതാവുമായുള്ള ബന്ധവും കൃത്യമായി നിർവചിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉയരുന്നു

→ നിഖ്യാ പോലുള്ള സഭാസമ്മേളനങ്ങളിൽ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ നിർവചനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെ ഓരോ ഘട്ടവും മുൻഘട്ടത്തെ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. പകരം, പുതിയ അനുഭവങ്ങളുടെയും ചോദ്യങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ മുൻ വിശ്വാസത്തെ കൂടുതൽ വിശദമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

ഇന്നലത്തെ പരിഹാരം ഇന്നത്തെ അനുഭവമാണ്

ഇവിടെ നമ്മുടെ ആദ്യ ലേഖനത്തിലെ കേന്ദ്രവാക്യം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുന്നു:

“Yesterday's solution is today's experience, not necessarily today's solution.”

മുൻതലമുറകളുടെ വിശ്വാസം നമുക്ക് അനുഭവവും പാരമ്പര്യവുമാണ്.

അവർ കണ്ടെത്തിയ ഉത്തരങ്ങൾ നമുക്ക് വിലപ്പെട്ടതാണ്.

എന്നാൽ അവർ നേരിട്ട ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെയല്ല നാം നേരിടുന്നത്.

അവർ ഉപയോഗിച്ച ഭാഷയും നമ്മുടെ ഭാഷയും ഒരുപോലെയല്ല.

അതുകൊണ്ട് അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ നാം വെറും ആവർത്തിക്കേണ്ടതല്ല; അവർ എന്താണ് സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്, എന്താണ് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്, ഏത് പ്രശ്നത്തിനാണ് അവർ മറുപടി നൽകിയത് എന്നതും മനസ്സിലാക്കണം.

ഇത് പാരമ്പര്യത്തെ നിരസിക്കുന്നതല്ല.

പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആന്തരിക സത്യത്തോട് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വിശ്വസ്തത പുലർത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്.

ചരിത്രം വിശ്വാസത്തിന്റെ സത്യത്തെ വിധിക്കുന്നില്ല

ഇവിടെ മറ്റൊരു പ്രധാന വ്യത്യാസം കൂടി ആവശ്യമാണ്.

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസം ചരിത്രപരമായി എങ്ങനെ വികസിച്ചു എന്ന് പഠിക്കുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്.

യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവികനാണോ? എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്.

ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ രൂപീകരണം വിശദീകരിച്ചതുകൊണ്ട് ആ വിശ്വാസം സത്യമാണെന്നോ അസത്യമാണെന്നോ തെളിയിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

ചരിത്രപഠനം ചോദിക്കുന്നത്:

“ഈ വിശ്വാസം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു?”

ദൈവശാസ്ത്രം ചോദിക്കുന്നത്:

“ഈ വിശ്വാസം ദൈവത്തെയും യേശുവിനെയും കുറിച്ച് എന്താണ് സത്യമായി പറയുന്നത്?”

ഇവ രണ്ടും വ്യത്യസ്ത ചോദ്യങ്ങളാണ്.

അതുകൊണ്ട് ചരിത്രപരമായ പഠനം പരമ്പരാഗത ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെ സ്വയം നിഷേധിക്കുന്നതല്ല. അതുപോലെ തന്നെ, പരമ്പരാഗത വിശ്വാസം ചരിത്രപരമായ ചോദ്യങ്ങളെ ചോദിക്കാൻ അനുവദിക്കരുതെന്നും പറയാനാവില്ല.

പാരമ്പര്യം: അധ്യാപകൻ, യജമാനൻ അല്ല

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രം നമ്മെ ഒരു വലിയ പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

പാരമ്പര്യം നമ്മുടെ അധ്യാപകനാകണം; നമ്മുടെ യജമാനനാകരുത്.

പൂർവ്വികർ കണ്ടെത്തിയ വിശ്വാസത്തെ നാം ബഹുമാനിക്കണം. എന്നാൽ അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ രൂപവും അതിന്റെ ആന്തരിക സത്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം.

ഒരു പ്രത്യേക കാലഘട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിച്ച ദൈവശാസ്ത്രഭാഷ ആ കാലത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വളരെ ഫലപ്രദമായിരുന്നിരിക്കാം. എന്നാൽ പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം വീണ്ടും പരിശോധിക്കേണ്ടിവരാം.

അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ മരണമല്ല.

വിശ്വാസം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്.

ഉപസംഹാരം: വളരുന്ന വിശ്വാസം

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രം നമ്മോട് പറയുന്നത് വളരെ ലളിതവും അതേസമയം ആഴമുള്ളതുമായ ഒരു കാര്യമാണ്:

വിശ്വാസം ഒരു കല്ലിൽ കൊത്തിവച്ച വാചകം മാത്രമല്ല; ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നേരിടുന്ന ഒരു തുടർച്ചയായ വ്യാഖ്യാനപ്രക്രിയ കൂടിയാണ്.

ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ യേശുവിനെ മിശിഹായായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവന്റെ ഉയിർപ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവനെ കർത്താവായി മനസ്സിലാക്കി. അവനോട് ആരാധനയും ഭക്തിയും പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത കൂടുതൽ ആഴപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശുവിനെ നിത്യവചനമായി അവതരിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് സഭയ്ക്ക് പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവന്നു. ഒടുവിൽ നിഖ്യാ പോലുള്ള സുന്നഹദോസുകളിൽ ആ വിശ്വാസത്തെ കൃത്യമായ ദൈവശാസ്ത്രഭാഷയിൽ നിർവചിക്കേണ്ടി വന്നു.

അതിനാൽ നിഖ്യാ യേശുവിനെ ദൈവമാക്കിയതല്ല; യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുമ്പേ നിലനിന്നിരുന്ന ഉയർന്ന ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെ ഒരു പ്രത്യേക ചരിത്രപ്രശ്നത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൃത്യമായി നിർവചിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇത് നമ്മെ മറ്റൊരു പ്രധാന സത്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

പാരമ്പര്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ജ്ഞാനമല്ല.

പാരമ്പര്യത്തെ ചിന്തിക്കാതെ ആവർത്തിക്കുന്നതും ജ്ഞാനമല്ല.

പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും, പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുകയും, ആവശ്യമായപ്പോൾ പഴയ വിശ്വാസത്തെ പുതിയ ചോദ്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ജീവിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ വഴി.

ഇന്നലത്തെ വിശ്വാസം നമ്മുടെ ഓർമ്മയാണ്.

ഇന്നത്തെ ജീവിതം നമ്മുടെ പുതിയ സാഹചര്യം.

ഇവ രണ്ടിനെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണ് ദൈവശാസ്ത്രചിന്ത.

To remain alive, faith must keep learning.

To keep learning, it must keep seeing.

And sometimes, to keep seeing, it must have the courage to begin again.