മതവിശ്വാസങ്ങളോട് യേശുവിന്റെ സമീപനം: ഇന്നത്തെ ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് ഒരു മാതൃക

യേശു യഹൂദ മതപശ്ചാത്തലത്തിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന വ്യക്തിയാണ്. യഹൂദരുടെ തിരുവെഴുത്തുകളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ആചാരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ യഹൂദമതത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും യേശു ഒരേ രീതിയിൽ സമീപിച്ചില്ല. ചിലതിനെ അദ്ദേഹം അംഗീകരിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു; ചിലതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും എതിർക്കുകയും ചെയ്തു. ചില കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വലിയ തർക്കത്തിൽ ഏർപ്പെടാതെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്തു.

യേശുവിന്റെ ഈ സമീപനത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു വ്യാഖ്യാനരീതിയായി മതവിശ്വാസങ്ങളെ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം: ഗുണകരമായവ, ദോഷകരമായവ, നിരുപദ്രവകരമായവ. ഇത് യേശു തന്നെ നിർദ്ദേശിച്ച ഒരു ഔപചാരിക വിഭാഗീകരണമല്ല; മറിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിലും പ്രവർത്തനങ്ങളിലും കാണുന്ന സമീപനത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു മാതൃകയാണ്.

ഗുണകരമായ വിശ്വാസങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച യേശു

ദൈവസ്നേഹവും മനുഷ്യസ്നേഹവും യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൽപ്പന ഏതാണ് എന്ന ചോദ്യത്തിന് യേശു ദൈവത്തെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ സ്നേഹിക്കണമെന്നും അയൽക്കാരനെ തന്നെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണമെന്നും പഠിപ്പിച്ചു.

ഇതിലൂടെ യേശു മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം അതിന്റെ പുറംരൂപങ്ങളിലല്ല, മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിലും കരുണയിലും ആണെന്ന് വ്യക്തമാക്കി.

നല്ല ശമര്യക്കാരന്റെ ഉപമയും ഇതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. മതപരമായും സാമൂഹികമായും അകന്നുനിന്നിരുന്ന ഒരാളാണ് പരിക്കേറ്റ മനുഷ്യനോട് കരുണ കാണിക്കുന്നത്. അയൽക്കാരൻ ആരാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് യേശു നൽകിയ ഉത്തരമെന്ന നിലയിൽ ഈ ഉപമയെ കാണാം. മതപരമായ അതിരുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യനോടുള്ള കരുണയ്ക്ക് യേശു പ്രാധാന്യം നൽകി.

അതുകൊണ്ട് ദൈവസ്നേഹം, കരുണ, ക്ഷമ, നീതി, സത്യസന്ധത, ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളെ യേശു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

ദോഷകരമായ മതചിന്തകളെ യേശു എതിർത്തു

മതം മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും നയിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ മതപരമായ നിയമങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും മനുഷ്യസ്നേഹത്തെ തന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോൾ യേശു അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

ശബ്ബത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ സമീപനം ഇതിന് നല്ല ഉദാഹരണമാണ്. ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ ഒരു രോഗിയെ സഹായിക്കാതിരിക്കുന്ന സമീപനത്തെ യേശു അംഗീകരിച്ചില്ല. “ശബ്ബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണ്; മനുഷ്യൻ ശബ്ബത്തിനുവേണ്ടിയല്ല” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ മതനിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ കൽപ്പനകളെക്കാൾ മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതിനെ യേശു വിമർശിച്ചു (മർക്കോസ് 7:8–13).

ഫരിസേയരോടുള്ള യേശുവിന്റെ വിമർശനവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. പ്രാർത്ഥന, ഉപവാസം, ദാനം തുടങ്ങിയവ സ്വഭാവത്തിൽ നല്ല കാര്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അവ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശംസ നേടാനുള്ള പ്രകടനങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ അവയുടെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ യേശു പുറംമതാചാരത്തേക്കാൾ ഹൃദയത്തിന്റെ വിശുദ്ധിക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്: യേശുവിന്റെ വിമർശനം മതത്തിനെതിരായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യനെ സ്നേഹത്തിൽനിന്നും നീതിയിൽനിന്നും കരുണയിൽനിന്നും അകറ്റുന്ന മതപരമായ സമീപനങ്ങൾക്കെതിരെയായിരുന്നു.

എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിവാദമാക്കേണ്ടതില്ല

മതജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ ഗുണകരമോ ദോഷകരമോ എന്നതിനെക്കാൾ നിരുപദ്രവകരമായവ ആയിരിക്കാം. അവയെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവയെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശ്വാസപ്രശ്നങ്ങളാക്കി മാറ്റേണ്ടതില്ല.

ആരാധനയുടെ രീതികൾ, ഗാനശൈലികൾ, ചില വസ്ത്രധാരണരീതികൾ, ഉപവാസത്തിന്റെ രീതികൾ, ആരാധനാക്രമങ്ങളിലെ ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ പലപ്പോഴും ഈ വിഭാഗത്തിൽ വരാം.

ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ പരസ്പരം വിധിക്കുകയും വിഭജിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതില്ല.

റോമർ 14:5-ൽ പൗലോസ് പറയുന്ന ഒരു തത്വം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്: ഒരാൾ ഒരു ദിവസത്തെ മറ്റൊരു ദിവസത്തേക്കാൾ വിശുദ്ധമായി കാണുന്നു; മറ്റൊരാൾ എല്ലാ ദിവസവും ഒരുപോലെ കാണുന്നു. ഓരോരുത്തനും തന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചിരിക്കട്ടെ.

അതിനാൽ എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങളും യുദ്ധവിഷയങ്ങളാക്കേണ്ടതില്ല.

ഇന്നത്തെ ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് ഈ സമീപനം ആവശ്യമാണ്

ഇന്ന് ക്രിസ്തുമതത്തിനകത്ത് അനേകം സഭകളും പാരമ്പര്യങ്ങളും വിശ്വാസവ്യാഖ്യാനങ്ങളും ആരാധനാരീതികളും നിലനിൽക്കുന്നു. അവയെല്ലാം ഒരേ പ്രാധാന്യമുള്ളവയല്ല.

ദൈവസ്നേഹം, മനുഷ്യസ്നേഹം, ക്ഷമ, കരുണ, നീതി, സത്യസന്ധത, ശത്രുക്കളോടുപോലും സ്നേഹം കാണിക്കൽ തുടങ്ങിയവ യേശുവിന്റെ ഉപദേശത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ്. ഇവയെ നാം കൂടുതൽ ശക്തമായി സ്വീകരിക്കുകയും ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുകയും വേണം.

അതേസമയം, മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിദ്വേഷം വളർത്തുക, മറ്റു മതസ്ഥരെ താഴ്ത്തിക്കാണിക്കുക, സ്വന്തം സഭയെയോ വിഭാഗത്തെയോ മാത്രമാണ് ദൈവം അംഗീകരിക്കുന്നതെന്ന് കരുതുക, വിശ്വാസവ്യത്യാസങ്ങളുടെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ ശത്രുക്കളാക്കുക തുടങ്ങിയ സമീപനങ്ങളെ യേശുവിന്റെ ആത്മാവിൽ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതുപോലെ, ആരാധനയുടെ ചെറിയ രീതിവ്യത്യാസങ്ങളെയും സഭാപാരമ്പര്യങ്ങളെയും അനാവശ്യമായി വലിയ വിവാദങ്ങളാക്കി മാറ്റാതിരിക്കാനും നമുക്ക് പഠിക്കണം.

“ഫലങ്ങളാൽ തിരിച്ചറിയുക”

ഒരു വിശ്വാസത്തെ വിലയിരുത്തുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാനദണ്ഡങ്ങളിലൊന്ന് യേശുവിന്റെ വാക്കുകളാണ്:

“അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ നിങ്ങൾ അവരെ തിരിച്ചറിയും.” (മത്തായി 7:16)

ഈ തത്വം വിശ്വാസങ്ങളിലേക്കും പ്രയോഗിക്കാം.

ഒരു വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനാക്കുന്നുണ്ടോ?
കൂടുതൽ കരുണയുള്ളവനാക്കുന്നുണ്ടോ?
കൂടുതൽ നീതിമാനാക്കുന്നുണ്ടോ?
ദൈവത്തോടും സഹമനുഷ്യരോടും കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?

അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആ വിശ്വാസം നല്ല ഫലം നൽകുന്നതാണ്.

മറിച്ച്, ഒരു വിശ്വാസം മനുഷ്യനിൽ അഹങ്കാരവും വിദ്വേഷവും ഭയവും അസഹിഷ്ണുതയും വിഭജനവും വളർത്തുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനെ യേശുവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ആദ്യം പരിശോധിക്കേണ്ടത് സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളെയാണ്

ഈ സമീപനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ പരിശോധിക്കുക എന്നതല്ല; സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളെ പരിശോധിക്കുക എന്നതാണ്.

“മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?” എന്ന ചോദ്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്:

“എന്റെ വിശ്വാസങ്ങളിൽ യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തോടും കരുണയോടും നീതിയോടും പൊരുത്തപ്പെടാത്ത എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”

എന്ന ചോദ്യം.

ഈ ചോദ്യം ആത്മാർത്ഥമായി ചോദിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം മറ്റുള്ളവർക്കെതിരെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ആയുധമല്ലാതായി, സ്വയം പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയായി മാറുന്നു.

ഉപസംഹാരം

യേശുവിന്റെ മതസമീപനത്തിൽനിന്ന് നമുക്ക് പഠിക്കാവുന്ന ഒരു ലളിതമായ തത്വം ഇതായിരിക്കാം:

ഗുണകരമായതിനെ സ്വീകരിക്കുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുക.
ദോഷകരമായതിനെ സ്നേഹത്തോടെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്യുക.
നിരുപദ്രവകരമായതിനെ അനാവശ്യമായി വിവാദമാക്കാതിരിക്കുക.

ഇത് മറ്റു മതങ്ങളെ വിലയിരുത്താനുള്ള ഒരു മാനദണ്ഡം മാത്രമല്ല. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി, നമ്മുടെ സ്വന്തം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെയും ആചാരങ്ങളെയും പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു മാനദണ്ഡമാണ്.

അവസാനം, നാം ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതായിരിക്കാം:

“ഈ വിശ്വാസം എന്നെ യേശുവിനെപ്പോലെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനും കരുണയുള്ളവനും നീതിമാനുമായ മനുഷ്യനാക്കുന്നുണ്ടോ?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് നമ്മുടെ ഓരോ വിശ്വാസവും ആചാരവും പാരമ്പര്യവും മുന്നിൽ നിർത്താൻ കഴിയുമ്പോഴാണ്, യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരെന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന് കൂടുതൽ ആഴവും സത്യസന്ധതയും ലഭിക്കുന്നത്.