യേശുവും മുഹമ്മദും: ദൈവരാജ്യം, മതാധികാരം, അബ്രഹാമിലേക്കുള്ള മടക്കം
ഒരു താരതമ്യ പഠനത്തിലേക്കുള്ള അന്വേഷണം
ആമുഖം
മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ മതം മനുഷ്യനെ മാറ്റിയ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആശയശക്തികളിലൊന്നാണ്. എന്നാൽ മതം രാഷ്ട്രീയ അധികാരവുമായി ചേരുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ മാറുന്നു എന്നത് അതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമായ ചോദ്യമാണ്.
മതം മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെ പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള മാർഗമാണോ?
അതോ ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം സമൂഹത്തിൽ നടപ്പാക്കാനുള്ള ഒരു സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമാണോ?
മതത്തിന്റെ സത്യം മനുഷ്യനെ സ്വതന്ത്രമായി അതിലേക്ക് ആകർഷിക്കേണ്ടതാണോ?
അതോ നിയമം, അധികാരം, ശിക്ഷ, രാഷ്ട്രീയ ശക്തി എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് അതിനെ സമൂഹത്തിൽ സ്ഥാപിക്കാമോ?
ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്ന് കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണ്. മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള സംഘർഷങ്ങളും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളും മതദേശീയതയും മതതീവ്രവാദവും ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ശക്തമാകുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, മതങ്ങളുടെ സ്ഥാപക വ്യക്തിത്വങ്ങളെയും അവരുടെ ചരിത്രപരമായ മാതൃകകളെയും വീണ്ടും പരിശോധിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്.
ഈ പഠനം യേശുവിനെയും മുഹമ്മദിനെയും ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെയോ മുസ്ലിമിന്റെയോ വിശ്വാസപരമായ കണ്ണിലൂടെ വിലയിരുത്താനല്ല ശ്രമിക്കുന്നത്. മറിച്ച് ചരിത്രപരവും താരതമ്യപരവുമായ ഒരു ചോദ്യമാണ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്:
മതപരമായ ദൗത്യവും സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ യേശുവും മുഹമ്മദും എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി?
അതോടൊപ്പം മറ്റൊരു ചോദ്യം:
അവരുടെ പേരിൽ രൂപപ്പെട്ട ക്രിസ്തീയവും ഇസ്ലാമികവുമായ പാരമ്പര്യങ്ങൾ അവരുടെ സ്ഥാപകരുടെ മാതൃകകളെ എത്രത്തോളം പിന്തുടർന്നു?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ലളിതമായ ഉത്തരങ്ങളില്ല. എന്നാൽ അവ ചോദിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ മതസംഘർഷങ്ങളെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
1. യേശുവിന്റെ മുമ്പിലെ ചോദ്യം: ദൈവരാജ്യം എങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം?
യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ “ദൈവരാജ്യം” എന്ന ആശയം കേന്ദ്രസ്ഥാനത്താണ്.
യേശു ദൈവരാജ്യം വരുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം ഉയരുന്നു:
ദൈവരാജ്യം ഭൂമിയിൽ എങ്ങനെ വരണം?
യേശുവിന്റെ മരുഭൂമി പരീക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സുവിശേഷവിവരണങ്ങൾ ഈ ചോദ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു theological narrative ആയി വായിക്കാം.
അവിടെ യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ അധികാരം, അത്ഭുതപ്രകടനം, സ്വാർത്ഥമായ ശക്തിപ്രയോഗം എന്നിവയുടെ സാധ്യതകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വഴിയാണ് യേശു സ്വീകരിക്കുന്നത്.
ഇത് ഒരു ചരിത്രരേഖയായി മാത്രം വായിക്കേണ്ടതില്ല. യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ theological interpretation ആയും ഇത് വായിക്കാം.
അവിടെ നിന്ന് ഒരു പ്രധാന ആശയം ഉയരുന്നു:
ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യം മനുഷ്യരുടെ മേൽ അധികാരം പ്രയോഗിച്ച് സ്ഥാപിക്കുന്നതല്ല; മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിന്റെ പരിവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് അതിന്റെ തുടക്കം.
യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുക, പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുക, പ്രതികാരത്തിന് പകരം ക്ഷമിക്കുക, ദരിദ്രരെയും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരെയും സ്വീകരിക്കുക തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
അതിനാൽ യേശുവിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ coercive power-നേക്കാൾ moral and spiritual transformation ആണ് കാണുന്നത്.
2. യേശുവും രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും
യേശു ജീവിച്ചിരുന്നത് റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധീനതയിലായിരുന്ന യെഹൂദ്യയിലാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയ അധികാരം നേടാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നത് മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക അധികാരം സ്വീകരിച്ച് ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമം കാണുന്നില്ല എന്നതാണ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാൾ വാൾ ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ അതിനെ അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചില്ലെന്ന സുവിശേഷവിവരണവും ശ്രദ്ധേയമാണ്.
പീലാത്തോസിന്റെ മുമ്പിൽ യേശു പറയുന്ന “എന്റെ രാജ്യം ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ല” എന്ന വാക്കിനും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അതിന്റെ അർത്ഥം ദൈവരാജ്യത്തിന് ലോകവുമായി ബന്ധമില്ല എന്നല്ല; മറിച്ച് അതിന്റെ സ്വഭാവം സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന്റെ മാതൃകയല്ല എന്ന രീതിയിൽ അത് മനസ്സിലാക്കാം.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം കാണാം:
യേശു രാജ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു; എന്നാൽ രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കാൻ സൈന്യം രൂപീകരിച്ചില്ല.
അദ്ദേഹം അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയെക്കാൾ സേവനത്തിന്റെ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചു.
“ആരാകുന്നു വലിയവൻ?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് അധികാരവും സ്ഥാനവും അല്ല, സേവനമാണ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചത്.
3. ദൈവത്തെ പിതാവായി കാണുന്ന യേശുവിന്റെ ദർശനം
യേശുവിന്റെ ദൈവബോധത്തിലും മനുഷ്യബോധത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക ബന്ധപരമായ സ്വഭാവം കാണാം.
ദൈവത്തെ “പിതാവ്” എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഭാഷ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിൽ പ്രധാനമാണ്.
മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളായി മാറുന്ന ഒരു ബന്ധമാണ് ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
ഇതിന്റെ അർത്ഥം മനുഷ്യന് ദൈവത്തെ അനുസരിക്കേണ്ടതില്ല എന്നല്ല. മറിച്ച് അനുസരണം ഭയത്തിൽ നിന്നുള്ള അടിമത്തമല്ല; പിതാവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ നിന്നുള്ള ധാർമിക പ്രതികരണമാണ്.
അതിനാൽ യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മാതൃകയെ ഒരു വാചകത്തിൽ പറയണമെങ്കിൽ:
ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ധാർമിക സമൂഹം.
ഇത് നിയമമില്ലാത്ത അരാജകത്വമല്ല. എന്നാൽ നിയമത്തിന്റെ നിർബന്ധത്തേക്കാൾ ഹൃദയത്തിന്റെ പരിവർത്തനത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന മാതൃകയാണ്.
4. മക്കയിലെ മുഹമ്മദ്: അധികാരമില്ലാത്ത പ്രവാചകദൗത്യം
മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിലും തുടക്കത്തിൽ മറ്റൊരു ചിത്രം കാണാം.
മക്കയിലെ ആദ്യകാല ദൗത്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഏകദൈവവിശ്വാസം, ന്യായവിധി, ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്തം, ദരിദ്രരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം, വിഗ്രഹാരാധനയുടെ നിരാകരണം എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനാൽ മക്കയിലെ മുഹമ്മദിന്റെ ചരിത്രപരമായ സ്ഥാനം ഒരു മതപ്രബോധകന്റേതായിരുന്നു, ഒരു ഭരണാധികാരിയുടേതല്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ പീഡനം അനുഭവിച്ചു. ഒടുവിൽ ഹിജ്റയിലൂടെ മദീനയിലേക്ക് മാറി.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന historical transition ആരംഭിക്കുന്നു.
5. മദീന: മതപ്രബോധകനിൽ നിന്ന് സമൂഹനേതാവിലേക്ക്
മദീനയിലെത്തിയതോടെ മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ മാറി.
ഇനി അദ്ദേഹം ഒരു മതപ്രബോധകൻ മാത്രമല്ല.
അദ്ദേഹം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ:
മതനേതാവ്,
രാഷ്ട്രീയ നേതാവ്,
നിയമപരമായ അധികാരകേന്ദ്രം,
ന്യായവിധികർത്താവ്,
സൈനിക നേതാവ്
എന്നിങ്ങനെ പല ചുമതലകളും വഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയായി മാറുന്നു.
മദീനാ സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാഥമിക പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ മതവിശ്വാസം, ഗോത്രബന്ധം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം, ഉടമ്പടികൾ, സംഘർഷം, യുദ്ധം എന്നിവയെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നതായി കാണാം.
അതുകൊണ്ട് മക്കയിൽ നിന്ന് മദീനയിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ മാറ്റം മാത്രമല്ല; മതപരമായ ദൗത്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക സ്ഥാനം മാറിയ ഒരു ചരിത്രപരമായ പരിവർത്തനവുമാണ്.
മക്കയിൽ:
religious message without political sovereignty
മദീനയിൽ:
religious message combined with community, law, political authority and military power.
ഇതാണ് യേശുവും മുഹമ്മദും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യത്തിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പരിശോധിക്കേണ്ട വ്യത്യാസങ്ങളിലൊന്ന്.
6. മക്കയിലെ മുഹമ്മദും മദീനയിലെ മുഹമ്മദും: രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികളോ, ഒരേ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളോ?
“മക്കയിലെ മുഹമ്മദ്” എന്നും “മദീനയിലെ മുഹമ്മദ്” എന്നും പറയുമ്പോൾ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മുഹമ്മദ്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അപകടമുണ്ട്.
ചരിത്രപരമായി അദ്ദേഹം ഒരേ വ്യക്തിയാണ്.
അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ കൃത്യമായ ഭാഷ:
മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മതപരമായ ദൗത്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു നിർണായക പരിവർത്തനം.
മക്കയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് അധികാരം ഇല്ലായിരുന്നു.
മദീനയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് അധികാരം ലഭിച്ചു.
അതിനാൽ സ്വാഭാവികമായി മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു:
അധികാരം ലഭിച്ചതോടെ മതദൗത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ മാറി?
ഈ ചോദ്യം ഒരു വിധിയും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ചരിത്രപരമായ പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
7. അബ്രഹാമിലേക്കുള്ള മടക്കം: പുതിയ മതമോ പഴയ വിശ്വാസത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമോ?
ഇവിടെയാണ് മുഹമ്മദിന്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു പ്രധാന ചിന്ത ഉയരുന്നത്.
മുഹമ്മദ് സ്വയം ഒരു completely new religion സ്ഥാപിക്കുന്ന വ്യക്തിയായി അവതരിപ്പിച്ചതിനേക്കാൾ, മുൻകാല പ്രവാചകപരമ്പരയുടെ തുടർച്ചയായി തന്റെ സന്ദേശത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
അബ്രഹാം—ഇബ്രാഹീം—ഇവിടെ പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നേടുന്നു.
ഖുർആനിക self-understanding-ൽ ഇബ്രാഹീം യഹൂദനോ ക്രിസ്ത്യാനിയോ ആയിരുന്നില്ല; അദ്ദേഹം ഏകദൈവവിശ്വാസിയായിരുന്നുവെന്നാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു theological claim ആണ്.
അത് പറയുന്നത് ഏകദേശം ഇതാണ്:
സത്യമായ ദൈവവിശ്വാസം പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട മതപരമായ വിഭാഗീയതകൾക്ക് മുമ്പുള്ളതാണ്.
ഇവിടെ “ഇസ്ലാം” എന്ന പദത്തിന്റെ theological അർത്ഥവും അതിന്റെ പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ചരിത്രപരമായ മതസമൂഹവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തേണ്ടിവരും.
മുഹമ്മദിന്റെ സന്ദേശം തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അബ്രഹാമിന്റെയും മുൻപ്രവാചകന്മാരുടെയും ദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ തുടർച്ചയും പുനഃസ്ഥാപനവുമായിരുന്നു.
8. അബ്രഹാം: യഹൂദർക്കും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും മുസ്ലീങ്ങൾക്കും പൊതുവായ വ്യക്തിത്വം
യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും ഇസ്ലാമും അബ്രഹാമുമായി തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
അതിനാൽ അബ്രഹാം ഒരു shared theological ancestor ആണ്.
ഇവിടെ നിന്ന് വളരെ ആകർഷകമായ ഒരു ചരിത്ര-തത്വചിന്താപരമായ hypothesis ഉയരുന്നു:
അബ്രഹാമിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവ് യഹൂദ-ക്രിസ്ത്യൻ വിഭജനങ്ങളെ മറികടന്ന് ഒരു പൊതുവായ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമായി വായിക്കാമോ?
ഇത് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.
മുഹമ്മദിന്റെ ലക്ഷ്യം യഹൂദമതവും ക്രിസ്തുമതവും ഔപചാരികമായി ഒന്നിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കാൻ നേരിട്ടുള്ള തെളിവ് ആവശ്യമാണ്. അതിനാൽ അത് ഒരു established historical fact ആയി അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
എന്നാൽ ഖുർആനിക വാദത്തിൽ അബ്രഹാമിനെ യഹൂദ-ക്രിസ്ത്യൻ വിഭാഗീകരണങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ മാതൃകയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത ഒരു പ്രധാന theological phenomenon ആണ്.
ഇത് പഠിക്കുന്നത് ഇസ്ലാമിന്റെ self-understanding മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കും.
9. എന്നാൽ പൊതുവായ പൂർവ്വികൻ മാത്രം മതങ്ങളുടെ ഐക്യം ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല
ഇവിടെ ഒരു വലിയ paradox ഉണ്ട്.
യഹൂദനും ക്രിസ്ത്യാനിയും മുസ്ലീവും അബ്രഹാമിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ അവർ അബ്രഹാമിനെ ഒരേ രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നില്ല.
അതിനാൽ:
A shared ancestor does not automatically produce a shared faith.
പൊതുവായ വേരുകൾ കണ്ടെത്തുന്നത് സംഭാഷണത്തിനുള്ള അടിത്തറ നൽകാം. എന്നാൽ theological differences ഇല്ലാതാകണമെന്നില്ല.
ഇതാണ് ഇന്നത്തെ interfaith dialogue-നും പ്രധാനപ്പെട്ട പാഠം.
മതങ്ങൾക്കിടയിലെ സമാധാനം നേടാൻ:
“നമ്മിൽ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല”
എന്ന് പറയേണ്ടതില്ല.
പകരം:
“നമ്മിൽ യഥാർത്ഥ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്; എന്നാൽ അവയ്ക്കിടയിലും യഥാർത്ഥ പൊതുവായ അടിത്തറകളുണ്ട്”
എന്ന് അംഗീകരിക്കുകയാണ് കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായ വഴി.
10. യേശുവിന്റെയും മുഹമ്മദിന്റെയും “unity project”
ഇവിടെ ഒരു കൗതുകകരമായ താരതമ്യം സാധ്യമാണ്.
യേശുവിന്റെ ദർശനത്തിൽ ദൈവരാജ്യം മനുഷ്യരുടെ ധാർമികവും ആത്മീയവുമായ പരിവർത്തനത്തിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്നു.
മുഹമ്മദിന്റെ സന്ദേശത്തിൽ മനുഷ്യർ അബ്രഹാമിക ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ട്.
ഇരുവരും മനുഷ്യരെ ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി അവരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ അവരെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
എന്നാൽ unity എങ്ങനെ കൈവരിക്കണം എന്നതിൽ വ്യത്യാസം കാണാം.
യേശുവിന്റെ മാതൃക:
ആന്തരിക പരിവർത്തനം → പുതിയ മനുഷ്യൻ → പുതിയ സമൂഹം
മുഹമ്മദിന്റെ മദീനാ മാതൃക:
വിശ്വാസം → സമൂഹം → നിയമം → രാഷ്ട്രീയക്രമം
ഈ വ്യത്യാസം നമ്മുടെ പഠനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാകാം.
11. യേശു നിരാകരിച്ച അധികാരത്തിന്റെ വഴി?
ഇവിടെ വളരെ സൂക്ഷ്മത ആവശ്യമാണ്.
“യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ രണ്ട് വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പദ്ധതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിൽ ഒന്ന് അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് ലോകം കീഴടക്കുക എന്നതായിരുന്നു” എന്ന് ചരിത്രപരമായി തെളിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിലെ temptation narratives-നെ messianic vocation-ന്റെ വ്യത്യസ്ത മാതൃകകൾ തമ്മിലുള്ള theological contrast ആയി വായിക്കാം.
അതിൽ:
അധികാരത്തിന്റെ പ്രലോഭനം,
അത്ഭുതത്തിലൂടെ സ്വയം തെളിയിക്കൽ,
ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് പകരം സ്വയം ഉയർത്തൽ
എന്നിവയ്ക്ക് എതിരായി:
അനുസരണം,
സേവനം,
ത്യാഗം,
സ്നേഹം
എന്ന മാർഗമാണ് യേശു സ്വീകരിച്ചതായി സുവിശേഷങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ കൃത്യമായ നിഗമനം:
The Gospel tradition portrays Jesus as rejecting the use of coercive or political power as the means by which his messianic mission would be fulfilled.
12. മുഹമ്മദിന്റെ മാതൃക: അധികാരം മതദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുമ്പോൾ
മുഹമ്മദിന്റെ മദീനാ ജീവിതത്തിൽ മതപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അധികാരം വേർതിരിക്കാനാവാത്ത വിധം ഒന്നിച്ചുവരുന്നു.
ഇത് സ്വാഭാവികമായും മറ്റൊരു മാതൃക സൃഷ്ടിക്കുന്നു:
മതം സമൂഹത്തെ മാറ്റുന്നു → സമൂഹം രാഷ്ട്രീയക്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നു → രാഷ്ട്രീയക്രമം മതപരമായ നിയമങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ഇവിടെ മതവും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളരെ ശക്തമാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഒരു മുസ്ലിമിന് മുഹമ്മദിന്റെ മാതൃകയെ അനുകരിക്കുക എന്നത് എന്താണ് എന്ന ചോദ്യം സങ്കീർണ്ണമാകുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ:
ആത്മീയത,
ഏകദൈവവിശ്വാസം,
ദരിദ്രരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം,
നീതി,
കരുണ,
സമൂഹബോധം
എന്നിവയാണോ കാലാതീതമായ മാതൃക?
അതോ:
ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാഷ്ട്രീയ ഘടന,
ഗോത്രബന്ധങ്ങൾ,
യുദ്ധരീതികൾ,
നിയമപരമായ സാമൂഹികക്രമം
എന്നിവയും അതേപടി പുനഃസൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ഇസ്ലാമിക ചിന്തയിലെ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം.
13. ഒരു സ്ഥാപകനെ പിന്തുടരുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്ത്?
ഈ ചോദ്യം യേശുവിനും മുഹമ്മദിനും ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്.
ഒരു സ്ഥാപകനെ പിന്തുടരുക എന്നത്:
അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അതേപടി പകർത്തുക എന്നാണോ?
അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കുക എന്നാണോ?
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ധാർമിക തത്വങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പുതിയ കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുക എന്നാണോ?
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന distinction ആവശ്യമാണ്:
Historical imitation is not necessarily the same as ethical retrieval.
ചരിത്രപരമായ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും കാലാതീതമായ നിയമമാകണമെന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് മതപരമ്പരകൾക്ക് ചോദിക്കേണ്ടത്:
“സ്ഥാപകന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏതാണ് കാലാതീതമായ തത്വം, ഏതാണ് പ്രത്യേക ചരിത്രസാഹചര്യത്തിന്റെ പ്രതികരണം?”
14. യേശുവിന്റെ പേരിൽ ഉണ്ടായ ക്രിസ്തുമതം യേശുവിനെ എത്രത്തോളം പിന്തുടർന്നു?
ഇതാണ് പഠനത്തിന്റെ നിർണായക self-critical ഭാഗം.
യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ അധികാരം നേടാനുള്ള ശ്രമം കാണുന്നില്ല.
എന്നാൽ പിന്നീട് ക്രിസ്തുമതം റോമൻ സാമ്രാജ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. Constantine-ന്റെ കാലത്തിനു ശേഷം ക്രിസ്തുമതവും രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ശക്തമായി.
തുടർന്ന്:
Crusades,
religious wars,
Inquisition,
forced conversions,
colonial missions,
religious persecution
എന്നിവ ക്രിസ്തീയ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായി.
ഇവയെ യേശുവിന്റെ “ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുക” എന്ന ഉപദേശവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വലിയ tension കാണാം.
അതിനാൽ ഒരു സത്യസന്ധമായ ക്രിസ്തീയ ആത്മപരിശോധന ചോദിക്കണം:
എന്നാൽ അതോടൊപ്പം മറുവശവും മറക്കരുത്.
ക്രിസ്തീയ ചരിത്രത്തിൽ:
സമാധാനപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ,
ദരിദ്രസേവനം,
അടിമത്തവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ,
അഹിംസാ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ,
മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തനങ്ങൾ
എന്നിവയും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് “ക്രിസ്തുമതം യേശുവിനെ പിന്തുടർന്നില്ല” എന്ന ഏകപക്ഷീയമായ വിധി ചരിത്രപരമായി ശരിയല്ല.
കൂടുതൽ കൃത്യമായ ചോദ്യം:
ക്രിസ്തുമതം യേശുവിന്റെ വഴിയെ പിന്തുടർന്നതും അതിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചതും എങ്ങനെ ഒരേസമയം സംഭവിച്ചു?
15. മുഹമ്മദിന്റെ പേരിൽ ഉണ്ടായ ഇസ്ലാം മുഹമ്മദിനെ എത്രത്തോളം പിന്തുടർന്നു?
ഇതേ ചോദ്യം ഇസ്ലാമിനോടും ചോദിക്കണം.
മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മതപരമായ ദൗത്യവും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും ഒരുമിച്ചുവന്നു.
പിന്നീട്:
ഖലീഫമാർ,
സാമ്രാജ്യങ്ങൾ,
ഇസ്ലാമിക നിയമപാരമ്പര്യങ്ങൾ,
സുൽത്താന്മാർ,
വിവിധ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ
ഇവയെല്ലാം മുഹമ്മദിന്റെ മാതൃകയെ വ്യത്യസ്ത രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചു.
ചില പാരമ്പര്യങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി.
മറ്റുചിലർ ആത്മീയതക്കും ധാർമികതക്കും മുൻഗണന നൽകി.
സൂഫി പാരമ്പര്യങ്ങൾ, പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, ആധുനിക ഇസ്ലാമിക ചിന്തകൾ, മതനിരപേക്ഷ മുസ്ലിം ചിന്തകൾ—ഇവയെല്ലാം ഒരേ രീതിയിൽ മുഹമ്മദിനെ വായിച്ചിട്ടില്ല.
അതിനാൽ:
“ഇസ്ലാം മുഹമ്മദിനെ പിന്തുടർന്നു” എന്നോ “പിന്തുടർന്നില്ല” എന്നോ ഒരു വാക്കിൽ പറയാൻ കഴിയില്ല.
പകരം ചോദിക്കേണ്ടത്:
മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏത് ഘടകങ്ങളെയാണ് വിവിധ ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ കാലാതീതമായ മാതൃകയായി സ്വീകരിച്ചത്?
16. മതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടം: സ്ഥാപകനെക്കാൾ സ്ഥാപനത്തെ പിന്തുടരുക
മതങ്ങൾ വളരുമ്പോൾ സാധാരണയായി ഒരു പരിണാമം നടക്കുന്നു:
സ്ഥാപകൻ → ശിഷ്യന്മാർ → സമൂഹം → സ്ഥാപനം → നിയമം → അധികാരഘടന → പാരമ്പര്യം
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യൻ സ്ഥാപകന്റെ ആത്മാവിനെക്കാൾ സ്ഥാപിതമായ സംവിധാനത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങാം.
അപ്പോൾ:
“സത്യം എന്താണ്?”
എന്ന ചോദ്യത്തിന് പകരം:
“നമ്മുടെ ആളുകൾ ആരാണ്?”
എന്ന ചോദ്യം പ്രധാനമാകുന്നു.
ഇതാണ് മതപരമായ tribalism-ന്റെ തുടക്കം.
മതം സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ വഴിയിൽ നിന്ന് സ്വത്വസംരക്ഷണത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറുമ്പോൾ, മറ്റൊരാളുടെ മതവിശ്വാസം ഒരു ഭീഷണിയായി കാണപ്പെടുന്നു.
17. മതം മനുഷ്യനെ സത്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ടോ?
ഒരു മതത്തിന്റെ സത്യത്തെ അതിന്റെ അനുയായികൾ എത്ര വലിയ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നടത്തുന്നു എന്നതിലൂടെ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല.
അതിന്റെ ഫലവും പരിശോധിക്കണം.
ഒരു മതം മനുഷ്യനെ:
കൂടുതൽ സത്യസന്ധനാക്കുന്നുണ്ടോ?
കൂടുതൽ നീതിമാനാക്കുന്നുണ്ടോ?
കൂടുതൽ കരുണയുള്ളവനാക്കുന്നുണ്ടോ?
ശത്രുവിനെയും മനുഷ്യനായി കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
അധികാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
വ്യത്യസ്തനായ മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?
സ്വന്തം തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കാൻ ധൈര്യം നൽകുന്നുണ്ടോ?
ഇവ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളാണ്.
ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ മതത്തിന്റെ പേര് വഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ മതത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളെ ജീവിതത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നില്ല.
അവന്റെ ജീവിതമാണ് അവന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ വ്യാഖ്യാനം.
18. മതവും നിർബന്ധവും
ഇവിടെ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെയും ഇസ്ലാമിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു താരതമ്യം ആവശ്യമാണ്.
ഖുർആനിൽ മതത്തിൽ നിർബന്ധമില്ല എന്ന പ്രസ്താവന കാണാം. അതോടൊപ്പം യുദ്ധം, സമൂഹസംരക്ഷണം, മതപരമായ സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റു വചനങ്ങളും കാണാം.
ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിലും സ്നേഹം, ക്ഷമ, ശത്രുവിനോടുള്ള കരുണ എന്നിവയുടെ ശക്തമായ ഉപദേശങ്ങൾ കാണാം. അതോടൊപ്പം പിന്നീട് ക്രിസ്തീയ രാഷ്ട്രീയ സമൂഹങ്ങൾ മതപരമായ coercion പ്രയോഗിച്ച ചരിത്രവും കാണാം.
അതിനാൽ ഗവേഷണത്തിന്റെ ശരിയായ ചോദ്യം:
How have Christian and Muslim traditions negotiated the tension between religious truth claims and human freedom?
എന്നതായിരിക്കണം.
ഇത് “ഏത് മതമാണ് കൂടുതൽ violent?” എന്ന ചോദ്യത്തേക്കാൾ ആഴമുള്ളതാണ്.
19. യേശുവും മുഹമ്മദും: ഒരു താരതമ്യരൂപരേഖ
| വിഷയം | യേശു | മുഹമ്മദ് |
|---|---|---|
| ആദ്യകാല ദൗത്യം | ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം | ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം |
| ആദ്യകാല സാമൂഹിക സ്ഥാനം | രാഷ്ട്രീയ അധികാരമില്ല | മക്കയിൽ രാഷ്ട്രീയ അധികാരമില്ല |
| പിന്നീട് | രാഷ്ട്രീയ ഭരണാധികാരിയായില്ല | മദീനയിൽ സമൂഹ-രാഷ്ട്രീയ നേതാവായി |
| ദൈവരാജ്യം/സമൂഹം | ധാർമിക-ആത്മീയ പരിവർത്തനം | മത-സാമൂഹിക-നിയമപരമായ സമൂഹം |
| സൈനിക നേതൃത്വം | ഇല്ല | മദീനയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു |
| രാഷ്ട്രീയ പരമാധികാരം | സ്ഥാപിച്ചില്ല | മദീനയിൽ പ്രയോഗിച്ചു |
| ശത്രുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പഠിപ്പിക്കൽ | സ്നേഹം, ക്ഷമ | സാഹചര്യാനുസൃതമായി സമാധാനവും സംഘർഷവും |
| മാതൃകാ നേതൃത്വം | സേവനം | പ്രവാചകൻ + നേതാവ് + ന്യായാധിപൻ + സൈനിക നേതാവ് |
| പ്രധാന theological continuity | ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ fulfillment | ഇബ്രാഹീമിക ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ restoration |
ഈ പട്ടിക വിധി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനല്ല; കൂടുതൽ ഗവേഷണത്തിനുള്ള analytical framework ആയി ഉപയോഗിക്കാം.
20. എന്നാൽ ഈ താരതമ്യം “സമാധാനിയായ യേശു vs. അക്രമിയായ മുഹമ്മദ്” എന്ന ലളിതവാദമാകരുത്
ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട മുന്നറിയിപ്പാണ്.
അങ്ങനെ പറയുന്നത് ഈ പഠനത്തിന്റെ scholarly value കുറയ്ക്കും.
യേശുവിന്റെ പേരിൽ യുദ്ധങ്ങളും പീഡനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ട്.
മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിലും സമാധാനപരമായ ഉടമ്പടികളും കരുണയും ക്ഷമയും സാമൂഹികപരിഷ്കാരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിനാൽ വ്യക്തികളെ “നല്ലവൻ–ചീത്തവൻ” എന്ന binary ആയി അവതരിപ്പിക്കാതെ, അവരുടെ മതദൗത്യവും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ഘടനാപരമായ വ്യത്യാസം പഠിക്കുകയാണ് കൂടുതൽ ഉചിതം.
ഇതാണ് ഈ പഠനത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധത.
21. ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് ഈ പഠനം എന്തുകൊണ്ട് ആവശ്യമാണ്?
ഇന്ന് ഒരു മതസമൂഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം മറ്റൊരു മതസമൂഹം മുഴുവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഭയത്തിന്റെ കാരണമാകാം.
ഒരു തീവ്രവാദിയുടെ പ്രവർത്തനം ഒരു മുഴുവൻ മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടാം.
ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ തെറ്റ് മുഴുവൻ ക്രിസ്ത്യാനികളെയും കുറ്റക്കാരാക്കാം.
ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ തെറ്റ് മുഴുവൻ മുസ്ലീങ്ങളെയും സംശയാസ്പദരാക്കാം.
ഇത് ചരിത്രത്തെയും മനുഷ്യരെയും രണ്ടിനെയും അനീതിയായി ലളിതമാക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ വേർതിരിക്കണം:
Founder
Tradition
Followers
ഒരു സ്ഥാപകന്റെ ജീവിതം, ഒരു മതത്തിന്റെ ചരിത്രം, അതിന്റെ ഇന്നത്തെ അനുയായികൾ—ഇവ മൂന്നും ഒരേ കാര്യമല്ല.
22. മതസംഘർഷത്തിൽ നിന്ന് സത്യാന്വേഷണത്തിലേക്ക്
മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ ആദ്യം വേണ്ടത് മറ്റൊരു മതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്ധവിശ്വാസം മാറ്റുക എന്നതാണ്.
ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി ഇസ്ലാമിനെ പഠിക്കുമ്പോൾ മുസ്ലീങ്ങളുടെ ഏറ്റവും മോശം ഉദാഹരണങ്ങൾ മാത്രം പഠിക്കരുത്.
ഒരു മുസ്ലിം ക്രിസ്തുമതത്തെ പഠിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മോശം സംഭവങ്ങൾ മാത്രം പഠിക്കരുത്.
അതുപോലെ സ്വന്തം മതത്തിന്റെ മഹത്വകഥകൾ മാത്രം പഠിക്കുകയും സ്വന്തം പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യരുത്.
സത്യസന്ധമായ ചരിത്രപഠനം ഇരുവശത്തേക്കും ഒരേ വെളിച്ചം വീശണം.
23. അബ്രഹാമിലേക്കുള്ള മടക്കം: ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് ഒരു സാധ്യത
ഇവിടെ നമ്മുടെ പുതിയ ചിന്ത വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുന്നു.
യഹൂദരും ക്രിസ്ത്യാനികളും മുസ്ലീങ്ങളും തങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.
എന്നാൽ അവർക്ക് ചോദിക്കാം:
നമ്മുടെ പൊതുവായ പാരമ്പര്യത്തിൽ എന്താണ് നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നത്?
അബ്രഹാം അതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാകാം.
എന്നാൽ അബ്രഹാമിനെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യമാക്കുന്നതിന് പകരം:
വിശ്വാസം, അനുസരണം, നീതി, അതിഥിസൽക്കാരം, ദൈവവിശ്വാസം, ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്തം
എന്ന മൂല്യങ്ങളുടെ പ്രതീകമായി വായിക്കാം.
അപ്പോൾ “അബ്രഹാമിലേക്കുള്ള മടക്കം” എന്നത്:
മറ്റൊരാളുടെ മതത്തെ ഇല്ലാതാക്കുക
എന്നതല്ല.
മറിച്ച്:
നമ്മുടെ വ്യത്യാസങ്ങളെ മറികടക്കാതെ തന്നെ, നമ്മുടെ പൊതുവായ ധാർമിക വേരുകളെ തിരിച്ചറിയുക.
എന്നതാകാം.
24. യഥാർത്ഥ മതഐക്യം എന്താണ്?
മതഐക്യം എന്നത് എല്ലാവരും ഒരേ മതത്തിലേക്ക് മാറുക എന്നതാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാവരും സ്വന്തം വിശ്വാസത്തിൽ തുടരുമ്പോഴും പരസ്പരം മനുഷ്യരായി അംഗീകരിക്കുക എന്നതാണോ?
രണ്ടാമത്തെ അർത്ഥമാണ് pluralistic society-ക്ക് കൂടുതൽ പ്രായോഗികം.
ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് യേശുവിൽ വിശ്വാസം നിലനിർത്താം.
ഒരു മുസ്ലിമിന് മുഹമ്മദിലും ഖുർആനിലും വിശ്വാസം നിലനിർത്താം.
ഒരു യഹൂദന് തന്റെ Torah പാരമ്പര്യത്തിൽ തുടരാം.
എന്നാൽ:
മറ്റൊരാളുടെ വിശ്വാസസ്വാതന്ത്ര്യം അംഗീകരിക്കാത്തിടത്ത് മതസത്യം മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഭീഷണിയാകുന്നു.
അതിനാൽ മതപരമായ സത്യവിശ്വാസവും മതസ്വാതന്ത്ര്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നാണ്.
25. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആത്മപരിശോധന
ഇവിടെ ഈ പഠനം ഇരുപാരമ്പര്യങ്ങളോടും ഒരേ ചോദ്യം ചോദിക്കണം.
ക്രിസ്ത്യാനിയോട്:
“നീ ക്രിസ്ത്യാനിത്വത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയാണോ, അതോ യേശുവിനെ പിന്തുടരുകയാണോ?”
മുസ്ലിമിനോട്:
“നീ മുസ്ലിം സ്വത്വത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയാണോ, അതോ മുഹമ്മദിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ധാർമിക മൂല്യങ്ങളെ പിന്തുടരുകയാണോ?”
ഇവ കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള ചോദ്യങ്ങളല്ല.
സ്വയം പരിശോധിക്കാനുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ്.
26. ഒരു പുതിയ research question
ഈ മുഴുവൻ പഠനത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു ചോദ്യം രൂപപ്പെടുന്നു:
What happens when a religious movement founded on transcendent truth becomes an institution possessing social and political power?
അഥവാ:
അതിരുകളില്ലാത്ത ദൈവിക സത്യത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ച ഒരു മതപ്രസ്ഥാനം സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അധികാരം കൈവരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?
ഇത് യേശുവിനെയും മുഹമ്മദിനെയും മാത്രമല്ല, മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ മതപ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും പഠിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വലിയ ചോദ്യമാണ്.
27. അന്തിമചിന്ത
യേശുവിന്റെയും മുഹമ്മദിന്റെയും ജീവിതങ്ങളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത് ആരാണ് “നല്ലവൻ” എന്നും ആരാണ് “ചീത്തവൻ” എന്നും തീരുമാനിക്കാനുള്ള ശ്രമമാകരുത്.
അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കണം:
മനുഷ്യരെ മാറ്റാൻ ഏറ്റവും ശക്തമായ മാർഗം ഏതാണ്—അധികാരമോ, ഭയമോ, നിയമമോ, അതോ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വമേധയാ വരുന്ന പരിവർത്തനമോ?
യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പഠിപ്പിക്കലും മനുഷ്യപരിവർത്തനത്തിന്റെ non-coercive മാതൃകയെ വളരെ ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.
മുഹമ്മദിന്റെ മദീനാ ജീവിതം മതപരമായ ദൗത്യം ഒരു യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സമൂഹത്തിന്റെ രൂപീകരണവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ ചരിത്രമാതൃക നൽകുന്നു.
അതോടൊപ്പം മുഹമ്മദ് തന്റെ ദൗത്യത്തെ ഒരു പുതിയ മതത്തിന്റെ നിർമ്മാണമായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല; ഇബ്രാഹീമിക ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ self-understanding-ന്റെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്.
പിന്നീട് ക്രിസ്തുമതവും ഇസ്ലാമും ഈ സ്ഥാപക മാതൃകകളെ വിവിധ രീതികളിൽ സ്വീകരിക്കുകയും പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചിലപ്പോൾ അവയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം:
“ഏത് മതമാണ് ശരി?”
എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ടതില്ല.
അതോടൊപ്പം:
“ഒരു മതം സത്യമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോൾ, ആ സത്യത്തെ അത് മനുഷ്യരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നതിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു?”
എന്നും ചോദിക്കണം.
അവിടെ മറ്റൊരു ചോദ്യം:
“മതം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സത്യസന്ധനും നീതിമാനും കരുണയുള്ളവനും സ്വതന്ത്രനുമായ മനുഷ്യനാക്കുന്നുണ്ടോ?”
എന്നതാണ്.
അവസാനം, ഒരുപക്ഷേ മതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം അതിന്റെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമല്ല.
അധികാരം ലഭിച്ചപ്പോൾ അത് എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്.
ശത്രുവിനെ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതാണ്.
വ്യത്യസ്തനായ മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ എത്രമാത്രം ബഹുമാനിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
സ്വന്തം തെറ്റുകൾ സമ്മതിക്കാൻ അതിന് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.
സ്നേഹവും നീതിയും കരുണയും അതിന്റെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.
അബ്രഹാം, യേശു, മുഹമ്മദ്—ഇവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി വളർന്ന മൂന്ന് വലിയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഇന്നും ലോകചരിത്രത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
അവരുടെ പേരുകൾ മനുഷ്യരെ വിഭജിക്കുന്ന മതിലുകളാകുമോ?
അല്ലെങ്കിൽ സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും പാലങ്ങളാകുമോ?
അതിന്റെ ഉത്തരം ചരിത്രത്തിൽ മാത്രം കിടക്കുന്നില്ല.
അത് ഇന്നത്തെ മനുഷ്യരുടെ കൈകളിലാണ്.
ചർച്ചയ്ക്കായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാവുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങൾ
മക്കാ-മദീനാ വ്യത്യാസം മുഹമ്മദിന്റെ മതദൗത്യത്തിലെ ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ പരിവർത്തനമായി കാണുന്നത് ചരിത്രപരമായി എത്രത്തോളം ന്യായമാണ്?
അബ്രഹാമിലേക്കുള്ള ഖുർആനിക appeal-നെ “restoration” എന്ന ആശയമായി വായിക്കുന്നത് എത്രത്തോളം ശരിയാണ്?
മുഹമ്മദ് യഹൂദ-ക്രിസ്ത്യൻ വിഭജനങ്ങളെ മറികടക്കാനുള്ള ഒരു theological framework ആയി അബ്രഹാമിനെ ഉപയോഗിച്ചോ?
യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യവും മുഹമ്മദിന്റെ മദീനാ സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന structural difference എന്താണ്?
ക്രിസ്തുമതം അധികാരം നേടിയപ്പോൾ യേശുവിന്റെ മാതൃകയിൽ നിന്ന് എവിടെയാണ് വ്യതിചലിച്ചത്?
ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ രാഷ്ട്രീയ-ആത്മീയ പാരമ്പര്യങ്ങൾ മുഹമ്മദിന്റെ മാതൃകയെ എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു?
ഒരു സ്ഥാപകന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് കാലാതീതമായ ധാർമിക തത്വങ്ങളെ എങ്ങനെ വേർതിരിക്കാം?
മതസത്യം സംരക്ഷിക്കുമ്പോഴും മറ്റൊരാളുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യം അംഗീകരിക്കാനാകുമോ?
അബ്രഹാമിനെ ഒരു shared ancestor ആയി ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ Jewish-Christian-Muslim dialogue-ന് യഥാർത്ഥ സാധ്യത നൽകുന്നുണ്ടോ?
മതപരമായ സത്യവും രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും തമ്മിൽ ആരോഗ്യകരമായ ഒരു ബന്ധം സാധ്യമാണോ?
Comments