ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം: യേശുവിന്റെ സന്ദേശമോ, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസമോ?
യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യപ്രഖ്യാപനത്തിൽ നിന്ന് സഭയുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു ചരിത്രയാത്ര
ആമുഖം
ക്രിസ്തുമതം ആകാശത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്ന് രൂപംകൊണ്ട ഒരു പുതിയ മതമല്ല. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യഹൂദമതത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും മതപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നാണ് യേശുപ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചത്. യേശുവിന്റെ ആദ്യ അനുയായികളും സ്വയം ഒരു പുതിയ മതത്തിന്റെ സ്ഥാപകരായി കണ്ടിരുന്നില്ല. അവർ യഹൂദന്മാരായിരുന്നു; യഹൂദരുടെ തിരുവെഴുത്തുകളെ ദൈവവചനമായി സ്വീകരിക്കുകയും യഹൂദരുടെ ദൈവവിശ്വാസവും പാരമ്പര്യവും തുടരുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ വിശ്വാസം അവരിൽ രൂപപ്പെട്ടു:
യേശുവാണ് ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത മിശിഹാ.
ഈ വിശ്വാസം പിന്നീട് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി. കാലക്രമത്തിൽ അതിനൊപ്പം യേശുവിന്റെ ഉയിർപ്പ്, കർത്തൃത്വം, ദൈവപുത്രത്വം, ദൈവികത, ഒടുവിൽ ത്രിത്വത്തിലെ പുത്രന്റെ സ്ഥാനം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളും വികസിച്ചു.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ചരിത്രചോദ്യം ഉയരുന്നു:
ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം യേശു പഠിപ്പിച്ച ജീവിതദർശനമാണോ, അതോ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് സഭ രൂപപ്പെടുത്തിയ വിശ്വാസങ്ങളാണോ?
ഈ ചോദ്യത്തിന് ലളിതമായ “ഒന്നോ മറ്റൊന്നോ” എന്ന മറുപടി നൽകാനാവില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി കാണാം: യേശു എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത് എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം, യേശു ആരാണ് എന്ന ചോദ്യവും ക്രമേണ ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി.
യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രം: ദൈവരാജ്യം
ചരിത്രപരമായ യേശുവിന്റെ പ്രസംഗം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിലൊന്ന് ദൈവരാജ്യം ആയിരുന്നു.
ദൈവം മനുഷ്യജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും തന്റെ ഭരണവും നീതിയും സമാധാനവും സ്ഥാപിക്കുന്നു എന്ന പ്രത്യാശയായിരുന്നു അതിന്റെ കേന്ദ്രം. അതിനാൽ യേശുവിന്റെ സന്ദേശം ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സമഗ്രമായ ദർശനവുമായിരുന്നു അത്.
ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക, അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുക, ശത്രുക്കളെയും സ്നേഹിക്കുക, ക്ഷമിക്കുക, കരുണ കാണിക്കുക, ദരിദ്രരെയും അവഗണിക്കപ്പെട്ടവരെയും പരിഗണിക്കുക, അധികാരത്തിനും സമ്പത്തിനും അടിമകളാകാതിരിക്കുക, വിനയത്തോടെയും സേവനമനോഭാവത്തോടെയും ജീവിക്കുക — ഇവയെല്ലാം യേശുവിന്റെ പഠനത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളായിരുന്നു.
അതിനാൽ യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തെ വെറും ചില നൈതിക ഉപദേശങ്ങളുടെ കൂട്ടമായി കാണുന്നത് അതിന്റെ വ്യാപ്തി കുറയ്ക്കും.
ദൈവരാജ്യം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ മുഴുവനായി മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതരീതിയിലേക്കുള്ള ആഹ്വാനമായിരുന്നു.
യേശുവിന്റെ മരണത്തിനുശേഷം ഉയർന്ന പുതിയ ചോദ്യം
എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ക്രൂശുമരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളെ ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് നയിച്ചു.
അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന മിശിഹാ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു.
മിശിഹാ വിജയിക്കുന്ന രാജാവായിരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയുമായി ഇത് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ യേശുവിന്റെ മരണത്തിന് എന്താണ് അർത്ഥമെന്ന് ശിഷ്യന്മാർക്ക് വീണ്ടും ചിന്തിക്കേണ്ടിവന്നു.
ഇവിടെയാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പരിണാമം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന തത്വം മുന്നിലെത്തുന്നത്:
ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ ഉത്തരം അടുത്ത കാലഘട്ടത്തിലെ പുതിയ ചോദ്യത്തിന് തുടക്കമാകുന്നു.
യേശുവിന്റെ ജീവിതം ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർത്തി. ഉയിർപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ശിഷ്യന്മാരുടെ അനുഭവം ആ ചോദ്യത്തിന് പുതിയൊരു വ്യാഖ്യാനം നൽകി.
അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു:
“യേശുവാണ് മിശിഹാ.”
ഇതായിരുന്നു ക്രിസ്തീയ പ്രഘോഷണത്തിന്റെ ആദ്യകാല കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്ന്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ വികസനം
“യേശുവാണ് മിശിഹാ” എന്ന വിശ്വാസം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ അദ്ദേഹത്തെ കർത്താവ്, ദൈവപുത്രൻ, ദൈവത്താൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടവൻ എന്നിങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഈ പദങ്ങൾക്ക് ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യഹൂദ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പിന്നീട് ലഭിച്ച അർത്ഥങ്ങൾ എല്ലാം ഒരേസമയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ദൈവപുത്രൻ” എന്നത് ആദ്യം തന്നെ “ദൈവം തന്നെയാണ്” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കണമെന്നില്ല. ഇസ്രായേലിനെയും ദാവീദിന്റെ രാജവംശത്തെയും ദൈവപുത്രത്വത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന യഹൂദ പാരമ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ സമൂഹം യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഈ പദങ്ങൾക്ക് പുതിയ ആഴങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
അങ്ങനെ ഒരു പ്രധാന പരിണാമം കാണാം:
മിശിഹാ → കർത്താവ് → ദൈവപുത്രൻ → ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉയർന്ന ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം.
പൗലോസിൽ യേശുവിന്റെ സ്ഥാനം കൂടുതൽ ഉയരുന്നു
പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം കൂടുതൽ വികസിച്ച രൂപത്തിൽ കാണാം.
യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് പ്രത്യേക അധികാരമുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനം ഉണ്ട്.
അതേസമയം പൗലോസ് പിതാവായ ദൈവത്തെയും യേശുക്രിസ്തുവിനെയും പല സന്ദർഭങ്ങളിലും വേർതിരിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
ഇത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.
കാരണം ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിൽ യേശുവിന്റെ ദൈവിക മഹത്വം അംഗീകരിക്കുന്നതും പിതാവായ ദൈവത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം എന്നതും ഒരുമിച്ച് വളരുന്ന ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു.
അതായത്, വിശ്വാസം ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് പൂർണ്ണരൂപം നേടിയില്ല.
ഒരു വിശ്വാസം പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു; ആ ചോദ്യങ്ങൾ പുതിയ ദൈവശാസ്ത്രചിന്തയ്ക്ക് വഴിതുറന്നു.
യോഹന്നാനിൽ കൂടുതൽ ഉയർന്ന ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവതരണം കൂടുതൽ ഉയർന്ന ദൈവശാസ്ത്രഭാഷ സ്വീകരിക്കുന്നു.
“ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവമായിരുന്നു” എന്ന പ്രാരംഭ പ്രഖ്യാപനം യേശുവിനെ സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിനുമുമ്പുള്ള ദൈവവചനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
ഇവിടെ യേശു ഒരു മനുഷ്യചരിത്രപുരുഷനോ മിശിഹായോ എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.
യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ ദൈവത്തിന്റെ നിത്യമായ പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ക്രിസ്തുശാസ്ത്രമാണ് ഇവിടെ രൂപപ്പെടുന്നത്.
ഇത് യേശുവിന്റെ ചരിത്രജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തലമാണ്.
പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ: യേശുവും പിതാവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?
കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ സഭയ്ക്ക് മുന്നിൽ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു.
യേശു ദൈവമാണെങ്കിൽ, പിതാവായ ദൈവവുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം എന്താണ്?
അദ്ദേഹം ദൈവത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ നിത്യനാണോ?
അദ്ദേഹം പിതാവിനേക്കാൾ താഴ്ന്നവനാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ പിതാവിനോട് സമസ്വഭാവമുള്ളവനാണോ?
വിവിധ ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളിൽ ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യത്യസ്ത ഉത്തരങ്ങൾ ഉയർന്നു.
ഇവിടെ നമ്മുടെ “ജീവിതം പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണ്” എന്ന അടിസ്ഥാന ആശയം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുന്നു.
ഇന്നലെ നൽകിയ ഉത്തരം നാളെയുടെ ചോദ്യത്തിന് മതിയായിരിക്കണമെന്നില്ല.
സഭയ്ക്ക് തന്റെ വിശ്വാസം പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വീണ്ടും വിശദീകരിക്കേണ്ടിവന്നു.
നിഖ്യാ: വിശ്വാസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക നിർവചനം
ക്രി.വ. 325-ൽ നിഖ്യായിൽ ചേർന്ന സഭാസമ്മേളനം ഈ ചരിത്രത്തിലെ നിർണായക ഘട്ടമായിരുന്നു.
യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം നിഖ്യാ കൗൺസിലാണ് ആദ്യമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. അതിന് മുമ്പുതന്നെ യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.
എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ദൈവികതയുടെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ ഔദ്യോഗികമായി നിർവചിക്കണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് നിഖ്യാ ഒരു നിർണായക മറുപടി നൽകി.
പുത്രൻ പിതാവിനോട് “സമസ്വഭാവമുള്ളവൻ” (homoousios) ആണെന്ന ഭാഷ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി.
പിന്നീട് ക്രി.വ. 381-ലെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കൗൺസിൽ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സഭയുടെ തുടർചർച്ചകളിലൂടെ ത്രിത്വദൈവശാസ്ത്രത്തിന് കൂടുതൽ വ്യക്തമായ രൂപം ലഭിച്ചു.
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ശ്രദ്ധിക്കണം:
യേശുവിന്റെ ദൈവികതയിലുള്ള വിശ്വാസം ഒന്നാണ്; ആ ദൈവികതയെ തത്ത്വശാസ്ത്രപരമായും ദൈവശാസ്ത്രപരമായും കൃത്യമായി നിർവചിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസവും യേശുവിന്റെ പഠനങ്ങളും
ഇവിടെയാണ് നമ്മുടെ അടിസ്ഥാനചോദ്യം വീണ്ടും ഉയരുന്നത്:
ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം യേശുവിന്റെ പഠനങ്ങളാണോ, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളാണോ?
ചരിത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ രണ്ടിനെയും പൂർണ്ണമായി വേർതിരിക്കാനാവില്ല.
യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ ആദ്യം യേശുവിനെ അനുഗമിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠനങ്ങൾ കേട്ടു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ജീവിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തെയും ഉയിർപ്പിനെയും അവർ വ്യാഖ്യാനിച്ചു.
അതുകൊണ്ട് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒന്നായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു.
സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ “യേശു ആരാണ്?” എന്ന ചോദ്യം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണവും കേന്ദ്രപ്രധാനവുമായിത്തീർന്നു.
നിഖ്യാ പോലുള്ള കൗൺസിലുകളിൽ ചർച്ച ചെയ്തത് യേശുവിന്റെ ശത്രുസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചോ, ക്ഷമയെക്കുറിച്ചോ, ദരിദ്രരോടുള്ള സമീപനത്തെക്കുറിച്ചോ ആയിരുന്നില്ല.
പ്രധാനചോദ്യം:
യേശു പിതാവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു?
എന്നതായിരുന്നു.
അതിനാൽ ചരിത്രപരമായി പറയാവുന്ന ഒരു പ്രധാന നിരീക്ഷണം ഇതാണ്:
ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഘടന വികസിച്ചപ്പോൾ, യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ജീവിതരീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ശ്രദ്ധ നേടി.
എന്നാൽ യേശുവിന്റെ പഠനങ്ങൾ ഒരിക്കലും അപ്രത്യക്ഷമായില്ല
ഇതിനർത്ഥം യേശുവിന്റെ പഠനങ്ങൾ സഭയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതായി എന്നല്ല.
സുവിശേഷങ്ങളിൽ അവ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. സഭയുടെ ആരാധനയിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും ആത്മീയജീവിതത്തിലും അവ തുടർന്നു.
എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യം നമുക്ക് ചോദിക്കാം:
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ വിശ്വാസം യേശുവിനെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്നതിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നുണ്ടോ?
യേശു ദൈവപുത്രനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും എന്നാൽ ശത്രുവിനെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, യേശുവിന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?
യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ച് ശരിയായ സിദ്ധാന്തം സ്വീകരിക്കുകയും എന്നാൽ കരുണ, ക്ഷമ, നീതി, വിനയം, സേവനം എന്നിവ ജീവിതത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം യേശുവിന്റെ ജീവിതവുമായി എത്രമാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു?
ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിനുള്ള പ്രധാന ആത്മപരിശോധന.
വിശ്വാസം വീണ്ടും ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടതുണ്ട്
ഇവിടെ നമ്മുടെ ആദ്യ ലേഖനത്തിലെ മറ്റൊരു ആശയം പ്രസക്തമാകുന്നു:
“The past is a teacher, not a master.”
സഭയുടെ ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
നിഖ്യായുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളും, സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവശാസ്ത്രവും, നൂറ്റാണ്ടുകളായി വികസിച്ച ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യവും മനുഷ്യരാശിയുടെ വലിയ ബൗദ്ധിക-ആത്മീയ പൈതൃകമാണ്.
അവയെ തള്ളിക്കളയേണ്ടതില്ല.
എന്നാൽ അവയുടെ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യവും അവ ഉയർന്നുവന്ന ചോദ്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നമുക്ക് ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും:
വിശ്വാസത്തിന്റെ സാരവും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ രൂപവും ഒരേ കാര്യമല്ല.
ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രത്യേക ചോദ്യത്തിന് നൽകിയ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉത്തരം പിന്നീട് മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിൽ പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടേണ്ടിവരും.
അതുകൊണ്ട് പാരമ്പര്യത്തെ ബഹുമാനിക്കുകയും അതിനെ വീണ്ടും ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ല.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം യേശുവിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ
ഇവിടെ ഒരു ആരോഗ്യകരമായ ക്രിസ്തീയ സമീപനം രൂപപ്പെടാം.
യേശു ആരാണ്? എന്ന ചോദ്യത്തിന് നാം നൽകുന്ന ഉത്തരം,
യേശു എങ്ങനെ ജീവിച്ചു? എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകണം.
യേശു ദൈവപുത്രനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവരാജ്യദർശനം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?
അദ്ദേഹം കർത്താവാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കർത്തൃത്വം എന്തായിരിക്കണം?
അദ്ദേഹം ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുത്തിയവനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ സ്നേഹം നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടണം?
അദ്ദേഹം ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചുവെങ്കിൽ, നാം എതിരാളികളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം?
അദ്ദേഹം ക്ഷമ പഠിപ്പിച്ചുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മതജീവിതത്തിൽ ക്ഷമയ്ക്ക് എത്ര സ്ഥാനം ഉണ്ട്?
അദ്ദേഹം ദൈവരാജ്യം പ്രസംഗിച്ചുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ക്രിസ്തീയതയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ദൈവരാജ്യമാണോ, അതോ നമ്മുടെ സ്ഥാപനവും വിഭാഗവും സിദ്ധാന്തവുമാണോ?
വിശ്വാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം: ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിന് മറുപടി നൽകുക
ഒരു മതപാരമ്പര്യം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളം അത് പഴയ വിശ്വാസങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നതുമാത്രമല്ല.
പഴയ വിശ്വാസങ്ങൾ ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിന് രണ്ടായിരം വർഷത്തെ അനുഭവമുണ്ട്. അത് വലിയൊരു സമ്പത്താണ്.
എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ലോകം ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ലോകമല്ല.
ഇന്നത്തെ മനുഷ്യൻ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്:
സാങ്കേതികവിദ്യ, കൃത്രിമബുദ്ധി, ആഗോളവൽക്കരണം, പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി, സാമ്പത്തിക അസമത്വം, മതസംഘർഷങ്ങൾ, ദേശീയത, യുദ്ധം, മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ, കുടിയേറ്റം, പുതിയ സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ — ഇവയെല്ലാം പുതിയ ചോദ്യങ്ങളാണ്.
ഇവയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തീയ സമൂഹം നൽകുന്ന മറുപടി വെറും പഴയ വാക്യങ്ങളുടെ ആവർത്തനമായിരിക്കരുത്.
പകരം ചോദിക്കേണ്ടത്:
യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യദർശനം ഈ പുതിയ ലോകത്തിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കാം?
ഇതാണ് ജീവിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ ചോദ്യം.
ഉപസംഹാരം: യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക്
ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം നോക്കുമ്പോൾ നാം ഒരു നീണ്ട യാത്ര കാണുന്നു.
യഹൂദമതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുള്ള യേശുപ്രസ്ഥാനം.
അതിനുശേഷം:
“യേശുവാണ് മിശിഹാ.”
തുടർന്ന്:
“യേശു കർത്താവാണ്.”
പിന്നീട്:
“യേശു ദൈവപുത്രനാണ്.”
തുടർന്ന് യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ദൈവശാസ്ത്രം.
ഒടുവിൽ സഭയുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിൽ അതിന്റെ ഔദ്യോഗിക നിർവചനം.
ഈ ചരിത്രപരമായ വികാസത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെ നിഷേധിക്കാനല്ല. മറിച്ച് വിശ്വാസം എങ്ങനെ ചരിത്രത്തിൽ ചോദ്യങ്ങളോടും സാഹചര്യങ്ങളോടും സംവദിച്ചുകൊണ്ട് വളർന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാനാണ്.
എന്നാൽ ചരിത്രം നമുക്ക് മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടി നൽകുന്നു.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കും സന്ദേശത്തിലേക്കും നമ്മെ അടുപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?
അതോ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി രൂപപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും ആചാരങ്ങളും യേശുവിന്റെ ലളിതമായ ദൈവരാജ്യവിളിയെ മറച്ചുകളഞ്ഞോ?
യേശുവിനെ ദൈവപുത്രനായി വിശ്വസിക്കുന്നത് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം യേശുവിനെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്നതിൽ പ്രകടമാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, വിശ്വാസവും ജീവിതവും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ വിടവ് രൂപപ്പെടും.
അതിനാൽ ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തുമതത്തിന് ആവശ്യമായത് പാരമ്പര്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ അന്ധമായി ആവർത്തിക്കുകയോ അല്ല.
ആവശ്യമായത് സൃഷ്ടിപരമായ വിശ്വസ്തതയാണ് — പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും, അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും, യേശുവിന്റെ അടിസ്ഥാനസന്ദേശത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങുകയും, ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന്റെ പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിടുകയും ചെയ്യുക.
യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ശരിയായി വിശ്വസിക്കുക എന്നതിലുപരി, യേശുവിനെ മനസ്സിലാക്കുകയും യേശുവിന്റെ വഴിയിൽ നടക്കുകയും ചെയ്യുക — അതായിരിക്കാം ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി.
ഭൂതകാലം നമ്മുടെ അധ്യാപകനാകട്ടെ; നമ്മുടെ യജമാനനാകരുത്.
യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം യേശുവിലേക്കുതന്നെ നമ്മെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകട്ടെ.
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ, യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യത്തെ എങ്ങനെ ജീവിക്കാം എന്ന ചോദ്യം വീണ്ടും ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം നമുക്കുണ്ടാകട്ടെ.
Comments