ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ തയ്യാറാണോ? ക്രിസ്തു സ്നേഹിച്ചവരോടൊപ്പം ജീവിക്കാനും തയ്യാറാണോ?

 എന്റെ സുഹൃത്തായ  ഉഷ എലിസബത്ത് വർഗീസ്  എനിക്ക് അയച്ച ഒരു സന്ദേശം വളരെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇതാണ് സന്ദേശം:

“ഒരിക്കൽ ഒരു സുവിശേഷക സംഘം കുടിലുകളിൽ പോയി സുവിശേഷം അറിയിച്ചു. അവർക്ക് കുറെ സമ്മാനങ്ങളും ഭക്ഷണസാധനങ്ങളും നൽകി. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അവർ താമസിച്ചിരുന്ന ഹോട്ടലിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുടിലുകളിലെ ആളുകൾ പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സഹോദരി സഹോദരന്മാരെ എന്നല്ലേ വിളിച്ചത്. ഒരു രാത്രി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ താമസിച്ച് ഞങ്ങളുടെ ആഹാരം കഴിച്ച് ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങുന്നത് പോലെ ഈ തറയിൽ കീറ്റപ്പായിൽ ഞങ്ങളോട് കൂടെ ഉറങ്ങിയിട്ട് നാളെ പോയാൽ പോരെ?’

മിക്കവാറും സുവിശേഷകർ ഇത് സമ്മതിക്കാറില്ല. നമ്മുടെയെല്ലാം ‘comfort zone’ വിട്ടിറങ്ങാൻ ഞാൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പലർക്കും സാധിക്കാറില്ല. നേരെമറിച്ച്  ‘യേശുവിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കൊല്ലും’ എന്നു പറയുന്നവരുടെ മുൻപിൽ ധൈര്യത്തോടെ നിൽക്കാൻ നാം റെഡി ആയിരിക്കും.”»

ഈ കുറിപ്പ് വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വന്ന ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു:

ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന ഒരു വിശ്വാസം, ക്രിസ്തു സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യനോടൊപ്പം ഒരു രാത്രി കഴിയാൻ എന്തുകൊണ്ട് മടിക്കുന്നു?

ഇത് ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം പോലെയാണെങ്കിലും, നമ്മുടെ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്.

സുവിശേഷം പറയാൻ പോകുന്നവർ

നമ്മൾ പലപ്പോഴും ദരിദ്രരുടെ കുടിലുകളിലേക്ക് പോകുന്നു. “ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് അവരോട് പറയുന്നു. സുവിശേഷം പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. ചില സമ്മാനങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നു. ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ നൽകുന്നു. പിന്നെ നമ്മുടെ സൗകര്യമുള്ള താമസസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു.

അവിടെ ഒരു അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു:

“ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്ന നമ്മൾ, അവരോടൊപ്പം ഒരു കപ്പ് വെള്ളം കുടിക്കാനും അവരുടെ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും അവരുടെ തറയിൽ ഒരു രാത്രി കിടക്കാനും എന്തുകൊണ്ട് മടിക്കുന്നു?

ഇത് വെറും ശുചിത്വത്തിന്റെയോ സൗകര്യത്തിന്റെയോ പ്രശ്നമല്ല. ചിലപ്പോൾ ആരോഗ്യപരമായും പ്രായോഗികമായും നമുക്ക് ചില പരിധികൾ ഉണ്ടായേക്കാം. അതിനെ നിഷേധിക്കേണ്ടതില്ല.

എന്നാൽ പലപ്പോഴും പ്രശ്നം അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്.

നാം അവരെ നമ്മളെപ്പോലെ കാണുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

നാം അവർക്കു നൽകുന്നവരായി മാത്രം നമ്മളെ കാണുകയും, അവർ സ്വീകരിക്കുന്നവരായി മാത്രം കാണുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ നമ്മുടെ ബന്ധത്തിൽ അറിയാതെ തന്നെ ഒരു “മുകളിൽ–താഴെ” മനോഭാവം കടന്നുവരാം.

ശമര്യസ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്ക് യേശു

ഇവിടെയാണ് യോഹന്നാൻ 4-ലെ സംഭവം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽ വരുന്നത്.

യേശു ശമര്യയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ഒരു കിണറ്റിനരികിൽ ഒരു ശമര്യസ്ത്രീയെ കാണുന്നു. അവളോട് യേശു സംസാരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, അവളോട് ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു:

“എനിക്ക് കുടിപ്പാൻ തരിക.”

ഇത് നമുക്ക് വളരെ സാധാരണമായ ഒരു വാക്കായി തോന്നാം. എന്നാൽ ആ കാലത്തെ യഹൂദ–ശമര്യ ബന്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അത് അത്ര സാധാരണമായിരുന്നില്ല.

യഹൂദരും ശമര്യരും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള സാമൂഹികവും മതപരവുമായ അകലം നിലനിന്നിരുന്നു. അതിനാൽ യേശു ഒരു ശമര്യസ്ത്രീയോട് പരസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നതു തന്നെ ശിഷ്യന്മാരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

യേശു അവളെ ഉപദേശിക്കാൻ മാത്രമല്ല സമീപിച്ചത്. അവളിൽ നിന്ന് സ്വീകരിക്കാനും തയ്യാറായി.

അവൾക്ക് നൽകാനുള്ള വെള്ളം മാത്രമല്ല, യേശുവിന് അവളിൽ നിന്ന് സ്വീകരിക്കാനുള്ള വെള്ളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ സമീപനത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം.

സുവിശേഷം പങ്കുവയ്ക്കുന്നവനും സുവിശേഷം കേൾക്കുന്നവനും എന്ന ഏകപക്ഷീയമായ ബന്ധത്തിനു പകരം, യേശു മനുഷ്യനുമായി ഒരു യഥാർത്ഥ ബന്ധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

“അവർ” അല്ല, “നാം”

നമ്മുടെ സുവിശേഷ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും “അവർ” എന്നൊരു വിഭാഗവും “നാം” എന്നൊരു വിഭാഗവും ഉണ്ടാകുന്നു.

അവർ ദരിദ്രർ — നാം സമ്പന്നർ.

അവർ സഹായം ആവശ്യമുള്ളവർ — നാം സഹായിക്കുന്നവർ.

അവർ സുവിശേഷം കേൾക്കേണ്ടവർ — നാം സുവിശേഷം പറയുന്നവർ.

അവർ സ്വീകരിക്കുന്നവർ — നാം നൽകുന്നവർ.

എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഈ അകലം പലപ്പോഴും തകർന്നുപോകുന്നു.

യേശു മനുഷ്യരുടെ വേദനയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അവരോടൊപ്പം ഇരുന്നു. അവരോടൊപ്പം ഭക്ഷിച്ചു. അവരോട് സംസാരിച്ചു. സമൂഹം അകറ്റിനിർത്തിയവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു.

അതുകൊണ്ട് ഒരു ദരിദ്രന്റെ വീട്ടിൽ പോയി “ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്നു പറയുമ്പോൾ, അതിന്റെ അടുത്ത പടി “നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരിക്കാനും നിങ്ങളുടെ അതിഥിയാകാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്” എന്നതായിരിക്കണം.

ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവർ

ഉഷയുടെ സന്ദേശത്തിലെ ഏറ്റവും ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗം ഇതാണ്:

ക്രിസ്ത്യാനികളിൽ പലരും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കാത്തതിനുവേണ്ടി ജീവൻ പോലും നൽകാൻ തയ്യാറായേക്കാം. “യേശുവിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കൊല്ലും” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, ചിലർ ധൈര്യത്തോടെ മരണത്തെ നേരിടാൻ തയ്യാറാകും.

ഇത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.

യേശു ദൈവപുത്രനാണെന്നും, അവൻ നമുക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു എന്നും, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്നും ഉള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളാണ്. ആ വിശ്വാസങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവൻ പോലും ത്യജിച്ച അനേകം ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ചരിത്രം നമുക്കുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇവിടെ മറ്റൊരു അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു:

ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഞാൻ, ക്രിസ്തു സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യനുവേണ്ടി എന്റെ സൗകര്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാണോ?

രക്തസാക്ഷിത്വം ഒരുപക്ഷേ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ആവശ്യപ്പെടുന്ന വലിയ ധൈര്യമാണ്.

എന്നാൽ മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുക, അവന്റെ ജീവിതം മനസ്സിലാക്കുക, അവൻ തരുന്ന ഭക്ഷണം സ്വീകരിക്കുക, അവന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അസൗകര്യത്തിൽ കുറച്ചുനേരം പങ്കുചേരുക, അവനെ “സഹായം സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാൾ” എന്നതിലുപരി “എന്നെപ്പോലെ തന്നെ ബഹുമാനിക്കപ്പെടേണ്ട മനുഷ്യൻ” ആയി കാണുക — ഇവയ്ക്കു പലപ്പോഴും ദിവസേന ആവശ്യപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ധൈര്യമാണ് വേണ്ടത്.

വിശ്വാസത്തിന്റെ സത്യസന്ധത

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ സത്യസന്ധത അളക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ നാം എത്രത്തോളം തയ്യാറാണ് എന്നതിൽ മാത്രം അല്ല.

ക്രിസ്തു സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യരോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ നാം എത്രത്തോളം തയ്യാറാണ് എന്നതിലും അത് പ്രകടമാകുന്നു.

വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി മരിക്കുക വലിയ കാര്യമാണെങ്കിൽ, സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം comfort zone ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും ചെറിയ കാര്യമല്ല.

ഒരുപക്ഷേ, ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതാണ് കൂടുതൽ പ്രയാസം.

കാരണം മരണത്തെ നേരിടേണ്ടി വരുന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രം ആയിരിക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ മുൻവിധികൾ, സാമൂഹിക അകലം, അഭിമാനം, സൗകര്യപ്രിയത എന്നിവ ദിവസവും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നതും ക്രിസ്ത്യാനികൾ ജീവിക്കുന്നതും

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

“ദൈവം എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്നത് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന് അന്യമായ ഒരു ആശയമല്ല. മറിച്ച് അത് ക്രിസ്തീയ സന്ദേശത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്താണ്.

“നിന്റെ അയൽക്കാരനെ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം ഒരു പ്രത്യേക ജനവിഭാഗത്തിലോ സാമൂഹിക വിഭാഗത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല.

അതുകൊണ്ട് പ്രശ്നം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്നതല്ല.

പ്രശ്നം ഇതാണ്:

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എത്രത്തോളം ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കുന്നു?

നാം പലപ്പോഴും അക്രൈസ്തവരെക്കാൾ നമ്മൾ ഉയർന്നവരാണെന്ന ബോധത്തോടെ പെരുമാറിയാൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തും.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം പ്രസംഗിക്കുന്ന വായും, മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന ജീവിതവും തമ്മിൽ വലിയൊരു വൈരുധ്യം ഉണ്ടാകും.

ഓരോ മനുഷ്യനും ദൈവസന്നിധിയിൽ വിലപ്പെട്ടവനാണ് എന്ന ബോധ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മിൽ വേരൂന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ജാതി, മതം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക സ്ഥാനം തുടങ്ങിയവയുടെ പേരിൽ മറ്റൊരാളെ താഴ്ന്നവനായി കാണാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല.

സുവിശേഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം

ഒരുപക്ഷേ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം ഒരു വേദിയിൽ നിന്നു പ്രസംഗിക്കുമ്പോഴല്ല.

നമ്മുടെ മുന്നിൽ നമ്മളിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തനായ ഒരാൾ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്.

അവൻ നമ്മെക്കാൾ ദരിദ്രനായിരിക്കാം.

അവന്റെ വീട് നമ്മുടേതുപോലെ വൃത്തിയുള്ളതായിരിക്കണമെന്നില്ല.

അവന്റെ ഭക്ഷണം നമ്മൾ പരിചയപ്പെട്ടതുപോലെ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല.

അവന്റെ ജീവിതരീതി നമ്മുടേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.

അപ്പോൾ നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?

“ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് മടങ്ങിപ്പോകാമോ?

അതോ,

“നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്; അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ എനിക്ക് അന്യനല്ല”

എന്ന ബോധ്യത്തോടെ അവന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കാമോ?

ഇതാണ് ഉഷയുടെ ചെറിയ സന്ദേശം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർത്തിയ വലിയ ചോദ്യം.

അവസാനമായി

ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന വിശ്വാസം മഹത്തായ വിശ്വാസമാണ്.

എന്നാൽ ക്രിസ്തു സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യനോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ, അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു കപ്പ് വെള്ളം സ്വീകരിക്കാൻ, അവന്റെ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ, അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കുറച്ചെങ്കിലും അസൗകര്യം പങ്കിടാൻ, സ്വന്തം comfort zone വിട്ടിറങ്ങാൻ തയ്യാറാകുന്ന വിശ്വാസവും അത്രതന്നെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുന്നതാണ്.

ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ കാലത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഇതായിരിക്കാം:

“യേശുവിനെ തള്ളിപ്പറയുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പമാണോ യേശുവിനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുക?”

ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി മരിക്കാൻ നാം തയ്യാറാണോ എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം,

ക്രിസ്തു സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യരോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ നാം തയ്യാറാണോ?

എന്ന ചോദ്യവും നാം ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

കാരണം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം നമ്മെ മരണത്തെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യം മാത്രമല്ല പഠിപ്പിക്കുന്നത്;

മറ്റൊരാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനുള്ള വിനയവും അത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.