നിയമത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്ക്: മതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?

 ഓരോ മതവും മനുഷ്യന് ചില നിയമങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകുന്നു. അവയിൽ ചിലത് മതാനുഷ്ഠാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്; മറ്റു ചിലത് മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാർമിക നിർദ്ദേശങ്ങളാണ്.

പ്രാർത്ഥിക്കുക, ഉപവസിക്കുക, ആരാധന നടത്തുക, തീർത്ഥാടനം ചെയ്യുക, പ്രത്യേക ദിവസങ്ങൾ ആചരിക്കുക തുടങ്ങിയവ അനുഷ്ഠാന നിയമങ്ങൾ എന്നു പറയാം. അതേസമയം, സത്യസന്ധനായിരിക്കുക, മറ്റുള്ളവരോട് നീതിയോടെ പെരുമാറുക, ദുർബലരെ സഹായിക്കുക, ക്ഷമിക്കുക, മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുക തുടങ്ങിയവ ധാർമിക നിയമങ്ങളാണ്.

ഇവ രണ്ടിനും അവരുടേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവയിൽ ഏതിനാണ് മുൻതൂക്കം നൽകേണ്ടത്?

മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവനും കരുണയുള്ളവനും നീതിയുള്ളവനും നല്ലവനുമാക്കുക എന്നതാണെങ്കിൽ, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ധാർമിക ജീവിതത്തെ സഹായിക്കുന്ന മാർഗങ്ങളായിരിക്കണം; അവ ലക്ഷ്യമായി മാറരുത്.

അനുഷ്ഠാനം ലക്ഷ്യമായി മാറുമ്പോൾ

ഒരു മനുഷ്യൻ ദിവസവും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, ഉപവസിക്കുന്നു, ആരാധനയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു, മതപരമായ എല്ലാ ആചാരങ്ങളും കൃത്യമായി പാലിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതേ സമയം അയാൾ മറ്റുള്ളവരോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറുന്നു, ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, ദരിദ്രരെ അവഗണിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ വെറുക്കുന്നു എങ്കിൽ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉയരുന്നു:

ആ മതാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് മാറ്റമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്?

അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹവും കരുണയും നീതിബോധവും വളർത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഇത് ഒരു വിത്തിനോട് ഉപമിക്കാം. വിത്തിന് വെള്ളവും വളവും നൽകുന്നത് അതിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്. എന്നാൽ വെള്ളവും വളവും നൽകുന്നതുതന്നെ ലക്ഷ്യമായി മാറി ചെടി വളരുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാം എന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം മറന്നുപോയി എന്നാണർത്ഥം.

അതുപോലെ മതാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ നല്ല സ്വഭാവം വളർത്തുന്നതിനുള്ള മാർഗങ്ങളാണ്.

എല്ലാ ധാർമികതയുടെയും ഹൃദയം സ്നേഹം

വിവിധ മതങ്ങളിൽ ധാർമിക നിയമങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ ഒരു പൊതുസ്വരം നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും: മറ്റുള്ളവരോട് നന്മ ചെയ്യുക, അവരെ ബഹുമാനിക്കുക, അവരോട് കരുണ കാണിക്കുക, അവരെ സ്നേഹിക്കുക.

ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഈ ആശയം വളരെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു:

“നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക.”

യേശുവിന്റെ ഉപദേശത്തിൽ ഇതോടൊപ്പം മറ്റൊരു വലിയ പ്രമാണവും ഉണ്ട്:

“നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കുക.”

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ധാർമിക ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് അടിസ്ഥാന തൂണുകൾ ഇവയാണ്:

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക.
മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുക.

ഇവ രണ്ടും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുകയും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളായ മനുഷ്യരെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

എന്നാൽ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്

ഇവിടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

മനുഷ്യനോട് സ്നേഹിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മനുഷ്യന് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ഒരു പരിധിവരെ കഴിയാം. എന്നാൽ സ്നേഹം ഒരു നിയമംകൊണ്ട് മാത്രം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല.

“ഇനി മുതൽ ഞാൻ എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കും” എന്ന് നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം. പക്ഷേ തീരുമാനിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ വികാരങ്ങൾ മാറണമെന്നില്ല.

നമുക്ക് സ്നേഹിക്കണമെന്ന് അറിയാം. എന്നാൽ ചിലരോട് കോപം തോന്നുന്നു. ചിലരോട് അസൂയ തോന്നുന്നു. ചിലരെ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ചിലരെ നമ്മുടെ ശത്രുക്കളായി കാണുന്നു.

അതായത് മനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നം നല്ലത് എന്താണെന്ന് അറിയാത്തതല്ല. നല്ലത് ചെയ്യാനുള്ള ഹൃദയവും ശക്തിയും ഇല്ലാത്തതാണ്.

നിയമത്തിന് നമ്മോട് പറയാൻ കഴിയും:

“സ്നേഹിക്കുക.”

പക്ഷേ നിയമത്തിന് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം ഒഴുക്കിവിടാൻ കഴിയില്ല.

യേശു കണ്ട പരിഹാരം

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യനോട് സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം കൽപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം, മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉറവിടത്തെക്കുറിച്ചാണ് യേശു സംസാരിച്ചത്.

അത് ഇതാണ്:

ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവാണ്.
ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

അതും നമ്മുടെ കഴിവുകളുടെയും നേട്ടങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രമല്ല.

നാം നല്ലവരായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല. നാം തെറ്റിപ്പോകുമ്പോഴും നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കാത്ത ഒരു പിതാവിന്റെ സ്നേഹമാണ് യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഇതാണ് “കൃപ” എന്ന ആശയത്തിന്റെ ഹൃദയം.

ഞാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യനായതുകൊണ്ടല്ല ദൈവം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്; ദൈവം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനാലാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവനാകുന്നത്.

സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവൻ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു

ഒരു കുഞ്ഞിനെ നോക്കുക.

അവനെ മാതാപിതാക്കൾ സ്നേഹിക്കുന്നു. അവനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു, സംരക്ഷിക്കുന്നു, അവന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ആ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടാണ് കുഞ്ഞ് ക്രമേണ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത്.

സ്നേഹം ഒരു പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് മാത്രം പഠിക്കുന്നതല്ല. സ്നേഹം അനുഭവിച്ചാണ് സ്നേഹം പഠിക്കുന്നത്.

ഇതുതന്നെയാണ് യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള പ്രത്യേകത.

“മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന് പറയുന്നതിന് മുമ്പ്:

“നീ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവനാണ്”

എന്ന സത്യം മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിയണം.

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം ഒരു സിദ്ധാന്തമായി മാത്രം അറിയുന്നത് പോരാ. അത് ഹൃദയത്തിൽ അനുഭവിക്കണം.

“ദൈവം എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നു.”

“ദൈവം എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.”

“എന്റെ പരാജയങ്ങൾക്കപ്പുറവും ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം എന്നോടുണ്ട്.”

എന്ന ബോധം മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നുമ്പോൾ അവന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഒരു മാറ്റം സംഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

സ്നേഹം പുറത്തുനിന്നല്ല, അകത്തുനിന്നാണ് വരേണ്ടത്

ഒരു മനുഷ്യനെ നല്ലവനാക്കാൻ രണ്ട് മാർഗങ്ങൾ നമുക്ക് ചിന്തിക്കാം.

ഒന്ന്: ഭയപ്പെടുത്തുക.

“ഇത് ചെയ്താൽ ശിക്ഷ ലഭിക്കും. അത് ചെയ്താൽ ദൈവം കോപിക്കും.”

മറ്റൊന്ന്: സ്നേഹം ഉണർത്തുക.

“നീ ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരും ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണെന്ന് കാണാൻ പഠിക്കുക.”

ആദ്യത്തെ മാർഗം മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിച്ചേക്കാം.

രണ്ടാമത്തെ മാർഗം മനുഷ്യനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ കഴിയും.

ഭയം നമ്മെ ഒരു തെറ്റിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ സ്നേഹം നമ്മുടെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറ്റാൻ കഴിയും.

അതുകൊണ്ടാണ് യഥാർത്ഥ ധാർമികത വെറും നിയമാനുസരണം മാത്രമല്ലാത്തത്.

നല്ലത് ചെയ്യേണ്ടതുകൊണ്ട് നല്ലത് ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന്, നല്ലത് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യനായി മാറുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ രൂപാന്തരം.

ദൈവസ്നേഹവും മനുഷ്യസ്നേഹവും

ദൈവം എല്ലാവരുടെയും പിതാവാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മനുഷ്യരെ കാണുന്ന നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടും മാറുന്നു.

അപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ “അപരൻ” മാത്രമല്ല.

അവനും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്.

അവനും സ്നേഹിക്കപ്പെടേണ്ട മനുഷ്യനാണ്.

അവന്റെ ഭാഷയും സംസ്കാരവും മതവും ജാതിയും സാമൂഹിക സ്ഥാനവും എനിക്കുള്ളതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അവന്റെ മനുഷ്യാന്തസ്സിന് എന്റെതിനെക്കാൾ കുറവൊന്നുമില്ല.

അങ്ങനെ ദൈവസ്നേഹം മനുഷ്യസ്നേഹമായി മാറുന്നു.

ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവ് മറ്റുള്ള മനുഷ്യരോടുള്ള നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലാണ്.

യേശുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയം

ഇവിടെ യേശുവിന്റെ സുവിശേഷത്തെ ഒരു ലളിതമായ ക്രമത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാം:

ദൈവം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

↓

ഞാൻ ദൈവത്താൽ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.

↓

ആ സ്നേഹം എന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിക്കുന്നു.

↓

എന്റെ ഭയം, കുറ്റബോധം, സ്വാർത്ഥത എന്നിവ ക്രമേണ മാറുന്നു.

↓

ഞാൻ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

↓

ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

↓

അങ്ങനെ ധാർമിക ജീവിതം എന്റെ മേൽ ചുമത്തപ്പെട്ട ഒരു നിയമമല്ലാതെ എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു ജീവിതരീതിയായി മാറുന്നു.

ഇതാണ് നിയമത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര.

“നാം സ്നേഹിക്കുന്നു; അവൻ ആദ്യം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു”

പുതിയനിയമത്തിലെ ഒരു ചെറിയ വാക്യം ഈ മുഴുവൻ ആശയത്തെയും അതിമനോഹരമായി ചുരുക്കുന്നു:

“നാം സ്നേഹിക്കുന്നു; അവൻ ആദ്യം നമ്മെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടത്രേ.”
— 1 യോഹന്നാൻ 4:19

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് ക്രമമാണ്.

ആദ്യം നമ്മുടെ സ്നേഹം അല്ല.

ആദ്യം ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം.

ആദ്യം നാം ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നതല്ല.

ആദ്യം ദൈവം നമ്മെ അന്വേഷിക്കുന്നു.

ആദ്യം നാം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതല്ല.

ആദ്യം അവൻ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ സ്നേഹം അതിനുള്ള പ്രതികരണമായി വളരുന്നു.

മതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം

അതിനാൽ മതത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ടത് അതിലെ ആചാരങ്ങളുടെ എണ്ണംകൊണ്ടു മാത്രമല്ല.

ഒരു മതം മനുഷ്യനെ എത്രമാത്രം സ്നേഹമുള്ളവനാക്കുന്നു എന്നതും ചോദിക്കണം.

പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് മനുഷ്യനോട് കൂടുതൽ കരുണയുണ്ടോ?

ഉപവാസത്തിനു ശേഷം മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?

ആരാധനയ്ക്കു ശേഷം ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?

ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചതിനുശേഷം മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ ബഹുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?

ഇവയ്ക്കുള്ള ഉത്തരമാണ് മതത്തിന്റെ ആത്മീയ ഫലത്തെ കാണിക്കുന്നത്.

അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ നമ്മെ ദൈവത്തിലേക്ക് നയിക്കണം. ദൈവാനുഭവം നമ്മെ സ്നേഹത്തിലേക്ക് നയിക്കണം. സ്നേഹം നമ്മെ മനുഷ്യരിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ മതത്തിന്റെ യാത്ര:

അനുഷ്ഠാനത്തിൽ നിന്ന് ദൈവാനുഭവത്തിലേക്ക്,
ദൈവാനുഭവത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്ക്,
സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യസേവനത്തിലേക്ക്.

ഇതാണ് മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം.

ഉപസംഹാരം

മനുഷ്യനോട് “സ്നേഹിക്കുക” എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രം പോര. മനുഷ്യൻ ആദ്യം താൻ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്ന് അറിയണം.

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ വശം.

ദൈവം നമ്മുടെ പിതാവാണ്.
അവൻ നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
നാം അവന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയം മാറുന്നു.
മാറിയ ഹൃദയം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഹൃദയം മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

അപ്പോൾ ധാർമികത ഒരു ഭാരമല്ല.

അത് സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമാണ്.

നിയമം പറയുന്നു: “സ്നേഹിക്കുക.”
സുവിശേഷം പറയുന്നു: “നീ ആദ്യം സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.”

ഈ തിരിച്ചറിവിൽ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്.