തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനതയിൽ നിന്ന് ഏകമനുഷ്യകുടുംബത്തിലേക്ക്

 

ലോകത്തിലെ മതങ്ങളെ പഠിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കാവുന്ന ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: മതങ്ങൾ മനുഷ്യരാശിയെ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്? ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാ മനുഷ്യരും ഒരുപോലെയാണോ? അതോ ദൈവവുമായി പ്രത്യേക ബന്ധമുള്ള ഒരു ജനതയോ സമൂഹമോ ഉണ്ടെന്നും മറ്റുള്ളവർ അതിന് പുറത്താണെന്നും മതങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ?

മതങ്ങളെ ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കൃത്യമായി രണ്ടായി തിരിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും, മതചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന ഒരു പ്രധാന സംഘർഷത്തെ ഇവിടെ കാണാം—“പ്രത്യേക തിരഞ്ഞെടുപ്പ്” എന്ന ആശയവും “സർവ്വമാനവികത” എന്ന ആശയവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം.

യഹൂദമതത്തിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്

യഹൂദമതത്തിൽ ഇസ്രായേൽ ജനതയെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനതയായി കാണുന്ന ആശയം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. എന്നാൽ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ആദ്യകാല അർത്ഥം “മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ദൈവത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ട ജനത” എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല.

അബ്രാഹാമിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിൽ തന്നെ ഇതിന്റെ ഒരു പ്രധാന ലക്ഷ്യം കാണാം:

“നിന്നിൽ ഭൂമിയിലെ സകല കുടുംബങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും.”
— ഉല്പത്തി 12:3

അതായത്, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക അവകാശം ലഭിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല; മറ്റുള്ളവർക്കും അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഒരു മാർഗമാകുന്നതിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന ആശയം യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആദിമഘട്ടത്തിൽ തന്നെ കാണാം.

എന്നാൽ ചരിത്രത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന ആശയം വ്യത്യസ്തമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടു. ദൈവം തങ്ങളെ പ്രത്യേകമായി സ്നേഹിക്കുന്നതിനാൽ തങ്ങൾ പ്രത്യേക ജനതയാണ് എന്ന ബോധം കൂടുതൽ ശക്തമായപ്പോൾ, “ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ജനത”യും “മറ്റുള്ള ജനതകളും” എന്നൊരു വിഭജനം രൂപപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയും ഉണ്ടായി.

ഇവിടെ പ്രശ്നം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന ആശയത്തിൽ തന്നെയല്ല; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രത്യേക അവകാശബോധമായി മാറുന്നതിലാണ്. ഒരു സമൂഹം തനിക്ക് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹത്തെ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമായി കാണുമ്പോൾ അത് മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കും. എന്നാൽ അതേ അനുഗ്രഹത്തെ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നുള്ള മേന്മയുടെ അടയാളമായി കാണുമ്പോൾ അത് വിഭജനത്തിന് കാരണമാകാം.

ക്രിസ്തുമതവും ഇസ്ലാമും

ക്രിസ്തുമതവും ഇസ്ലാമും യഹൂദ പാരമ്പര്യവുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട മതങ്ങളാണ്. ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, ഉടമ്പടി, ദൈവജനത തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ ഇവ രണ്ടിലും വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ഇവയെ മൂന്നും ഒരേ രീതിയിൽ മനുഷ്യരെ “രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായി” കാണുന്നു എന്നു പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കില്ല. ഈ മതങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെ സർവ്വമാനവികതയെയും എല്ലാ മനുഷ്യരോടുമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെയും ശക്തമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന പാരമ്പര്യങ്ങളുണ്ട്.

അതേസമയം, “നമ്മുടെ സമൂഹം ദൈവവുമായി പ്രത്യേക ബന്ധമുള്ളവരാണ്” എന്ന മതപരമായ തിരിച്ചറിയൽ ചരിത്രത്തിൽ പലപ്പോഴും “നമ്മൾ” എന്നും “അവർ” എന്നും മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക മനോഭാവങ്ങൾക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ട്. മതപരമായ തിരിച്ചറിയൽ മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം നൽകുമ്പോഴും, അത് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള മേന്മാബോധമായി മാറുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുന്നത്.

യേശുവിന്റെ സർവ്വമാനവിക ദൈവദർശനം

ഇവിടെയാണ് യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾക്ക് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നത്.

യേശു യഹൂദ മതപശ്ചാത്തലത്തിൽ ജനിച്ചും വളർന്നുമാണ് തന്റെ ദൗത്യം നിർവഹിച്ചത്. എന്നാൽ ആ പാരമ്പര്യത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന പല അതിരുകളെയും അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്തു.

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വന്തം സമൂഹത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്ന് യേശു പഠിപ്പിച്ചു. ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും തങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാനും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ദൈവം “ദുഷ്ടന്മാരുടെയും നല്ലവരുടെയും മേൽ സൂര്യനെ ഉദിപ്പിക്കുകയും നീതിമാന്മാരുടെയും അനീതിമാന്മാരുടെയും മേൽ മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ദൈവദർശനമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ നന്മ മനുഷ്യരുടെ നൈതിക യോഗ്യതയോ മതപരമായ തിരിച്ചറിയലോ നോക്കി മാത്രം വിതരണം ചെയ്യുന്നതല്ല എന്ന ആശയമാണ് ഇതിൽ കാണുന്നത്.

നല്ല ശമര്യക്കാരന്റെ ഉപമയിലും ഇതേ ദിശ കാണാം. യഹൂദരും ശമര്യക്കാരും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള മത-സാമൂഹിക അകലം ഉണ്ടായിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഒരു ശമര്യക്കാരനെയാണ് യേശു കരുണയുടെ മാതൃകയായി അവതരിപ്പിച്ചത്.

അങ്ങനെ യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലിൽ “നമ്മുടെ ആളുകൾ” എന്ന അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു സ്നേഹം കാണാം.

സ്നേഹത്തിന്റെ അതിരുകൾ വികസിപ്പിക്കുക

യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ദൈവസ്നേഹവും അയൽക്കാരനോടുള്ള സ്നേഹവും ആണ്. എന്നാൽ “അയൽക്കാരൻ” എന്നതിന്റെ പരിധി ചുരുക്കിക്കൊണ്ടുപോകാൻ അദ്ദേഹം അനുവദിക്കുന്നില്ല.

“നിന്റെ അയൽക്കാരനെ നിന്നെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുക” എന്ന കല്പനയെ ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തിന്റെ പരിധിയിൽ മാത്രം ഒതുക്കാതെ, മറ്റുള്ളവരിലേക്കും ശത്രുക്കളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതാണ് യേശുവിന്റെ സമീപനം.

അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ ദർശനത്തെ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം:

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം ഒരു പ്രത്യേക ജനതയുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ല; അത് മനുഷ്യരാശിയെ മുഴുവനും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സ്നേഹമാണ്.

ഇത് യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തെ പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയുന്നതല്ല. മറിച്ച്, അതിലെ സർവ്വമാനവികമായ വിത്തുകളെ കൂടുതൽ വിശാലമായി വികസിപ്പിക്കുന്നതായി കാണാം. അബ്രാഹാമിലൂടെ “ഭൂമിയിലെ സകല കുടുംബങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും” എന്ന ആശയത്തിന് യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിൽ കൂടുതൽ വിശാലമായ ഒരു മാനവിക അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നു.

ബഹായി വിശ്വാസവും മനുഷ്യരാശിയുടെ ഏകത്വവും

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇറാനിലെ ഇസ്ലാമിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് വളർന്ന ബഹായി വിശ്വാസം മനുഷ്യരാശിയുടെ ഏകത്വത്തെ അതിന്റെ കേന്ദ്ര ആശയങ്ങളിലൊന്നാക്കി.

ബഹായി വിശ്വാസമനുസരിച്ച് മനുഷ്യരാശി അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു കുടുംബമാണ്. മതം, വംശം, ദേശം, സാമൂഹിക സ്ഥാനം തുടങ്ങിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന അന്തിമ സത്യങ്ങളല്ല.

മതങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തെയും ബഹായി വിശ്വാസം ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ കാണുന്നു. ലോകത്തിലെ പ്രധാന മതങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത കാലങ്ങളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലും ഒരേ ഏകദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ക്രമാനുഗതമായ വെളിപ്പെടുത്തലുകളാണെന്നാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം.

അതുകൊണ്ട് ഒരു മതത്തെ മാത്രം ദൈവത്തിന്റെ ഏക സത്യത്തിന്റെ ഉടമയായി കാണുന്നതിനു പകരം, വിവിധ മതപാരമ്പര്യങ്ങളെ മനുഷ്യരാശിയുടെ ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളായി കാണാനുള്ള ശ്രമമാണ് ബഹായി ദർശനത്തിൽ കാണുന്നത്.

ഇതിലൂടെ “ദൈവത്തിന്റെ ജനത” എന്ന പരിധി ഒരു പ്രത്യേക മതസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് മുഴുവൻ മനുഷ്യരാശിയിലേക്കും വികസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചിന്ത നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും.

യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം മതമല്ല; വിഭജനത്തിന്റെ മനോഭാവമാണ്

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. മനുഷ്യരെ “നമ്മൾ” എന്നും “അവർ” എന്നും വേർതിരിക്കുന്ന മനോഭാവം മതങ്ങളിൽ മാത്രം കാണുന്ന ഒന്നല്ല. രാഷ്ട്രീയം, ദേശീയത, വംശീയത, ഭാഷ, സംസ്കാരം, ആശയധാരകൾ തുടങ്ങിയവയും മനുഷ്യരെ വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് പ്രശ്നത്തെ “ചില മതങ്ങൾ മോശമാണ്” എന്ന ലളിതമായ നിഗമനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത് ശരിയല്ല.

പകരം കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്:

നമ്മുടെ പ്രത്യേക മതപരമായ തിരിച്ചറിയൽ നമ്മെ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ നമ്മൾ ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന ബോധം നൽകുന്നുണ്ടോ?

ആദ്യത്തേത് മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിക്കും. രണ്ടാമത്തേത് വിഭജിക്കും.

ഏകമനുഷ്യകുടുംബത്തിലേക്ക്

മതങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തെ ഈ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന ആത്മീയ യാത്രയെ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും—പ്രത്യേകതയിൽ നിന്ന് സർവ്വമാനവികതയിലേക്കുള്ള യാത്ര.

“ദൈവം ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്” എന്ന അനുഭവം ഒരു സമൂഹത്തിന് ആത്മീയമായി ശക്തി നൽകാം. എന്നാൽ അതിന്റെ അടുത്ത പടി:

“ദൈവം ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കണം”

എന്നതായിരിക്കണം.

അതിനും അപ്പുറം:

“ദൈവം എല്ലാവരുടെയും ദൈവമാണ്; അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യരാശി മുഴുവൻ ഒരേ കുടുംബമാണ്”

എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്കാണ് മനുഷ്യൻ വളരേണ്ടത്.

യേശുവിന്റെ ശത്രുസ്നേഹത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കലും, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം എല്ലാവരിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നുവെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനവും, ബഹായി വിശ്വാസത്തിന്റെ മനുഷ്യരാശിയുടെ ഏകത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠിപ്പിക്കലും ഈ ദിശയിൽ വായിക്കാവുന്നതാണ്.

അവസാനം മതത്തിന്റെ മഹത്വം “നമ്മുടെ ദൈവം മറ്റുള്ളവരുടെ ദൈവത്തേക്കാൾ വലിയവനാണ്” എന്ന് തെളിയിക്കുന്നതിലല്ല; മറിച്ച് ദൈവസ്നേഹം മനുഷ്യർക്കിടയിലെ മതിലുകൾ തകർക്കുന്ന സ്നേഹമായി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നതിലാണ്.

മനുഷ്യരാശി യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കുടുംബമാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മതപരമായ തിരിച്ചറിയലുകൾ ആ കുടുംബത്തെ വിഭജിക്കാനുള്ള കാരണമാകരുത്. മറിച്ച്, വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനും സഹായിക്കുന്ന ശക്തികളാകണം.

തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത എന്ന ബോധത്തിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ഏകമനുഷ്യകുടുംബം എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്കുമുള്ള യാത്ര—മതങ്ങളുടെ ഭാവിക്ക് ആവശ്യമായ ഒരു ആത്മീയ യാത്രയായിരിക്കാം.