യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം: ദൈവം മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കുന്നു

 ലോകത്തിലെ മിക്ക മതപരമ്പരകളും മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ നന്മയോടെ ജീവിക്കണം എന്നതിന് മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നവയാണ്. സത്യസന്ധത, നീതി, കരുണ, ക്ഷമ, ആത്മനിയന്ത്രണം, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങൾ പല മതപാരമ്പര്യങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ കാണാം. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ നന്മയിലേക്കും ധാർമ്മികതയിലേക്കും നയിക്കുക എന്നത് അവയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്.

അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരും അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കാത്തവരും എന്ന രീതിയിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കാനുള്ള പ്രവണത മതജീവിതത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ പഠിപ്പുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, മതകൽപ്പനകളുടെ പുറംരൂപത്തേക്കാൾ അവയുടെ ആന്തരിക ലക്ഷ്യത്തിനാണ് അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്.

മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ദൈവത്തോടും സഹജീവികളോടും ശരിയായ ബന്ധത്തിൽ ജീവിക്കണം എന്നതാണ് യേശുവിന്റെ പഠിപ്പുകളുടെ കേന്ദ്രം.

എല്ലാ കൽപ്പനകളുടെയും ഹൃദയം — സ്നേഹം

മനുഷ്യൻ പാലിക്കേണ്ട കൽപ്പനകളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ യേശു അവയെ വളരെ ലളിതമായ ഒരു വാക്കിൽ സംഗ്രഹിച്ചു: സ്നേഹം.

ദൈവത്തെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും സ്നേഹിക്കുക; നമ്മുടെ അയൽക്കാരനെ നമ്മെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുക.

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. യേശുവിന് ദൈവസ്നേഹവും മനുഷ്യസ്നേഹവും രണ്ടായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളല്ല. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലം മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നതായിരിക്കണം.

അതിനാൽ കൽപ്പനകളുടെ അന്തിമലക്ഷ്യം വെറും നിയമാനുസരണം ജീവിക്കുക എന്നതല്ല. ദൈവത്തോടും സഹജീവികളോടും ശരിയായ ബന്ധത്തിൽ ജീവിക്കുക എന്നതാണ്.

നിയമം നമ്മോട് “ഇത് ചെയ്യണം”, “അത് ചെയ്യരുത്” എന്ന് പറയാം. എന്നാൽ യേശു അതിനപ്പുറം പോയി മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്തത്.

സ്നേഹം കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ഇവിടെയാണ് ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.

“സ്നേഹിക്കണം” എന്ന് ഒരാളോട് കൽപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് അയാൾക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ഒരു മനുഷ്യനെ നിർബന്ധിച്ച് മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭയത്താൽ ഒരാൾ അനുസരിച്ചേക്കാം. ശിക്ഷ ഒഴിവാക്കാൻ ഒരാൾ നല്ല പ്രവൃത്തി ചെയ്തേക്കാം. സമൂഹത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ടും ഒരാൾ മതനിയമങ്ങൾ പാലിച്ചേക്കാം.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം നിർബന്ധത്തിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

സ്നേഹം ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരണം.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ യേശു നമ്മോട് സ്നേഹിക്കണം എന്ന് പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യനോട് സ്നേഹിക്കാനുള്ള കൽപ്പന നൽകുന്നത് എന്തിനാണ്?

ഇതിന് യേശുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ വളരെ ആഴമുള്ള ഒരു ഉത്തരം കാണാം.

ആദ്യം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവം

യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരു വലിയ സത്യമാണ്:

ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

നാം നല്ലവരായതുകൊണ്ടല്ല ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നത്. നാം ദൈവത്തിന് യോഗ്യരായതുകൊണ്ടുമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നമ്മുടെ യോഗ്യതയുടെ പ്രതിഫലമല്ല.

സ്നേഹിക്കുക എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്.

ദൈവം സ്നേഹം തന്നെയാണ്.

അതുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നേടാൻ ആദ്യം നാം നല്ലവരാകണം എന്നല്ല ക്രിസ്തീയ സുവിശേഷം പറയുന്നത്. മറിച്ച്, ദൈവം നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ സ്നേഹം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിത്തുടങ്ങുന്നു.

ഒരു കുട്ടി തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചറിയുമ്പോൾ, സ്നേഹിക്കണം എന്ന നിയമം ഓരോ നിമിഷവും ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ലഭിച്ച സ്നേഹത്തിന് പ്രതികരണമായി സ്നേഹം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വളരുന്നു.

അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലും സ്നേഹം ജനിക്കുന്നു.

സ്നേഹം സ്വീകരിക്കുക — സ്നേഹമായി മാറുക

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.

“മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന ഒരു ധാർമ്മിക നിർദ്ദേശം മാത്രമല്ല യേശു നൽകുന്നത്.

അതിനുമുമ്പ് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഒരു സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു:

“നീ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.”

നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരെ കാണുന്ന നമ്മുടെ കണ്ണുകളും മാറുന്നു.

നമ്മുടെ മതത്തിൽപ്പെട്ടവനാണോ?

നമ്മുടെ ആശയങ്ങളോട് യോജിക്കുന്നവനാണോ?

നമ്മോട് നന്നായി പെരുമാറുന്നവനാണോ?

നമുക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്നവനാണോ?

എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, അവനും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയല്ലേ? അവനും ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അർഹനല്ലേ? എന്ന ചിന്ത നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഉയരുന്നു.

അപ്പോൾ സ്നേഹം ഒരു നിയമത്തിന്റെ നിർബന്ധിത അനുസരണയല്ലാതാകുന്നു. അത് ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രതികരണമായി മാറുന്നു.

ശത്രുക്കളെപ്പോലും സ്നേഹിക്കുക

യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിന്റെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ് ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനം.

നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുക എളുപ്പമാണ്. നമ്മോട് നന്മ ചെയ്യുന്നവരോട് നന്മ ചെയ്യാനും എളുപ്പമാണ്.

എന്നാൽ നമ്മെ വെറുക്കുന്നവരോട്?

നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ചവരോട്?

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ വിമർശിക്കുന്നവരോട്?

നമ്മുടെ ശത്രുക്കളോട്?

അവരെയും സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ് യേശുവിന്റെ വഴി.

ഇവിടെ യേശു നൽകുന്ന മാതൃക മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. ദൈവം തന്റെ സൂര്യനെ ദുഷ്ടന്മാരുടെയും നല്ലവരുടെയും മേൽ ഉദിപ്പിക്കുന്നു; നീതിമാന്മാരുടെയും അനീതിമാന്മാരുടെയും മേൽ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു എന്ന യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിൽ ഈ ആശയം വ്യക്തമാണ്.

അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം “ഞാൻ നല്ലവനാണ്; മറ്റുള്ളവർ മോശക്കാരാണ്” എന്ന ബോധമല്ല.

മറിച്ച്:

“ദൈവം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ, അവനും സ്നേഹിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്” എന്ന തിരിച്ചറിവാണ്.

സുവിശേഷം മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കാനുള്ള ആയുധമല്ല

ഇവിടെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്.

യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം മറ്റുള്ളവരെ “രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവർ” എന്നും “രക്ഷിക്കപ്പെടാത്തവർ” എന്നും വേർതിരിച്ച് അവരെ വിധിക്കാനുള്ള ഒരു ആയുധമായി മാറുമ്പോൾ, നാം യേശുവിന്റെ വഴിയിൽ നിന്ന് അകലാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

“ഞങ്ങൾക്ക് സത്യം അറിയാം; നിങ്ങൾക്കറിയില്ല.”

“ഞങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ആളുകളാണ്; നിങ്ങൾ അല്ല.”

“ഞങ്ങൾ ശരിയാണ്; നിങ്ങൾ തെറ്റാണ്.”

എന്ന മനോഭാവം മതജീവിതത്തിൽ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ വളരാം.

എന്നാൽ യേശു നിരന്തരം മതപരമായ ആത്മാഭിമാനത്തെയും കപടഭക്തിയെയും ചോദ്യം ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് മാത്രം മറ്റുള്ളവരോട് പറയാനുള്ള സന്ദേശമല്ല. ആദ്യം ക്രിസ്ത്യാനികൾ തന്നെ കേൾക്കേണ്ട സന്ദേശമാണ്.

ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് ആവശ്യമായ യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം

ഇന്ന് മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ തമ്മിൽ അകലം വർധിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്.

ഓരോ മതവിഭാഗത്തിനും സ്വന്തം സത്യബോധമുണ്ട്. ഓരോ സമൂഹത്തിനും സ്വന്തം വിശ്വാസപരമ്പരയുണ്ട്. പലപ്പോഴും സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനിടയിൽ മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം വളരെ ലളിതവും അതേസമയം വളരെ ആഴമുള്ളതുമാണ്:

ദൈവം മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ മതം എന്താണ് എന്നതുകൊണ്ടല്ല ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത്.

നാം ദൈവത്തെ എത്രമാത്രം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടും അല്ല.

നാം എത്ര നല്ലവരാണെന്നതുകൊണ്ടും അല്ല.

ദൈവം സ്നേഹമാണ്. അതുകൊണ്ട് അവൻ മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ഈ സുവിശേഷം ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും ആവശ്യമാണ്; മറ്റു മതങ്ങളിൽപ്പെട്ടവർക്കും ആവശ്യമാണ്; മതവിശ്വാസമില്ലാത്തവർക്കും ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ യേശുവിനെ അറിയുന്നു എന്നും യേശുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിലാണ് നടക്കുന്നത് എന്നും അവകാശപ്പെടുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഈ സന്ദേശം പ്രത്യേകിച്ച് ആവശ്യമാണ്.

കാരണം യേശുവിനെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നത് മാത്രം പോരാ.

യേശുവിന്റെ വഴി നടക്കണം.

യേശുവിന്റെ പേര് അറിയുന്നത് മാത്രം പോരാ.

യേശു പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കണം.

യേശുവിനെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രം പോരാ.

യേശു സ്നേഹിച്ചതുപോലെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കണം.

നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനം

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ലോകത്തോട് ക്രിസ്ത്യാനികൾ പറയേണ്ട സുവിശേഷം മറ്റുള്ളവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതോ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതോ അല്ല.

മറ്റു മതങ്ങളെ താഴ്ത്തിക്കാണിക്കുന്നതോ മനുഷ്യരെ മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിഭജിക്കുന്നതോ അല്ല.

മറിച്ച്, യേശുവിൽ നാം കാണുന്ന ദൈവത്തെ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ്:

നിന്നെ ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നു.

നിന്റെ യോഗ്യതകൊണ്ടല്ല; അവൻ സ്നേഹമായതുകൊണ്ടാണ്.

നീയും ആ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കുക.

ആ സ്നേഹം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരുക.

നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മാത്രമല്ല, നിന്നോട് എതിർപ്പുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുക.

നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ മറ്റുള്ളവരെയും ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളായി കാണുക.

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ വഴി.

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയം.

ഇത് ഒരു മതത്തിന്റെ മേൽക്കോയ്മ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള സന്ദേശമല്ല.

മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കാനുള്ള സന്ദേശവുമല്ല.

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ആ സ്നേഹത്തിൽ മനുഷ്യരുമായി പുതിയൊരു ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ക്ഷണമാണ് ഇത്.

യേശു രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നൽകിയ ഈ ക്ഷണം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു:

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കുക.
സ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കുക.
സ്നേഹമായി മാറുക.

ഇതാണ് യേശുവിന്റെ മാർഗ്ഗം.