ക്രൈസ്തവസഭ എന്ന കെട്ടിടം

കൊരിന്ത്യർക്ക് എഴുതിയ ഒന്നാം ലേഖനത്തിൽ (1 കൊരിന്ത്യർ 3) അപ്പോസ്തോലനായ പൗലോസ് സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ കെട്ടിടത്തോട് ഉപമിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന രൂക്ഷമായ വിഭാഗീയതയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. "ഞാൻ പൗലോസിന്റെ പക്ഷക്കാരൻ", "ഞാൻ അപ്പൊല്ലോസിന്റെ പക്ഷക്കാരൻ", "ഞാൻ കേഫാവിന്റെ (പത്രോസിന്റെ) പക്ഷക്കാരൻ" എന്നിങ്ങനെ അവർ പല നേതാക്കളുടെ പേരിൽ ചേരിതിരിഞ്ഞപ്പോൾ, മനുഷ്യരല്ല മറിച്ച് ക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ ഏക അടിസ്ഥാനം എന്ന് പൗലോസിന് വ്യക്തമാക്കേണ്ടിവന്നു.

ഈ ചരിത്രപശ്ചാത്തലം മുൻനിർത്തി, "സഭയുടെ അടിസ്ഥാനം യേശുക്രിസ്തുവാണ്" എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിലെ രണ്ടു സാധ്യതകളെയും സഭയുടെ പരിണാമത്തെയും താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ സമഗ്രമായി അപഗ്രഥിക്കാം:

1. കൊരിന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലവും പൗലോസിന്റെ ഉപമയും

കൊരിന്ത്യ സഭയിലെ തർക്കം വ്യക്തിപൂജയെയും നേതൃത്വത്തെയും ചൊല്ലിയുള്ളതായിരുന്നു. തങ്ങളെ മാമോദീസ മുക്കീയതും പഠിപ്പിച്ചതുമായ അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ പേരിൽ ആളുകൾ പക്ഷം പിടിച്ചപ്പോൾ, പൗലോസ് അതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു: "ഞാൻ നട്ടു, അപ്പൊല്ലോസ് നനച്ചു, ദൈവമത്രേ വളരുമാറാക്കിയത്... ഇട്ടിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനമല്ലാതെ മറ്റൊന്ന് ഇടുവാൻ ആർക്കും കഴിയുകയില്ല; അത് യേശുക്രിസ്തു തന്നെ" (1 കൊരിന്ത്യർ 3:6, 11).

ഇവിടെ "യേശുക്രിസ്തു തന്നെയാണ് അടിസ്ഥാനം" എന്ന് പറയുമ്പോൾ പ്രധാനമായും രണ്ട് അർത്ഥസാധ്യതകൾ തെളിയുന്നു:

• സാധ്യത A — യേശുവിന്റെ ദൈവവിശ്വാസം (Faith of Jesus): യേശു ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചപ്പോൾ വച്ചുപുലർത്തിയ ദൈവസങ്കല്പം. അതായത്, ദൈവം നിരുപാധികം എല്ലാ മനുഷ്യരെയും സ്നേഹിക്കുന്ന പിതാവാണെന്നും (അബ്ബാ), എല്ലാവരും ദൈവമക്കളാണെന്നുമുള്ള യേശുവിന്റെ ആന്തരിക വിശ്വാസവും ബോധ്യവും.
• സാധ്യത B — യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസം (Beliefs about Jesus): യേശു ആരാണെന്നതിനെക്കുറിച്ചും (ദൈവപുത്രൻ/രക്ഷകൻ), അവിടുത്തെ കുരിശുമരണ-ഉയിർപ്പുകളെക്കുറിച്ചുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനവും സിദ്ധാന്തങ്ങളും.

2. യേശുവിന്റെ വിശ്വാസം (സാധ്യത A) അടിസ്ഥാനമായിരുന്നെങ്കിൽ

യേശുവിന്റെ സ്വന്തം ദൈവവിശ്വാസമായിരുന്നു സഭ എന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ മൂലക്കല്ലെങ്കിൽ, അത് ലോക ചരിത്രത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറയ്ക്കുമായിരുന്നു:

• സാർവത്രിക സഹോദര്യം: ജാതി, മത, വർഗ്ഗ, ലിംഗ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കതീതമായി എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പിതൃത്വമായിരുന്നു കാതലെങ്കിൽ, മനുഷ്യരാശിയെ ഒന്നാകെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിഭജനങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടായ്മയായി സഭ മാറുമായിരുന്നു.
• ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗം: പരസ്പര സ്നേഹവും കരുണയും നീതിയും പ്രവൃത്തിപഥത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതായിരുന്നു യേശുവിന്റെ ദൈവരാജ്യ സങ്കല്പം. ഈ സ്നേഹസന്ദേശം സഭയുടെ ജീവവായു ആയിരുന്നെങ്കിൽ, അനാവശ്യ മതതർക്കങ്ങൾക്ക് പകരം ലോകത്ത് സ്നേഹം നിറയുകയും ഭൂമി സ്വർഗ്ഗതുല്യമാവുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

3. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ (സാധ്യത B) അടിസ്ഥാനമായപ്പോൾ

ചരിത്രപരമായി സംഭവിച്ചത്, പൗലോസിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾക്ക് ശേഷം സഭ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധവെച്ചത് യേശുവിന്റെ ഉള്ളിലെ 'വിശ്വാസത്തേക്കാൾ' യേശു എന്ന വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള 'മനുഷ്യരുടെ നിഗമനങ്ങളിലും വചനാർത്ഥങ്ങളിലുമാണ്'.

കൊരിന്ത്യർ അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ പേരിൽ പിരിഞ്ഞതുപോലെ, പിൽക്കാലത്ത് മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ ചിന്താഗതികൾക്കും ഉപദേശങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച് സഭയെ വീണ്ടും തുണ്ടംതുണ്ടമായി വിഭജിച്ചു:

• സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഭിന്നതകളും: യേശുവിന്റെ ദൈവീക-മനുഷ്യ സ്വഭാവങ്ങൾ, മാമോദീസയുടെ രീതി, കുരിശുമരണത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാഖ്യാന ഭേദങ്ങൾ കാരണം അനേക സഭകൾ രൂപപ്പെട്ടു.
• റോമൻ കത്തോലിക്ക, ഓർത്തഡോക്സ്, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്, ബാപ്റ്റിസ്റ്റ്, പെന്തെക്കൊസ്ത് തുടങ്ങി ആയിരക്കണക്കിന് ധാരകളായി ക്രൈസ്തവ സഭ ചിതറിപ്പോയത് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യരുടെ വിശ്വാസങ്ങളിലെ വൈവിധ്യം കൊണ്ടാണ്.
• പൗലോസ് അന്ന് കൊരിന്ത്യരിൽ കണ്ട അതേ പക്ഷംപിടിക്കൽ ("ഞാൻ പൗലോസിന്റെ പക്ഷക്കാരൻ, ഞാൻ പത്രോസിന്റെ പക്ഷക്കാരൻ") പിൽക്കാലത്ത് "ഞാൻ കത്തോലിക്കാ പക്ഷക്കാരൻ, ഞാൻ ഓർത്തഡോക്സ്/പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പക്ഷക്കാരൻ" എന്ന രീതിയിൽ സഭയിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നി.

4. സംഗ്രഹം

കൊരിന്ത്യ സഭയിലെ വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃത ഭിന്നതകൾക്ക് പരിഹാരമായാണ് പൗലോസ് "ക്രിസ്തുവാണ് അടിസ്ഥാനം" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതെങ്കിലും, കാലക്രമേണ സഭകൾ യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉള്ളടക്കമായ "സ്നേഹത്തിന്റെ നിരുപാധിക സന്ദേശത്തിൽ" നിന്ന് മാറി, യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള "തത്ത്വശാസ്ത്ര വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലേക്ക്" ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ചു.

മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകൾക്കും സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, യേശു ജീവിച്ചു കാണിച്ചുതന്ന സാർവത്രിക സ്നേഹത്തിന്റെയും ദൈവിക പിതൃത്വത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലേക്ക് സഭകൾ മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ പൗലോസ് സങ്കൽപ്പിച്ച 'ഏകശരീരമായ' സഭ യാഥാർത്ഥ്യമാകുകയുള്ളൂ.