യേശുവിന്റെ ദൈവസങ്കൽപ്പവും പിൽക്കാല ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രവും

ദൈവത്തിന്റെ സർവലൗകിക പിതൃത്വത്തിൽ നിന്ന് ദത്തുപുത്രത്വ സിദ്ധാന്തത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ചരിത്രപരമായ വായന

യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഹൃദയം എന്തായിരുന്നു? മനുഷ്യൻ ദൈവവുമായി ഏത് തരത്തിലുള്ള ബന്ധത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് നൽകുന്ന ഉത്തരം ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ തന്നെ നിർണയിക്കുന്നു.

എന്റെ വായനയിൽ, യേശുവിന്റെ പ്രധാന ഊന്നൽ ദൈവത്തിന്റെ സർവലൗകിക പിതൃത്വത്തിലും എല്ലാ മനുഷ്യരോടുമുള്ള നിരുപാധിക സ്നേഹത്തിലുമാണ്. എന്നാൽ പിന്നീട് പുതിയ നിയമത്തിലെ ചില ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും ഈ സന്ദേശം പുതിയ ആശയചട്ടക്കൂടിലൂടെ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ ഫലമായി, യേശുവിന്റെ പ്രാഥമിക സന്ദേശത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രഭാഷ രൂപപ്പെട്ടു.

യേശുവിന്റെ ദൈവം എല്ലാവരുടെയും പിതാവാണ്

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ പഠിപ്പിച്ച പ്രാർത്ഥന "ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ" എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ദൈവത്തെ ഭരിക്കുന്ന രാജാവായോ നിയമം നൽകുന്ന ന്യായാധിപനായോ മാത്രമല്ല, പിതാവായാണ് യേശു അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

മത്തായി 5-ാം അധ്യായത്തിൽ യേശു പറയുന്നു:

"നിങ്ങളുടെ പിതാവ് തന്റെ സൂര്യനെ ദുഷ്ടന്മാരുടെയും നല്ലവരുടെയും മേൽ ഉദിപ്പിക്കുന്നു; നീതിമാന്മാരുടെയും അനീതിമാന്മാരുടെയും മേൽ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു."

ഇവിടെ ദൈവസ്നേഹത്തിന് മതപരമായോ ധാർമ്മികമായോ അതിരുകളില്ല. ദൈവത്തിന്റെ കരുണ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണ്.

വഴിതെറ്റിയ മകന്റെ ഉപമ എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്?

ലൂക്കോസ് 15-ലെ വഴിതെറ്റിയ മകന്റെ ഉപമ ഈ വിഷയത്തിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

മകൻ അകന്നുപോയി. പാപം ചെയ്തു. പിതാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നിട്ടും പിതാവ് അവനെ മകനല്ലാതാക്കിയില്ല.

മകൻ തിരികെ വന്നപ്പോൾ പിതാവ് പറഞ്ഞില്ല: "ഇനി മുതൽ നീ എന്റെ മകനാണ്."

പകരം, അവൻ എപ്പോഴും തന്റെ മകനായിരുന്നുവെന്ന ബോധ്യത്തോടെയാണ് പിതാവ് അവനെ സ്വീകരിച്ചത്.

അതായത്, യേശുവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ മാനസാന്തരം മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ മകനാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, അവൻ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന ബന്ധം വീണ്ടും തിരിച്ചറിയുകയും അതിലേക്ക് മടങ്ങിവരികയും ചെയ്യുകയാണ്.

യേശുവിന്റെ സന്ദേശവും പൗലോസിന്റെ ഭാഷയും

പിന്നീട് പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ "ദത്തുപുത്രത്വം" (adoption) എന്ന ആശയം പ്രധാനമാകുന്നു.

പൗലോസിന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. യഹൂദരും അന്യജാതിക്കാരും ഒരേ ദൈവജനമായി എങ്ങനെ ഒന്നിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ് അദ്ദേഹം ഉത്തരം അന്വേഷിച്ചത്.

ആ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് റോമൻ നിയമത്തിലെ "ദത്തെടുക്കൽ" എന്ന രൂപകം അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ഈ ഭാഷ യേശുവിന്റെ ഉപമകളുടെ ഭാഷയല്ല; സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിശദീകരണത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ പുതിയ ഊന്നൽ

യോഹന്നാൻ പറയുന്നു:

"അവനെ സ്വീകരിച്ച ഏവർക്കും ദൈവമക്കളാകുവാൻ അവൻ അധികാരം നൽകി."

ഈ വാക്യം പലപ്പോഴും മനുഷ്യൻ വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ മകനാകുന്നത് എന്നതിന് തെളിവായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ഇതിനെ മറ്റൊരു രീതിയിലും വായിക്കാം.

ഇവിടെ "ദൈവമക്കളാകുക" എന്നത് ഒരു പുതിയ ജീവശാസ്ത്രപരമായ അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള മാറ്റമല്ല; മറിച്ച്, ദൈവവുമായി ജീവിക്കുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ ബോധപൂർവമായ സ്വീകരണമാണ്.

യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിൽ നിന്ന് സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിലേക്ക്

ചരിത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ സന്ദേശം പ്രധാനമായും ഒരു ജീവിതാനുഭവമായിരുന്നു.

പിന്നീട് സഭ ആ അനുഭവത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ യഹൂദ ഉടമ്പടി സങ്കൽപ്പവും റോമൻ നിയമഭാഷയും ഉപയോഗിച്ചു.

അങ്ങനെ "ദൈവത്തിന്റെ പിതൃത്വം" എന്ന അനുഭവഭാഷ ക്രമേണ "ദത്തുപുത്രത്വം" എന്ന ദൈവശാസ്ത്രഭാഷയ്ക്ക് വഴിമാറി.

ഇത് സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സ്വാഭാവിക ദൈവശാസ്ത്രവികാസമായി ചിലർ കാണുന്നു.

എന്നാൽ മറ്റുചിലർ ചോദിക്കുന്നു:

ഈ വികാസം യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ഊന്നലിനെ മറച്ചുവച്ചോ?

പുനർവായനയുടെ ആവശ്യകത

യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കേന്ദ്രം മനുഷ്യനെ ഒരു പുതിയ മതസമൂഹത്തിലേക്ക് ചേർക്കുകയായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യനെ തന്റെ യഥാർത്ഥ പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു.

ദൈവം ചിലരെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്ന പിതാവല്ല; എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന പിതാവാണ്.

മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയയാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം ദൈവത്തിന്റെ മകനാകുക എന്നതല്ല; ദൈവത്തിന്റെ മകനെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആ ബന്ധത്തിൽ ജീവിക്കുകയാണ്.

ഈ വായന എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ചരിത്രപരമായ സന്ദേശത്തെയും പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും വേർതിരിച്ചുകണ്ട് വായിക്കാനുള്ള ഒരു ക്ഷണമായിട്ടാണ് ഇതിനെ ഞാൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദം, യേശുവിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.