ക്രിസ്തുമതം യേശുവിലേക്ക് തിരിയുമോ?

 ചരിത്രത്തിന്റെ പാളികൾക്കപ്പുറം യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ സന്ദേശം വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ഒരു ആഹ്വാനം

ആമുഖം

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ആരംഭം യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലും ശുശ്രൂഷയിലുമാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. യേശു ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചും സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ക്ഷമയെക്കുറിച്ചും കരുണയെക്കുറിച്ചും മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക പരിവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചും ശക്തമായി പഠിപ്പിച്ചു. അന്നത്തെ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ സാഹചര്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം അനേകർക്ക് പുതിയ വെളിച്ചമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. അധികാരത്തേക്കാൾ സേവനത്തിനും, നിയമത്തേക്കാൾ സ്നേഹത്തിനും, ബാഹ്യാചാരങ്ങളേക്കാൾ ഹൃദയശുദ്ധിക്കും അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം നൽകി.

യേശുവിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക്

യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പ്രവർത്തനവും കണ്ടപ്പോൾ അനേകർ അദ്ദേഹത്തെ വാഗ്ദത്ത മിശിഹായായി വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ കുരിശുമരണം ആ പ്രതീക്ഷയെ തകർത്തു. പിന്നീട് യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റുവെന്ന അനുഭവവും വിശ്വാസവുമാണ് ശിഷ്യന്മാർക്ക് പുതിയ ധൈര്യം നൽകിയത്. ആ വിശ്വാസമാണ് പിന്നീട് ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന് അടിസ്ഥാനമായത്.

യഹൂദമതത്തിൽ നിന്ന് വേർപിരിയലും പുതിയ സ്വത്വവും

ആദ്യകാലത്ത് യേശുവിന്റെ അനുയായികൾ തങ്ങളെത്തന്നെ യഹൂദമതത്തിന്റെ ഭാഗമായി തന്നെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ കാലക്രമേണ യഹൂദസമൂഹവും യേശുവിന്റെ അനുയായികളും തമ്മിലുള്ള ഭിന്നത വർധിച്ചു. ഒടുവിൽ അവർ യഹൂദസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞു.

ഈ വേർപിരിയൽ അവരുടെ സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തി. അതിന് മറുപടിയായി ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ നേതാക്കൾ വിവിധ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. സഭയാണ് ദൈവത്തിന്റെ പുതിയ ജനമെന്നും, ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശുബലി ദേവാലയബലികളുടെ പൂർണതയാണെന്നും, പുതിയ നിയമം പഴയ നിയമത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമാണെന്നും അവർ വിശദീകരിച്ചു. അന്നത്തെ ചരിത്രസാഹചര്യത്തിൽ ഈ ആശയങ്ങൾ സഭയുടെ സ്വത്വം ഉറപ്പിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മതമായി മാറിയ ക്രിസ്തുമതം

പിന്നീട് ക്രിസ്തുമതം റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അംഗീകാരം നേടി ലോകമെങ്ങും വ്യാപിച്ചു. വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളിലേക്കും ഭാഷകളിലേക്കും പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രം കൂടുതൽ വികസിക്കുകയും സങ്കീർണമാവുകയും ചെയ്തു. വിവിധ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും ക്രമേണ സഭയുടെ ജീവിതത്തിൽ കേന്ദ്രസ്ഥാനമേറ്റു.

ഇന്നത്തെ അടിസ്ഥാനചോദ്യം

ഇന്ന് നാം ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രം യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പഠിപ്പിക്കലുകളുമാണോ, അതോ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണോ?

യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളുടെ ഹൃദയഭാഗം ദൈവസ്നേഹവും അയൽസ്നേഹവും ശത്രുസ്നേഹവും ക്ഷമയും വിനയവും നീതിയും കരുണയും സമാധാനവുമാണ്. ഈ മൂല്യങ്ങൾ എല്ലാ കാലത്തും എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും പ്രസക്തമാണ്. അതേസമയം, ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചില ദൈവശാസ്ത്രപരമായ രൂപീകരണങ്ങൾ അന്നത്തെ പ്രത്യേക ചരിത്രസാഹചര്യത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടവയാണെന്ന കാഴ്ചപ്പാടും പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്. അതിനാൽ അവയെ അവയുടെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട്, യേശുവിന്റെ മുഖ്യസന്ദേശത്തെ വീണ്ടും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നത് ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്ക് ഗുണകരമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി

ഇന്ന് ക്രിസ്തുമതം നൂറുകണക്കിന് വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വിഭജനങ്ങളിൽ പലതും യേശുവിന്റെ നൈതികപഠിപ്പിക്കലുകളെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെയും അവയുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെയും പേരിലാണ്.

യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും പഠിപ്പിക്കലുകളെയും പൊതുവായ അടിത്തറയായി സ്വീകരിക്കാൻ സഭകൾക്ക് കൂടുതൽ തയ്യാറാകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അവയ്ക്കിടയിലെ ഐക്യം ശക്തിപ്പെടാൻ കൂടുതൽ സാധ്യതയുണ്ട്.

മറ്റ് മതങ്ങളുമായുള്ള സംവാദം

യഹൂദമതത്തോടും ഇസ്ലാമിനോടുമുള്ള ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പല അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും ഉപദേശങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ല; മറിച്ച് യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെയും ദൗത്യത്തെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അവകാശവാദങ്ങളെയാണ് പ്രധാനമായും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, യേശുവിന്റെ സർവമാനവികമായ ധാർമ്മികസന്ദേശത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകാൻ ക്രിസ്തുമതത്തിന് കഴിഞ്ഞാൽ, മറ്റ് മതങ്ങളുമായുള്ള സംവാദത്തിനും പരസ്പരബഹുമാനത്തിനും കൂടുതൽ ശക്തമായ അടിത്തറ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം.

ഉപസംഹാരം: വീണ്ടും യേശുവിലേക്ക്

ചരിത്രത്തെ നിഷേധിക്കുകയോ സഭയുടെ പാരമ്പര്യത്തെ തള്ളിക്കളയുകയോ അല്ല ഈ ചിന്തയുടെ ലക്ഷ്യം. മറിച്ച്, ചരിത്രത്തിന്റെ വിവിധ പാളികൾക്കിടയിൽ യേശുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ശബ്ദത്തെ വീണ്ടും കേൾക്കുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും പഠിപ്പിക്കലുകളെയും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

ഒരുപക്ഷേ, ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഭാവി അതിന്റെ ഭൂതകാലത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നതിലല്ല; മറിച്ച് അതിന്റെ ഉറവിടത്തിലേക്ക്—യേശുവിലേക്കും, യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കും, യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളിലേക്കും—വീണ്ടും മടങ്ങിവരുന്നതിലായിരിക്കാം.