വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങൾ: ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമോ, ചരിത്രത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ സാക്ഷ്യമോ

ഓരോ ഗ്രന്ഥത്തിനും ഒരു കഥയുണ്ട്

ഏതൊരു കൃതിയും വെറുതെ ആകാശത്ത് നിന്ന് വീഴുന്നതല്ല. അത് ഒരു പ്രത്യേക കാലത്തും സ്ഥലത്തും സാഹചര്യത്തിലുമാണ് ജനിക്കുന്നത്. ഒരു എഴുത്തുകാരൻ ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തെയോ വ്യക്തിയെയോ ലക്ഷ്യമിട്ടാണ് എഴുതുന്നത്. ചിലപ്പോൾ പുതിയൊരു കാര്യം അറിയിക്കാനായിരിക്കും; ചിലപ്പോൾ തെറ്റിദ്ധാരണ തിരുത്താനായിരിക്കും; ചിലപ്പോൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനോ ശാസിക്കാനോ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ആയിരിക്കും.

അതുകൊണ്ട് ഒരു ഗ്രന്ഥത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ചില അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.

ആര് എഴുതി? ആർക്കുവേണ്ടി എഴുതി? എപ്പോൾ എഴുതി? എവിടെവെച്ച് എഴുതി? എന്ത് സാഹചര്യത്തിലാണ് എഴുതി? എന്തായിരുന്നു അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിലേക്കുള്ള താക്കോൽ.

ചരിത്രം മറന്നാൽ അർത്ഥം മാറും

ഒരു ലേഖനമോ കത്തോ പ്രസംഗമോ അതിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി വായിച്ചാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം എളുപ്പത്തിൽ മാറിപ്പോകും. ഒരു പ്രത്യേക പ്രശ്നത്തിന് നൽകിയ മറുപടി, എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കുമുള്ള മറുപടിയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടാം. ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിയോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞതായി വായിക്കപ്പെടാം.

ചരിത്രവും ഭാഷയും സംസ്കാരവും എഴുത്തുകാരന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തെ വായിക്കുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും നാം ഗ്രന്ഥത്തെ വായിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം ആശയങ്ങൾ അതിലേക്ക് വായിച്ചുചേർക്കുകയാണ്.

വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത

സാധാരണ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങൾ വിശ്വാസസമൂഹങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമാണ് വഹിക്കുന്നത്. അവ വെറും സാഹിത്യകൃതികളോ ചരിത്രരേഖകളോ മാത്രമല്ല; വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും ധാർമ്മികജീവിതത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമായാണ് അവയെ കാണുന്നത്.

ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യം, വിവിധ മതങ്ങൾ അവരുടെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത രീതിയിലാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

ചില മതങ്ങൾ അവരുടെ ഗ്രന്ഥം മനുഷ്യനിർമ്മിതമല്ലെന്നും ദൈവത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള വെളിപ്പാടാണെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ഇസ്ലാമിൽ ഖുർആൻ അല്ലാഹുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള വചനമാണെന്നാണ് വിശ്വാസം. ഹിന്ദുമതത്തിലെ പല പാരമ്പര്യങ്ങളിലും വേദങ്ങൾ അപൗരുഷേയ (മനുഷ്യൻ രചിച്ചതല്ല) എന്നാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

മറ്റു മതങ്ങളിൽ ദൈവിക പ്രചോദനത്തിനാണ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം. യഹൂദമതത്തിൽ തോറാ ദൈവം മോശെയ്ക്ക് നൽകിയ വെളിപ്പാടായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുമതത്തിൽ ബൈബിൾ ദൈവപ്രചോദിതമാണെന്നാണ് പൊതുവായ വിശ്വാസം; എന്നാൽ അത് പല മനുഷ്യ എഴുത്തുകാരിലൂടെ വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണെന്നും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സിഖ് മതത്തിൽ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ് ഗുരുക്കന്മാരുടെ ദൈവാനുഭവങ്ങളുടെ ആധികാരിക സാക്ഷ്യമായി ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ "വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം" എന്ന ഒരൊറ്റ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ എല്ലാ മതങ്ങളിലും ഒരുപോലെയല്ല.

ദൈവവചനവും ചരിത്രവും

ഒരു ഗ്രന്ഥത്തെ ദൈവവചനമായി ആദരിക്കുന്നത് അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യത്തെ അവഗണിക്കണമെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല.

മറിച്ച്, ദൈവം മനുഷ്യരിലൂടെ സംസാരിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യരുടെ ഭാഷയും സംസ്കാരവും ചിന്താരീതിയും സാമൂഹികസാഹചര്യവും മനസ്സിലാക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കാൻ സഹായിക്കും.

ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം ചരിത്രത്തിനപ്പുറത്തുനിന്ന് വന്നതായിരിക്കാം; എന്നാൽ അത് മനുഷ്യചരിത്രത്തിനുള്ളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യഭാഷയിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത്. അതിനാൽ ചരിത്രത്തെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് സന്ദേശത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്, സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന അളവ് നഷ്ടപ്പെടുത്താനുള്ള സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ വെല്ലുവിളി

ഇവിടെയാണ് വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യാഖ്യാനപരമായ വെല്ലുവിളി.

ഒരു വാക്യം ആദ്യം ആരോടാണ് പറഞ്ഞത്? ഏത് പ്രശ്നത്തിനുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു അത്? ഏത് സംസ്കാരത്തിലാണ് അത് ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടത്? ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ഭാഷയിൽ അതിന് എന്ത് അർത്ഥമായിരുന്നു?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയാൽ, പിന്നീട് വരുന്ന ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം സംസ്കാരവും രാഷ്ട്രീയവും മതപരമായ മുൻധാരണകളും ഗ്രന്ഥത്തിലേക്ക് വായിച്ചുചേർക്കാനുള്ള സാധ്യത വർധിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരേ ഗ്രന്ഥത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നൂറുകണക്കിന് വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങളും മതവിഭാഗങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രശ്നം പലപ്പോഴും ഗ്രന്ഥത്തിലല്ല; അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനരീതിയിലാണ്.

ചരിത്രപഠനം വിശ്വാസത്തിന്റെ ശത്രുവാണോ?

ചിലർ ചരിത്രപരമായ പഠനം വിശ്വാസത്തെ ദുർബലമാക്കുമെന്ന് കരുതുന്നു. മറ്റുചിലർ ചരിത്രപഠനം മാത്രമാണ് പ്രധാനമെന്നും ആത്മീയവിശ്വാസം പ്രസക്തമല്ലെന്നും കരുതുന്നു.

എന്നാൽ ഈ രണ്ട് നിലപാടുകളും അപൂർണ്ണമായിരിക്കാം.

ചരിത്രം ഗ്രന്ഥം ആദ്യം എന്താണ് അർത്ഥമാക്കിയതെന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നു. വിശ്വാസം ആ സന്ദേശം ഇന്ന് മനുഷ്യജീവിതത്തോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് സമീപനങ്ങളും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാകാം.

വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളെ എങ്ങനെ വായിക്കണം?

വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളെ വായിക്കുമ്പോൾ നാല് കാര്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

- ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം

- ഭാഷയും സാഹിത്യരൂപവും

- എഴുത്തുകാരന്റെയും ആദ്യശ്രോതാക്കളുടെയും സാഹചര്യം

- വിശ്വാസസമൂഹം ആ ഗ്രന്ഥത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടുവന്നു എന്ന പാരമ്പര്യം

ഈ നാല് തലങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുമ്പോഴാണ് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ സമഗ്രമായ അർത്ഥം വെളിപ്പെടുന്നത്.

ഉപസംഹാരം

വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണോ, ചരിത്രത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ സാക്ഷ്യമാണോ?

ഒരുപക്ഷേ ഈ ചോദ്യത്തെ "ഒന്നോ മറ്റൊന്നോ" എന്ന രീതിയിൽ ചോദിക്കുന്നതുതന്നെ ശരിയായ സമീപനമല്ല.

വിവിധ മതങ്ങൾ ഈ ചോദ്യത്തിന് വ്യത്യസ്ത ഉത്തരങ്ങളാണ് നൽകുന്നത്. ചിലർ അവയെ ദൈവത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള വചനമായി കാണുന്നു; ചിലർ ദൈവിക വെളിപ്പാടിന്റെ മനുഷ്യസാക്ഷ്യമായി കാണുന്നു; മറ്റുചിലർ ദൈവപ്രചോദനത്താൽ രൂപപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കുന്നു.

എന്ത് നിലപാടായാലും, ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: എല്ലാ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളും മനുഷ്യചരിത്രത്തിനുള്ളിലാണ് നമ്മുടെ കൈകളിലെത്തിയത്. അതിനാൽ അവയുടെ ഭാഷയും സംസ്കാരവും ചരിത്രവും മനസ്സിലാക്കുന്നത് അവയുടെ സന്ദേശത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

ഒരു ഗ്രന്ഥം ആദ്യം എന്താണ് അർത്ഥമാക്കിയത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ മാത്രമേ അത് ഇന്ന് നമ്മോടും എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയൂ.

ചരിത്രത്തെ മാനിക്കുന്ന വിശ്വാസം വിശ്വാസത്തിന്റെ എതിരാളിയല്ല; മറിച്ച് സത്യാന്വേഷണത്തെയും പക്വമായ വ്യാഖ്യാനത്തെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വഴിയാണ്.