യെരുശലേം ദേവാലയത്തിന്റെ നാശവും സുവിശേഷങ്ങളുടെ രചനയും: പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസവീക്ഷണം

 യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും ഉയിർപ്പിനും ശേഷമുള്ള ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവസഭ ഇന്നത്തെപ്പോലുള്ള ഒരു സംഘടിത മതസമൂഹമായിരുന്നില്ല. യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഒരു ശക്തമായ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു—യേശു വളരെ താമസിയാതെ വീണ്ടും വരുമെന്നും ദൈവരാജ്യം പൂർണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമെന്നും. അതിനാൽ യേശുവിന്റെ ജീവിതം ഒരു ഗ്രന്ഥമായി എഴുതിവെക്കേണ്ട അടിയന്തര ആവശ്യം അവർക്ക് തോന്നിയില്ല. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളും ഉപദേശങ്ങളും വാമൊഴിയായി പ്രസംഗിച്ചും പഠിപ്പിച്ചുമാണ് അവർ മുന്നോട്ട് പോയത്.

എന്നാൽ കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ സ്ഥിതിഗതികൾ മാറിത്തുടങ്ങി. യേശുവിനെ നേരിട്ട് കണ്ട ശിഷ്യന്മാരും ആദ്യസാക്ഷികളും ഒരൊരുത്തരായി മരിച്ചുതുടങ്ങി. യേശുവിന്റെ ജീവിതവും ഉപദേശങ്ങളും വിശ്വസ്തമായി അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറേണ്ടത് അനിവാര്യമായി. ഇതാണ് സുവിശേഷങ്ങളുടെ രചനയ്ക്ക് പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്ന്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ AD 70-ൽ ഉണ്ടായ യെരുശലേം ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം ക്രൈസ്തവചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായക സംഭവങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. റോമൻ സൈന്യം ദേവാലയം തകർത്തപ്പോൾ യഹൂദസമൂഹത്തിന്റെ മതപരവും ദേശീയവുമായ കേന്ദ്രം ഇല്ലാതായി. ക്രൈസ്തവസഭയ്ക്കും ഇത് വലിയൊരു ചോദ്യമായി മാറി. "ദൈവം ഇത് അനുവദിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട്?", "യേശു ഇതിനെക്കുറിച്ച് എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്?", "ഇനി വിശ്വാസജീവിതം എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകണം?" എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായി.

ഇതിനോടൊപ്പം മറ്റൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചു. ആദ്യകാല പ്രതീക്ഷ പോലെ യേശു ഉടൻ മടങ്ങിവന്നില്ല. അതിനാൽ സഭയ്ക്ക് തന്റെ ജീവിതവീക്ഷണം പുതുക്കേണ്ടി വന്നു. "ഉടൻ ലോകാവസാനം വരും" എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സമൂഹം, ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസസമൂഹമായി സ്വയം മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി. സഭയുടെ സംഘടന, നേതൃത്വം, ആരാധന, പഠിപ്പിക്കൽ എന്നിവ കൂടുതൽ ക്രമീകൃതമായി.

ഇതിനിടെ ക്രൈസ്തവവിശ്വാസം യെരുശലേമിലും പലസ്തീനിലും മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ സിറിയ, ഏഷ്യാമൈനർ, ഗ്രീസ്, റോം തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. യേശുവിനെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അനേകം ആളുകൾ സഭയിൽ ചേർന്നു. അവർക്ക് യേശു ആരായിരുന്നു, എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്, എങ്ങനെ ജീവിച്ചു, എന്തുകൊണ്ടാണ് ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടത് എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വിശ്വസനീയമായ രേഖകൾ ആവശ്യമായി വന്നു.

ഇതോടൊപ്പം യേശുവിനെക്കുറിച്ച് പലവിധ കഥകളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സഭ വിശ്വസിച്ച യഥാർത്ഥ അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതും അത്യാവശ്യമായി. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് സുവിശേഷങ്ങൾ രചിക്കപ്പെട്ടത്.

അതുകൊണ്ട് സുവിശേഷങ്ങൾ വെറും ചരിത്രരേഖകളല്ല. അവ വിശ്വാസസമൂഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഉൾക്കൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. യേശുവിന്റെ ജീവിതസംഭവങ്ങൾ മാത്രം വിവരിക്കുക എന്നതല്ല അവയുടെ ലക്ഷ്യം; ആ സംഭവങ്ങളുടെ അർത്ഥം പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് വിശദീകരിക്കുകയുമാണ് അവ ചെയ്യുന്നത്.

ഓരോ സുവിശേഷവും ഈ ദൗത്യം വ്യത്യസ്ത രീതിയിലാണ് നിർവഹിക്കുന്നത്. മർക്കോസ് പീഡനം അനുഭവിക്കുന്ന വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രത്യാശ നൽകുന്നു. മത്തായി യേശുവിനെ പഴയനിയമ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പൂർത്തീകരണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ലൂക്കോസ് യേശുവിനെ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കുമുള്ള രക്ഷകനായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ അർത്ഥം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ട് സുവിശേഷങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ അവ എഴുതപ്പെട്ട ചരിത്രസാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. അവ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വെറും റിപ്പോർട്ടുകളല്ല; യേശുവിന്റെ മരണത്തിനും ഉയിർപ്പിനും ശേഷം പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കകം സഭ നേരിട്ട പുതിയ ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങൾക്ക് നൽകിയ വിശ്വാസപരമായ മറുപടികളാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സുവിശേഷങ്ങളിൽ ചരിത്രവും ഓർമ്മയും വിശ്വാസവും ദൈവശാസ്ത്രവും ഒരുമിച്ചുചേരുന്നു.

ഈ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ, സുവിശേഷങ്ങൾ യേശുവിന്റെ ജീവിതം രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതലായി, ഓരോ പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലും യേശുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ സഭ നടത്തിയ ആത്മീയവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഫലമാണെന്ന് പറയാം.