"ഞാൻ കണ്ട വെളിച്ചം" – യേശുവിന്റെ കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ

എന്റെ പേര് എലീയാബ്. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എൺപതിലധികം വയസ്സുണ്ട്. ഞാൻ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്നും, പിന്നീട് യേശു വന്ന് എന്തു മാറ്റമാണ് വരുത്തിയതെന്നും എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടതാണ്.

ഞങ്ങൾ മോശക്കാരായിരുന്നില്ല. ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരാണെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളിൽ പലതും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു.

ഞങ്ങൾ റോമാക്കാരുടെ അധീനതയിലായിരുന്നു. നികുതിഭാരം, ദാരിദ്ര്യം, ഭയം, അപമാനം—ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം. അതുകൊണ്ട് ദൈവം ഒരു ദിവസം ശക്തനായ ഒരു രാജാവിനെ അയച്ച് റോമാക്കാരെ തോൽപ്പിക്കുമെന്നും ഇസ്രായേലിനെ വീണ്ടും മഹത്തായ രാജ്യമാക്കുമെന്നും ഞങ്ങൾ ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ചു. അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മിശിഹാ.

ശബത്ത് വളരെ കർശനമായി പാലിച്ചു. ചെറിയൊരു തെറ്റുപോലും ദൈവത്തെ കോപിപ്പിക്കുമെന്നാണ് ഞങ്ങൾ കരുതിയത്. നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചാൽ ദൈവം പ്രസാദിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ ശിക്ഷിക്കും എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം.

ഞങ്ങളുടെ ദൈവം വിശുദ്ധനായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വിശുദ്ധിയെ ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഭയമായിട്ടാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.

അപ്പോഴാണ് യേശു വന്നത്.

ആദ്യമായി അദ്ദേഹത്തെ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതമായി. അദ്ദേഹം ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ മുമ്പ് കേൾക്കാത്ത രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു. "സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ നിങ്ങളുടെ പിതാവ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദൈവം രാജാവു മാത്രമല്ല, പിതാവുമാണെന്ന് ഞാൻ ആദ്യമായി ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു.

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "ശബത്ത് മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണ് ഉണ്ടായത്." അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി, നിയമം മനുഷ്യനെ സേവിക്കാനാണ്; മനുഷ്യൻ നിയമത്തിന്റെ അടിമയാകാനല്ല.

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുവിൻ." അത് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് കലങ്ങി. റോമാക്കാരെ വെറുക്കാൻ പഠിച്ച ഞങ്ങൾക്കിത് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: വെറുപ്പ് മറ്റൊരാളെക്കാൾ കൂടുതൽ നശിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മെത്തന്നെയാണെന്ന്.

ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിൽ അദ്ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്... എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു." ആദ്യം എനിക്ക് തോന്നിയത് അദ്ദേഹം പഴയതെല്ലാം തള്ളിക്കളയുകയാണെന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് മനസ്സിലായി—അദ്ദേഹം നിയമത്തെ നശിപ്പിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്; അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം കാണിച്ചുതരികയായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ പുറമേ കാണുന്നതിലായിരുന്നു ശ്രദ്ധിച്ചത്. അദ്ദേഹം ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് നോക്കിയത്.

ഞങ്ങൾ പ്രതികാരത്തെ നീതിയെന്ന് കരുതി. അദ്ദേഹം ക്ഷമയെ ശക്തിയെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു.

ഞങ്ങൾ സമ്പത്തിൽ സുരക്ഷ തേടി. അദ്ദേഹം ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസം വെക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.

ഞങ്ങൾ മിശിഹായെ ഒരു യോദ്ധാവായി പ്രതീക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു സേവകനായി വന്നു.

ഇന്ന് ഞാൻ പ്രായമായിരിക്കുന്നു. ജീവിതം എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, ഞങ്ങൾ അന്ധരായിരുന്നുവെന്നല്ല; ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ച പരിമിതമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കാലത്തിന്റെ ഭയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും അനുഭവങ്ങളും ചേർന്നാണ് ഞങ്ങൾ ലോകത്തെ കണ്ടത്.

യേശു ഞങ്ങൾക്ക് പുതിയ കണ്ണുകൾ തന്നു.

അദ്ദേഹം ഞങ്ങൾക്ക് പുതിയ ഒരു മതമല്ല തന്നത്; പുതിയൊരു കാഴ്ചപ്പാടാണ് തന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനവാക്കുകൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ മനസ്സിലാകുന്നത്. ജീവിതം ഒരു വീട് പണിയുന്നതുപോലെയാണ്. പഴയ ഭയങ്ങളുടെയും പരിമിതമായ ധാരണകളുടെയും മണലിൽ അത് പണിയാം. അല്ലെങ്കിൽ യേശു കാണിച്ച ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിലും കരുണയിലും സത്യത്തിലും പണിയാം.

കൊടുങ്കാറ്റുകൾ രണ്ടുവീടുകളുടെയും മേൽ വീശും. എന്നാൽ പാറമേൽ പണിത വീട് നിലനിൽക്കും.

ഞാൻ ആ രണ്ടു വീടുകളും കണ്ട മനുഷ്യനാണ്.