യേശു പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷവും പൗലോസ് പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷവും

യേശു പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷവും പൗലോസ് പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷവും പൂർണ്ണമായും ഒന്നുതന്നെയാണോ? അതോ അവ തമ്മിൽ ശ്രദ്ധേയമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടോ? പുതിയ നിയമം ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുന്ന ഏതൊരാളുടെയും മനസ്സിൽ സ്വാഭാവികമായി ഉയരുന്ന ചോദ്യമാണിത്.

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഏറ്റവും വ്യക്തമായി വെളിച്ചം വീശുന്ന യേശുവിന്റെ ഉപമകളിലൊന്നാണ് മുടിയനായ പുത്രന്റെ കഥ (ലൂക്കാ 15:11–32). യേശു പ്രസംഗിച്ച ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയം ഈ ഉപമയിൽ ദൃശ്യരൂപത്തിൽ കാണാം.

ഉപമയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു മകൻ പിതാവിന്റെ ഭവനം വിട്ടുപോകുന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു കുടുംബസംഭവമല്ല; ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ ചരിത്രമാണ്. പാപം എന്നത് ആദ്യം ഒരു നിയമലംഘനം എന്നതിനേക്കാൾ, ജീവന്റെ ഉറവയായ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകലാണ്.

ജീവിതം തകർന്നപ്പോൾ മകൻ സ്വബോധം പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ പറയുന്നു: "ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ അപ്പന്റെ അടുക്കൽ പോകും." ഈ വാക്കുകളാണ് ഉപമയുടെ വഴിത്തിരിവ്. യേശുവിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇതാണ് മാനസാന്തരം—ദിശമാറ്റം. ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നതാണ് ദൈവരാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവട്.

ഈ ഉപമയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, മകനും പിതാവിനും ഇടയിൽ ആരുമില്ല എന്നതാണ്. മകൻ നേരിട്ട് പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു. പിതാവ് നേരിട്ട് അവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. മകന്റെ പാപം ഏറ്റുപറച്ചിലിനും പിതാവിന്റെ ആലിംഗനത്തിനുമിടയിൽ ഒരു മധ്യസ്ഥനും, ഒരു യാഗവും, ഒരു പ്രായശ്ചിത്തച്ചടങ്ങും, ഒരു വ്യവസ്ഥയും കഥ പരാമർശിക്കുന്നില്ല. ഉപമയുടെ ഊന്നൽ മറ്റൊന്നിലാണ്: മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന മനുഷ്യനും കരുണയുള്ള പിതാവും.

ഈ ഉപമയിൽ യേശു തന്റെ പ്രധാനപ്രഘോഷണമായ "ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മാനസാന്തരപ്പെടുവിൻ; സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ" എന്ന സന്ദേശത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവരാജ്യം എന്നത് മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവരുകയും, പിതാവുമായുള്ള ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന പുതിയ ജീവിതമാണ്.

അതേസമയം, പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു ഊന്നൽ കാണാം.

പൗലോസിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ദൈവരാജ്യം എന്നതിലുപരി ക്രിസ്തുവാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണവും ഉയിർപ്പും മനുഷ്യന്റെ രക്ഷയുടെ കേന്ദ്രസംഭവമായി അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവത്തോട് നിരപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തുവിൽ പുതിയ സൃഷ്ടിയായി മാറുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യമുയരുന്നു.

മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമയിൽ മകനും പിതാവിനും ഇടയിൽ ആരുമില്ലെങ്കിൽ, പൗലോസിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ക്രിസ്തു ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയിലെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് വരുന്നത്?

ഈ ചോദ്യം അവഗണിക്കുന്നത് പുതിയ നിയമത്തെ സത്യസന്ധമായി വായിക്കുന്ന രീതിയല്ല.

യേശുവിന്റെ ഉപമയിൽ മനുഷ്യനോട് പറയുന്നത്: "മടങ്ങിവരിക" എന്നതാണ്.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ പറയുന്നത്: "ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്ക" എന്നതാണ്.

യേശുവിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ദൈവരാജ്യമാണ്.

പൗലോസിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ക്രിസ്തുവാണ്.

യേശുവിന്റെ ഉപമയിൽ മാനസാന്തരം മുഖ്യവിഷയമാണ്.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസവും നീതീകരണവും പ്രധാന ഊന്നലുകളാണ്.

ഇവയെല്ലാം വായനക്കാരന് വ്യക്തമായി കാണാവുന്ന വ്യത്യാസങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ അതോടൊപ്പം ചില ആഴത്തിലുള്ള സമാനതകളും ഉണ്ട്.

ഇരുവരും മനുഷ്യൻ പാപത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടവനാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു.

ഇരുവരും ദൈവത്തിന്റെ കൃപയില്ലാതെ രക്ഷയില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഇരുവരുടെയും ലക്ഷ്യം മനുഷ്യനെ ദൈവവുമായി വീണ്ടും കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയാണ്.

അതിനാൽ യേശുവിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും ഇടയിൽ തുടർച്ചയും ഉണ്ട്; അതോടൊപ്പം ഊന്നലുകളിലും ഭാഷയിലും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വികസനവും കാണാം.

ഈ വ്യത്യാസങ്ങളെ മറച്ചുവെക്കുകയോ നിർബന്ധിച്ച് ഇല്ലാതാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് പുതിയ നിയമത്തോടുള്ള നീതിയല്ല. അതുപോലെ അവരെ പരസ്പരവിരുദ്ധരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതും ശരിയായ സമീപനമല്ല.

മറിച്ച്, യേശുവിനെ യേശുവായും പൗലോസിനെ പൗലോസായും കേൾക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

യേശു ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിച്ചു.

പൗലോസ് ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിച്ചു.

യേശു ഉപമകളിലൂടെ പിതാവിന്റെ ഹൃദയം വെളിപ്പെടുത്തി.

പൗലോസ് തന്റെ അനുഭവത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ ക്രിസ്തുവിലൂടെ വെളിപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവൃത്തിയെ വിശദീകരിച്ചു.

അതുകൊണ്ട് പുതിയ നിയമം ഒരൊറ്റ ശബ്ദത്തിന്റെ പുസ്തകമല്ല. പരസ്പരം സംവദിക്കുന്ന പല ശബ്ദങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യമാണ്. ആ ശബ്ദങ്ങളിൽ യേശുവിന്റെ ശബ്ദത്തിന് അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്; പൗലോസിന്റെ ശബ്ദത്തിനും അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്.

ഈ രണ്ട് ശബ്ദങ്ങളെയും ആദരവോടെയും സത്യസന്ധതയോടെയും കേൾക്കുമ്പോഴാണ് പുതിയ നിയമത്തിന്റെ സമ്പന്നത നമ്മുക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്.

ഒരുപക്ഷേ മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമ നമ്മെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതായിരിക്കാം: ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയം എപ്പോഴും തുറന്നിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യനോടുള്ള ആഹ്വാനം ഇന്നും അതുതന്നെയാണ്—"എഴുന്നേറ്റ് പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവരിക."