സ്വയം ന്യായീകരണവും യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരവും

 ബൈബിളിൽ പാപം ചെയ്തവർ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയല്ല. ചിലർ പാപം ചെയ്തശേഷം സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു; ചിലർ പാപം ഏറ്റുപറഞ്ഞ് ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ് ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദയം.

സ്വയം ന്യായീകരണം എന്താണ്?

സ്വയം ന്യായീകരണം എന്നത്, "യഥാർത്ഥ തെറ്റ് എന്റേതല്ല" എന്ന് തെളിയിക്കാൻ നടത്തുന്ന എല്ലാ ശ്രമങ്ങളുമാണ്.

ആദമാണ് ഇതിന്റെ ആദ്യ ഉദാഹരണം.

ദൈവം ചോദിച്ചു: "നീ വിലക്കിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നുവോ?"

ആദത്തിന് "അതെ, ഞാൻ പാപം ചെയ്തു" എന്ന് പറയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞു:

"എന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കുവാൻ അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീയാണ് എനിക്ക് പഴം തന്നത്."

ഇവിടെ അവൻ മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.

ഒന്നാമത്, സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തം കുറയ്ക്കുന്നു.

രണ്ടാമത്, സ്ത്രീയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

മൂന്നാമത്, "അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീ" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദൈവത്തെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

ഇതാണ് സ്വയം ന്യായീകരണത്തിന്റെ സ്വഭാവം. അത് എല്ലായ്പ്പോഴും കുറ്റം പുറത്തേക്ക് മാറ്റും.

കയീനും ഇതേ മനോഭാവമാണ് കാണിക്കുന്നത്. "നിന്റെ സഹോദരൻ എവിടെ?" എന്ന് ദൈവം ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു:

"ഞാൻ എന്റെ സഹോദരന്റെ കാവൽക്കാരനോ?"

അവൻ കൊലപാതകം സമ്മതിച്ചില്ല; മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ചോദ്യത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

ശൗൽ രാജാവും ഇതേ വഴിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. ശമുവേൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ ജനങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി. അവസാനം തെറ്റ് സമ്മതിച്ചെങ്കിലും, അത് ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള അനുതാപമായിരുന്നില്ല; രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയമായിരുന്നു.

യൂദാസും തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞില്ല. അവൻ തന്റെ പരാജയത്തെ മാത്രം നോക്കി. അതുകൊണ്ട് അവന്റെ പശ്ചാത്താപം പ്രത്യാശയില്ലാത്ത നിരാശയായി മാറി.

ഇവർക്കെല്ലാം പൊതുവായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അവർ പാപത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായയെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത്.

യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരം എന്താണ്?

യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരം എന്നത് തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്നതിലുപരി, ദൈവം ശരിയാണ്; ഞാൻ തെറ്റാണ് എന്ന് ഹൃദയപൂർവം അംഗീകരിക്കുന്നതാണ്.

മുടിയനായ പുത്രൻ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉദാഹരണമാണ്.

വീടുവിട്ടുപോകുമ്പോൾ പിതാവാണ് പ്രശ്നമെന്ന് അവൻ കരുതി. എന്നാൽ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അവൻ പറയുന്നു:

"പിതാവേ, സ്വർഗ്ഗത്തിനെതിരെയും അങ്ങേക്കെതിരെയും ഞാൻ പാപം ചെയ്തു."

ഈ വാക്യത്തിൽ മറ്റാരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

സാഹചര്യങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

ക്ഷാമത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

സുഹൃത്തുക്കളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

പിതാവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

അവൻ സ്വയം മാത്രം ഉത്തരവാദിയാകുന്നു.

ഇതാണ് മാനസാന്തരത്തിന്റെ തുടക്കം.

ദാവീദ് ഇതേ മനോഭാവമാണ് കാണിക്കുന്നത്. ബത്‌ശേബയുടെ സംഭവത്തിനുശേഷം നാഥാൻ പ്രവാചകൻ അവനെ ശാസിച്ചപ്പോൾ ദാവീദ് പറഞ്ഞത് വളരെ ചുരുക്കമായിരുന്നു:

"ഞാൻ കർത്താവിനെതിരെ പാപം ചെയ്തു."

പിന്നീട് സങ്കീർത്തനം 51-ൽ അവൻ പറയുന്നു:

"നീ വിധിക്കുമ്പോൾ നീ നീതിമാനാകുന്നു."

അത് അതിശയകരമായ ഒരു വാക്യമാണ്. "ദൈവമേ, എന്നെ വിധിച്ചാൽ പോലും അങ്ങാണ് ശരി."

അവിടെ ദാവീദ് സ്വയം ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല; ദൈവത്തെയാണ് ന്യായീകരിക്കുന്നത്.

നികുതി പിരിക്കുന്നവനും ഇതേ വഴിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്.

"ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നോട് കരുണ തോന്നണമേ."

അവൻ തന്റെ പാപത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വിശദീകരണവും നൽകുന്നില്ല.

അവൻ കരുണ മാത്രം യാചിക്കുന്നു.

പത്രോസും യൂദാസും

ഇരുവരും യേശുവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി.

യൂദാസ് ഒറ്റിക്കൊടുത്തു.

പത്രോസ് തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.

എന്നാൽ അവരുടെ യാത്രയുടെ അവസാനം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

യൂദാസ് സ്വന്തം കുറ്റം കണ്ടു; പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ കൃപ കണ്ടില്ല.

പത്രോസ് തന്റെ കുറ്റവും കണ്ടു; യേശുവിന്റെ സ്നേഹവും കണ്ടു.

യൂദാസ് നിരാശയിലേക്ക് നടന്നു.

പത്രോസ് യേശുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് തിരികെ വന്നു.

മാനസാന്തരം എന്നത് പാപത്തെ മാത്രം കാണുന്നതല്ല; പാപത്തേക്കാൾ വലിയ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയെ കാണുന്നതാണ്.

സ്വയം ന്യായീകരണവും മാനസാന്തരവും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം

സ്വയം ന്യായീകരണം ചോദിക്കുന്നു:

"ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?"

മാനസാന്തരം ചോദിക്കുന്നു:

"ഞാൻ എങ്ങനെ ദൈവത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരും?"

സ്വയം ന്യായീകരണം കുറ്റം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് മാറ്റുന്നു.

മാനസാന്തരം ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

സ്വയം ന്യായീകരണം ദൈവത്തെ പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കുന്നു.

മാനസാന്തരം ദൈവത്തെ നീതിമാനായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

സ്വയം ന്യായീകരണം അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു.

മാനസാന്തരം വിനയത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു.

സ്വയം ന്യായീകരണം മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അകറ്റുന്നു.

മാനസാന്തരം മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു.

സമാപനം

ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം "നീ പാപം ചെയ്തോ?" എന്നതല്ല.

കാരണം, "എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തു" എന്നാണ് ബൈബിൾ പറയുന്നത്.

യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്:

പാപം ചെയ്തശേഷം നീ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?

ആദത്തെപ്പോലെ സ്വയം ന്യായീകരിക്കുമോ?

കയീനെപ്പോലെ ദൈവത്തോട് തർക്കിക്കുമോ?

ശൗലിനെപ്പോലെ കാരണങ്ങൾ നിരത്തുമോ?

അല്ലെങ്കിൽ മുടിയനായ പുത്രനെപ്പോലെ, ദാവീദിനെപ്പോലെ, ചുങ്കക്കാരനെപ്പോലെ പറയുമോ:

"പിതാവേ, ഞാൻ പാപം ചെയ്തു."

ഈ ഒരു വാക്യമാണ് മനുഷ്യനെ ഏദൻതോട്ടത്തിൽ നിന്ന് കാൽവരിയിലേക്കും, കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്ന് കൃപയിലേക്കും, മരണത്തിൽ നിന്ന് ജീവനിലേക്കും നയിക്കുന്നത്.

ഈ ചിന്തയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ എല്ലാ മാനസാന്തര ആഹ്വാനങ്ങളുടെയും സാരം ഇതാണ്: സ്വയം ന്യായീകരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുക; ദൈവത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ തുടങ്ങുക. അപ്പോഴാണ് കൃപയ്ക്ക് ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഇടം ലഭിക്കുന്നത്.