ദൈവം മാത്രം നീതിമാൻ – ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ

 യേശു പറഞ്ഞ മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമയും പരീശന്റെയും ചുങ്കക്കാരന്റെയും പ്രാർത്ഥനയും ഒരേ ആത്മീയ രോഗത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ആ രോഗമാണ് സ്വയനീതീകരണം (Self-righteousness).

സ്വയനീതീകരണം എന്നത്, "ഞാൻ നീതിമാനാണ്; പ്രശ്നം മറ്റുള്ളവർക്കാണ്" എന്ന മനോഭാവമാണ്. പരീശൻ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ അതാണ് പറയുന്നത്. "മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയല്ല ഞാൻ." അതുപോലെ മൂത്ത പുത്രനും തന്റെ നീതിയാണ് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്: "ഇത്രയും വർഷം ഞാൻ നിന്നെ സേവിച്ചു." ഇരുവരുടെയും ശ്രദ്ധ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലല്ല, സ്വന്തം നന്മയിലാണ്.

ഇതിന് നേർവിപരീതമായി ചുങ്കക്കാരൻ പറയുന്നു: "ദൈവമേ, പാപിയായ എന്നോട് കരുണ തോന്നണമേ." മുടിയനായ പുത്രൻ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ പറയുന്നു: "പിതാവേ, സ്വർഗ്ഗത്തിനെതിരെയും അങ്ങേക്കെതിരെയും ഞാൻ പാപം ചെയ്തു." ഇവർ രണ്ടുപേരും സ്വയം ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല; ദൈവത്തെയാണ് ന്യായീകരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ കൃപ അനുഭവിക്കുന്നത്.

ഈ സത്യം ബൈബിളിന്റെ ആദ്യ അധ്യായങ്ങളിലേ കാണാം.

ഏദൻതോട്ടത്തിൽ ആദം ചെയ്ത ആദ്യ പ്രവൃത്തി പാപം ഏറ്റുപറയുക ആയിരുന്നില്ല; സ്വയം ന്യായീകരിക്കുകയായിരുന്നു. "എന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കുവാൻ അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീയാണ് എനിക്ക് പഴം തന്നത്" (ഉല്പത്തി 3:12) എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ സ്ത്രീയെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല; "അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീ" എന്ന് പറഞ്ഞതിലൂടെ ദൈവത്തെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി. അർത്ഥം ഇതാണ്: "പ്രശ്നം എന്നിലല്ല; അങ്ങ് തന്ന സ്ത്രീയിലാണ്; അതുകൊണ്ട് ഉത്തരവാദിത്തം അങ്ങയ്ക്കുമുണ്ട്."

പാപത്തിന്റെ ആദ്യ ലക്ഷണം അതാണ്. മനുഷ്യൻ സ്വയം കുറ്റവിമുക്തനാകാൻ ശ്രമിക്കുകയും ദൈവത്തെ പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മുടിയനായ പുത്രനും വീടുവിട്ടുപോകുമ്പോൾ ഇതേ മനോഭാവമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലെന്നും, യഥാർത്ഥ സന്തോഷം പുറത്താണെന്നും അവൻ കരുതി. അത് പിതാവിന്റെ ജീവിതരീതിക്കെതിരായ ഒരു നിശ്ശബ്ദ കുറ്റാരോപണമായിരുന്നു. മൂത്ത പുത്രൻ പിന്നീട് അത് തുറന്നുപറയുന്നു: "ഇവനെ സ്വീകരിച്ചല്ലോ; എന്നെ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ആദരിച്ചിട്ടില്ല."

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഇരുപുത്രന്മാരും പിതാവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരാൾ ദൂരെ പോയി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു; മറ്റെയാൾ വീട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്നാൽ ഇളയപുത്രന്റെ മാനസാന്തരത്തിന്റെ സാരം മറ്റൊന്നാണ്. അവൻ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ പിതാവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അവൻ പറയുന്നു: "ഞാൻ പാപം ചെയ്തു." അതായത്, "പിതാവേ, അങ്ങാണ് ശരി; തെറ്റ് എന്റേതാണ്."

ഇതാണ് യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരം. മാനസാന്തരം എന്നത് ആദ്യം ജീവിതശൈലി മാറ്റുകയല്ല; ദൈവത്തെ വീണ്ടും നീതിമാനായി അംഗീകരിക്കുകയാണ്.

ഈ സത്യം പ്രവാചകനായ എശായാവിന്റെ ദർശനത്തിലും കാണാം. ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിനുചുറ്റും സെറാഫുകൾ പാടുന്നു:

"പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ."

അത് കേട്ട ഉടനെ എശായാവ് പറയുന്നത്:

"അയ്യോ എനിക്ക് നാശം! ഞാൻ അശുദ്ധ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യനാകുന്നു." (എശായാ 6)

ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ സ്വന്തം അശുദ്ധി തിരിച്ചറിയുന്നു. ദൈവത്തെ പരിശുദ്ധൻ എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നതിന്റെ മറുവശം, "ഞാൻ പരിശുദ്ധനല്ല" എന്ന ഏറ്റുപറച്ചിലാണ്.

ക്രൈസ്തവ ആരാധനയിൽ നാം വീണ്ടും വീണ്ടും "പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ, പരിശുദ്ധൻ" എന്ന് പാടുന്നത് ഈ ആത്മീയ സത്യം ഓർമിപ്പിക്കാനാണ്. ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ സ്വയം താഴ്ത്തപ്പെടുന്നു; അതിലൂടെയാണ് കൃപയിലേക്ക് അവൻ പ്രവേശിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് "ദൈവം പരിശുദ്ധൻ", "ദൈവം നീതിമാൻ", "ദൈവം നല്ലവൻ" എന്നിങ്ങനെ ബൈബിളിൽ കാണുന്ന വ്യത്യസ്ത പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ എല്ലാം ഒരേ കേന്ദ്രസത്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ദൈവമാണ് നന്മയുടെ മാനദണ്ഡം. ദൈവമാണ് നീതിയുടെ ഉറവിടം. ദൈവമാണ് പരിശുദ്ധിയുടെ പൂർണ്ണത.

അതിന് എതിരായ പാപം എന്താണ്? "ഞാനാണ് ശരി", "എന്റെ വിധിയാണ് ശരി", "എന്റെ വഴിയാണ് നല്ലത്" എന്ന് പറയുന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് ബൈബിൾ മറ്റൊരു വലിയ തെറ്റും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് — സ്വയസർവ്വജ്ഞത. "എനിക്ക് എല്ലാം അറിയാം" എന്ന മനോഭാവം. ഏദൻതോട്ടത്തിൽ സർപ്പം മനുഷ്യനോട് പറഞ്ഞത്: "നിങ്ങൾ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആകും." ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം സ്വന്തമാക്കാനുള്ള മോഹം മനുഷ്യനെ വീഴ്ത്തി. എന്നാൽ സദൃശവാക്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത്: "നിന്റെ സ്വന്തം വിവേകത്തിൽ ആശ്രയിക്കരുത്." യോബ് പുസ്തകം പഠിപ്പിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ അറിവ് പരിമിതമാണെന്നാണ്. പൗലോസ് പറയുന്നു: "താൻ അറിയുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുന്നവൻ അറിയേണ്ടതുപോലെ ഇതുവരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല."

അതുപോലെ സ്വയസർവ്വശക്തി എന്ന മറ്റൊരു പ്രലോഭനവും ഉണ്ട്. "എനിക്ക് എല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയും" എന്ന ധാരണ. ബാബേൽ ഗോപുരം പണിതവർ സ്വന്തം ശക്തിയിൽ സ്വർഗ്ഗം കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നെബൂഖദ്‌നേസർ തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ മഹത്വം സ്വന്തം ശക്തിക്ക് അവകാശപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ യേശു വ്യക്തമായി പറയുന്നു: "എന്നെ കൂടാതെ നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയുകയില്ല."

അങ്ങനെ മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ അഹങ്കാരത്തിനും പിന്നിൽ ഒരേ ആഗ്രഹമാണുള്ളത് — ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്വയം ഇരിക്കുക.

സുവിശേഷം നമ്മെ അതിന്റെ നേർവിപരീതത്തിലേക്കാണ് വിളിക്കുന്നത്.

നീതിമാൻ ദൈവം മാത്രം — അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കൃപയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.

സർവ്വജ്ഞൻ ദൈവം മാത്രം — അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പഠിക്കാനും കേൾക്കാനും തയ്യാറാകുന്നു.

സർവ്വശക്തൻ ദൈവം മാത്രം — അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദൈവത്തെയും സഹോദരങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

ഇതാണ് ക്രിസ്തീയ വിനയം. ഇത് സ്വയം ഇകഴ്ത്തലല്ല; ദൈവത്തെ ദൈവമായി അംഗീകരിക്കലാണ്.

ബൈബിളിന്റെ ആദ്യ മനുഷ്യനായ ആദം ദൈവത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തി സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു. എന്നാൽ രണ്ടാം ആദാമായ ക്രിസ്തു പിതാവിനെ ന്യായീകരിക്കുകയും പൂർണ്ണമായി അവനെ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്ന ഓരോ ശിഷ്യനും ഈ യാത്രയാണ് നടത്തേണ്ടത്: ആദത്തിന്റെ വഴിയിൽ നിന്ന് മുടിയനായ പുത്രന്റെ വഴിയിലേക്ക്; സ്വയനീതീകരണത്തിൽ നിന്ന് പാപസമ്മതത്തിലേക്ക്; ദൈവത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് "പിതാവേ, അങ്ങാണ് നീതിമാൻ; ഞാൻ കൃപയ്ക്കു മാത്രമേ അർഹനാകൂ" എന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്ക്.

അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യവും യഥാർത്ഥ രക്ഷയും ആരംഭിക്കുന്നത്.