ക്രിസ്തുമതത്തിലെ വിശ്വാസങ്ങൾ--3

ക്രിസ്തുമതത്തെപ്പറ്റി അതിനുള്ളിൽ വികസിച്ചുവന്ന ചില വിശ്വാസങ്ങൾ

ആമുഖം

ക്രിസ്തുമതം ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട ഒരു മതമല്ല. യേശുവിന്റെ ജീവിതവും സന്ദേശവും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ചെറിയ യഹൂദ പ്രസ്ഥാനമായാണ് അത് ആരംഭിച്ചത്. എന്നാൽ കാലക്രമത്തിൽ പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളും പുതിയ ചോദ്യങ്ങളും നേരിട്ടപ്പോൾ സഭയ്ക്കുള്ളിൽ വിവിധ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ആശയങ്ങൾ രൂപംകൊണ്ടു. ചിലത് പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ തന്നെ വിത്തുരൂപത്തിൽ കാണാം; മറ്റു ചിലത് സഭയുടെ ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ ചിന്തയിലും വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലുമാണ് വളർന്നത്. പിന്നീട് ഇവയിൽ പലതും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന വിശ്വാസങ്ങളായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ ലേഖനത്തിൽ അത്തരം പ്രധാനപ്പെട്ട ചില വിശ്വാസങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ വികാസം പരിചയപ്പെടാം.

1. ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനമാണെന്ന വിശ്വാസം

യഹൂദമതത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിശ്വാസങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ഇത്. അബ്രഹാം, മോശെ, ദാവീദ് എന്നിവരുമായി ദൈവം ഉടമ്പടി ചെയ്തുവെന്നും ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശേഷ ജനമാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.

ഈ വിശ്വാസം ആദ്യകാല യേശുശിഷ്യന്മാരും സ്വീകരിച്ചു. കാരണം, അവർ എല്ലാവരും യഹൂദന്മാരായിരുന്നു. യേശുവിനെ അവർ യഹൂദരുടെ പ്രതീക്ഷിച്ച മിശിഹായായി മനസ്സിലാക്കി. അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ ജനമെന്ന ആശയം ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിലും തുടർന്നു.

എന്നാൽ പിന്നീട് ജാതിക്കാർ സഭയിൽ കൂടുതലായി ചേർന്നതോടെ ഒരു പുതിയ ചോദ്യം ഉയർന്നു: ദൈവത്തിന്റെ ജനം ആരാണ്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് പിന്നീട് സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചത്.

2. സഭയാണ് പുതിയ ദൈവജനമെന്ന ആശയം

പുതിയ നിയമത്തിൽ തന്നെ ഈ ആശയത്തിന്റെ തുടക്കം കാണാം.

1 പത്രോസ് 2:9–10-ൽ സഭയെ "തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വംശം", "രാജകീയ പുരോഹിതവർഗം", "വിശുദ്ധജനം" എന്നിങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇവ പഴയ നിയമത്തിൽ ഇസ്രായേലിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച പദങ്ങളാണ്.

ഗലാത്യർ 6:16-ൽ "ദൈവത്തിന്റെ ഇസ്രായേൽ" എന്ന പ്രയോഗം കാണാം. ഇതിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്നും വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.

റോമർ 9–11 അധ്യായങ്ങളിൽ പൗലോസ് ഈ വിഷയം വളരെ സൂക്ഷ്മമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ജാതിക്കാരും ദൈവജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴും, ഇസ്രായേൽ ദൈവത്താൽ പൂർണ്ണമായി തള്ളപ്പെട്ടുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നില്ല. മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ വിളിയും വാഗ്ദാനങ്ങളും പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നവയല്ലെന്ന പ്രത്യാശയാണ് അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

3. ഇസ്രായേലിന് പകരം സഭ വന്നുവെന്ന ദൈവശാസ്ത്രം

രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ എഴുത്തുകളിൽ മറ്റൊരു ആശയം ശക്തമായി വളരാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീട് ഇത് "Replacement Theology" അല്ലെങ്കിൽ "Supersessionism" എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.

ഈ ചിന്തയുടെ അടിസ്ഥാനവാദങ്ങൾ ഇവയാണ്:

ഇസ്രായേൽ തന്റെ ദൗത്യം നിറവേറ്റിയില്ല.

യേശുവിനെ നിരസിച്ചതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രത്യേക പദവി നഷ്ടപ്പെട്ടു.

പഴയ നിയമത്തിലെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ സഭയിൽ പൂർത്തിയായി.

സഭയാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവജനമെന്ന്.

നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഈ ദൈവശാസ്ത്രം ക്രൈസ്തവലോകത്ത് വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി.

എന്നാൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം നിരവധി ബൈബിൾ ഗവേഷകരും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ഈ നിലപാടിനെ വിമർശിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഇസ്രായേലുമായുള്ള ഉടമ്പടി ഇപ്പോഴും പ്രസക്തമാണെന്നും സഭയും ഇസ്രായേലും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാണെന്നും അവർ വാദിക്കുന്നു.

4. ദൈവരാജ്യവും സഭയും ഒന്നാണെന്ന ആശയം

യേശുവിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളുടെ പ്രധാനവിഷയം ദൈവരാജ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം സഭയെക്കുറിച്ച് വളരെ വിരളമായാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

മത്തായി 16:18, 18:17 എന്നീ രണ്ട് സന്ദർഭങ്ങളിലാണ് "സഭ" എന്ന പദം സുവിശേഷങ്ങളിൽ വ്യക്തമായി കാണുന്നത്.

എന്നാൽ പിന്നീട് സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ സഭയെ തന്നെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ദൃശ്യരൂപമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന പ്രവണത വളർന്നു. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ സഭയെ ഭൂമിയിലെ ദൈവരാജ്യം എന്ന നിലയിലും അവതരിപ്പിച്ചു.

ആധുനിക ബൈബിൾ പഠനങ്ങളിൽ പലരും സഭ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന സമൂഹമാണെന്നും ദൈവരാജ്യം സഭയെക്കാൾ വിശാലമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

5. "ഏകം, വിശുദ്ധം, കാതോലികം, അപ്പോസ്തോലികം" എന്ന സഭാവിശ്വാസം

എ.ഡി. 381-ൽ രൂപംകൊണ്ട നിസേയ-കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ സഭയെ നാല് വിശേഷണങ്ങളാൽ വിശേഷിപ്പിച്ചു.

ഏകം (One)

സഭയ്ക്ക് ഒരു കർത്താവും ഒരു വിശ്വാസവും ഒരു സ്നാനവുമാണുള്ളത്. എല്ലാ വിശ്വാസികളും ആത്മീയമായി ഒരേ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളാണ്.

വിശുദ്ധം (Holy)

സഭയിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും പാപരഹിതരാണെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. സഭ ദൈവത്തിനായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹമാണ്. അതിന്റെ വിശുദ്ധി ക്രിസ്തുവിലും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലുമാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്.

കാതോലികം (Catholic)

"കാതോലികം" എന്ന പദത്തിന്റെ ആദ്യകാല അർത്ഥം "സാർവത്രികം" എന്നതാണ്. ഒരു പ്രത്യേക ജനതയുടെ സഭയല്ല, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വിശ്വാസികളുടെ സഭ എന്ന ആശയമാണ് ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.

പിന്നീടാണ് "കത്തോലിക്കാ സഭ" എന്ന പ്രത്യേക സഭയുടെ പേരായി ഈ പദം ഉപയോഗിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയത്.

അപ്പോസ്തോലികം (Apostolic)

ആദ്യമായി ഇതിന് അർത്ഥമാക്കിയത് അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ വിശ്വാസത്തിലും ഉപദേശത്തിലും സ്ഥാപിതമായ സഭ എന്നായിരുന്നു.

പിന്നീട് കത്തോലിക്കാ, ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളിൽ അപ്പോസ്തോലിക പിന്തുടർച്ച (Apostolic Succession) എന്ന ആശയം വികസിച്ചു. അപ്പോസ്തോലന്മാരിൽ നിന്ന് ബിഷപ്പുമാരിലേക്ക് അധികാരത്തിന്റെ തുടർച്ച കൈമാറപ്പെട്ടുവെന്നായിരുന്നു ഈ വിശ്വാസം.

6. സഭയ്ക്ക് പുറത്തു രക്ഷയില്ല എന്ന വിശ്വാസം

സഭയുടെ വളർച്ചയോടൊപ്പം മറ്റൊരു പ്രധാന ആശയവും രൂപപ്പെട്ടു — "സഭയ്ക്ക് പുറത്തു രക്ഷയില്ല" (Extra Ecclesiam Nulla Salus).

ആദ്യകാലത്ത് ഇത് സഭയുടെ ഐക്യം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു ആഹ്വാനമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് ചില കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഇത് കൂടുതൽ കർശനമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു. കത്തോലിക്കാ സഭയ്ക്ക് പുറത്തുള്ളവർക്ക് രക്ഷയില്ല എന്ന നിലപാടുകൾ പോലും ചിലപ്പോൾ ഉയർന്നു.

ഇന്ന് മിക്ക ക്രൈസ്തവ സഭകളും ഈ വാക്യത്തെ കൂടുതൽ വിശാലവും കരുണാപൂർണ്ണവുമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

7. സഭയുടെ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ

ആദ്യകാല സഭയിൽ അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ സാക്ഷ്യത്തിനായിരുന്നു പ്രാധാന്യം. എന്നാൽ സഭ വളർന്നതോടെ ബിഷപ്പുമാരുടെയും സഭാസമിതികളുടെയും അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവശാസ്ത്രവും വികസിച്ചു.

സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക പഠനങ്ങൾ, വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ, കൗൺസിലുകളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് പ്രത്യേക അധികാരം നൽകപ്പെട്ടു. പിന്നീട് കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ മാർപാപ്പയുടെ പ്രാമുഖ്യവും പാപ്പായുടെ പ്രത്യേക അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളും വികസിച്ചു.

അതേസമയം, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണകാലത്ത് "തിരുവെഴുത്ത് മാത്രമാണ് പരമോന്നത അധികാരം" (Sola Scriptura) എന്ന പുതിയ ഊന്നലും ഉയർന്നു.

8. സഭയും ലോകവും

ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവർ ലോകത്തിൽ തീർത്ഥാടകരാണെന്ന ബോധത്തോടെയായിരുന്നു ജീവിച്ചത്. എന്നാൽ നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്തുമതം റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അംഗീകൃത മതമായതോടെ സഭയും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മാറി.

ഇതോടെ സഭയുടെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് പുതിയ ചിന്തകൾ രൂപപ്പെട്ടു. ചില കാലങ്ങളിൽ സഭ ആത്മീയ സ്ഥാപനമെന്നതിലുപരി രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായും പ്രവർത്തിച്ചു.

ഉപസംഹാരം

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ഇന്ന് സ്വാഭാവികമായി കരുതുന്ന പല വിശ്വാസങ്ങളും യേശുവിന്റെ ജീവിതകാലത്ത് പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവ പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ വിവിധ ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, സഭയുടെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും തർക്കങ്ങളിലൂടെയും കൗൺസിലുകളിലൂടെയും ദൈവശാസ്ത്രചിന്തകളിലൂടെയും ക്രമേണ വികസിച്ചുവന്നു.

ഈ വികാസത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ക്രിസ്തുമതത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം, വിശ്വാസവും ചരിത്രവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തിരിച്ചറിയാനും ഇത് വഴിയൊരുക്കുന്നു. ചരിത്രം പഠിക്കുന്നത് വിശ്വാസത്തെ നിഷേധിക്കാനല്ല; മറിച്ച് വിശ്വാസം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു, എങ്ങനെ വളർന്നു, എങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു എന്നത് മനസ്സിലാക്കാനാണ്.